Gå til innhald

Tre små sjimpanser

januar 31, 2014

image<a

Me gjekk i første klasse, eller kan det ha vore i andre. Ragnar retta opp handa. "Kan meg og Geir Rune få koma fram og syngja ein sang?" spør han. Det får dei lov til. Me hadde ein eigen stad i klasseromet me brukte når me fekk "koma fram og syngja ein sang". Me stod like ved døra når me song, der me spissa blyantane våre i ei grøn papirkorg. Dette er mange år før me begynte å kalla dei to for "Villmannen" eller "Vidlasen" og "Drengen", som dei seinare heitte i mange år. Det er før eg fekk mitt kallenamn og, det som alle gutane i klassen brukte, og som sikkert ingen andre enn meg hugsar lenger, og det er like greit. Kallenamnet mitt var ikkje stygt på nokon måte, bare litt rart.

Men nå var mealtså mykje mindre, og Ragnar er den av dei to som alltid kan alt teksten. Dei syng "Daktari- songen om "Daktariangen" om at "Daktari, Daktari må fly som en vind, Daktari, Daktari i jungelen inn, til dyra som ventar på dokteren sin…" Songen begynte slik: "Kom la oss leke Daktari, sa Kari til Mari, en dag de sku finne på no gøy, den sjuke katten til Walter, som mjauer og halter, den fant de i naboen sitt høy." Alle såg jo Daktari. Eg trur det var under ein daktariepisode eg hadde den gode opplevinga at eg klarte å lesa rulletekstane på fjernsynet før dei forsvann. Ein stor og sterk gut, som var litt skummel for oss små vart kalla Judy, og då måtte sjølsagt broren få namnet Totto. For dei av lesarane som ikkje såg norsk fjernsyn i 1968 må dette vera meiningslaust, men for oss, med ein kanal og dei same referansane, var dette sjølvsagt…

Ragnar kunne fleire songar. For eksempel den om "Tre små sjimpansar, Bingo og Bango og Bongo" som "bor i en landsby langt inni jungelen i Kongo". For oss som gjekk på sundagsskule i baptistkyrkja var jo Kongo mest som heime, me hadde då sett Liv Godin sine bilete der i frå der ho iført tropehjelm, eller var det ein stor stråhatt, dirigerte eit kongolesisk barnekor. Songen om sjimpansane hadde eit ganske dramatisk vers: "Bongo hørte også brølet fra en annen kant, han hoppet inn i øret på en kjempe-elefant…" På det punktet i songen lo alltid alle i klassen høgt. Det var langt mellom kjempe-elefantane på Ålgård, men visst såg me dei for oss.

Etterpå vil Ellen koma fram og synga ein song. Ho syng veldig fint, og vil synga ein ny song ho har lært: "Nede på stasjonen tidlig en morgen, står alle togene så fint på rad…" Så stoppar ho opp og ser fortvila ut. "Æg he glømt koss an æ vidare" seier ho. Ho prøver på ny etter oppfordring frå frøken, men stopper opp på same plassen. Frøken seier at ho hugsar sikkert songen ein annan dag, og at han høyrest fin ut og at ho gleder seg til å høyra. Slik blir det. Neste gong får me med heile songen.

Eg ville den gongen og gjerne vera der det skjer, og få mine to minutt i rampelyset. Derfor ber eg og om å få koma fram og synga. Kva eg song har eg gløymt, men eg må innrømma at eg med vaksen sjølvinnsikt grøssar litt ved tanken…

Det er merkeleg kva som sit som klistra i hjernen. Det er og skummelt å tenkja på kva eg sjølv i "barmhjertighetens glemsel" har gløymt som ein eller annan annan går rundt og hugsar… Eg ser framleis for meg ein koftekledd Per Martin som lagar svingar i lufta med armen slik me alla gjorde då me song "Jeg hører flydur, jeg hører flydur." Eg ser for meg at me sit under pulten og bankar i golvet medan me syng: "Nedi jord bak stein og grus, knakk, knakk her jeg sitter…"
Eg ser for meg Rita med kortklipte lyse krøller som syng:"Nærmere deg min Gud, nærmere deg," då me stod ved pulten og song morgonsalma. Eit av dei andre rare minna eg har er uttrykket i ansiktet til Steen då han stod i ungdomsmusikken i baptistkyrkja i kvit pologenser og song av full hals: "Disse sterke armer, skal bære meg, inn i himlens sal, inn i himlens sal…"

Minne er noko merkelege greier å bera med seg. Det må vera fælt å lida av hukommelsestap.

Heidi

From → Barndomen min.

One Comment
  1. Vibeke Devold permalink

    Daktarisangen husker jeg godt, vi hadde den på plate da jeg var liten. Vi hadde dessuten en nabo som het Valter, så det ble jo ekstra morsomt, om han hadde katt tør jeg ikke uttale meg om. En annen verselinje jeg husker er «og Anne Mette den jåla, som sa hun het Paula.» Dessverre er ikke sangen å oppdrive hverken på Spotify eller You Tube, og originalplata er borte for lengst.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: