Gå til innhald

Haustvise – til barna mine, – og kanskje etterkvart til fleire

september 6, 2014

image

Eg trur det er slik med fleire enn meg at dei nesten kjenner kjenslene til dei som står dei nærast som kjensler i eigen kropp. Når eg høyrer stemmen til barna mine, mor mi eller syster mi i telefonen, veit eg etter sånn omtrent ti sekund noko om korleis det er å vera dei akkurat nå. Når eg møter dei, ser eg det same på måten dei rører seg på, les det av ansikta deira og ser det i auga deira. Det er ikkje mykje som varmar meg så mykje som dei gongene eg høyrer og ser at barna mine har det verkeleg bra. Dette fekk eg lyst til å prøva å fanga i nokre visestrofer, men eg trur ikkje eg har fått det heilt til enno. Det er litt meir sentimentalt enn eg tenkte at det skulle vera, men sånn ser det nå ut i kveld, så får eg finna ut i morgon eller ein annan dag kva eg skal gjera med det. Eg lar det stå her som det er enn så lenge, for eg innbiller meg at det er noko det går an å kjenna seg att i. Så er kunsten å leita seg fram til korleis dei store små tinga som på ein måte er litt sentimentale og kanskje til og med litt banale, kan få eit formspråk som gjer at det er enkelt og reint og ikkje svulstig og sukkersøtt… Det vart ein liten arbeidsrapport frå skrivarstova ein sein og regntung laurdagskveld i september. Det får vera greitt det…

***

Sjå regnet vaskar jorda og vindane sit laust,
sjå greinene er tunge av plommer og av haust,
og roser slepper kronblad mens nyper raudnar fram.
mens marka skifter farge, og trea byter ham.

Når nye grinder opnast mot alt som koma skal,
når fuglar søkjer flokken, og sommar står for fall,
når mjukt og mollstemd vemod vil fylla alt som er,
og livet blir september, med raude rognebær.

Då skal eg samla gleda eg finn i blikket ditt,
ho dansar over lepper, ho ler mot hjartet mitt
ho glitrar blidt i stemmen og er i dine ord,
ho varmar meg i vinden, fordi eg er di mor.

Sjå årstider skal koma, og du, du skal gå inn,
og finna fram til stien som du skal kalla din,
og leva håp og vemod, og lengt og sorg og tru,
om du kan bera gleda, velsigna vere du.

Heidi

image

From → Barna mine, haust, Natur, Poesi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: