Gå til innhald

Blåtoneskalaen 3- Ut og fly

oktober 6, 2014

image

Nokre av oss er lite glade i å fly. Nokre av oss kjenner det som om me er i akutt livsfare kvar gong me har lagt livet vårt i hendene på ein flykaptein. Det at eg har fått med meg ein nettdebatt om overvektige menneske på fly, gjer det ikkje betre. Det gjer det så pass ille at det fortener ein liten tekst på Blåtoneskalaen.

I tillegg til at eg i utgangspunktet sterkt mislikar tanken på å bli kasta gjennom lufta i ein metallboks, så har eg utvikla ein slags paranoia mot at eg ein vakker dag skal oppleva å ikkje få sikkerhetsbeltet til å passa. Eg ser for meg flyvertinner som spring hektiske ned midtgangen for å finna ein seleforlengar, og folk på flyet som snur seg for å sjå kven det er som treng han. Eg har lese sinte leserinnlegg om at folk over ei viss vekt burde påleggjast å betala tillegg i billettprisen, for korfor skal dei andre passasjerane sponsa dei med drivstoff nok til å halda dei i lufta. Eg har og sett folk skriva at viss dei kjem på sida av eit skikkeleg tjukt menneske på eit fly, så kjem dei straks til å forlanga å få bytta plass. Når eg sit på eit fly, så trekkjer eg armar og skuldre så hardt eg kan inntil meg, som ein fugl som pakkar seg så hardt han kan inn i vengene sine. Eg håpar det skal vera nok til at ikkje ein kranglete flysetenabo skal laga bråk fordi han ikkje vil ha meg der. Eg har forresten høyrt folk fortelja meg at dei alltid takkar nei til mat på fly fordi dei ikkje vil risikere opplevinga av å ta så stor plass at dei ikkje får ned bordet framfor seg. Det tyder på at eg ikkje er aleine.

Eg har sagt før at eg i det daglege reflekterer svært lite over storleiken på kroppen min. På ein flyplass, dermimot, då gjer eg nettopp det, i tillegg til å gruble over korleis det kjennest å dette ned i eit fly. Aldri elles kjenner eg meg så lita og så stor på same tida.

Men visst flyr eg, av og til i alle fall. Eg gjer det dei gongene eg absolutt må for å koma fram dit eg absolutt vil. Det er ikkje ofte det skjer, så eg lever nokså miljøvennleg på akkurat det området. Ein ting vil eg likevel ha sagt, den dagen det står ei personvekt i innsjekkingssystemet som alle må opp på, den dagen har eg teke mn siste flytur, og den dagen får fjerne himmelstrok klara seg heilt utan meg… Takk Gud for NSB, forresten, men det trur eg eg har sagt før.

God haustferie alle saman…

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: