Skip to content

Maisundag

mai 3, 2015

image
Dette biletet er ei perfekt overskrift over tankane og kjenslene mine i dag. Eg som alltid har vore redd for hestar, har kome meg opp og rir livet og sommaren trøstig i møtes. På sida av står svigerfar sin gamle metronom som kan tikka inn livsrytmen når det måtte trengjast. Det vesle Maria-ikonet kjøpte bror min til meg då han 17- år gammal var på interrail i Hellas. Symbolikken er tydeleg, i alle fall for meg sjølv…

image
Men sidan eg har klaga over at kirsebærtreet mitt er litt seint ute i år, så måtte eg visa korleis ei av greinene såg ut i morgonlyset i dag. Her er det i ferd med å skje eit under. Nokre sundagar er sundag- sundag, ein dag som er annleis enn alle andre dagar. Slik var denne sundagen. Det var nesten så eg kunne hugsa sundagskjensla frå barndomen med kvit strømpebukse, lakksko og mange rundt middagsbordet. Etter frokost med kaffi og Leif sitt heimebakte grovbrød med smør og ost, sykla me til kyrkja. I dag var det konfirmasjon der. Det var veldig fint tilrettelagd og då konfirmantane kom inn med kvite kappar til ein munter marsj frå Per Olav på orgelgalleriet var eg nesten klar til å bryta saman i gråt. Dei var så fine, og livet vart så forgjengeleg. Nå er me ferdige med konfirmasjonane våre for lengst og dei som vart konfirmerte i dag er de som nettopp var bittesmå. Heile gudstenesta var veldig fin, og så er det alltid sterkt å høyra Iren Førland synga konfirmantsalmen eg skreiv då Ingrid vart konfirmert. I dag song ho med vondt hals og høg feber, eit imponerande prosjekt.

image
Det er ikkje kvar sundag det er skikkeleg middag hos oss, men i dag vart det det. Barndommens yndlingsrett skulle på bordet. Bollesuppe kokt på salt lammekjøt med kålrabi, gulrøter, sellerirot og store kvite bollar av egg og mjøl, med kokte poteter til. Det vart godt. Inspirert av Ingjerd bakte eg biscotti mens suppa kokte, og mor kom med rips og vaniljesaus. Klokka fire var vaksne barn, svigerson, mops og mor og far på plass, så då kunne middagen begynna.

imageOg etter å ha leika husmor og vertimme heile dagen, så fortener ein ti minutt på sofaen. Her i huset får ein sjeldan liggja lenge på ein sofa før ein kjælen katt kjem og vil dela gleda. Ho mel så høgt at det nesten går an å høyra det gjennom biletet.

image
Nå er eg og sekretæren klare for ei arbeidsøkt ved tastaturet. I dag klarte ho på mystisk vis å sletta fleire setningar ved å spasera over tastaturet. Det har til og med hend at ho har send kryptiske meldingar til folk på facebookchatten… Korfor i all verda ho får lov til å forstyrra meg i arbeidet? Det er eit godt spørsmål. Ho let seg rett og slett ikkje avvisa. Løftar eg henne ned frå skrivebordet er ho oppe att etter to sekund, og stengjer eg henne ute blir det mjauing ved døra eller vindauget. Og dessutan, ein må nesten ha eit hjarte av stein for å avvisa eit vesen som malar og har mjuk pels. Det påståst å vera gunstig for blodtrykk og hjarte å ha ein katt eller hund i fanget. Eg burde liggja godt an dersom det er sant.

Og inspirert av Jamison så er eg blitt oppteken av å rydda plass til stillheit. Eg har begynt å setja alarmen på fem minutt og bruka dei minutta bare på å vera stille. Det er fint. Eg er nok mogen for litt lenger økter enn fem minutt, men me får ta det litt med ro sånn til å begynna med. Nå skal eg ha meg eit par timar med elevtekstar. Det blir fint det og.

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: