Skip to content

Mobilfri langdag

mai 4, 2015

image

 

Det er framleis ganske kaldt ute, men nesten som eit mantra så syng me «Kom mai du skjønne milde…» med elevane når dei kjem om morgonen. Og i det minste så blømer det sommar-rosa av avskorne blomar i vasane i stova.  I dag hadde eg avtalt å avspasera litt tid på jobb. Eit stort skrivearbeid med elevtekstar venta meg heime, og filosofien min var at nå gjaldt det å koma seg heim før eg begynte å snakka meg folk, eg kjenner meg sjølv, og veit at då kan kvartera, halvtimane og timane forsvinna fort. Det viste seg at eg nok hadde vore litt for rask til å festa sykkelhjelmen og tråkka heimover, for då eg kom heim oppdaga eg at mobilen låg att på jobb. Eg vart einig med meg sjølv om at det kunne det nesten vera ei meining med, for då kunne eg ikkje vasa vekk tid med den. Ein gong i kveldinga hadde eg første versjon av boka frå skapande skriving klar. Eg har 144 sider tekst, som elevane må lesa gjennom og godkjenna i morgon. I halv åtte tida fann eg ut at nå fekk eg reisa bort til skulen og henta mobilen min. Då oppdaga eg at eg ikkje bare hadde gløymd mobilen att på arbeidspulten på jobb. Eg må ha gått i frå nøkkelknippet same plassen. Med andre ord kom eg ikkje til å få tak i verken nøklar eller mobiltelefon dersom eg ikkje då skulle kontakta kollegene mine for å få låna deira nøklar… Eg bestemde meg for at der gjekk grensa for å vera mobilavhengig. Eg må kunna klara meg utan til i morgon tidleg.

Nå har eg sjølvsagt tvangstankar om at halve verda har prøvd å få tak i meg, og brukt kvelden til å senda tekstmeldingar og ringa meg forgjeves. Sanninga er vel snarare at mobilen ligg utan innkomande anrop og meldingar når eg forhåpentlegvis finn han att i morgon. Det er jo ikkje verre enn at eg faktisk bur i hus med ein mann med mobiltelefon og kan sporast via han om det skulle vera noko verkeleg viktig. Vekkjarklokke har han og, både på mobilen og i A-menneskesjela si, så eg skal nok koma meg opp og på jobb i morgon utan den vanlege alarmen min. Eg var blant dei seine i landet når det gjaldt å bli mobilbrukar. Eg sa at så tilgjengeleg hadde eg ikkje behov for å bli. Familien var redd for at eg skulle bli verande aleine att i oldtida og gav meg ein mobil til jul ein gong for lenge sidan. Møysommeleg lærte eg meg å senda tekstmeldingar og alt anna, og veldig fort vart eg for å vera brutalt ærleg, nokså avhengig av den vesle dingsen. Nå hender det at eg snur og syklar, går eller kjører tilbake dersom eg har gløymt mobilen heime. Det kjennest nesten uansvarleg å ikkje vera tilgjengeleg. Fasttelefon har me ikkje lenger. Det er litt merkeleg nå å tenkja på at langt opp i vaksen alder så ante eg ikkje kva internett var for noko ein gong. I fjor skulle elevane i første klasse få ha med seg noko frå gamle dagar. Ein av dei kom med ein kassettspelar. Mange av barna ante ikkje kva det var, så det måtte me visa dei, og fleire av ungane forstod ikkje at dei skulle finna bokstaven T då dei skulle finna første lyden i orda og teikninga viste ein gammaldags telefon med lur og dreieskive. Dersom eg spør elevane «Kva tenkjer eg på nå? Det er noko eg kan ringa til andre med…» så er eg nesten sikker på at dei aller fleste svarer «mobil» og ikkje «telefon», dersom det siste ordet skulle vera det eg var ute etter. Då eg skreiv inn elevtekstane, oppdaga eg og at mobilen var ein gjengangar i tekstane deira. I grøssarhistoriane oppstod ofte situasjonen at dei plutseleg ikkje hadde dekning på mobilen, og mobilane dukkar opp både som lommelykt og som noko ein kan spela musikk på. Og sjølv har eg jo med skam å melda nesten skrive eit heilt bloggeinnlegg om mobilar akkurat nå.

Som ei motvekt kan eg jo nemna at me held på med steinalderen i andre klasse. Dei har laga seg steinaldermenneske av piprensarar, filt og trekuler med ull og garn til hår. Dersom veret er oss vennleg, skal me ut i skogen på onsdag og laga oss steinalderbustadar. Det trur eg kan bli kjekt. Sjølv har eg brukt kveldstimane til å lesa meg litt ekstra opp på eldre og yngre steinalder slik at eg skal kunna fortelja to historier i morgon som elevane skal kunna spontandramatisera. Eg hugsar kor kjekt eg syntest det var med historie då eg gjekk på skulen sjølv. Det er viktig med basisfaga som det har vore så mykje fokus på dei siste åra. Sjølv har eg eit ekstra varmt hjarte for RLE, historie og naturfag. Det er kjempeviktig at me ikkje gløymer å få med oss heile menneskelivet når me driv skule. Det er kjekt å ha kolleger som hugsar å så karsefrø, fanga rumpetroll, driva verobservasjonar og koka suppe på brennenesle og skvalderkål over open eld. Og i tilfelle nokon skulle bli engstelege. Me gjer masse sånne ting på skulen og.  Me må bare ikkje gløyma å seia høgt kor viktig det er.

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: