Skip to content

Utolmodig lengtande

mai 6, 2015

image

Det er noko nakent og utolmodig over våren. Småhutrande går me her og ventar på at han skal koma for fullt. Plutseleg kjenner me til vår forundring kor svoltne me endå er på liv, og kor mykje me framleis lengtar. Ingen farge er vakrare enn den heilt spesielle fargen på nyutsprungen bjørk som minnar oss om 17.mai ein gong for lenge sidan, med trøytte føter i litt for små finsko etter barnetoget og Einar Nilsen i speiderdrakt med flagget senka i midtgangen i kyrkja, «Gud signe vårt dyre fedreland», lapskaus i pappbeger og turnoppvisning på fotballbanen. Denne vemodsvare kjensla av at nå kan livet kor tid som helst gå i frå oss dersom me ikkje er på vakt, og denne snarvegen inn til sjela som me nesten hadde gløymt heilt av.

image

Det går ikkje fort framover denne våren. Me ville ikkje blitt overraska om det kom endå ei frostnatt, men langsomt og steg for steg blir det grønt.  Flekkvis vaknar bøkehekken til live.

image

Og hagen vår er slett ikkje nokon pryd for nabolaget, men det blømer i litt ugrasovergrodde bed, som me nok skal få tid til å luka når det bare blir litt varmare så me slepp å frysa sånn på fingrane. Visst har me både perleblomar og tulipanar. Ei strofe som eg grunna litt på då eg i tidleg barneskulealder sat i kyrkja på skulegudsteneste på 17. mai på sida av frøken, Gerd Signy, og song nasjonale festsongar: «Om sædet enn gror på ymist lag, det brødder då etter plogen». Eg forstod ikkje orda heilt, men dei var fine…, akkurat som bukettane med bjørk og kvitveis med ein plastpose nederst, festa på enden av kyrkjebenkjene var fine. Lærarane sat med desse rare svarte luene med ein stor dusk på aksla. Det såg både høgtideleg og ganske rart ut. Mor sa at det heitte studenterluer. Det høyrdest fint ut. Eg kan i grunnen ikkje huska at det var andre enn lærarane som brukte dei. I tillegg hadde dei 17.mai-sløyfer som gjekk nesten til bakken. Dette med at det «gror på ymist lag, men brødder då etter plogen,» syneste eg framleis passar på beda våre, sjølv om det heilt opplagd ingen plog dit skal koma. Optimistisk set me i gang med blomsterlauk, blomsterfrø og store mengdar stauder kvar vår. Spiringsprosenten er oppsiktsvekkjande låg, og me set i gang konkurrerande bedprosjekt utan å fortelja kvarandre om det. Plutseleg er det fullt av blomsterløk der eg prøver å grava ned ei tue med valmuer eller lupiner. Me har eit stort utviklingspotensiale på hagefronten, og det må vel vera fint… Ingen bed er så planlaust spontant samansette som våre, men dei gjenspeglar kanskje eit eller anna…

image

Utstyrt med ullstrømpebukse, ulljakke, ullskjerf, ytterjakke og ryggsekk med termos og plaster, la eg i veg ut i dagen i dag tidleg. Heldigvis var det opphaldsver, så me kunne optimistisk ta med oss dei nesten seksti andreklassingane våre med ut i skogen. Dette veka er det steinalder som gjeld her hos oss. Dei har laga seg små steinaldermenneske av piperensarar, trekuler, filt og ull, og i dag skulle dei få seg ekte steinalderbustadar ute i naturen. Ungane var inndelte i familiar som dei skulle laga hus til og skaffa eit godt liv ute. Det vart laga både holer, senger, spyd, bord, dyrefeller og hagar. Ungane hadde det skikkeleg kjekt, og mange ville nesten ikkje heim att.

image

Og det er då logisk for både barn og vaksne at ein familie fekk bu oppe i eit tre der dei var trygge for både fiendar og rovdyr?

image

Ei seng i eit gammalt fulgereir er gode greier.

image

Og familien rundt dette bålet fekk varme pledd av grøne blad. Ein av dei herlege tinga med ungar, er at leiken ikkje let seg diktera av vaksen snusfornuft om korleis ting eigentleg bør henga saman. Den eine familien hadde husdyr, ein stor svart snegle og to meitemarkar. Då eg spurde med lærarpedagogisk stemme om sneglen var ein okse eller ein svart sau, fekk eg til svar at det var ein kjempesnegle som heitte Kong Harald. Så då så… Det er ikkje alle forunt å få leika med dokker når dei er på jobb…

Eg sluttar med nokre fleire linjer frå den salmen eg gjerne ville hatt som nasjonalsong… Det er kanskje upatriotisk å seia det, men eg synest at den nasjonalsongen me held oss med godt kunne vore jekka ned nokre hakk. Det er unekteleg noko nokså sjølvskrytande over han, men slik er vel kanskje nasjonalsongar? Tonen i desse linjene liker eg derimot svært godt:

Gud signe vårt dyre fedreland, og lat det som hagen bløma,
lat lysa din fred frå fjell til strand, og vetter for vårsol røma.
Lat folket som brøder saman bu, som kristne det kan seg søma.

Og framleis syng me kvar morgon med ungane: Kom mai du skjønne, milde…

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: