Skip to content

Om varme punkt i livet

mai 7, 2015

15230456734_4082da1f7d_o

Eg høyrde eit klokt menneske snakka om varme og kalde punkt i livet. Dei varme punkta er dei situasjonane og augneblikka då alt kjennest ut til å vera på rett plass, og alt er fylt av ro og varme. Dei kalde punkta er dei situasjonane når ein frys inni seg og kjenner at eit eller anna ikkje er som ein skulle ynskja at det var. Me vart oppfordra til å ta ei stund om kvelden og kjenna på dei varme punkta som har vore i løpet av dagen og takka for at ein har fått lov til å bu i dei. Ein kan tenkja gjennom korfor dei var varme og fine og tenkja etter om det er element i opplevinga som kan få lov til å bli endå meir framtredande i dagane som skal koma. Ein skal heller ikkje ignorera dei kalde punkta. Dei skal ein roleg tenkja gjennom og analysera og kjenna etter om det var noko ein kunne gjort annleis for at dei skulle kunna bli mindre kalde.

Etterpå har eg prøvd å vera litt ekstra vaken med tanke på dei varme punkta i livet mitt. Ikkje overraskande så finn eg at dei ofte er små og kvardagslege. Det kan vera situasjonar på jobb der livet i klasseromet plutseleg begynner å dirra av varme og energi, det kan vera små samtalar med kolleger, det kan vera eit godt måltid, eit møte med eit anna menneske, ei god bok, ein katt på fanget, ei fredeleg stund i bøn og ettertanke eller det kan vera situasjoner der humoren plutseleg løftar oss som er involverte opp frå ein relativt triviell situasjon og inn i ein befriande latter. Det kan og vera opplevingar ute i naturen som plutseleg stryk sjela di på ein uventa måte, eller ein setning eller til og med ei tekstmelding som plutseleg gjer deg overraskande glad.

Det som kanskje er litt overraskande, er at dei varme punkta plutseleg kan oppstå i situasjonar der ein ikkje hadde venta dei. Dei kan stikka hovudet fram i nesten ein kvar situasjon, men dei let seg ikkje alltid framprovosera.

Eit av dei varmaste punkta i livet mitt dette siste året, er dei timane eg fekk i lag med farmor den siste helga ho levde. Eg reiste inn dit med mykje sorg i meg og tenkte at det kunne vera siste gongen eg såg henne. Eg visste og at eg kunne risikera at eg ikkje fekk kontakt med henne fordi ho var så sjuk. Eg vart overraska over kor glad ho var for å sjå meg, og dei timane eg sat og haldt henne i handa vart heilt annleis enn eg hadde trudd. Det var så fint å vera der, og eg vart fyld av ei merkeleg ro og ein slags vemodsfylt glede som eg eigentleg ikkje har ord for å skildra. Me fekk snakka om små, men viktige ting, men det var kjensla eg fekk av å vera i lag med henne som verkeleg varma. Eg trur det næraste eg kjem er å vera eit barn som sit på fanget til ein trygg vaksen person. Då me reiste der i frå hadde eg tårer i auga, men sorga var forandra til ein aksept av situasjonen. Eg kjende at det var rett at ho skulle få lov å fara i frå oss nå, og reiste der i frå med ei sterk oppleving av å ha fått vera nokre timar i ein uforklarleg omsorg. Eg er veldig takknemleg for denne opplevinga.

Dei kalde punkta kan og koma overraskande. Plutseleg kan ein få tankar ein ikkje er førebudd på å få, ein kan oppleva noko som ein skulle ynskja var annleis mellom menneske. Ein kan kjenna seg misforstått, ein kan kjenna at dette vart ikkje slik eg hadde tenkt. Ein kan kjenna avmakt for situasjonar og relasjonar der ein sjølv blir ei brikke i eit spel ein ikkje er glad for i det heile tatt, og ein kan kjenna at ein sviktar dei ideala ein eigentleg ynskjer å leva ut. Alt dette er og ein del av det å vera menneske. Eg trur kanskje det kan ha noko for seg å våga å ta eit gjensyn med desse situasjonane og om kvelden og tenkja gjennom kva ein kunne gjort annleis. Det er ganske stor sjanse for at liknande situasjonar vil oppstå igjen, og då kan ein kanskje vera betre rusta til å gjera dei kalde punkta varmare.

Noko av det merkelege med å leva er at ein aldri blir nær på utlært i kva livet går ut på. Av og til kan ein til og med lura på om ein i det heile tatt har forandra seg noko særleg. Når eg les tekstar eg skreiv då eg var på alder med barna mine, kan eg bli forundra over kor likt eg tenkte det eg framleis tenkjer, og kor likt eg opplevde tinga som eg framleis opplever dei. Dette seier kanskje noko om at det å vera levande ikkje har så mykje med alder å gjera. På mange måtar liknar me menneske kvarandre meir enn me ofte går omkring og trur. Me har alle våre levande sekund og liv med varme og kalde punkt, og det er mi heilage overbevisning at dersom me tek oss tid til å vera til stades i eige og andre sine liv, så kan me skapa fine ting i lag.

Heidi

2 kommentarar
  1. Kjære Heidi
    Jeg ble varm inni meg av å lese det du skreiv. Takk skal du ha.❤️
    Klem fra Kari

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: