Skip to content

Ta heller med deg hjartet ditt.

september 11, 2015

21078750576_2b7268b160_z

Dette biletet kjem til å vera framsida på den nye boka vår som får tittelen «Ta heller med deg hjartet ditt». Nå når eg lastar opp biletet for å bruka det her, ser eg at det ikkje er frå ein grøftekant langs vegen slik eg trudde, men frå ein urtehage utanfor eit gammalt slott ved den latviske byen Sigulda. Viss eg ikkje hugsar feil, så vart urtehagen i si tid laga av munkar eller nonner. Det passar i så fall perfekt inn i mitt hovud som framsida på ei diktsamling med veldig mykje ulikt, akkurat som i ein urtehage.

I sommar har det for alvor gått opp for meg kor mykje det betyr for meg å ta vare på naturen og klimaet, eller kanskje eg skulle bruka det store ordet skaparverket. Me skal gje jorda vidare til barn, barnebarn og oldebarn, og dei fleste av oss har vel eit sterkt ønske om at jorda framleis skal vera ein plass med reint vatn, sunne vekster og ein rikdom av dyr og fuglar. I tillegg ynskjer me for dei at dei skal ha luft som er rein nok til å pusta i og eit klima som er vennleg nok til å leva godt i. Eg har kjend på at eg ynskjer å gjera små og store val som kan vera med og fremma desse verdiane. Så gjeld det bare å finna ut kva som er klokt og viktig. Kan me framleis unna oss kjøt til middag, bilturar til butikken og lange flyturar bare for å sjå andre kulturar og land? På det siste punktet kjem flyskrekken min inn som viktig støttespelar og er hjartans einig i at lange flyturar bør vera eit tilbakelagd stadium…

Akkurat nå kjenner me vel alle på store utfordringar i samband med flyktningesituasjonen me plutseleg er oppi. Store flokkar med flyktningar langs danske motorvegar har ikkje vore kvardagskost for oss priviligerte skandinavar. Plutseleg er flyktningar noko meir enn tal og kvotar. Det rører meg at så mange nordmenn tek private initiativ for å hjelpa til. Mange er til og med klare for å opna heimane sine for ukjende framande menneske frå ein annan kultur.

Eg veit at det er mange om og men og til og frå i alle desse vanskelege avgjerslene me må ta, og at det å prøva å leva rett og anstendig har mange fasettar og innfallsvinklar. Likevel klarer eg ikkje la vera å tenkja at ein god plass å begynna må vera ved den setningen eg har vald som boktittel, «Ta heller med deg hjartet ditt.»

Dette året les eg ein liten tekst av mor Theresa kvar kveld. Ho seier sjølv at ho stavar evangeliet på ei hand med eit ord for kvar finger,der orda er henta frå Bergpreika. Eithandsevangeliet lyder som fylgjer: «Du gjorde det mot meg». Med andre ord: Ein skal behandla kvart menneske med den same respekten som om det var Jesus sjølv me hadde framfor oss. «Eg var svolten og du gav meg mat, eg var tørst og du gav meg å drikka, eg var naken og du kledde meg…» Dette er så nydeleg skildra i Tolstoj sin legende om den gamle skomakaren som så gjerne ville sjå Jesus.
«Det du ikkje gjorde mot ein av mine minste gjorde du heller ikkje mot meg.»

Eg veit at for ein del menneske fungerer denne tanken betre om ein tek vekk gudsaspektet og seier at «Det du vil at andre skal gjera mot deg skal du gjera mot dei.» Det er ein fin setning det og, seier eg som gjerne vil kalla meg både humanist og kristen.

image

Eg lever faktisk i den naive tru at dei aller beste menneske vil det beste for sine medmenneske og at me snublar litt rundt omkring alle saman og prøver å finna formelen for det gode og rette livet. Biletet over er ein sjeldan plante som Ivar L viste meg ein dag eg møtte han i Sandtangen. Det er ein albinoraudkløver for dei som ikkje straks måtte sjå det. Framleis er naturen blømande og bugnande.

Og framleis er det seinsommar her. Det er så fint å kunna skriva det meir enn ei veke inn i september. Grågåsa flyg i plog over himmelen og gjer seg klar for haust. I denne veka såg eg ein vipeflokk på Orre. Det var eit syn eg var glad for å sjå for tidlegare i sommar har eg ikkje sett ein einaste flokk med viper, bare enkeltindivid. Nede ved stranda er det framleis nokre hardhausar blant oss som badar i det eg vil tru er heller kjølege bølgjer og både soloppgangar og solnedgangar har vore fantastisk vakre denne veka. Det er så mykje fint her som me må ta vare på.

Me skriv ellevte september i dag om eg ikkje tek feil… Datoen i seg sjølv er ei påminning om å takka for det me har og kjempa for alt det er verd å ta vare på.

Heidi

20828608961_42303aa48f_o

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: