Gå til innhald

Frilansar, kaotikar og nevrotikar

september 16, 2015

image

På måndag hadde eg skrivedagen min. Eg brukte han til å gjera to viktige ting og mykje anna som i den store samanhangen ikkje er fullt så viktig. Først var eg og stemde. Ikkje mindre enn fire lister vart det… Kommunestyre, fylkesting, sokneråd og bispedømeråd. Dei to første listene var det vanskelegast å finna ut av. Eg tenkte fram og tilbake og opp og ned og i mente dei siste vekene. Så stemde eg, på eit parti eg aldri før har stemd på, men eg kjende at når alt var tenkt gjennom, så var det det som kjendest mest rett akkurat nå. Soknerådet var ikkje så vanskeleg. Det var bare flinke og gilde folk på lista, så det visste eg kom til å bli bra uansett. Eg ventar alltid til valdagen med å gå og stemma. Det er noko høgtidsstemt over det som eg likar. Folk nikkar og smiler til kvarandre og seier ting som «Ja, ja, du har tenkt å gjera borgarplikta du og…» Og alle kjenner at dei er litt viktige og at dei i beste fall kan vera med på å utgjera ein forskjell. Eg liker tanken på at alle saman, uansett kven me er og kva me gjer og meiner og står for, så har me alle nøyaktig ein stemme kvar, verken meir eller mindre, og har dermed like stor rett til å bestemma korleis ting skal bli.

Etterpå skunda eg meg til toget for å gå i gang med den minst lystbetonte aktiviteten denne dagen.

image

Eg hadde fått brev om at det var på tide med mammografisceening. Eg såg til mi glede at dato og tidspunkt var heilt umogleg og ringde og sa at datoen ikkje passa. Eg hadde håpa på ei god utsetjing, men i staden fekk eg koma nesten ei veke tidlegare enn innkalt. Sidan eg er dårleg på å lyga måtte eg innrømma at den tida passa ganske bra.
Eg sa strengt til meg sjølv at dette var ein del av å vera eit vakse og fornuftig menneske og at eg bare måtte koma meg i veg.

Eg grip meg sjølv i å tenkja at det å jobba på mammografen må vera ein av dei meir besynderlege jobbane i dette samfunnet. Der står dei to stykker og dyttar, drar og plasserar eit menneske som tilfeldigvis heng fast i kroppsdelar som dei er sette til å undersøkja. Breskjedane frå dei til oss, eller i alle fall til meg, kanskje eg er spesiell, var omtrent slik:

«Kom litt lenger fram. Slik Ja. Kan du bøya deg litt framover. Sjå mot døra. Endå litt meir mot døra. Snu kroppen til venstre. Nei, ikkje sånn, du må flytta føtene og. Sånn ja. Flytt føtene endå litt meir. Har du strake bein? Det må du ha. Kan du setja rumpa litt ut? Slik, ja. Slapp betre av i akslene. Bøy deg litt meir fram. Så må du slappa av og pusta heilt vanleg…»

Etterpå går samlebandet vidare og blir send inn på ein mellomstasjon for å kle på meg og gå strake vegen ut slik at neste mann kan koma inn. Dei er imponerande effektive. Eg oppdagar at eg har gløymt brillene som eg måtte ta av meg og bankar forsiktig på døra. Ho fortel at nei, ho såg at eg fekk brillene med meg, og ja visst, der ligg dei visst, inne i jakken, ja. Eg smiler og unskuldar. Ho spør om ho kan få hjelpa meg med ein ting, og drar på plass jakken som har vridd seg på ryggen. Eg smiler og takkar. Kaos, det er meg… Elvira Huskestuen på mammografibesøk.

Eg går ut, letta og oppkava på same tida. Og nei, vondt er det ikkje, i høgda litt ubehagelen. Eg lovar meg sjølv at nå må eg ikkje gå omkring og engsta meg, for svaret kjem først om 2-3 veker, og inntil då må eg prøva å ikkje grubla over det. Det er ikkje så lett for sånne som meg, i overkant utstyrt med fantasi og dramatiske evner. Det er lett å tenkja på ei slik screening som porten ut av uskulden inn i ein alvorleg sjukdom. For korfor skulle vel eg vera forskåna? For meg er det ulempa med slike screeningar, mykje unødig engsting. Eg snakkar fornuftig til meg sjølv og seier at skulle dei finna noko, så er det jo fint at dei finn det så me kan gjera noko med det, men strutsen i meg sjølv blir ikkje heilt overbevist. Ho liker seg best med hovudet i sanden når det blir litt truande her i verda.

image

Etter at eg har fått roa meg litt, støtta ei romdame som skal augeopererast, kjøpt eit nummer av asfalt og sagt ja til å bli «Redd barna faddar,» sjølv om eg er faddar i frå før, finn eg fram skriveboka og set meg i fargegata med skogsbærsmoothie og penn. Seinare blir det ei god skriveøkt på biblioteket. Kanskje eg skal dra til Stavanger og skriva oftare.Det er kjempespennande å vera der og sjå og høyra medan ein let ord og setningar koma ut av pennen.

Nå må eg i veg att. Eg skal øva inn ei forestilling om Elefanten Babar i lag med ein blåsekvartett. Dei er kjempeflinke, så her gjeld det å halda seg roleg og ikkje få prestasjonsangst. Det er første øvinga, og me har framleis god tid. Eg skriv nok meir om det seinare. Eg kjenner litt på frilansaren i meg akkurat nå. På fredag skal eg lesa dikt i kyrkja og på lørdag skal eg fortelja om Torvald Tu på Klepp bibilotek. Det er ei barneforestilling. Eg puggar tekst og repeterer historier så fort eg har tid. Men nå er det altså Babar.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: