Skip to content

Luke 3

desember 3, 2015

imageDei fleste av oss har vel tenkt at eit nyutsprunge vårtre med ny- grøne blad er fantastisk vakkert. Eit stort grønt sommartre er og nydeleg, og ikkje mykje i naturen kan konkurrera med haust- tre i intense glødande gule, oransje og raude fargar. Det er først dei siste åra eg har oppdaga kor vakre vintertrea er med nakne greiner og eit heilt nervenett at småkvistar. I dag hadde eg akkurat nok batteri på mobilen til å få knipsa dette ettermiddagstreet då eg var ute ein rask tur i pausen før kulturskulen.

image

Me er nå kome til den tida av året då arbeidsdagen både begynner og sluttar i mørke. På torsdagane er eg så heldig at eg får ei lita samling i tredje klasse med musikk og høgtlesing før eg går i lag med dei til symjinga. Her er nytt og gammalt i salig blanding, litt morgonsong saman med smarttavla før det blir gammaldags høgtlesing bare med ei gammaldags lyslykt som lyskjelde. I det timen skal til å begynna, seier ein av gutane: «Sjå kråkene!» Eg er ikkje verre enn at eg let meg fascinera av kråkene eg og, så me tek oss eit minutt og to borte ved vindauget. Dei tusen kråkene frå i fjor er her att. Dei sit tett i tett som svarte eple på mørke natt- tre, før dei på eit visst punkt i lysninga, lettar som på eit avtalt signal. Dei deler seg i flokkar som flyg i ulike formasjonar, snart som ein myggsverm, snart som ein drope, snart som ei sky, dei flyg mot einannan og flokkane glir saman og skiljest att. Hadde det vore ei flyoppvisning ville me blitt imponerte. Eg såg eit fjernsynsprogram i fjor der dei hadde observert fugleflokkar og fiskestimar som sym og flyg i koordinerte formasjonar tilsynelatande utan at nokon leiar gruppa. Programleiaren drog den interessante konklusjonen at me i tillegg til å vera individ, og er ein del av kollektive biologoske einingar som i ein del tilfelle fungerer som ein biologisk organisme meir enn som enkeltindivid. Det er ein sympatisk teori syneste eg. Kråker treng kråker og menneske treng menneske for å utføra flokkhandlingane som me er skapte til. Etter at biologilæraren min på ungdomsskulen både let oss ha akvarium, terrarium med stålormar og ein overvintrande sidensvans i klasseromet i tillegg til fuglekassar rett utanfor klasserommsvindaugent, så er eg blitt veldig glad i ideen å dra naturen inn i klasseromet eg og. Eg skal på ingen måte seia at eg kan ta opp konkurransen med han, men eg er positiv til både å la rumpetroll bli froskar i ei krukke i vindauget og til å bruka litt morgontid på observasjon av kråker.Heidi Gjesdalbuen

Utpå føremiddagen vart eg gjort merksam på at det stod om meg i Gjesdalbuen i dag. Eg visste sjølvsagt at eg var blitt intervjua, men ikkje korleis det kom til å bli og kor mykje plass dei kom til å gje meg. Dette fotografiet la Kathy Ann på facebooksida mi. Eg må innrømma at eg ikkje abbonerer på Gjesdalbuen sjølv, eg bare les det av og til hos mor og far. Eg fekk far til å fotografera artikkelen med mobilen sin, for det var jo litt kjekt å sjå kva Kristine har skrive. Eg klarte ikkje å tyda alt, men det eg las såg fint ut. Far hadde kjøpt ei avis til meg, sa han, så eg får lesa skikkeleg etterkvart.

 

Fleire har spurt etter melodi og noter til julesongen eg og Hilde har laga. Det ser ut til at både lydfil og noter vil bli tilgjengelege. Det tek bare litt tid. Eg skal seia i frå når det er klart. Den musikalske delen er utanfor mitt kompetanse- og ansvarsområde, men eg veit at Hilde jobbar med saka.

Etter kveldsjobben var det rett heim for å pakka koffert, for etter jobb i morgon så er det rett på Oslotoget. Eg gler meg veldig til det. Eg var så sliten at det var bare så vidt eg fekk kvinna meg opp til stryking og pakking, men nå er det gjort sånn nokonlunde i alle fall. Det er verd eit biologisk studium korleis kreftene kan forsvinna heilt framfor husarbeidsaktige aktiviteter for så plutseleg å venda tilbake dersom eg får eit tastatur eller ei bok i hendene…

Vår utruleg søte helsesyster hadde samtale med tredjeklassingane i går om helse, kosthald og hygiene. Ho hadde eit fint og forståeleg bilete på det å få nok søvn… Å leggja seg i senga er som å leggja seg i batteriladaren. Me legg oss trøytte og tomme for energi og vaknar opplada og klare for ein ny dag. Det var eit fint og svært forståeleg bilete, men eg har ein mistanke om at det er aller mest gjenkjenneleg for A- menneske…

Uansett, nå får det vera kveld i heimen. God natt til dei av dokke som framleis ikkje er på plass i ladaren 😉

Heidi

 

From → advent, Natur, Skule

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: