Skip to content

Påsketekstar 2016 -2- Det heilage romet

mars 26, 2016

image

For meg har påsken mange rom og mange trådar som blir tvinna saman til ei høgtidsveke.
Kyrkja sin påskebodskap rører meg på ein intens og levande måte. Påsken rommar så mykje. Kjærleiken som er sterkare enn døden, det gode som er sterkare enn det vonde, lyset som er sterkare enn mørket.

Noko av det påsken handlar om klarer eg bare å gripa som eit mysterium. For meg er det kanskje mange av dei menneskelege elementa i dei gamle historiane som gjer mest meining og kler tydelegast fram. Historiane om svik. Historiane om tilgjeving. Peter som sa han ikkje ville svikta, men som sovna i Getsemane og når det gjaldt som mest banna på at han aldri hadde sett den mannen før og så gol hanen for andre gongen.

Det handlar om alt som ikkje vart som dei hadde trudd og tenkt, om Pilatus som stod midt i eit dilemma han ikkje hadde bedd om å vera i og som det ikkje utan vidare lot seg gjera å koma ut av. Om kvinna som fekk kjeft fordi ho braut alle konvensjonane og salva Jesu føter med nardussalve medan han var i selskap, om kvinnene som stod under krossen når dei næraste mannlege vennene hadde gått i dekning, om dei kjærlege orda til Maria og til Johannes.

Det handlar om alt som vart annleis, om dei nye livssituasjonane som plutseleg opna seg, om Thomas som måtte stikka fingeren i sida på Jesus for å tru og om Judas. Judas har eg hatt frykteleg vondt av sidan eg høyrde om han før påske i første eller andre klasse. Eg retta opp handa og spurde eller kanskje eg gjekk fram til frøken etter timen for å spørja:
«Jammen, kva med Judas? Viss det var meininga at han skulle gjera det han gjorde, så var det frykteleg urettferdig at han skulle straffast». Frøken, Gerd Signy, svarte klokt, men spørsmålet slapp aldri heilt taket.

Eg ser for meg alle dei som har kome til å ta litt større feilsteg enn dei fleste av oss. Alle dei som må bera skamma for alt som har gått gale. Eg ser for meg ein mann med langt hår og kvit kjortel som går fram som eit lam for slaktebenken og skal ofrast for skulda og skamma som høyrer med i livet til alle menneske. For meg har denne mannen mange ansikt og eg forstår kva Jens Bjørneboe skriv i diktet sitt : «Maria alle smerters moder, be for oss i denne stund…»

Mykje i påskebodskapen er ikkje innlysande for meg. Nokre av elementa grip meg så sterkt at eg ikkje slepp taket i dei.

image

På onsdag fekk me vera med på noko spennande, eit tradisjonelt jødisk påskemåltid, sedermåltid, heime hos Arne og Inger. Dette måltidet som er ein viktig del av jødane si påskefeiring, minnemåltidet for utgangen frå Egypt. Det var dette måltidet Jesus feira med disiplane sine skjærtorsdag. Den varianten me var med på var eit messiansk sedermåltid, eit sedermåltid som og var tilpassa den kristne påskefeiringa.

Jødane sitt påskemåltid inneheld mange symbolhandlingar. Ein et bitre urter, peparrot og persille dyppa i saltvatn for å minnast israellittane sine tårer i Egypt. Søt mursteinsdeig av mandler som eit symbol på lengselen etter det gode dei lengta etter då dei var i ørkenen og usyra brød til minne om brødet dei bakte i hast då dei måtte bryta opp.

Det blir og drukke fire beger vin: For livet, for frelsa, for velsininga og for håpet-
I vår tid kunne dei same symbolhandlingane vore utførde av alle levande menneske. Bitre urter og saltvatn for å få ein smak av tårene til alle som lid og opplever urett, usyra brød for dei som er på flukt, mursteinsdeig for all lengten etter det me trur er det gode, og ikkje minst eit glas for livet, velsigninga, håpet og frelsa frå alt det som vondt er.

image

Skjærtorsdagsgudstenesta i kyrkja begynte med deilig kveldsmat i kyrkjeromet. Eit måltid slik påskemåltidet og var det.

image

Kyrkja var pynta med vårblomar og gåsungar og med eit bord med druer og brød. Eg tenkte då eg kom at eg er heldig som har eit slikt heilag rom og ei slik kyrkje å koma til.

Før preika oppdaga eg til min  forbauselse at presten som sat der inne tok av seg stolaen. Gjorde han det i distraksjon? Hadde han fått på feil stola og ville skjula det? Eller endå verre; følte han seg plutseleg dårleg og måtte løysa på antrekket. For sånne som meg som er vane med å sitja i kyrkjebenken skal det ikkje meir til før me blir litt urolege.

Så kom ein person gåande barbeint opp midgangen og sette seg på ein stol- Presten tok av seg prestekjolen, festa eit linklede om livet og begynte å fortelja om då Jesus vaska føtene på disiplane. Han hadde lært teksten utanåt. Etter fotvaskinga vart han ståande, nesten i midgangen og halda talen sin. Det var blikkstille i kyrkja. Noko med denne handlinga greip oss djupt.

Etter gudstenesta vart altaret rydda. Ingenting låg att, ingen blomar ingen lys, ingen bibel. Så vart kyrkja strippa for blomar og dekorasjonar. Langfredag blir folk møtte med eit tomt kyrkjerom og eit altar med svart klede over. Slik er påsken sin dramaturgi. Kyrkja er i tillegg til alt anna den store teaterscena som handlar om liva våre.

image

Heidi

From → påske, Tru

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: