Skip to content

Om å spegla dagen

januar 13, 2017

image

Eg har nettopp lagt ut eit innlegg som var meint å vera innleiinga til det eg skral skriva nå. Plutseleg stod det på eigne bein og sprang i veg aleine, og det var kanskje like greitt, for lange innleiingar kan kanskje stenga for det eigentlege poenget.

Eg skreiv ei innleiing til det som skulle vera eit innlegg om eit mangslunge og innhaldsrikt kvardagsliv der trua har ein sentral plass i tillegg til alt det andre som og er viktig. Eg høyrde nettopp på radioen om nokon som snakka om religiøsitet på den måten det kjem fram i ungdomsserien «Skam», og at religion var noko som mange hadde eit fjernt forhold til. Eg tenkte at eg ville skriva nokre tankar om korleis religion, i mitt tilfelle kristentru faktisk kan vera ein lysande tråd som går gjennom dagane. Kanskje det er lettare sagt enn gjort å skriva dette innlegget slik eg gjerne ville, men eg gjer eit beskjedent forsøk, og trur at viss eg klarer det, vil det vera gjenkjenneleg for mange fleire enn dei ein ofte tenkjer er «religiøse» eller «personleg kristne» eller «kristelige» eller kva ein nå måtte finna på å kalla det.

Kvar morgon tenner eg eit lys i morgonmørket og seier høgt eller inni meg namna på dei eg spesielt vil be for denne dagen. Det kan vera nokon eg veit har tungt å bera akkurat nå, eller nokon som av ein eller annan grunn ligg meg spesielt på hjartet. Det å be ligg på ein måte innebygd i tankane mine. Det å berøra nokon kan det liggja ei bøn i, det å tenkja på nokon kan det liggja ei bøn i, til og med eit smil kan bera med seg ei innebygd bøn. Eg trur det som for meg er bøn er beslekta med det mange kallar omsorg, varme tankar, gode ynskjer. Det hender og at eg brukar orda, «Eg sender deg varme tankar», eller «Eg tenkjer spesielt på deg i dag», fordi eg trur det kan vera eit meir forståeleg språk for mange.

For ei stund sidan las eg, eg hugsar dessverre ikkje kor, eit god tekst om korleis ein for å bl meir bevisst på trua si kvar kveld kan spørja seg sjølv nokre enkle spørsmål: «Når kjende eg meg nærast Gud i dag? Når kjende eg meg nærast andre menneske? Når kjende eg at eg var på plass i livet slik eg djupast sett ynskjer å vera det? Når i dag kjende eg at eg var lengst vekke frå den ståstaden eg ynskjer å ha? Når i dag kjende eg meg mest aleine og minst i kontakt med menneska rundt meg?» Dei gongene eg tek meg tid til å reflektera over desse spørsmåla, kjennest det som om eg jobbar med meg sjølv på ein konstruktiv og god måte.

Mange tenkjer nok at det med bøn handlar om ord. For meg, sjølv om eg nok er over gjennomsnittet glad i ord, så treng ikkje bøn vera knytta til ord. Nokon, som eg dessverre ikkje hugsar namnet på har sagt at «Når eg manglar orda er pusten min ei bøn til Gud». Før jul var eg på eit seminar om noko som vart kalla «sentrerande bøn». Dette er ei meditativ bøneform som går ut på å lena seg tilbake og la seg synka ned i ordlaus bøn der verken ord eller tankar er det som er det viktigste.

For meg er dette ein veldig viktig dimensjon i livet. Det kjennest så meiningsfylt og rett at det å vera menneske inneber meir enn det praktiske det materielle og det prestasjonsmessige. Det kjennest så fint å tru at ein er ein del av ein større samanhang og ei større meining og at ein er meir enn sitt eige liv og sin eigen kropp. Eg veit i grunnen ikkje heilt om eg har lukkast med å formidla dette gjennom denne teksten, og eg vil gjerne ha tilbakemelding frå mennesker med alle slags ståstadar i forhold til religion på om dette korresponderer. Det at eg trur gjer ikkje livet mitt meir livsfjernt eller verda eg lever i mindre viktig. For meg er det heilt motsett…

Eg har lyst til å avslutta med eit dikt eg las i går og i dag morges. Diktet er skrive av Hans Johan Sagrusten og er frå boka BIbeldikt. Diktet kommenterer ein av tekstane til den konmande sundagen i kyrkjeåret som handlar om Jesu dåp. Dersom det eg skriv her får deg til å få lyst til å kommentera, så håpar eg at du gjer det.

Attmed elva

Eg står djupt til knes
i meg sjølv og høyrer
elva som susar der nede

høyrer det heilage
vinddraget og venger
som slår mellom trea

Eg står djupt til knes
i deg og er elska
frå tre kantar

er midt i
ein stor omsorg
frå Far og Son og Ande

Du står djupt til knes
i meg og fyller meg
heilt til bredda.

Himmelen opnar seg
som eit auga og kviskrar
Du er mitt barn som eg elskar.

Hans Johan Sagrusten

Ha ein fin dag alle saman. 🙂
Heidi

 

 

 

 

 

From → Tru

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: