Skip to content

Matrjuska

august 7, 2017

Allereie i den føste diktsamlinga mi som eg skreiv då eg var eit par og tjue år, hadde eg med meg eit dikt med Matrjuskamotiv. Det er for meg noko veldig sant med desse russiske dokkene der den minste dokka har lag på lag med mødrer utanpå seg. Eg har brukt dette som namnet på den delen av boka som handlar om akkurat dette: Å vera eit barn, å vera mor, å ligga godt an til å bli bestemor. Her kjem det eit lite utval av desse og.

***

Dei som ikkje lenger er her

Til mi overrasking
er dei her ofte endå.
Eg trudde dei ville lukka døra bak seg
og aldri sjå seg tilbake,
men framleis har dei meiningar
og framleis smiler dei til meg
med og utan tenner og gebiss
Rett som det er hevar dei augebryna
og ristar tankefullt på hovuda sine.
Framleis oppdagar eg,
oftare enn ein skulle tru,
at eg endå er eit barn.

***

Viss dei framleis var her

Med besteforeldra mine i live
ein einaste dag i sommar
kunne me reisa på tur
og dei som ville kunne springa barføtte
i graset med sitronsommarfuglar i hekken
og mørkeraude roser langs veggen.
Me skulle ha med nistekorg og teppe til å sitja på,
med farmor sine nysteikte fiskekaker
og morfar sine arme riddarar
og eventyrbrus og wienerbrød
han hadde med seg heim i sykkeltaska
og farfar kunne løfta meg høgt opp i lufta
og seia at eg var den vesle dokka hans
Moster kunne og få vera med
ho kunne ta med eit fat
med tjukke pannekaker
frå det gamle kjøkkenet sitt
med skrå blå kjøkkendører.
Bestemor skulle smila tannlaust
og le litt av det heile
medan ho tok fram ein reisegrammofon,
kor ho nå skulle få den i frå
kor ho nå skulle få den i frå
og gamle plater med Jim Reeves.
Til slutt skulle me passa på
at dei gamle folkevognene
nådde solnedgangen med god klaring.

***

 
Så går det ein veg

Så går det ein veg
Langs blonder og kneippbrød
mellom brunost og vaskepulver
som eg ikkje heilt klarer å finna,
eg går etter luktspora
av rå jord,
av våt mose og sinksalve
av barneføter mot lår og mage.
Det finst ord som dukkar opp
nesten før eg har tenkt dei,
med bilete som aldri nådde fram
til eit einaste fotoalbum
bare tankane vandrar
stødig og ordlaust
saman med livet
den vegen dei skal.

***

For nå er dei vaksne

I det kvite vinterlyset
går eg omkring og vaktar meg vel
for å eta barna mine
og tida deira levande
eg øver og øver
på å vera mammaklok,
stillfarande og ventande,
ei av dei som veit kor tid det passar
å stikka hovudet fram
ei som ventar på den store dirigenten
som visar med teikn
at det er mor sin tur i partituret
at det er på tide nå
å klemma dei og kjærastane deira
å baka bollar,
dekka bord og koka kaffi.
Eg formanar meg sjølv
om å bløma i mitt eige liv
medan den store musikken
som stadig voggar
dagane som har vore
og dagane som koma skal.
Eg gjer avtalar med Vår Herre
om å hugsa i tide
at dei er heilt utan marionettetrådar
og går ut og inn av scenen
heilt utan mi hjelp.
Stort sett i alle fall.

***
Minste Matrjuska

Du vesle elska barn
som framleis gøymer deg
i eit mjukt om omfavnande mørke av mor,
der kjærleg dempa stemmer og songar,
musikk og hjarteslag omgir deg
tett på alle kantar,
medan du,
truleg temmeleg fatta,
sutter ubekymra på totten
og sparkar mot det mjuke varme.
Når du kjem ut av dine hemmelege rom,
og møter blikket mitt med lyseblå tillit,
skal eg fortelja deg om fire lag mødrer
du skal bera med deg over di eiga hud,
over dine eigne hjarteslag og nervebanar.
Måtte dei bli deg til styrke.
Du har mykje å gle deg til.

***
Nå har eg bare eit kapittel att eg ikkje har lete dykk kikka inn i… Eg tenkjer det blir ein tur innom der og når eg bare har gått gjennom det sjølv.

Heidi

 

 

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: