Gå til innhald

24.mai 2019

mai 24, 2019

IMG_20190524_220015_045

Samarbeid er ein fin ting. Eg liker å samarbeida, og trur sjølv at eg er relativt god til det og, sjølv om det sjølvsagt kan hende at eg ikkje klarer å sjå meg sjølv med andre sine auge. Akkurat nå er eg inne i eit spennande og utfordrande samarbeid. I lag med to fine personar som eg bare kjenner på nettet, skal eg ha munnleg eksamen på måndag. Me har fått ei oppgåve og skal laga ein presentasjon i lag. Det er godt at me er blitt litt betre kjende gjennom året, for eigentleg er det ein ganske krevande prosess å finna ein veg i lag, bli einige og prestera saman med kort tidsfrist og felles skjebne enten dette går godt eller dårleg.

Så gjeld det å finna ut kva som er lurt og kva som ikkje er lurt. Korleis får me lagt inn ein fin raud tråd gjennom det heile. Korleis angrip me det. Skal me laga ein disposisjon veldig fort eller skal me samla masse stoff før me disponerer? Eg er sikker på me kjem i mål, men kjensla av graden av kontroll varierer. Det er utfordrande og spennande. Eg prøver å vera flink til å lytta og passe flink til å argumentere for mine løysningsforslag.

Dette med lytting er noko som interesserer meg, sjølv om eg av og til høyrer av ein som kjenner meg veldig godt at eg kanskje kunne trena på å la vera å snakka på innpust dersom eg gjer det på alle utpust. Eg trur eg har gitt opp å framstå som taus og mystisk, men eg vil gjerne vera ein god lyttar som ikkje er mest oppteken av å snakka sjølv.

Ei venninne fortalde meg om eit eller anna prosjekt som går ut på at to ukjende menneske skal møtast og lytta til kvarandre. Dei to skal ikkje vera alt for like i utgangspunktet, og spelereglane går ut på at dei skal vera ærlege om kva dei står for og lytta til kvarandre utan å vera fordømmande eller gå i aggressive forsvar for eigne synspunkt.

Noko slikt hadde eg hatt lyst til å vera med på. Eg trur eg ville ha lytta interessert til kven som helst som var villig til å vera med på leiken og ikkje bryta spelereglane. Menneske interesserer meg veldig, og eg innser at i dette forvirrende livet og denne merkelige verda så er det fullt mogleg å enda opp med heilt ulike livssyn, verdisett og referansepunkt. Det ville og vera interessant at dei lytta til meg og prøvde å møta meg som det mennesket eg er på tvers av fordommar. «Nynorskdame, vestlending, halvgammal, religiøs, avholdsmenneske, jo takk, kjenner typen, elles takk»… Når eg høyrer nokon uttala seg veldig bastant om kor fordømmande kristenfolket er eller kor dønn kjedelege avholdsfolk må vera, så får eg av og til lyst til å ringa dei. «Hei, kan me møtast, kanskje eg kjem til å overraska deg…» Så langt har eg aldri gjort det, og det er sikkert like bra…

Me lever i eit samfunn som av mange grunnar står i fare for å bli meir lagdelt og ha fleire grupperingar enn før, er det ein reell fare for at me ender opp med å bare kommunisere med og lytta til menneske som liknar på oss sjølve i tankar, ord og handlingar. Det er skummelt, me kan veldig fort koma til å tru veldig mykje om kvarandre. Fordommar kan me klara oss utan. Eg har tru på dialog. Kanskje me menneske ofte liknar meir på kvarandre enn me liker å tru når me kjem litt under overflata.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: