Gå til innhald

Det er noko med det grøne

april 28, 2020

KANSKJE ME SKULLE LØFTA EIN HEST AV OG TIL

Kanskje  me og rett og slett
skulle løfta ein hest av og til?
Kanskje me skulle ta oss tid
til å sitja på ein benk i sola
og høyra bekken klukka
under isen ein stad
medan bjørka sprett i vilden sky?
Eg kunne sitja der aleine og,
bare sitja der med  eit ullteppe
og hekla langbeinte dokker
i rosa og knall oransje
medan eg prøver
sånn heilt i det små
å knekka den hemmelege koden
Vel vitande at
ein stad i det fjerne
står Brogeen med fela si
og spelar den magiske melodien.

***

Det er noko med det grøne. Eit eller anna med desse grønfargane om våre får meg til å gje meg heilt over. Ein tur i skogen omgitt av intenst grønt og med fuglesong på alle kantar må vera noko av det mest avspennande som tenkjast kan. Då barna var små på begynnelsen av 90-talet eller noko slikt, var det inn med det som vart kalla fargebad. Eit bad i badekaret med intens blåfarge eller grønfarge på vatnet skulle gjera underverk. Fargar har eg alltid likt, så ungane mine fekk bada i intenst blått som eg trur lukta som sjøvatn, eller kanskje det var eukalyptus, og det grøne lukta furunål. Av ein eller annan grunn så må det vera tiår sidan sist eg var vitne til eit fargebad, men omtrent same effekten gav det å vera i Sandtangen i ettermiddag.

På turen min møtte eg Ståle som hoppa av sykkelen og sa at nå kan me bare gleda oss til alt me skal ta igjen når det blir lov til å klemma einannan igjen.
Heldigvis er det framleis mykje barn og leikelyst i dei fleste av oss. Nesten kvar dag får eg ei uventa glede. I dag var det Anne som hadde funne den magiske melodien på nettet, den Brogeen lette etter, og som eg skreiv om for eit par dagar sidan. Det gjorde at eg visste kva for eit dikt eg måtte bruka på bloggen i dag, for etter oppfordringa mi er nå sjølvsagt alle på leit etter den magiske melodien, og alle i hardtrening for å kunna løfta hestar.

Tysdag er dagen for dobbelt arbeid for min del, først skule og så kulturskule, begge deler for tida i digital versjon. På kulturskulen i dag hadde eg lagt opp til å møta ein og ein elev på nettsamtale for å snakka om tekstane deira. Det var fint og interessant. Syster var innom i døra og eg fekk send med eit strikkesett til det framleis nye barnebarnet hennar. Eg trur det er første gongen me ser kvarandre sidan alt stengde ned. Så kjekt å bare få sjå kvarandre på to meters avstand etter så lang tid.

Litt underernærte på sosialt liv fekk me lokka Inger inn i sofaen då ho ringde på døra for å kjøpa ei bok. Sjølv sette me oss på god avstand i den andre sofaen og i lenestolen. Det var så koseleg å rett og slett ha ein gjest ei lita stund, bare sitja i sofaen og prata. Det er mykje me nesten hadde gløymt å setja pris på.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: