Gå til innhald

1.juli og me er på hjul

juli 1, 2020

Det er alltid godt å vera så langt som på plass i bilen. Rett nok måtte me snu ein gong fordi eg hadde gløymt modellen eg strikka etter, men då me stansa for andre gong for å sjå om me hadde med oss kamera og Leif si lommebok, så viste alt seg å vera i skjønnaste orden. Me fekk vinka to gonger til den same naboen, og det må vel vera bra.

Sidan dette var sommaren me skulle ha vore på pilgrimstur, har me lagt inn nokre pilegrimsmål langs vegen. Det får heller våga seg at me ankjem i bil. Bilkøyrande pilgrimar eksistere dei og.

I dag hadde reisekameraten lagt inn eit ønskje om å besøkja Røldal stavkyrkje, så då vart det slik. Dette er den tradisjonelt mest besøkte pilgrimsstaden her til lands etter Nidarosdomen. I kyrkja er det eit gammalt krusifiks som nokon i si tid skal ha blitt drege opp av sjøen slik at ingen kan vita kor det stammar frå. I folketrua var det slik at dette krusifikset sveitta ei helbredende væske kvart år ved jonsoktider. Folk kom langveisfra i håp om å bli helbreda, og mange meinte at dei hadde blitt det.

Nokre dagar for seine var me, og dei har nok for lengst slutta å ta krusifikset ned ved jonsok for at folk skal få stryka sveitten frå det på helbredande klutar. Det var likevel merkeleg å tenkja på korleis det må ha vore å vera i dette rommet for mange hundre år sidan.

Det var så fint å vera der inne. Sjølv er eg overbevist om at ein kan be til Gud kor som helst, men eg har vore på stadar der det kjennest så godt å vera at ein ikkje har lyst til å gå ut att. Slik var det i dag. Eg snudde og gjekk inn ein gong til, men eg hadde ikkje kome så langt at eg måtte desinfisere hendene og registrera meg på ny. Det kjennest litt uvant at ein må registrera seg med namn og nummer når ein går inn i kyrkjer, men slik er det i desse koronatidene.

Eg liker å sjå meg om på gamle kyrkjegardar og, og eg la merke til fleire namn eg ikkje har høyrt om før, Gjøri, Durdei og Helleik. Dei har nok hatt andre namnetradisjonar i Røldal enn på Jæren. Eg såg namnet Udmund og tenkte at det var då eit sjeldant namn, men like ved kvilte det ein annan person med namnet Udmund. To støtter med førenamnet Orm stod like ved kvarandre og. Det er heller ikkje eit namn nokon eg har møtt har presentert seg med.

Så køyrde me langs smale svingete vegar i Hardangar der gardane låg høgt oppi fjellsidene og der ein kunne kjøpa eplesaft i sjølvbetente buer og betala med vipps. Ein stad vart me ståande i ein sving og venta medan 4-5 store trailarar med naud og neppe klarte å passera oss. Den siste trudde eg kom til å skrapa lakken av bilsida vår, men det gjekk bra. Dei har sikkert ei viss trening i det. Eg lurte litt på kva tyske turistar hadde tenkt då tre av bilane var merka «Toten transport», det kunne jo ha gjort heile situasjonen endå meir skremmande… Nå er det vel i og for seg ikkje så mange tyskarar langs vegane i år. Nå er dei fleste turistane like norske som oss, men med nesten same entusiasmen som utlendingar går me i flokk ut av bilane for å fotografera store fossar og vakre landskap.

Me var ikkje kledde for temperaturen på Hardangervidda i dag, så me var bare ute av bilen for å fotografera litt. Det er veldig vakkert der, men framleis ligg det ganske mykje snø i store flekker utover landskapet, og det var isrestar igjen på ein del av vatna. Fleire meter høge brøytestikker stor langs vegen, eg veit ikkje om dei tek dei ned om sommaren. Det må i så fall vera eit heilt arbeid å få gjort det for så å setja dei ut att om ikkje alt for lenge.

Det var fristande plakatar langs vegen om fjellstover med servering av rømmegraut og spekemat. I staden vart det laks og pastasalat på ein pizzarestaurant på Geilo. Laksen var min, og den smakte godt.

Dagens språkpris frå meg ville ha gått til bedriften Munnviken. Me stod i vegarbeidskø lenge og såg bare skiltet, så me fekk tid til å fundera på kva som kunne skjula seg bak firmanamnet. Det viste seg å vera ein tannlege ved namn Viken… Eg hadde tenkt ut at det kunne vera ein tannlege, ein kjeveortoped eller ein kosmetisk kirurg som fylde botox i lepper, men etternamnet var ein bonus fantasien min ikkje hadde rukke å kopla på.

For oss som er vane med å ha rekkevidde på ca 15 mil på ein god dag, er det luksus at me nå kan kjøra tre gonger så langt. Eg må bare læra meg å kjøra den nye bilen i løpet av sommaren. Eg er verdens mest pysete sjåfør. Då eg var med på å bestemma at me skulle ha ein knallraud bil, så hadde eg ikkje tenkt på kor synleg eg kjem til å bli når eg manøvrerer rundt i han. Det er nesten så eg angrar litt…

Nå er me installerte på Thon hotell på Ål. Planen er å køyra til Trondheim i morgon. Me gleder oss både til turen og byen.

Heidi

From → Uncategorized

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: