Dette diktet skreiv eg førsteutkastet til siste gongen eg var hos farmor, bare nokre dagar før ho døydde tidleg i vår. Eg er litt usikker på om det skal vera med i diktsamlinga. I alle fall let eg det stå her som ei helsing til, og eit minne om, ei dame eg var svært glad i.
Så er dagen komen
eg ser at du snart skal gå vidare,
denne dagen eller om ikkje lenge.
Du er ikkje lenger i senga
men i gardsromet utanfor fjose
smilande i blå kjeledress
med skaut rundt håret
og smil og varme i blikket
fordi du nettopp har oppdaga
at eg er komen.
Du klemmer meg hardt
og luktar varmt av fjos
sjølv om eg nesten er for stor for klemmar.
Eg ser deg smila mot farfar
på den måten di ofte smilte mot han
der han stod ved utslagsvasken
med sterke armer
under oppbretta rutete skjorte
og drakk vatn av den store flate ausa.
Eg høyrer deg le ute på kammerset
saman med nabokonene som kjøper egg,
du har kaffien klar på kjelen
før nokon har fått tenkt seg om
og sender meg ut med lommebok
og stor brun veske
for å kjøpa natron og kefir
borte hos Lambrikt
og is til meg sjølv viss eg har lyst på.
Du hermetiserer pærer med den eine handa,
og blandar fiskefase med den andre,
du skreller poteter samtidig som du
koker dravle og har kringla på heving
så piskar du krem så fløyten sprutar,for hand,
for då blir kremen luftigast.
Alle nyheitssendingane,
kvar einaste ein, må du ha med,
du må vita kva som skjer,
etterpå vil du diskutera
helst med dei vaksne,
men du seier at eg sikkert blir politikar
sidan eg er så tidlig til å lesa,
og så sender du meg ut for å plukka bringebær.
Eg pustar inn den høgtidelege stilla
under andakten i radioen
og du og farfar foldar hendene
når det er tid for Fadervår.
Engsteleg påpassa heime,
får me ro aleine på vatnet
når me er hos deg
om kveldane utan redningsvest.
Utan å gjera større nummer av det
klipper du fiskekrokar ut av anorakkhettene
når me kjem heim
og steikjer auren til kvelds med salt og pepar
før du hjelper oss å greia ut
dei store vasane i fiskesnøret.
Du lærer meg å strikka ullsokkar
og innser at dei minste heklenålene
og hekletråd som minner om sytråd
truleg passar betre til dine fingrar enn til mine.
Eg dekkjer bordet
og ropar alle inn til middag.
Då ligg du der i senga att
og spør meg om bordet er dekka.
Eg seier at bord treng du ikkje tenkja på,
me er bare to på besøk.
Du seier at det er dekka allereie,
eg skal bare sjå etter at du har hugsa å dekka til alle.
Eg seier at det har du heilt sikkert
Det kjem ei sjukesyster inn
du seier at gjestene dine må få mat.
Ho kjem inn med lappar og syltetøy
som nesten eg nesten ikkje får til å svelgja,
men du smiler fornøgd
og held meg hardt i handa
medan klokka rundt det tynne handleddet ditt
tikkar vidare utan lyd.
Eg vil stoppa klokka,
eg vil stoppa tida,
eg vil aldri gå i frå deg meir
men slikt står ikkje i mi makt.
Me drikk svart kaffi
og alt er heilag.
Heidi
Ta meg med
til ei lita kyrkje
ein dag i juli.
Ta meg med
til ytste havgapet.
Set meg som eit segl
på hjartet ditt,
som eit stempelpå armen din.
Ta meg med ut
i sekunda dine og
la oss varma oss
på den mektige nordavinden
som fortel om kjærleiken
sterkare enn døden
sterkare enn mektige elvar
Kviskra i øyret mitt
at ingen mektige elver
og ingen store hav
kan sløkkja elden,
kan søkkja kjærleik.
( Høgsongen 8. 6)
Det står mykje vakkert i Høgsongen. Denne teksten er sterkt inspirert av det me opplevde sist laurdag og den eine teksten eg las i kyrkja.
Heidi
Me skal ta maskene av og på,
me skal smila til kvarandre
medan melodiane gøymer seg
eller kjem og går.
Slik er det å vera levande,
slik det er å pusta livet ut og inn
medan det klør oss i halsen
og kanskje til og med på ryggen.
Framleis er tida der
for å binda kransar
med lilla og gule blomar
og leggja dei i håret på dei levande.
Det er alltid noko som dirrar,
kanskje det bare er livet
Det er tida for morellar og mørk sjokolade
det er tida for lyse kvelder
og tida for mørke netter.
Det er tida for å finna einannan att.
***
Eg trur eg kjem til å leggja eit par dikt til ut her i dag. Dei får fungera som ein slags prøveballongar.
Heidi
Spørsmåla mellom orda
gøymer seg
slik at me nesten gløymer
at dei er der,
lydlause snik dei seg
opp og ned mellom linjene.
Likevel
hugsar me stundom
det me veit
om å elska.
Me siglar saman
gjennom timane
gjennom nettene
medan me held oss fast
i minne ord og bilete,
medan me klamrar oss
hjelpelaust smilande
til dette me aldri
hugsar namnet på.
Men visst held me oss fast
med blikk og fingertuppar
klamrar oss så godt me kan
til melodiane og månestrålene.
Ikkje vil me vel
fly vekk med vinden
ikkje vil me forsvinna.
***
Pakk livet ditt rundt deg,
gå ut og ver ein forskjell.
Opna dørene mot byen,
slå gjerne krossmerket
på panna di og på brystet ditt.
Legg navlen og nasetippen
forsiktig til sides.
Ta heller med deg hjartet ditt
det såre og det varme,
ikkje tenk for mykje,
bare ta det med.
Tenn eit lys
for alt du ikkje har ord for,
for alt du aldri sa.
Skrell dei store appelsinene,
ta på deg blusen
med dei rosa prikkane,
ta gjerne ullsokkar på føtene og
det kan koma godt med.
***
Eg sit her og jobbar med ord og dikt. Akkurat nå er eg ute av stand til å vurdera om det eg har skrive er bra eller ikkje… Men eg fann ut at eg kunne i det minste dela eit par av tekstane her. Så er det blitt litt bruk for dei i alle fall…
Heidi
Til dei som måtte kjenna på den litt forblåste gleda ved å dyrka det lettare sommardepressive. Arvid Hanssen har ein godbit til dykk. Folk har sett kalde somrar før og…
En førrferdeleg veroversekt
(I frå vanlegvis optimistisk hold)
Dåkker huse vel juni! Sankthans!
Søkkvåt, søkkvåt og grå.
Det brainn ikkje bål i bakkan,
så røskanes regna han då!
No va det jo lov tel å håpe
at julien måtte bli go.
Jauvesst sa æ smør i slåtta!
Der kom han med huinndagsflo!
Så rakkla augusten mot slutten.
Bedragersk og bleik som pest.
No rir han september i fjoran-
på vijnnterskodd mainnbisk hest
Arvid Hanssen
Ha ein framleis god sommar 😉
Ynskjer Heidi
Eg er så veldig glad i det romet i livet som heiter sommar. Slik trur eg det har vore alltid. Heldigvis er ikkje sol og varme det aller viktigaste sommarkriteriet for meg. Det kan sant å seia koma vel med i dette hjørnet av landet. Eg liker så godt sommarlyset, dei lyse kveldane og nettene og alle dei frodige fargane i naturen. Den største luksusen trur eg nesten er å kunna leggja seg til å sova ein gong utpå kvelden eller natta og vita at vekkjarklokka ikkje kjem til å ringa. Eg er rett og slett stor fan av eit liv utan vekkjarklokker. Eg liker og å ha framfor meg timar dagar og veker der eg ikkje anar kva som står på timeplanen, men kan møblera tida som eg vil. Denne sommarferien har så langt vore prega av det å feira bryllaup, men tida har vore romsleg likevel.
Fleire kveldar har me vore på ganske lange sykkelturar. Det gir ein ganske sterk opplevelse av både det å vera i live og å vera ute i naturen seint på kvelden når det er nesten mørkt ute og himmelen er full av solnedgang. Alle sommarluktene blir så tydelege om kveldane.
Me har hatt huset fullt av heimkomne ungar, bryllaupsgjester, hundar og kattar, og det har vore heilt vidunderleg. Me har hatt fine turar til Stavanger både før og etter feiringa. På måndag hadde me med oss Sunniva og Oscar og åt deilig lunsj på Sting. Det gjorde ikkje noko om det regna litt. Eg kjøpte meg ny blå badedrakt med kvite prikkar. Så vil det visa seg om eg får bruk for ho i sommar…
Bryllaupet vart veldig, veldig kjekt, og så langt eg kunne observera så var alle godt fornøgde. Det blir nesten som ei godt regissert forestilling som glir av seg sjølv i høgt tempo med mange følelsar, og så er det plutseleg over og blir ståande i minnet som eit fint dikt eller eit bilete du fornøgd og takknemleg kan henga på veggen din.
På sundagen var me trøytte og glade. Som ein ekstra bonus skein sola, så me kunne bruka dagen til ein bedageleg spasertur og kviling på terrassen. Om kvelden var dei i familien som kunne få det til med på grilling og kakeeting hos May Brit og Jensi på Figgen, kombinert med litt gebursdagsfeiring.
I eit kvart tradisjonelt vestlandsbryllaup er det eit kakebord ein gong utpå kvelden som heilt openbart ikkje kjem til å bli tomt. Me har hatt kaker i kjøleskapet heilt til nå, og heldigvis fått god hjelp til å eta dei. Før Halvard reiste tilbake til Oslo for å sommarjobba, så vart det og tid til ein skikkeleg komlemiddag til dei som hadde lyst på det.
Nå er heimen nesten tømt att. I natt var det bare Leif og meg og katten igjen i huset. I dag blir bestanden supplert med ein logrande overnattingsgjest som skal vera her eit par netter.
Nå skal eg bruka nokre dagar på ei diktsamling eg reknar med skal koma ut i haust. Eg har veldig mange tekstar å ta av, så nå er det utvelging og redigering som trengst. Eg blir litt svimmel av prosessen, det er vanskeleg arbeid samtidig som det er leik. Det gjeld å pusta roleg å halda tunga rett i munnen. Det mest fascinerande med kreativt arbeid av dette slaget er at ein ikkje heilt veit kor ein skal hen før ein er framme. Eg gler meg til å sjå kva det kjem til å bli denne gongen, og ikkje minst til at tekstane mine skal få fylgje av Leif sine fine fotografi.
Heidi
Nokre dagar før bryllaupet fekk eg ei veldig hyggeleg helsing med ei fin lenke til internett. Flinke Hilde Svela gir ut ny plate i desse dagane, og eg har fått lov til å bidra med tekstar. Melodiane er Hilde sine og det er ho som syng. Her kjem ein koseleg promoteringsfilm med utdrag frå tre av tekstane mine. Det er like kjekt kvar gong noko eg har skrive får venger av melodiar, song, tonefylgje eller bilete og flyg ut i verda på eiga hand. Dokke vil forresten høyra at teksten i den første songen i stor grad er henta frå bibeltekstar. Hilde ynskte seg ein tekst over det bibelske utsegnet at det er tider for alt, men at alle tider er i Gud sine hender.
Eg håpar de liker det de ser og høyrer. Dette er eg stolt over å ha fått vore med på.
Heidi
Nå kan eg leggja teksten på bryllaupssalmen eg skreiv til Ingrid ut på sosiale media. Fram til bryllaupet ville eg han skulle vera litt hemmeleg. Øyvind Bøylestad har laga melodi til, men sidan eg ikkje har spurt han om lov til å offentleggjera notene, så blir det med teksten i denne omgangen.
Jærsk bryllaupssalme:
Vinden syng frå opne havet,
tonande frå vest og nord,
viper fløytar sine tonar,
blomar strekkjer seg or jord.
Kjærleiken han varmar dagen,
livet dansar lett på tå,
gleda glitrar, lyset stråler,
det er me som lever nå.
</arefreng:
Me skal leva, me skal vera,
finna tonane igjen,
me skal leva livet saman,
takka Gud for kjærleiken.
Ta mi hand, kom kjenn min varme,
kom og stø deg i mot meg,
me skal saman ut i livet,
dag for dag og steg for steg,
leva sommar, haust og vinter,
gleda oss når det blir vår,
sjå at vegane skal opnast,
opnast for oss der me går.
refreng:
Me skal leva, me skal vera,
finna tonane igjen,
me skal leva livet saman,
takka Gud for kjærleiken.
Me skal leva våre dagar,
leva sol og nordavind,
leva dagar, leva netter,
kjenna varmen frå ditt kinn.
Me skal leva regn og skodde,
snubla, reisa oss igjen,
leva sterkt og leva saman,
takka Gud for kjærleiken.
refreng:
Me skal leva, me skal vera,
finna tonane igjen,
me skal leva livet saman,
takka Gud for kjærleiken.
Heidi Strand Harboe
Tida gjekk plutseleg veldig seint då me køyrde ned til kyrkja. Det var som om klokka hadde hoppa ut av kvardagstempoet og var på eit anna plan. Me var der i god tid, men Oddvar var på plass med dei to forlovarane sine, og Sunniva hadde øvd på songen sin og var på plass ho og. Det same var ganske mange av familien til Oddvar, som me forresten har blitt mykje betre kjende med denne siste tida. Det var høgtideleg stemning inne i den gamle kyrkja, og lysa vart tende i vindauga og på alteret. Organisten øvde på Mendelsohn. 
Etterkvart fyldest benkene av familie og venner, og av dei som bare hadde lyst til å sjå på. Elle, niesa til Oddvar stod klar med ringane deira på ei kvit silkepute. Då klokkene begynte å kima kom ho inn i nydeleg kvit kjole og med blomar i håret. På det tidspunktet begynte det allereie å bli tårevått i forsamlinga. Då orgelet sette tonen for bruremarsjen reiste alle seg og såg mot døra. Nesten ingen hadde sett kjolen til Ingrid. Ho var heilt nydeleg der ho kom med ein stolt far på sida av seg. Då alle var vel på plass, song Pia, ei venninne av Ingrid og Oddvar «How long will I love you» av Ellie Goulding.
Eg fekk lov til å vera tekstlesar, og vart meir rørd enn eg trudde då eg skulle framføra den teksten som var henta frå Høgsongen. Her er det jenta som snakkar til kjærasten sin, og kjærleiken hennar til han får svært sterke ord: Set meg som eit segl på hjartet ditt, eit stempel på armen din. For kjærleiken er sterk som døden, lidenskapen ubøyeleg som dødsriket. Han brenn som logande eld, ein Herrens loge. Veldige vatn sløkkjer ikkje kjærleiken; elvar skyl han ikkje vekk. Høgsongen 8 6-7 Det med å tatovera namnet til den elska på kroppen sin, ser det nesten ut som om nokon har tenkt på i eldgamle tider… Kanskje Sigrid Undset har rett i at menneskehjartene ikkje forandrar seg…? Medan eg las, vart eg og veldig rørt av å oppdaga at Torun var i kyrkja. Ho hadde overraskande reist heilt frå Røyse og kome til Orre for å sjå fadderbarnet sitt bli via. Sidan mange av dei næraste vennene våre som har sett Ingrid veksa opp, var vekkreiste på ferie, så gleda det meg ekstra mykje at ho fekk dette med seg. Morgan Fjelde, som var prest, gjorde vielsen fin og spesiell.
Salmane var valde fordi brudeparet likte dei. Begge var faktisk på engelsk, men dei fleste kunne synga med på både «Morning has broken» og på «Amazing grace». Eg er og veldig glad i tekstane på desse songane. Ein sommardag på Jæren kjennest det heilt naturleg å synga om regn: Sweet the rain`s new fall, sunlit from heaven, like the first dewfall on the first grass. Praise for the sweetness of the wet garden, sprung in completeness where his feet pass. 
Desse vekene me har frekventert rundt Orre gamle kyrkje har me fått med store variasjonar i veret, både regn, veldig intens vind og stille og solfylt. Denne dagen låg det havskodde langs stranda slik at utsikta ikkje var av det beste, men det var nokså vindstille. Kalvane beita like utanfor kyrkja og me kunne kjenna sjølufta og skimta havet som kikka forsiktig fram frå skoddebankane. Ei halv mil lenger inne i landet var det sol, så den fann me att når me reiste mot Bryne og selskapslokalet.
Det å synga «Amazing grace», rett etter ein vakker vielse av to menneske som er oppriktig glade i kvarandre og glade for å få svara ja, var og heilt på sin plass. Dette er mitt yndlingsvers i denne gamle salmen, som i mitt hovud eigentleg har sekkjepipeakkompagnement:
Through many dangers, toils and snares I have already come;
It´s Grace that brought me safe thus far,
and Grace will lead me home.
For meg var det og veldig spennande då det heilt til slutt var Sunniva sin tur til å syngja salmen eg hadde laga til Ingrid sin vielse. Øyvind Bøylestad, som eg jobbar i lag med i Time kulturskule har laga melodien, og Silje Sandanger har øvd melodien inn på el-piano og øvd han inn i lag med Sunniva. Dette vart jo urpremieren, og dei hadde gjort små kunstnariske tilpasningar i Øyvind sitt arrangement for å få det til å passa best mogleg til Sunniva sin stemme. Eg har kalla salmen for Jærsk bryllaupssalme fordi eg har prøvd å ta utgangspunkt i naturen på Jæren, og ikkje minst i havgapet lengst ute ved kyrkja på Orre. Eg trur eg vil posta teksten til salmen for seg sjølv, slik at han ikkje tek alt for stor plass. Etter utgangsmarsjen stilde brudeparet seg opp på kyrkjetrappa med to heliumsfylde fredsduer som dei slepte til himmels. I jærsk klima går ingenting rett opp, men vekk fauk dei. Så var det fotografering medan me fekk utdelt såpebobler som me skulle blåsa mot paret for å få fine effektar på bileta. Heller ikkje når det gjeld såpe og bobler let den jærske vinden seg dirigera, så om nokon av boblene i det heile tatt gjekk rett veg, veit eg i grunnen ikkje. Uansett så er såpeboblar kjekt for barnslege sjeler i alle aldersklassar. 
i 
Heidi
Det å ordna i stand til eit bryllaup er organisasjonskunst og samarbeidskunst på eit høgt plan. Ein legg nøye regi på eit arrangement, og tenkjer gjennom alt som skal skje. Det er samarbeidsmøte og samver på mange ulike plan. Eg trur at sjølve prosessen rundt det heile gjer noko med ein på same måten som sjølve vielsen og bryllaupsfesten gjer noko med ein. I denne fine kyrkja var det altså at eldstejenta vår skulle gifta seg, og ein del av førebuingane foregjekk faktisk inne i kyrkja.
Her øver far og dotter seg på å gå saman mot altaret. Mobiltelefonar er greie å ha når ein treng ein bruremarsj å gå etter.
Og her er det brura og forlovarane hennar som syng gjennom salmane, til mobiltelefonakkompagnement det og.
Ingrid er ei dame som likar å ha gått gjennom ting på føreahand, så eg fekk til og med utøva prestedraumen min med å leikevia dei med både vigselstilsagn og forbøn.
Dei siste dagane var det mykje som skulle ordnast. På eit kurs for lenge sidan høyrde eg ordet copingkompetanse. Det vil seia evna til å stå i situasjonar som ikkje blir heilt som ein hadde tenkt utan å mista hovudet eller la seg vippa av pinnen. Det å ha stått i mange år i ulike klasserom medan svært mykje uventa skjer, hjelper truleg på å utvikla akkurat denne typen kompetanse. Det kunne koma vel med, for plutseleg skjedde det mange rare ting i huset me i grunnen ikkje hadde rekna med. Leif sin hard-disk klappa saman med diverse bryllaupsførebuingar og bilete som heldigvis stod til å redda. Fem dagar før slutta steikjeomnen å virka, men planane om kor eg skulle steikja kaker til festen kunne skrinleggjast då ein reparatør frå ikea klarte å reparera det i løpet av torsdagen. Medan eg stod og piska eggekviter og sukker til ein slags marengs slutta mixmasteren å virka, og fredag morgon vart eg plutseleg våt på beina då eg stod og pynta marsipankake. Det viste seg at oppvaskemaskinen, som var stappfull av skitne ting hadde begynt å lekka vatn. Odd Christian og Leif reagerte lynraskt og i løpet av dagen stod det ein ny oppvaskmaskin der og putra og jobba. Det vil visa seg om kjøkkengolvet har fått varig vannskade eller om det kjem til å tørka opp… I alle fall var det ein litt uventa opptakt til ein travel dag som skulle enda opp i mange gjestar til kveldsmat og ein gjeng overnattingsgjester, men i dei store samanhangane er det ein bagatell. Til og med Odd Christian si fortann som gjekk av på midten få dagar før, vart fiksa til bryllaupet slik at han og kunne smila frimodig på dei obligatoriske familiebileta…
Marsipankaka kom eg i mål med sjølv om eg vart våt på føtene. Etter at brudeparet var trykt godt ned i marsipanen, kom eg til å tenkja på at figuren måtte av att for at eg skulle kunna få kaka inn i plastboks til neste dag. Derfor måtte eg fotografera ho før ho eventuelt vart øydelagd. Heldigvis overlevde ho.
På fredagskvelden henta me mange bøtter med kvite blomar bestilde frå blomsterbutikken. Me måtte og smugkikka litt på brudebuketten som Inger Louise, syster til Kirsten hadde laga. Han vart heilt nydeleg.
Så var tida komen for at May Brit, Ingrid og meg sette kvite blomar i førti små vasar medan Oddvar henta eføyen som skulle vera midt på bordet. Med god hjelp frå dei på hotellet, så vart lokalet veldig fint. Ingrid laga og store kvite bukettar til kyrkja og til selskapslokala. Det er veldig koseleg å få lov til å vera med på å gjera alt klart.
Sjølv om den blivande brura var kjempesliten, så såg ho det nødvendig å gje mor si eit sminkekurs. Med teikna kart over ansiktet, penselstrok av rett farge på rett stad og ei lang liste der prosessen vart skriven ned punkt for punkt, så fekk eg ansvaret for å fiksa det sjølv på bryllaupsdagen. Sminken vart så lagt på steg for steg framfor spegelen på badet, og eg kan faktisk bevitna at ho er ein flink pedagog. Sjølv vart eg forvandla til ein fnisande tenåring under kurset, men visst fekk eg lært litt. Eg forstår kor mykje tid eg må ha spart på å ha teke lettvint på korleis eit ansikt bør preparerast. Men kva gjer ein ikkje når det gjeld å bli klar for å gifta vekk ungane sine. Eg fekk forresten eit overraskande besøk av Kari på fredagen. Ho hadde sett lebestiften som måtte pirkast fram med tannpirkar under personalrevyen og i tilleg lede bloggen min. Nå kom ho på besøk med fin presang direkte frå USA med lebestift og lipgloss. Kor skal eg ikkje kunna representera frå nå av? 😉
Og neste dag bar det til og med til frisøren. Det var behageleg å bruka ein times tid i frisørstolen medan resten av familien jobba med å koma i mål.
Og så var i alle fall mor klar. Eigentleg ikkje meir klar enn at Halvard oppdaga at prislappen hang nokså synleg dinglande frå det nyinnkjøpte sjalet då me sat trygt i kyrkjebenken. Min erfaring med alle store arrangement er at når ein trur ein har tenkt på alt, så har ein ikkje gjort det likevel. Men det gjer ingenting… Det er min andre veldig nyttige livserfaring etter å ha arrangert diverse store forestillingar og i tillegg ein del barnedåpar, konfirmasjonar og barneselskap. Som Arne Garborg klokeleg seier det. Alt ordnar seg dersom ein ikkje kjem i uorden sjølv.
Sidan eg aldri klarer å fatta meg kort, så får eg kanskje røpa på dette tidspunktet at bryllaupet vart veldig fint og at brureparet var strålande fornøgde. Dei hadde lagt ned ein kjempeinnsats. Eg skriv meir om dette seinare.
Heidi
sporisand 