Nei, eg har ikkje skrive ein ny song. Det er bare noko med denne årstida som gjer at eg synest heile naturen og alt syng, syng mjuke melankolske songar. til tonar frå saksofonar eller kanskje klarinetter. Eg har hatt ei fin helg i lag med fine menneske og har i grunnen opplevd mykje på to-tre dagar sjølv om helga kjennest som ganske avslappande. Eg har rukke to kafébesøk med flotte damer og ligge strekk ut på hagesofaen i haustvinden. Eg har øvd på tekstar eg skal framføra,og eg har fyld vasane med blomar frå verandapottene.
I helgene er det fint med sein frokost. På laurdag vart frokosten av det ganske kreative slaget med grove scones i muffinsformer laga med rugmjøl, havregryn, ein rest av Sunniva sin sunne frokostblanding, litt rømme og ei teskei honning. To veldig overmogne nektarinar fekk bli syltetøy i lag med frosne grøne stikkelsbær frå hagen til mor og far.
Eg har hatt opptil fleire treff med eldstejenta mi, og eg har oppdaga at eg nesten hadde gløymt kor kjekt det er å strikka. Nå kjenner at at akslene er ein smule overanstrengde, så i morgon får eg viss ta pause.
I går kveld reiste eg og Leif inn til Stavanger for å gå på Kino. Me såg filmen om Ingrid Bergman. Han var vakker og litt trist og vemodig på same tida. Ho gjorde val i forhold til karrieren og til barna sine som ikkje var bare lette å bera verken for henne eller for barna. Eg trur noko av det eg har aller minst lyst til å høyra frå eit av barna mine er at «Du var aldri der for oss.» Mine barn har og hatt ei travel og engasjert mor. Eg håpar at dei likevel aldri har vore i tvil om at dei har vore det aller viktigste i livet mitt. I mitt eige barneliv var det fleire vaksne med god tid. Bestemor mi hadde nok ein ganske stor porsjon sosial angst i tillegg til gikt og vondt i kroppen. Det førde til at ho heilt bokstaveleg talt alltid var der då det passa meg. Eg trur ikkje at eg ein einaste gong opplevde at ho sa at eg måtte venta litt dersom det var noko ho ville. I tillegg hadde eg foreldre, tre andre besteforeldre, tantar og onklar rundt meg. Ungar som kjenner vaksne med god tid er priviligerte. Det betyr sjølvsagt ikkje at eg ikkje tenkjer at travle vaksne og kan vera trygge og varme vaksepersonar. Dersom eg skulle vera så heldig å få barnebarn ein gong, så håpar eg i grunnen at eg skal ha det litt mindre travelt enn eg hadde det då eg var småbarnsmamma. Når barna er vaksne trur eg det er slik at me foreldre saknar dei meir enn dei saknar oss. På eit eller anna plan lengtar eg alltid litt etter å ha barna mine rundt meg sjølv om dei er vaksne. Heldigvis trur eg ikkje dei opplever det på same måten.
Då me gjekk til kinoen begynte det å småregna, og med dei vermeldingane me har for neste veke, så tenkte eg at regndropane kanskje markerte målstreken for den fine seinsommaren me har hatt etter ein ganske kald og blåsande sommar. Eg vil helst tru at det framleis kan koma fine varme dagar. Då me kom ut frå kinoen mørkna det og dette draget av haust låg og dirra i mørket. For liksom å halda litt fast på sommaren kjøpte me oss kvar vår softis og spaserte langsomt gjennom gatene opp til det området der me hadde parkert bilen.
I dag har det regna heile dagen. Eg har hatt sundagsskule om Johannes døyparen, og saman med ungane erfart at mørket frå ei bøtte med lok ikkje kan smitta over på lyset i eit lyst rom, medan lyset frå eit lite stearinlys kan gje eit mjukt og fint lys i eit rom der alt er mørkt. Det er jo ei fin oppdaging å ta med seg vidare. I løpet av den siste veka hadde det skjedd spennande ting i kyrkja vår. Glasmaleriet i klokketårnet er i ferd med å ferdigstillast, og i altarpartiet var det nye fine detaljar. Det er kjekt å fylgja arbeidet til Per Odd Arrestad, og det er kjekt å sjå kor fint det blir.
I kveld har me teke aller siste korrekturen på diktsamlinga. Det merkelege er at sjølv etter to grundige rundar med korrekturlesing så finn eg småfeil. Det spørst om det ikkje kjem til å dukka opp ein liten kommafeil eller eit manglande punktum i den endelege utgåva og sjølv om me er fleire som trur at me har lese gjennom kvar einaste linje med falkeblikk. Det slår meg kor uoppnåeleg det absolutt fullkomne er. Det er alltid eit og anna som kunne vore annleis. Men eg trur det blir bra nå. Eg har behov for å seia at nå er det bra nok. Eg er framleis i den litt forvirrande tilstanden der eg ikkje kan bestemma meg for om det er verkeleg bra eller om det eigentleg er skikkeleg dårleg. Sanninga ligg nok i midten ein plass. Eg torer likevel å seia at nokre av tekstane i boka er blant det eg er aller mest fornøgd med å ha skrive, og at eg synest bileta til Leif er spennande i lag med mine tekstar. Det å vera skapande er noko av det kjekkaste eg veit. Eg er heldig som har sjanse til å bruka tid på det.
Heidi
Dette biletet kjem til å vera framsida på den nye boka vår som får tittelen «Ta heller med deg hjartet ditt». Nå når eg lastar opp biletet for å bruka det her, ser eg at det ikkje er frå ein grøftekant langs vegen slik eg trudde, men frå ein urtehage utanfor eit gammalt slott ved den latviske byen Sigulda. Viss eg ikkje hugsar feil, så vart urtehagen i si tid laga av munkar eller nonner. Det passar i så fall perfekt inn i mitt hovud som framsida på ei diktsamling med veldig mykje ulikt, akkurat som i ein urtehage.
I sommar har det for alvor gått opp for meg kor mykje det betyr for meg å ta vare på naturen og klimaet, eller kanskje eg skulle bruka det store ordet skaparverket. Me skal gje jorda vidare til barn, barnebarn og oldebarn, og dei fleste av oss har vel eit sterkt ønske om at jorda framleis skal vera ein plass med reint vatn, sunne vekster og ein rikdom av dyr og fuglar. I tillegg ynskjer me for dei at dei skal ha luft som er rein nok til å pusta i og eit klima som er vennleg nok til å leva godt i. Eg har kjend på at eg ynskjer å gjera små og store val som kan vera med og fremma desse verdiane. Så gjeld det bare å finna ut kva som er klokt og viktig. Kan me framleis unna oss kjøt til middag, bilturar til butikken og lange flyturar bare for å sjå andre kulturar og land? På det siste punktet kjem flyskrekken min inn som viktig støttespelar og er hjartans einig i at lange flyturar bør vera eit tilbakelagd stadium…
Akkurat nå kjenner me vel alle på store utfordringar i samband med flyktningesituasjonen me plutseleg er oppi. Store flokkar med flyktningar langs danske motorvegar har ikkje vore kvardagskost for oss priviligerte skandinavar. Plutseleg er flyktningar noko meir enn tal og kvotar. Det rører meg at så mange nordmenn tek private initiativ for å hjelpa til. Mange er til og med klare for å opna heimane sine for ukjende framande menneske frå ein annan kultur.
Eg veit at det er mange om og men og til og frå i alle desse vanskelege avgjerslene me må ta, og at det å prøva å leva rett og anstendig har mange fasettar og innfallsvinklar. Likevel klarer eg ikkje la vera å tenkja at ein god plass å begynna må vera ved den setningen eg har vald som boktittel, «Ta heller med deg hjartet ditt.»
Dette året les eg ein liten tekst av mor Theresa kvar kveld. Ho seier sjølv at ho stavar evangeliet på ei hand med eit ord for kvar finger,der orda er henta frå Bergpreika. Eithandsevangeliet lyder som fylgjer: «Du gjorde det mot meg». Med andre ord: Ein skal behandla kvart menneske med den same respekten som om det var Jesus sjølv me hadde framfor oss. «Eg var svolten og du gav meg mat, eg var tørst og du gav meg å drikka, eg var naken og du kledde meg…» Dette er så nydeleg skildra i Tolstoj sin legende om den gamle skomakaren som så gjerne ville sjå Jesus.
«Det du ikkje gjorde mot ein av mine minste gjorde du heller ikkje mot meg.»
Eg veit at for ein del menneske fungerer denne tanken betre om ein tek vekk gudsaspektet og seier at «Det du vil at andre skal gjera mot deg skal du gjera mot dei.» Det er ein fin setning det og, seier eg som gjerne vil kalla meg både humanist og kristen.
Eg lever faktisk i den naive tru at dei aller beste menneske vil det beste for sine medmenneske og at me snublar litt rundt omkring alle saman og prøver å finna formelen for det gode og rette livet. Biletet over er ein sjeldan plante som Ivar L viste meg ein dag eg møtte han i Sandtangen. Det er ein albinoraudkløver for dei som ikkje straks måtte sjå det. Framleis er naturen blømande og bugnande.
Og framleis er det seinsommar her. Det er så fint å kunna skriva det meir enn ei veke inn i september. Grågåsa flyg i plog over himmelen og gjer seg klar for haust. I denne veka såg eg ein vipeflokk på Orre. Det var eit syn eg var glad for å sjå for tidlegare i sommar har eg ikkje sett ein einaste flokk med viper, bare enkeltindivid. Nede ved stranda er det framleis nokre hardhausar blant oss som badar i det eg vil tru er heller kjølege bølgjer og både soloppgangar og solnedgangar har vore fantastisk vakre denne veka. Det er så mykje fint her som me må ta vare på.
Me skriv ellevte september i dag om eg ikkje tek feil… Datoen i seg sjølv er ei påminning om å takka for det me har og kjempa for alt det er verd å ta vare på.
Heidi
(Biletet er smuglånt frå boka Torvald Tu, eit diktarliv, av Jan Olav Gatland.)
Då eg var fire eller kanskje fem år gammal gjekk eg ofte tur med morfar. Eg hadde på meg ein liten raud ransel, eller rypesekk som bestemor kalla det, og oppi den var det gjerne ei brusflaske med saft og sånn plastkork med ein ring til å tre rundt flaskehalsen. Så kunne det vera ei samanbretta brødskive med Per-margarin og syltetøy i midten eller kanskje to – tre kjeksar. Broren min var som regel med han og. Han var eit år yngre og hadde blå rypesekk på ryggen. Me gjekk ofte til det morfar kalla paradis, som var eit skogsholt på Tu ein plass. Han hadde og ein plass han kalla Amerika, og då eg var lita nok så trudde eg på at me hadde vore i Amerika då me kom heim att. Bestemor sa at han måtte ikkje lura ungane på den måten. Då lo morfar for seg sjølv og viste hjørnetennene. Framtennene hadde han ikkje lenger. Bestemor hadde ikkje tenner i det heile tatt, så for oss var det heilt normalt.
Ein dag sa morfar at han skulle ta oss me til Mosberghagen, og fortalde at der budde Torvald Tu då han levde. Han hadde budd der i lag med ein som spelte piano som heitte Trygve Stangeland, og som budde der endå. Torvald Tu hadde eghøyrt om. Eg visste at han var diktar, og at ein gong moster var på Bryne og skulle handla noko i ein butikk hadde ho mangla bittelitt pengar då ho skulle betala. Då hadde det kome bort ein smilande mann og sagt at dei ørene ho mangla skulle ho få av han. Den mannen var Torvald Tu og då ho kom heim var det første ho fortalde at ho hadde fått pengar av Torvald Tu. Han var alltid så fjåge og gilde, sa bestemor.
( Eg og bror min og morfar på tur.)
Eg syntest det var spennande å sjå huset til ein diktar, og tenkte at den plassen som heitte Mosberghagen måtte vera nesten som ein eventyrhage. Eg var nok litt skuffa då me etter å ha gått langs ein steingard kunne sjå eit lite hus som eigentleg ikkje var verken fint eller stort. Eg ville at me skulle gå inn i hagen, men morfar sa at det kunne me ikkje for Trygve Stangeland budde jo der, og me kunne ikkje gå rett inn i hagane til folk. Då me kom heim spurde onkelen min om me hadde sett Trygve Stangeland, men morfar sa at det hadde me ikkje. Bestemor sa at han var mykje sjuk.
Eg likte at det gjekk an å vera diktar og bu nesten på Bryne. Me budde forresten bare nesten på Bryne me og, for me høyrde til i Klepp kommune, akkurat som Torvald Tu. Ikkje før eg vart eldre og begynte å lesa sjølv, las eg småstubbane til Torvald Tu og eg likte dei godt sjølv om eg ikkje forstod alle orda. Då me snakka om han ein gong eg kanskje var åtte- ti år, sa onkelen min at han og Trygve Stangeland budde i lag på same måten som ektefolk. Bestemor sa forarga at sånn måtte han ikkje snakka. Onkelen min sa at det var noko alle på Bryne visste og at det ikkje var hemmeleg. Han hadde sjølv sagt ein gong til ein som var på besøk at nå hadde han og Trygve vore gifte i ti år. Bestemor sa at det ikkje var nødvendig å snakka på den måten og at Torvald Tu var ein gilde mann. Onkelen min bare lo av det, og eg lurte litt på kva det betydde å leva saman som ektefolk og korfor ein ikkje skulle snakka om det. Akkurat dette høyrde eg viss ikkje meir snakk om før etter at eg var vaksen, men heime hos besteforeldra mine kom Torvald Tu av og til på tale, dei var einige om at det var «heilt for gale» at Mosberghagen var blitt riven og at ikkje Klepp kommune ville halda huset til minne om Torvald.
I ungdomstida hende det rett som det var at eg las opp frå Torvald Tu, og på kulturkveld på lærarskulen framførde eg «Kjekkasen» utkledd som Bertine på Kåsen, eller kva det nå var ho heitte ho med svarte og kvite tenner sånn «ommanidom» som lespa då ho snakka om kjekkasen, Pedersen frå «byn». Eg koste meg med å sjå barndomshelten min Torvald i den gamle Jærfilmen der han sjølv hadde skrive manus og både han og Trygve Stangeland var med som skodespelarar. At filmen er laga som reklame for cooperativen, får ein bare ta med som ein raritet. Det er og rart å tenkja på at eg nesten kunne sjå onklane mine koma marsjerande syngjande i denne filmen. Filmen blir nemleg innleia med at elevane frå Tu skule kjem marsjerande gjennom eit jærlandskap medan dei syng «Sjå Jæren, gamle Jæren». Onklane mine var elevar på Tu skule på den tida, men akkurat då innspelinga skulle vera var dei på sommarferie på Figgen. Mor hadde ikkje begynt på skulen endå. Kanskje var ho ikkje fødd ein gong? Eg er litt usikker på kva årstal filmen er laga i.
For eit par veker sidan vart eg spurd om eg kunne tenkja meg å fortelja om Torvald Tu for barn og framføra noko av det han hadde skrive på Klepp Rådhus 19. september. Først var eg litt skeptisk fordi eg forbandt Torvald Tu så veldig med stubbane, dei korte forteljingane hans, som ikkje var skrivne primært for barn, og som og har eit språk som vil vera veldig ukjend for ungar i dag. Eventyra hans hadde eg lite forhold til, eg hadde lese nokre av dei men ikkje blitt veldig inspirert. Etter litt tenkjing fann eg likevel ut at dette kunne eg ikkje takka nei til. Torvald Tu har vore så viktig for meg at eg ikkje kan la sjansen til å presentera han for nye barn gå i frå meg. Eg har lese meg opp på eventyra og er positivt overraska. Nå må eg bare laga forestillingen. Dette skal nok bli kjekt.
Noko av det Torvald Tu har skrive som eg er spesielt glad i er denne songen:
Sjå Jæren, gamle Jæren,
han ligg og lyser fjåg.
Med åkrar og med engjer han seg breider.
Sjølv var han alle dagar det beste som me såg,
og han skal ha vår sveitte og vår heider!
Med arbeid me han pryder, så veks han år for år,
og for dei tusen lyder
han blømer vår for vår,
den heimegilde, gode, gamle Jæren.
Me helsar kvar ei hytte, me elskar kvar ein heim,
og elskar kvar ein tuft og kvar ei tuva.
Me sender au ei helsing langt burt til framand svein,
til dei som reiste burt dit draumen ruva.
Til dei som nådde målet,
til dei som inkje rokk!
I ståket, der i skrålet,
me veit det går ein flokk,
som minnest, og som lengtar heim til Jæren.
Sjå havet, breide havet, som blånar langt mot land,
og voggar seg i blide solskinsdagar,
men som i uversrider slår dundrande mot strand,
når stormen over sjumilssletta jagar!
Å kor det hugen tryllar, det store, store hav!
I sær når sola gyllar,
alt med ho sloknar av,
og kvelden legg si skuming over Jæren.
Gud inderleg velsigne oss alle her me bur,
at me kan vera trugne i vårt yrke.
Og må me alltid vita at me på honom trur
og får hjå han vår tålmod og vår styrke.
Og lat så dagen enda, og sol i hav gå ned.
Han alt så vel vil venda
så hjarto hyser fred
i siste skumringskvelden vår på Jæren.
Torvald Tu
Denne er og heilt nydeleg:
Forøvrig så anbefalar eg Jan Olav Gatland si bok «Torvald Tu» til dei som måtte få lyst til å vita meir.
Heidi
På torsdag kveld var det mørkt då me sykla heim frå Odd Christian etter å ha feira 29- årsdagen hans heimelaga sjokoladekake, kaffi, is og blåbær. Det var eit umiskjenneleg drag i lufta av noko som eg innser ikkje heilt er sommar lenger. Det minde meg om at då eg låg på sjukehuset med min nydelege vesle førstefødde for tjueni årdan, så spelte dei denne songen på radioen. Det er alltid eit sikkert haustteikn, og den nydelege teksten til Tove Jansson, legg seg mjuket og vemodig rundt tankane mine kvar gong eg høyrer han. Vägen hem var mycket lång och ingen har jag mött, Eg tenkjer at det ho skriv i refrenget er så veldig sant, og ikkje bare i samband med den personen me kallar kjærast eller ektemake eller noko liknande, det gjeld alle dei me er glade i. Me må hugsa å ta vare på kvarandre medan det framleis er tida for å ta vare på kvarandre |
|
| Skynda dig älskade, skynda att älska, dagarna mörkna minut för minut, tänd våra ljus, det är nära till natten, snart är den blommande sommarn slut
|
|
|
I går kveld var eg på russejubileum. Sidan eg ikkje er så opphengd i tal, så hadde eg ikkje tenkt på kva slags jubileum dette var. Derfor stokk eg litt då nokon nemnde talet trettifem. Kunne det stemma då? Noko av det finaste med heile kvelden var dei første timane då me var samla bare me som eingong var Jag letar efter nånting som vi kanske glömde bort |
|
|
Sist helg var eg på høgfjellet saman med ein gjeng damer. Det var så fint både å vera der og å oppleva den fine naturen. Det som bekymra meg litt på førehand var at eg visste eg skulle på tur med ein gjeng damer som har gått mange og lange fjellturar. Det kan ikkje seiast om meg dessverrre. Sjølv om eg skulle ønska det var slik, kan eg heller ikkje skryta på meg nokon fantastisk kondis. Men damene var snille og tålmodig. Me fekk ein lang og fin tur på fem- seks timar. Det som for meg var ein skikkeleg langtur var utan tvil ein langsom dalletur for fleire av dei andre, men eg trur me hadde det fint alle saman. Eg har veldig godt av å trena meg på å vera det verkeleg svake leddet av og til. Det er vel ein posisjon fleire enn meg mislikar. Me er sikkert mange som liker best å vera den sterke som er der for andre som treng hjelp og støtte. Eg trur me har godt av å oppleva det motsette av og til. Det er slik ein del ungar kan tenkjast å oppleva skulen, å heile tida liggja steget bak det som tydeleg blir forventa. Det er mi bøn til Gud og livet at eg ikkje skal la barn få opplevinga av ikkje å strekkja til. |
|
|
Nu blåser storm därute och stänger sommarns dörr,
Det er ikkje slik at eg mislikar hausten. Tvert i mot så er hausten, spesielt september og oktober, månadar eg er veldig glad i. Haustnaturen er noko av det vakraste eg veit. Det er bare det at eg har tungt for dette med avskjedar. Eg skulle gjerne hatt sommaren her litt til. Heidi |
Eg er svak for dei vemodige tonane i seinsommaren. Noko med denne årstida er så vakkert og trist på same tid at det nesten gir meg lyst til å gråta-
Eg har prøvd å fanga noko av dette i ein visetekst, eg trur at eg delvis har klart det… Eg er langt frå sikker på at eg ikkje kjem til å forandra på denne teksten etterkvart, likevel har eg lyst til å by på han medan det framleis heiter august.
Det vil seia at eg har mindre enn ein time på meg, så det får viss bare stå til…
***
Kjærleiksvise i august
Me møtte kvarandre i juni
då natta var vaken og stor,
vemodig og vakker
og svart- trasten song
i angar av gras og av jord.
Me møttest i mjuke famntak,
og snubla i blikk og i ord.
Me var hos kvarandre i juli
då blomane blømde og lo,
då livet var mjukt
og uendeleg stort,
og svaberga brende som glo,
mens småbarna gråt og pludra,
og bølgjene svala og slo.
Sjå nå er august snart til ende
med mognande blomar og bær,
me står her i lag
og held dagane fast,
for framleis er sommaren her,
høyr kveldane dirrar og mognast
dei nynnar om alt det som er.
For framleis er sommaren sommar,
sjå blåklokker står her på tå.
Dei ringer for alt som har vore og er,
og alt som skal koma og gå.
Eg kjærteiknar dette med blikket,
og veit eg har livet mitt nå.
Sjå framleis ligg enga og blømer,
det bugnar av liv på mitt fang,
og vinden han syng meg ei vise,
ho er både lettbeint og vrang.
Eg kysser deg varleg på panna
og håpr september blir lang.
Heidi
To dagar den siste veka har eg vore hos mor og far og plukka bær. Det er ein koseleg aktivitet eg liksom må ha med meg kvart år i august. I år var det lite bær, men det vart då ein fem- seks liter med rips og litt stikkelsbær. Med i opplevinga var mor sin heimekokte komlemiddag rett etter jobb i dag. Etter ein lummer varme heile dagen, begynte det å regna medan eg stod og plukka. Eg hadde teke med meg regnkåpe så det gjorde ikkje noko. Det var så varmt ute at det i grunnen bare var behageleg med vått gras og våte tær i sandalar.
Då eg kom heim måtte eg koka litt syltetøy av rips og stikkelsbær. Det vart ein veldig sur variant med splenda i staden for sukker, men det smakte godt. På sida av vart det grove scones med havregryn.
Det aller beste med heimelaga syltetøy, er nesten den gode lukta på kjøkkenet. Lukta av syltetøy på koking tek meg direkte til kjøkkena til farmor og bestemor ein gong i barndomen. Då var syltinga ein lang og nødvendig prosess med koking og sterilisering av små norgesglas, certo for å så syltetøyet stivt og syltevoks for å forsegla glasa. Det gjekk og med store mengder sukker. Det var kanskje både for å drøya bæra og for at syltetøyet skulle halda seg lenge. Mitt eigenproduserte oppkok skal bare klara seg ei vekes tid i kjøleskapet…
Det har vore vidunderleg med desse varme dagane dei siste to vekene. Den som venta på sommaren venta ikkje heilt forgjeves. Plantene i pottene på verandaen er rett og slett fine og frodige. Varme vindar har blese ganske kraftig til tider, men det gjer ingenting. Eg har fått med meg nokre lukkelege timar ute på verandasofaen med gode bøker og varm vind i håret. Nå melder dei regn, og i kveld har det hølja ned, men eg har framleis eit håp om litt meir sommar. Eg er ikkje heilt klar til å gje slepp endå, og september i fjor var nydeleg viss eg hugsar rett.
Etter halvanna veke på jobb er livet forlengst på plass i ein annan og travlare rytme, og pulsen har nesten gløymt kor avslappa han dunka i sommar. Me har tatt med liva våre inn i ei ny tid og eit anna rom, og me erfarer det same som me kjenner på kvart år. Det er godt å vera i det romet og.
Grågåsa har begynt å fly over himmelen i kjend plogformasjon, og i dag fløy svalene i flokkar og. Raunbæra blir raudare for kvar veke og kveldane blir langsamt mørkare. Eg har ikkje bada i sjøen her heime denne sommaren, og nå blir det nok ikkje heller. Men framleis har me fint kveldslys og framleis varmar sola godt. Kvart år i august tenkjer eg at dette er den finaste tida av heile året. Eg innrømmer at eg nok er svak for ein liten drope vemod blanda med det vakraste naturen har å by på.
Heidi
Det er det diktsamlinga vår kjem til å heita. Eg tenkte fram og tilbake og fram igjen, og plutseleg visste eg bare at det var slik det måtte vera. Denne helga har me brukt mykje tid på å plukka ut foto som skal få spela mot dikta, og nå i dag har me hatt møte med flinke Linda på «Tryll design» som gjorde så god jobb for oss sist me laga bok. Ho skal hjelpa oss med lay-outen, og eg gleder meg veldig til å sjå korleis det blir.
Tittelen på boka spelar på alt det me skal klara, få til, prestera og gjera. Kanskje spesielt me flinke jenter. Me skal «bera med oss» eit perfekt ytre, eit fint og velstelt hus, ein flott CV, ein vellukka jobb, dei politisk korrekte meiningane om det meste og visa at me er på høgda og ikkje sakkar akterut. Då har eg lyst til å seia «Ta heller med deg hjartet ditt»… Det er kanskje det som er mangelvare slik samfunnet vårt ser ut i dag. Alt treng ikkje vera så fint og flott og vellukka alltid, men me treng alltid å bli møtte med vennlegheit, romslegheit, varme omsorg og nestekjærleik. Det er truleg det finaste me kan gje andre menneske og, og faktisk trur eg me treng å bli minde på det. Me må våga å vera der for kvarandre. Det same tenkjer eg om alle dei vanskelege tinga me skal ta stilling til. Me kan tenkja at samfunnet er så stort og komplisert at det ikkje gjer nokon forskjell kva me trur og meiner eller kva me faktisk gjer. Eg veit at eg kan anklagast for eit naivt og forenkla syn på livet, likevel vågar eg å oppfordra oss alle til å bruka hjartet i møte med alle einskildmenneske. Korleis ville me sjølv lika å bli møtte i deira situasjon? Korleis ville me lika at barna våre vart møtte dersom livet butta i mot på den eine eller andre måten? Det går ikkje an å leggja strategiar for alle handlingar me kan koma ut for, men det går an å bera med seg hjartet sitt og bruka det. Dette vart min lett forenkla, men likevel ganske oppriktig meinte vesle tale denne mandagen seint i august… Eg trur eg har trykt dette diktet før i ein tidlegare versjon, men nå tek eg det med slik det truleg kjem til å vera i den nye diktsamlinga:
TA HELLER MED DEG HJARTET DITT
Pakk livet ditt rundt deg,
gå ut og ver ein forskjell.
Opna dørene mot byen,
slå gjerne krossmerket
på panna di og på brystet ditt.
Legg navlen og nasetippen
forsiktig til sides.
Ta heller med deg hjartet ditt
det såre og det varme,
ikkje tenk for mykje,
bare ta det med.
Tenn gjerne eit lys
for alt du ikkje har ord for,
og for alt du aldri sa.
Ta gjerne på deg ullsokkane
dei kan koma godt med.
Heidi
Det er så utruleg vakkert ute på denne tida av året. I kveld har me vore ute og gått tur i området rundt Hå gamle prestegard. Lyssetjinga var heilt magisk. Byggåkrane gulnar mot mørkblå kveldshimmel. Humlene surrar i markblomane, og laksen hoppar tett og høgt i elva og dett ned att i flate plask. For ein gongs skuld var det heilt vindsstille og nesten sommarvarmt klokka ni om kvelden.
Eg byr på eit par dikt i dag og frå ei diktsamling som framleis er utan namn.
AV APRIKOS OG LAKRIS
Orda skal fylla hjarta våre
og bu i munnane våre
dei skal bera med seg
som ei kribling av noko større,
slag av sommarfuglvenger
den fjørlette kjensla av spindelvev,
lydane av barneføter på golvet,
varmen av barnekinn
pusten frå dei som gjekk frå oss.
Orda skal smaka av aprikos
og lakris
av sommareple og rabarbra.
Rause skal me la dei bu mellom oss,
me skal kjenna dei att
og røra dei med ettertanke.
Me skal ta maskene av og på,
me skal smila til kvarandre
medan melodiane gøymer seg
eller kjem og går.
Slik er det å vera levande,
slik det er å pusta livet ut og inn
medan det klør oss i halsen
og kanskje til og med på ryggen.
Framleis er tida der
for å binda kransar
med lilla og gule blomar
og leggja dei i håret på dei levande.
Det er alltid noko som dirrar,
kanskje det bare er livet
Det er tida for morellar og mørk sjokolade
det er tida for lyse kveldar
og tida for mørke netter.
Det er tida for å finna einannan att.
Heidi
Med eit humoristisk skråblikk, og med dårleg skjult beundring for alle flinke trimmarar, så tek eg med denne teksten og.
Visst lar eg meg inspirera, og visst går og syklar eg turar med stor glede, men det monnar liksom litt lite når folk susar forbi på tredje runden sin med pulsklokke og kondomdress…
Dersom nokon hadde trent så hardt i barndomen min som «nesten alle» gjer nå, så hadde dei blitt sett på som merkelege fanatikarar.
Det må jo bety at me er inne i ei veldig sunn «helsa- først- av- alt-periode.» Eg håpar at det og kan trekkja oss middelmådige trimmarar opp på eit bort i mot akseptabelt aktivitetsnivå og.
Dette seier eg heilhjarta og utan snev av ironi. Samtidig oppfordrar eg oss alle til ikkje å gløyma å pusta og drøyma…
TRÆ DRAUMANE PÅ LANGE STRÅ
I mor si tid
fantes husmortrimmen.
Ein gong i veka,
så var du salig.
Det er hardare for oss
som bør vera klare på tredemølla
før dagen har demra
og jogga med pulsklokke
før og etter daglege yogatimar.
Det er blitt lett
å ikkje hugsa
å ikkje gløyma å pusta.
Livet veit å setja fart,
anna er det ikkje snakk om
så det er best å setja bokstavane
på rett plass i det store alfabetet
Det er best å hugsa
å træ draumane på lange strå
før dei forsvinn .
Ein kan få bruk for dei.
Heidi
(Og nå burde eg kanskje heller konsentrera meg om å få ferdig denne diktsamlinga slik at eg kan koma meg ut på trimturen min.)
Heidi
DET ER DU SOM SKAL TA TIL VENGENE
Det er bare eg som står her
slik eg alltid har gjort det.
Eg står her og er mor di,
eg står her og lar deg gå
Det er du som skal ta til vengene.
Det er eg som skal vera att.
Du får kanskje aldri vita
at eg ber din pust i min pust,
at eg voggar di tru i mi tru,
at eg framleis,
svært forsiktig og varsamt
alltid ber deg med meg,
utan at du eingong merkar det.
Heidi
