Gå til innhald
desember 21, 2010

Luke tjueein

Under luke tjueein,

faktisk bare nokre timar inn i det nye døgnet fann eg:

Ein julesang eller eit juledikt,

eller kanskje noko som i det minste kan bli det etterkvart…

*

Det  lyser ei stjerne i natta.

Ho lyser for håp og for fred.
Ho lyser for oss som leitar,
og alltid må gjera det.

*
Ho lyste ein gong over stallen,
for menn utan makt, utan ry
for slike som jobba ute
om natta ved Betlehemby

*

Ho lyste for han som var trufast
mot planen som var blitt lagt,
som støtta ei sliten kvinne
så langt som det stod i hans makt.

*

For ho som var sårbar og lydig,
som hadde fått kjenna på skam,
som måtte dra ut på vandring,
og fødde så snart ho kom fram.

*

For guten som føddest til uro
for flykten til framande land,
for han som vart himmelsk annleis
ein kvilelaus, kjempande mann.

*

Ho lyste for desse så rike,
så mektige, undrande menn,
dei som ikkje eingong visste
heilt klart kor dei skulle dra hen.

*

Me kjem med urolege hjarte
på leit etter kvile og fred
Me ber på ein rastlaus lengsel,
me aldri blir ferdige med.

*

Å Gud, ta i mot oss som leitar
som kjem hit med nølande steg,
og la oss i glimt få kvila
i lyset frå stjerna hos deg.

Heidi

I går morges høyrde eg Herbjørg Wassmo seia på radio at i jula stikk det vesle barnet inni oss hovudet fram på hjelpelaus jakt etter gleden. Då fekk eg det for meg at eg måtte skriva ein song, eller i alle fall ein tekst som handla om dette å vera liten og rastlaust leitande etter noko som me ikkje veit heilt om me torer å tru på. Det er ein prosess eg av og til bare havnar i. Eg går ein dag og veit at i kveld, eller kanskje i morgon skal eg skriva ein tekst, og framleis veit eg ikkje heilt korleis han kjem til å sjå ut.

I jula og i julesongane er det mange klisjear. Og dei små barna inne i oss er glade av klisjear, trur eg, samtidig som dei gjer oss barnsleg sinte. Me er jo eigentleg på jakt etter noko som er ekte. Eg har prøvd å ta menneska i denne historien litt ned frå det opphøgde, glansbilete, A4- perfekte, for det perfekte er ikkje lenger menneskeleg. Om eg har lukkast i dette, veit eg ikkje. Eg må nok jobba vidare, telja rytme, prøva ut, forkasta og setja inn. Og så vart dette ein veldig lang tekst slik som mykje av det eg skriv har ein tendens til å bli… Truleg er eg litt for glad i ord, og litt for lite flink i avgrensingskunsten… Men det får stå slik som dette i nokre timar i alle fall. Kom gjerne med kritikk.

Om det er smart av meg som leikar forfattar å legga ut uferdige tekstar, er eg veldig usikker på. Men det er liksom ikkje mitt image å vera smart, trur eg…

Ha ein fin dag.

Heidi

8 kommentarar
desember 20, 2010

Luke tjue

Bak luke tjue fann eg:

Ei sjuk dotter

Ein handletur med syster og alle våre døtre

I dag skulle me på julehandletur, eg og syster May Brit og alle fire døtrene.

Ingrid kunne melda at ho ikkje kjende seg frisk, men fann ut at ho ville bli med likevel og håpa at det gjekk over.

Etter to timar måtte ho kjørast heim, og utover dagen vart ho sjukare og sjukare. Ho fekk relativt høg feber og verkte i heile kroppen. Ho kjende seg så sjuk at ho ikkje hadde lyst til å vera aleine, så eg har vore nede hos henne. Eg håpar det er det same som Sunniva hadde, og at ho blir frisk att til jul. Heldigvis kom Oddvar heim frå Porsgrunn i dag og har juleferie slik at ho er under oppsikt og har selskap. Det er ikkje kjekt å bli sjuk til jul og ikkje kjekt å ha skikkeleg sjuke ungar, sjølv om dei altså er vaksne. Eg får håpa ho søv av seg det aller verste, for det er mange, mange år sidan eg har sett ho så slått ut av sjukdom. I morgon er eg invitert til førjulskaffe på jobben eg har permisjon i frå. Seinare har eg planar om å møta Torhild. Det blir koseleg

Heidi

2 kommentarar
desember 20, 2010

Luke nitten

Bak luke nitten fann eg:

Nysteikte rundstykke og heile familien rundt bordet

Rydding og vask

Eit elektrisk støyt

Ein handballkamp på TV

Krumkaker og risbollar

I dag vakna eg med ein god følelse av å ikkje ha ein einaste avtale. Det betyr jo at ein har ein sjanse til å få gjort ganske mykje, i aller beste fall. Då eg kom ut på kjøkkenet stod Ingrid der og bakte rundstykke. Ho hadde funne ut at me skulle ha familiefrokost med litt ekstra god mat. Rundstykka vart kjempegode, og eg lukkast faktisk i å få alle ungdomane til å dukka opp til eit felles måltid. Kanskje dei gode luktene av nybakt gjærdeig, kaffi og nylaga eggerøre og omelett siva inn gjennom dei respektive  nøkkelhola inn til romma? Riktig koseleg vart det med levande lys i lysekrona og alle fire adventlysa tende.

Etter litt rydding, gjekk eg inn for eit av prosjekta mine i dag: Steiking av krumkaker. Krumkakejernet trong ein omgang med ein oppvaskklut, for det var lenge sidan det var i bruk. Eg la merke til at brytaren for regulering av varmen var øydelagd, men tenkte at det gjekk nok likevel. Plutseleg demra det noko om at det hadde kortslutta det elrktriske anlegget sist jernet var i bruk, men eg tenkte at det var nå verdeit forsøk.Eg høyrde akkurat eit program på radioen om sjølvmordsbombaren i Stockholm ,og spørsmålet var kor vidt ein var mindre trygg i Skandinavia nå enn før. Ein mann frå Pakistan fortalde om kor utrygt det av og til kjendest i Pakistan, men at folk der nede ikkje kunne gå omkring og vera redde heile tida, han meinte det vart ein vane med slike truslar, og at mennesket ofte gløymde at så lenfe ein var dødeleg så var ein djupast sett ikkje trygg nokon plass, eg tenkte at det hadde han sjølvsagt rett i. Så sette eg ledningen inn i krumkakejernet mitt med ei framleis fuktig høgrehand etter vaskinga, og fekk eit skikkeleg støyt. Det var ikkje eigentleg vondt, men veldig ubehageleg, eg kjende støytet gå gjennom handa, opp høgrearmen og på ein måte rykka til midt i brystet. Samtidig vart huset mørklagd. «Kva skjedde? » ropte kjærasten min. «Eg trur eg kunne ha døydd akkurat nå ropte eg tilbake.» Sjølvsagt kunne eg sikkert, forhåpentlegvis  ikkje det, men eg vart skikkeleg skjelven etterpå. Kor dum går det an å bli, liksom… Ingrid hadde besøk av mi niese Elisa som lurde på kva som skjedde med straumen. «Det er vel mor som kortsluttar med eit krumkakejern eller noko slikt,» hadde Ingrid svart…

Sidan eg ikkje gir opp så lett når eg har sett meg noko i hovudet, så reiste eg til ein sundagsopen butikk og investerte i eit nytt krumkakejern. Det blir presangen som eg har fått pengar av onkelen min til å kjøpa til jul. Veldig sportsinteressert er eg ikkje, men i dag tok eg meg tid til å sjå handballkampen mot Sverige. Det vart to spennande omgangar, delvis med Oscar på fanget, for eg var hundevakt. Han driv og tøffar seg litt når katten vår Cleopatra er i nærleiken. Foreløpig har ho sett overbærande på «ungdomens overmot,» men eg er redd for at ho ein gong kan få nok og slå ei velretta klo inn i dei litt skjelande og ganske utståande mopseauga hans.
Etterpå vart det baking med koseleg julemusikk, i den grad ein kan kalla det baking når ein lagar kaker utan bruk av steikeomn… Ein boks krumkaker, ein porsjon risbollar med lys sjokolade, og ein porsjon risbollar med mørk sjokolade vart resultatet. Nå seier eg meg heilt ferdig med julebaksten for i år. Sunniva kom nettopp heim etter å ha vore borte heile dagen på konsert, i familieselskap hos Håvard og på styremøte. Ho har hangla seg halvsjuk gjennom siste veka, så eg foreslo at ho skulle ta ein fridag og prøva å henta seg inn, men det hadde ho absolutt ikkje tid til. Nå høyrer eg ho syng høgt inne på badet, så formen er nok ikkje så verst. I morgon har ho heldigvis skulefri og kan slappa av litt før ho skal feriejobba på kafeteriaen.  Det er ikkje så lett å stansa ein syttenåring som sviv rundt overalt i eit forrykande tempo. Nå kan eg legga meg når eg veit ho er trygt heime, men eg ventar til ho er ferdig med å bada for å få prata litt med ho. På loftet spelar gutane mine eit eller anna dataspel, eller kanskje dei ser film. Det er fint å sjå at aldersforskjellen på åtte år allereie begynner å jevna seg ut litt. Eg håpar ungane mine får like stor glede av syskena sine etter at dei er blitt vaksne som eg har hatt og har av mine.

Klokka har runda midnatt, det skal blir godt å gå inn for landing.

Heidi

Kommenter innlegget
desember 19, 2010

Luke atten

For å gjera noko heilt anna, der fann eg ei liste

1. Hur gammal är du om fem år?
54…

2. Vem var den sista du träffade?
Gjekk nettopp heim med kjærasten min. Men der eg var traff eg Inger, Arne og mange trivelege gjester.

3. Hur lång är du?
1.61

4. Vilken var den senaste film du sett?
Såg halve «Parfymen» med Ingrid på torsdag kveld, ser resten seinare.

5. Vem ringde du senast?
Onkelen min

6. Hur löd ditt senaste sms och till vem?
Til syster mi: «Ho er blitt så ivrig med handball nå.»

7. Vad är dagens planer?
Er i ferd med å avslutta dei. Har skrive julebrev, kokt julegrøt, Laga kalendarar og vore på besøk.

8. Föredrar du att ringa eller skicka sms?
Sms

9. Är dina föräldrar gifta, sambos eller skilda?
Dei har gullbryllaup på nyttårsafta

10. När såg du senast din mamma?
Då me var på dagstur til farmor for eit par veker sidan

11. Vilken ögonfärg har du?
Blå

12. När vaknade du idag?
Halv ni

13. Har du någon gång hittat en katt?
Nei, men ungane mine har funne fleire, og to av dei vart buande hos oss. Den eine har me framleis.

14. Vilken är din favoritplats?
Ein av dei er nede ved havet.

15. Vilken plats föredrar du minst?
Venterom hos legar og tannlegar.

16. Var tror du att du befinner dig om tio år?
I det same huset som nå.

17. Vad skrämde dig som barn?
At bestemor skulle døy, spøkelse og gjengangarar.

18. Vem fick dig att skratta senast?
Ståle som skreiv noko på facebook.

19. Är du för ung för att äga vinylskivor?
Nei

20. Har du stationär eller bärbar dator?
Stasjonær, men har viss fått overta ein berbar og som eg ikkje har teke i bruk.

21. Sover du med eller utan kläder på dig?
Med. Kor mykje kjem an på kor kaldt det er.

22. Hur många kuddar har du i sängen?
Mange

23. Hur många landskap har du bott i?
Mange

24. Har du någon gång spytt på fyllan?
Nei, held meg edru, er kjedeleg slik?

25. Föredrar du skor, strumpor eller barfota?
Barføtt

26. Är du social?
Ja, men trivst i eige selskap og.

27. Vilken är din favoritglass?
Softis

28. Vad skulle du göra om du vann en miljon?
Håpar eg ville hatt vett til å gje vekk.

29. Tycker du om kinamat?
Ja

30. Tycker du om kaffe?
Ja.

31. Vad dricker du till frukost?
Kaffi og vatn

32. Sover du på någon särskild sida?
På magen.

33. Kan du spela poker?
Nei

34.Tycker du om att mysa?
Ja, i svensk forstand.

35. Är du en beroendemänniska?
Ikkje utprega trur eg, men tek kanskje feil.

36. Känner du någon med samma födelsedag som din?
Ja.

37. Vill du ha barn?
Har fire og skulle gjerne hatt fleire.

38. Kan du några andra språk än svenska?
Ja, kan kanskje diskuterast om eg verkeleg kan svensk og.

39. Har du någonsin åkt ambulans?
Ja, ein gong med bestemor og to gonger med ein onkel-. Som ledsagar, heldigvis

40. Föredrar du havet eller en pool?
Havet

41. Vad spenderar du helst pengar på?
Det som måtte falla meg inn som nødvendig eller fornuftig.

42. Äger du dyra smycken?

Nei, mistar dei bare, så det kan eg ikkje ha.

23. Har du någon gång testat narkotika?
Nei

44. Vad var det senaste du stoppade i munnen?
Ein tørr kavring.

45. Vem är den roligaste människan du känner?
Eg samlar på morsomme menneske, dersom eg vart nøydt til å framheva for eksempel fire, så fekk det bli kjærasten min, Ingrid, Jan Ivar og Gunn,

i alle fall om kriteria for eit morsomt menneske er ein person som får meg til å le høgt.

46. Välj ett ärr på din kropp?
Keisarsnittarret som har vore opna fire gonger.

47. Vad har du för ringsignal?
Standard Nokia

48. Har du kvar klädesplagg sen du var liten?
Ein rødrutete overall og ein gulrutete kjole med ein kanin med bjelle på på bærestykket.

49. Flirtar du mycket?
Det vil eg ikkje tru.

50. Vart togs din profilbild för din blogg?
Ingrid tok det.

51. Kan du byta olja på bilen?
I teoien kanskje…

52. Har du fått fortkörningsböter?
Nei.

53. Vilken var den senaste bok du läste?
Ein Jens Bjørneboebiografi av Tore Rem.

54. Läser du dagstidningen?
Delvis.

55. Prenumererar du på någon veckotidning?
Nei.

56. Dansar du i bilen?
nei.

57. Vilken radiostation lyssnade du på senast?
P2

58. Vad var det senaste du krafsade ner på ett papper?
Adresser på julebrev.

59. När var du i kyrkan senast?

På gudsteneste og konsert sist sundag, på komitemøte på torsdag

Jaha…

Heidi

Kommenter innlegget
desember 18, 2010

Luke sytten

Bak luke sytten fann eg:

Koselege timar med julepost og kalendarar

Ein katt som ville vera med

Eit tastatur som ikkje ville vera med

Fin musikk

Julelunsj med kulturskulelærarane

Julefest med salsadansarar

Når eg sit og skriv, kjem  Cleopatra, katten vår. Ho insisterer på å ligga mellom meg og skjermen. Helst vil ho ligga oppå tastaturet. Det fører vel kanskje til at det går ekstra mykje straum til det trådlause tastaturet. Ikkje veit eg, men plutseleg var batteria flate att, og det var ikkje lenge sidan sist det skjedde. Musa virka framleis, men ikkje tastane. Eg kunne bare bruka macen til å høyra musikk via linkar som låg der allereie. Eg høyrde mykje på Kristin Asbjørnsen. Ho har ein fantastisk stemme. Eg tok tastaturkrasjet som eit teikn på at eg skulle jobba utan datamaskin i går. Eg sette meg i staden til med julebrev og kalenderproduksjon. Det var koseleg.

Så var det ut i det usannsynleg kalde veret. Her me bur kan det vera frykteleg kaldt med bare eit par minusgrader fordi det kan blåsa så kaldt, og luftfuktigheita gjer at kulda går gjennom marg og bein. Me åt deilig tacosuppe heime hos Inger, og etterpå var det deilig moltekrem, krumkaker, lefse og gome. Eg vurderer sterkt å koka gome før jul, men ikkje sei det til kjærasten min. Han synest eg har nok å gjera før jul, og som den austlendingen han er, så kan han ikkje utstå gome… Eg satsar på at han ikkje har tid til å lesa her så tett innpå jul.

At eg omgåst ein gjeng pasjonerte salsadansarar kunne jo ha sagt ein heil del om meg. At det i grunnen ikkje gjer det i det heile tatt, treng eg jo ikkje skriva. Men det vart ein koseleg kveld sjølv om danseferdigheitane ikkje er noko av det eg  heiser høgast opp i flaggstonga. Seine kveldar og julerot. Det er meg på denne årstida. Eg trivst viss godt med det sidan det alltid er slik det blir. Og sånn får det få vera.

Eg minner om at alle med ein konsulent i magen, eller mellom øyrene kan henda, jan klikka på «Luke fjorten» i menyen og koma med ein kommentar om eit eller fleire av dei sju dikta der. Så sant det på den eine eller andre måten blir ei diktsamling etterkvart, skal eg trekkja ut tre av dei som har hjulpe meg med tilbakemeldingar til å få ei gratis diktsamling i posten eller i handa…

Heidi

4 kommentarar
desember 18, 2010

Luke seksten

Bak luke seksten skjulte det seg:
Ein dag i boktrykkarbransjen

Møte i kulturkomiteen

Julesnø

Skrivekursavslutning med spådomar i kinderegg

På kulturskulen har me ein veldig fin maskin til å binda inn bøker med. Slike bøker med plastomslag og spiralrygg. Etter ein del timars innsats låg 45 eksemplar klare av biletboka «Engelen Egil», som skriveklassen min har laga. Boka handlar om himmelbyen, om alle englebarna som bur der, om den strenge Hr Engel som ikkje synest at englebarn skal tygga tyggis og le høgt, og om den snille og omsorgsfulle Thorbjørg i himmelkantina som tek vare på dei. Det viser seg at Teddy, bamsen til engelen Egil ikkje er ein vanleg bamse. Nokon har gitt han eit steinhjarte. Det vil seia at han er blitt levande, men det vil og seia at han er blitt ond. Egil blir frykteleg lei seg den dagen han ikkje finn bamsen sin…
Som om ikkje det var nok kultur, så hadde me møte i kulturkomiteen om det som skal skje på den store glaskunstfesten sundag 30 januar i beste motsoltid. Plutseleg gjekk det opp for meg kor stort arrangementet er, og kor pass mykje ansvar eg har for det heile. Eg skal fortelja, administrera ungar og innleigd tusenkunstnar og tryllekunstnar. Det blir nok bra.

Det snødde store delar av dagen og vart ganske glatt. Eg klarte til og med å detta i ei bratt trapp. Måtte klamra meg til rekkverket for å koma meg opp, nesten synd at ingen fekk nyta synet for alt det var verd… Natta før drøymde eg at eg var ute og jogga/ sprang og at det kjendest herleg. For meg var det ein veldig sjelde draum, men Ingrid seier at ho ofte har springedraumar. Det er slike draumar der ein spring langt og fort utan å bli sliten, nesten som han i Ivo Caprino- filmen som skal til Verdens Ende for å henta vatn til prinsessa sin te. Satsar på at det er ein draum som varslar ei ny og sprekare framtid. Sven Serigstad, here I come…
Og ein gong lærde eg å spå i kinderegg, av og til tek eg fram gamle kunstar…

Og dersom nokon ikkje har oppdaga sjansen til det, så kan dei gå inn på luke 14 og kommentera dikta mine. Ei eller annan diktsamling blir det nok til slutt. Då skal eg trekka ut tre av dei som har hjulpe meg med tilbakemeldingar  i prosessen, og senda dei ei gratis diktsamling. Heidi prøver seg på marknadsføring. Er redd det blir som den der serien i «Senkveld». «Harald gjer ting han ikkje kan…

Kommenter innlegget
desember 16, 2010

Luke femten

Under luke femten skjulte det seg:

Eit forsøk på å få konsulenthjelp

Kaffipause med Jan Atle

Ferdigstilling av babygenser og hundegenser

Bakedag med Odd Christian

Klipping av hundeklør

I går la eg ut sju dikt her og bad lesarane om å koma med tilbakemelding. Eg lurer på om eg gjorde same feilen som første gongen eg hadde ansvaret for ein barnevernsstudent. Han skulle vera med meg i klassen i to eller tre månadar, eg hugsar ikkje heilt. På det første møtet snakka me om klassen og om praksisoppgåva han skulle skriva. Eg sa omtrent dette «Nå kjem du til å observera meg veldig mykje medan eg jobbar, og du kjem til å sjå ting eg gjer som eg sikkert ikkje alltid har reflektert så mykje over sjølv. Viss du ser meg gjera ting du stussar på, så gje meg gjerne ei tilbakemelding, så kan me diskutera det.» Eg tenkte at eg ville stilla meg open for innspel og visa at det var mykje av det eg og gjorde som kunne diskuterast. Eg tenkte og at det at eg ikkje framstod som nokon som trudde ho var verdsmeister ville gjera han tryggare. Men slik var det ikkje. På siste evalueringssamtalen tok han opp det eg hadde sagt. Med smil om munnen og glimt i auget sa han at han hadde blitt vettskremd. Forventa verkeleg øvingslæraren at han skulle evaluera henne og diskutera det ho gjorde? Var det hans oppgåve å rettleia? Og det gjekk eit lys opp f0r øvingslæraren, for dette var jo sånn omtrent det motsatte av kva ho hadde meint…

Sidan eg ser på teljaren at det er ca 50 personar som les her kvar dag, så tenkte eg at det hadde vore fint å vita heilt kort korleis kanskje halvparten av dei vurderte tekstane. Men kanskje mange får prestasjonsangst av å få ei slik utfordring. Eg skriv og du les, det er systemet her… Og det er det sjølvsagt… Men bare viss du altså skulle kjenna for det, så kan du framleis gå inn på luke fjorten og leggja igjen ein setning. Om du ikkje føler for det så les roleg vidare og ikkje føl deg pressa…

I går ringde det på døra, og der stod Jan Atle med ein julegave under armen som han skulle levera. Heldigvis hadde han tid til å ta ein kopp kaffi med meg og. Det var kjempekoseleg, det var så lenge sidan sist. Me hadde ein liten Knausgårddiskusjon medan Oscar hoppa og spratt rundt føtene våre.

Eg har foreløpig meir teken på å strikka babygensarar enn hundegensarar utan oppskrift, men nå har eg klart å strikka ein hundegenser som passar perfekt til Oscar. Litt av cluet er at halsen må vera mest like lang som bolen, og helst ribbestrikka for å sitja godt inntil hundekroppen.

Odd Christian utfordra til bakedag etter at han hadde vore på jobb. Han laga dobbel porsjon risbollar medan eg laga ein ny omgang lefser fordi dei første er mest heilt oppetne. Denne gongen var eg nok litt overmodig, for eg hadde fått det for meg at nå ville eg kjevla dei ut til «naturleg størrelse». Det førde til at ein del av dei vart litt for tjukke. Men eg håpar dei blir gode likevel. Det tek 4-5 timar å steika, bløyta og klina ein prosjon krotekaker. Så langt så vel. Det blir ei stund til neste gong. I dag skal eg jobba i kulturskulen. Må snart koma meg i veg, trur eg.

Heidi

Kommenter innlegget
desember 15, 2010

Luke fjorten

Bak luke fjorten fann eg:

Diktarbeid

Snille konsulentar

Juleavslutning for dramagruppa

Eg hadde eigentleg som mål å bli ferdig med ei diktsamling før jul, eg ser at eg treng nok å bruka dei første vekene i januar og for å koma i mål, men klarer eg det så er eg fornøgd. I går la eg ut ein del dikt på facebook, spurde om nokon hadde lyst til å gje meg litt konsulenthjelp. Eg fekk faktisk nokre nyttige tilbakemeldingar. Nå har eg lyst til å utfordra dei som les her. Ein setning om eit av dikta er til kjempegod hjelp. Ein  blir litt blind på eige arbeid, og eg har ikkje våga å belasta vennene mine med å be dei lesa alt saman og gje tilbakemeldingar. Eg ser at det er ganske mange som les her kvar dag, og nå utfordrar eg dokke litt… Eg toler litt nådelaus kritikk og…

Dikt 1

Eg kjører gjennom det første haustregnet,
trea står overrumpla
med fulle hender,
gir seg over utan kamp,
og tek til å sleppa blad
…som sviv i ein oppjaga dødsdans
i lyskastarlyset frå fjernlysa mine
dansar og legg seg
i resignerte haugar på den svarte vegen.
Stopp seier eg innsmigrande.
Ta det litt med ro.
Det er ikkje på tide endå,
det har då inga bråhast dette her.
Truleg må stemmen ha drukna i vinden
for ingen høyrer.
Trea langs vegen
til knes i vatn
som mørke vaktmenn
frå ei større natt.
Eg veit at før eller seinare,
ein torsdag kanskje,
Kan hrnda tidlegare enn eg hadde trudd,
vil eg resignera
og ønskja hausten velkommen.
Eg låser meg inn i huset
der ungane sine sandalar
og tynne velbrukte tøysko
framleis står klare
i uryddige rekkjer,
På bare føter går eg
opp trappa
opnar vindauget
mot vinden og mot natta.
Eg kryp opp i senga
og finn den sovande mannen min.
I halvsøvne
strekkjer han ut ei hand
og stryk meg over armen.
Hundretusen bøtter vatn
blir tømde over huset
Det vaskar der ute
vaskar og skyler.
Regnet syng
gode voggesongar.
syng mjuk sorg og stille glede.
Eg sovner og drøymer
at eg går der i mørket.
Går der og leitar etter kofferten min.
*
Dikt 2
Eg såg meg i spegelen
og såg at eg var gammal.
Eg vakna
og oppdaga at det var ein draum.
Ikkje heilt endå,
…ikkje i dag,
sa spegelen.
Eg kikka nærare etter
og såg
at åra på mystisk vis
har sprunge frå meg.
Eg må jo ha vore der
Den gongen det skjedde?
Ja, eg var der nok,
det må eg jo ha vore.
Eg har jo levd og levd,
har hanka inn
gode dansande dagar
og gode strevsamme dagar,
fire barn,
og hundrevis av elevar.
Eg har sett gjester koma og gå,
sett godtfolk passera på vegen.
Det var ikkje det
at eg ikkje var der
då toget gjekk.
Eg har klamra meg fast
med tenner og negler,
har hengt bakpå tida
medan ho suste vidare,
har klort meg fast
medan det gjekk så det kosta.
Problemet,
om det då måtte vera eit problem,
er at toget har gått så fort,
at eg har så mykje å få gjort,
i dag
eller i går
eller helst i sist veke.
Kanskje eg må læra
meg å springa?
Det har eg viss aldri
heilt fått til
Eg finn ikkje svara,
kviskrar bare lågt
medan det heile susar vidare.
Gjer meg til ein reiskap for din fred.
Lat meg så fred der hatet råder.
Så får det vera det same med resten.
Når eg ein vakker dag får tid,
skal eg samla saman dagane mine,
telja dei og leggja dei i uryddige bunker,
skal eg prøva å få visdom i hjartet.
*
Dikt 3
Eg går her og plukkar ord,
som andre plukkar tytebær
eller store mogne plommer.
Eg bøyer meg ned
og plukkar dei opp frå grøftene,
…eg finn dei mellom blomane
eller oppe i greinene på store tre,
det er dei aller vanskelegaste,
orda å få tak i,
for eg er ingen flink til klatrar,
men eg gir meg ikkje så fort,
dei skal i bøtta alle saman
der skal dei ligga
til eg kjem heim,
til eg finn fram sukker
og syltepulver,
eller kanskje
den store saftkokaren?
Det gjeld å finna balansen
mellom dei søte og dei sure,
eit og anna salt ord
hender det og at eg finn
ein sein kveld
under ein lyktestolpe.
Bestemor hadde bærhentar på loftet,
sjølv har eg laga meg ein ordhentar,
ein håv med svært langt skaft.
Han er fint å ha
på bussen om kveldane
eller på toget
når det regnar og bles ute,
når nokon har tend lys inne i vogna.
Då legg orda seg
lunt og koseleg som mjuk musikk
under taket.
Men om sommaren i august
er det betre å gå
gå langs jernbanelinja
helst ein stad der det ikkje går tog
og plukka ord,
som luktar godt av tjøre, gras og ville blomar.
Det kan til og med tenkjast
at nokon har kasta frå seg
eit og anna ispapir
mellom jernbanesvillene,
dersom det ikkje har regna alt for mykje,
kan du framleis sjå bokstavane.
dei er fine å ha.
Ein treng mass slike om ein skal laga dikt,
så det gjeld å halda auga opne.
heilt til bøtta er full og du må snu og gå heim
om du då ikkje
tilfeldigvis skulle slumpa til
å ha ekstra store lommer den dagen.
*
Dikt 4
Det er sundag
og alle ting er nye.
På kjøkkenet er mitt
heng det nye kvite skap,
og dikta kjem i lange rekkjer,
…dei held einannan i hendene
og eg smilar til dei.
Kakerøre med egg og valnøtter,
med sukker og knuste ritzkjeks
med døtrene mine
på dei nye kvite stolane
og mor og far i døra
med rosa roser
til alt det nye,
og til slutt er det kake
kake med krem og bringebær
med druer, nektarin og kiwi
med sukker og kanel
og krem i ei lita blå skål:
Der kjem Anne Mette,
akkurat tids nok til kaka.
Ho får ein klem,
men vepsane er innpåslitne
Far min,
Supermann utan supermanndrakt,
prøver å fanga stikkeklare veps
med bare fingrane,
han er den siste mohikanar
eller noko slikt
og det har han ikkje tenkt å slutta med.
Eg vil sjå Vilde dansa,
vil sjå mor hennar få tårer i auga
fordi Vilde dansar,
om eg bare kunne finna brillene,
for eg ser ikkje utan dei,
og der er dei jammen,
i aller siste minutt
før dørene stenger,
står Sunniva i døra og sel brus,
give me five seier ho,
og det gjer eg.
Fin sundag dette her.
*
Dikt 5
Her kjem alle me som ikkje held mål,
me som er for lange for korte,
for tjukke, for magre.
Me som ikkje eingong skjønar
kor me burde ha putta silikonen
…eller kva me burde ha sugd vekk,
flytta på,
fjerna eller bygd ut.
Me som bommar
på moten i år og,
og som veit for lite
om gjeldande fargekombinasjonar
denne våren og vinteren,
me som insisterer på å velja
vår eigen skjørtelengde ,
og som balanserer
på hustaka i matpausen
medan me bles store tyggisbobler
og trampar takten
til ein melodi
me ikkje hugsar heilt.
Orda som høyrer til
har me ikkje peiling på.
Me som ikkje sit stille på stolane våre,
me som ler
når det på ingen måte passar seg.
Me som spelar munnspel på bussen
eller bannar i kyrkja
og som kanskje
snakkar best med Gud
når me får senda han morsesignal
frå vår eigen sofa
La oss laga plass i buketten,
vegar i vellinga
og gangstier i saltet.
Og måtte me
trass alle våre utilbørlege feil hugsa
at den er størst som tener andre,
og den stiller svakast
som trampar andre ned.
*
Dikt 6
Mellomstundene er alltid hos deg,
du brukar dei til å venta
venta på bussar tog og tannlegar
Eller til å bli lukkeleg ståande
og kikka ut av kjøkkenvidauget.
…medan kattane dine balanserar på hustaka
og naboen går opp trappa si
med to bereposar frå rema i hendene.
Mellomstundene er fulle
av reklamepausar
og av ungar
som ikkje er klare
til å koma ut i bilen endå.
Dei er der på jobben
medan du ventar tålmodig
på at det ska bli ledig på toalettet,
og i kassakøen på Kiwi og Rema 1000.
Du bur i dei og pustar i i dei.
Du finn deg eit vekeblad
og ventar på
at gynekologen skal ropa
på ver så god neste,
og lener deg tilbake i tannlegestolen
medan tannlegen leitar
etter det rettaste boret.
Du ventar på flyet
du helst vil sleppa å gå inn i,
og håpar det ikkje blir for lang kø
når du skal venta på det utenkjelege.
I mellomstundene
set du radioen lågt på,
slik at ingen skal koma og byta kanal,
du klappar katten
kjærleg eller tankelaust
og smugles litt
i ei bok du ikkje har tid til å begynna på.
Dei er i rundetidene du gløymer å telja,
og kjeksane som heller burde fått ligga i boksen sin.
Du burde samla på mellomstunder,
seier eg til dama i parken,
legg dei i eit skap foreksempel,
ein vakker dag kan du ta dei fram,
og knyta dei saman til ein langt tau.
Det kan du ha i fall du får bruk for
å fira deg ut av det høge vinduet ein vakker dag,
ein av desse kvardagane som krev meir du eg kan tilby.
Katten hoppar nok etter kjenner eg han rett.
Du skal velsigna mellomstundene,
du treng dei for å ha noko å halda deg fast i.
*
Dikt 7
Det er kjekt å balansera på steingardar.
Dei største steinane ruggar
så fint når eg trør på dei.
Det kitlar frå skorne mine
heilt opp i magen
…Dei er farlege, seier bestemor.
Slike som meg kan få dei over seg
om dei losnar og ramlar ned.
Bak steingarden
Ligg potetåkeren
med lilla og kvite blomar
Med skarpe lukter av potetkål og jord.
Fuglane trekk makkar opp av jorda
med kvikke bestemte nebb.
Bestemor seier at dei kan høyra
kor makkane kryp under den svarte molda.
Sjølv har eg aldri klart å høyra dei
ikkje ein gong utan lue.
Bak endå ein steingard
er det ein skog
akkurat som i eventyrboka.
Eg har ikkje slik raud cape
men eg har ei bestemor,
kanskje ho kunne ha sydd meg ein.
Korg har eg.
med små handtak og blomar på.
Oppi den kan eg samla konglar.
I eventyrboka mi står det
at Rødhette har vin i korga si.
Det liker ikkje bestemor.
Ho liker ikkje korta med bilete
av slaktarfamiliar
og bryggarfamilien heller.
Dei som bit i rått kjøt
og drikk vin frå store tønner
gjennom gummislangar
med auge som mest dett ut av hovuda,
så me spelar det spelet
utan dei korta
for bestemor har gøymt dei
i ei hemmeleg skuffe.
I skogen min er det ingen ulvar,
men heilt sikker kan ein aldri vera.
Det hadde ikkje vore farleg om dei kom
for bestemor kunne ha sett dei frå stoveglaset sitt.
Eg hadde nok ikkje tort å snakka med dei,
eller kanskje likevel.
Eg snakka jo med den store guten
den gongen eg gjekk langs bilvegen heilt aleine utan lov
og togg på ein tyggis eg hadde plukka opp frå vegkanten.
Det er bare dei store som tygg tyggis,
Slike som meg kan setja dei i halsen.
Viss eg vil at igjen skal skjøna
kor liten eg eigentleg er,
finn eg meg bare ein tyggis,
eg spyttar ut stein og grus
og tygg heilt til han blir mjuk.
*
På førehand tusen takk for hjelpa. Ikkje få prestasjonsangst, ingen kommentarar er dumme.
HEIDI
10 kommentarar
desember 14, 2010

Luke tretten

Bak luke tretten fann eg

Ein tidleg morgon med Odd Christian

Luciasongen

Eit julebrev

Ei handfull liturgi

Ein kjøttkakemiddag med Joffe

Syklubb med venninner.

Eg var utruleg trøytt i går kveld, og hadde på ingen måte rekna med at eg skulle vakna klar til dåd klokka helv seks i dag. Då eg likevel gjorde det, fann eg ut at eg likegodt kunne ta eit skikkeleg tak rundt dagen med det same og halda han pinnfast, for eg hadde ganske mykje eg gjerne ville ha gjort. Eg trur Odd Christian vart positivt overraska over tilbod om morgonkaffi før han måtte reisa med bussen til skulen der han skulle ha vikartimar.

Det er Luciadagen i dag. Det var den natta bestemor døydde for sytten år sidan. Eg er ikkje heilt sikker på om det var natta til Luciadagen eller om det var natta etter. Me hadde vaka over henne sidan tidleg om morgonen, seint på kvelden sovna ho og sov tilsynelatande ganske fredeleg. Far sende meg heim for å sova litt, delvis fordi Sunniva var spebarn då og framleis vart amma, delvis fordi han meinte at eg trong litt svevn om eg skulle halda fram og vaka neste dag. Han lovte å vekka meg om ho skulle bli endå sjukare. Tidleg neste morgon kom Jan for å henta meg, ho var blitt så dårleg at dei trudde det var absolutt slutten. Eg stelde Sunniva i full fart og tok henne med meg ut i bilen. Jan fortalde at han hadde sett ei stjerne falla då han kom for å henta meg. Me tenkte begge på eventyret om «piken med svovelstikkene». Då me kom fram fortalde mor at bestemor nettopp hadde døydd. Dei haldt på å stella henne. Ho hadde ikkje vore vaken etter at eg reiste.  Etter ei stund fekk me koma inn. Ho låg med glatt oppbunde ansikt, og såg ut som ei nonne, ansiktet hennar som hadde vore skeivt og ugjenkjenneleg etter slaget var nå glatta ut. Ho låg der med voksgul hud og var ikkje mi bestemor lenger. Ho var ein kropp som livet var teke bort i frå. Dei hadde tend eit lys på nattbordet, trur eg. Eg hadde aldri før sett eit dødt menneske. Eg skjøna at bestemor som hadde vore ein veldig viktig person i heile mitt liv ikkje var i livet lenger. I armane haldt eg Sunniva. Ho var det nye livet, ho skulle leva, eg skulle leva. Resten av oss som var att, me skulle leva, men bestemor var der ikkje lenger.

Og dette er allereie sytten år sidan. Likevel står desse timane så klart for meg i tankane. Og eg hugsar advenkransen me hadde kjøpt til bestemor som stod på bordet på romet hennar på sjukeheimen. Det var blåfarga band på han fordi ho var så glad i blått. Me tende lys i han kvar sundag. Det var ei lita heilag stund kvar gong me gjorde det. Eg lurer på om det fjerde lyset vart tend nokon gong.

I dag har eg skrive mykje. Eg har skrive julebrevet, som vanleg har eg problem med å ikkje skriva det alt for langt. Utan eit ord har kjærasten min korta det litt ned før han trykte det, han tenkte nok at eg ikkje kom til å oppdaga det, men det gjorde eg. Og det var sikkert rett av han å bruka kniven litt på setningane mine som det ofte blir for mange av. Og jobben eg skulle gjera for kyrkjerådet er eg og blitt ferdig med. Eg fekk sitja og skriva medan Ingrid laga deilige kjøttkaker.

Me fekk veldig hyggeleg middagsbesøk av svoger Joffe som var på møte i Stavanger i dag. Han kom med ein pose julegavar frå dei der aust, og fekk med seg ein pose tilbake frå oss i vest. Julebrev fekk han og med seg. Eg oppdaga rett nok at nokre setningar frå eit dikt hadde hoppa ut av brevet, men det får me heller bare fiksa til neste opplag.

I kveld har eg vore i syklubb hos Laila. Me skreiv ned datoar til feiring av 50-årsdagar og utveksla små julegavar. Genseren til vår vesle firbeinte venn er snart ferdig. Eg må bare festa litt trådar…

Heidi

2 kommentarar
desember 14, 2010

Luke tolv

Bak luke tolv fann eg

Tre tende adventlys og frokost med Sunniva

Ei flannellograftavle

Meir fotoutstilling

Eit søndagsope kjøpesenter

Ein kyrkjekonsert

Ein kveldskopp med kaffi

Ein tidleg kveld

Det å ha sundagsskule er faktisk noko eg tek kjempealvorleg. Det er ikkje så ofte eg er i elden, sånn ca tre gonger i halvåret. Då bruker eg mykje tid på å tenkja gjennom, førebu, reflektera og be. Kanskje eg legg det vel mykje på meg, men eg vil så gjerne at det skal bli bra. Eg vil at barna som kjem, nokre av dei er der i samband med dåp og kjem bare ein gong, skal oppleva kyrkja som vennleg og varm. Samtidig vil eg at alle skal kjenna seg sett og ivaretatt, eg vil gjerne gje dei noko å ta med seg og veksa på, ikkje steinar for brød. Samtidig er eg redd for å seia noko som er feil, eller noko som dei små kan misforstå. Eg vil at dei ikkje skal oppleva det kjedeleg, og eg vil gjerne at dei som kjem dit saman med barn som ikkje vågar å koma aleine, eller er for små til å koma aleine skal kjenna at dei får noko fint med seg heim. Eg skal ikkje overdriva min eigen innsats, men det er rett å seia at dei siste to-tre dagane før eg skal ha sundagsskule, så tenkjer eg mykje på det. Samtidig synest eg at det er fantastisk å få lov til det, fordi eg synest det er så viktig. Eg trur eg må minna meg sjølv om dei orda venninna mi fekk med seg frå biskopen då ho vart vigsla til diakon: Hugs at du ikkje er blitt diakon for å imponera Gud, du er kalla til å gå roleg i ferdiglagde gjerningar. Før gudstenesta hadde eg ein nydeleg og roleg frokost med Sunniva i eit mørkt kjøkken med tende adventlys. Ho var tidleg oppe ho og, og skulle bruka heile sundagen til å øva på to ulike store teaterprosjekt.

Etter sundagsskulen reiste me ned til utstillinga på mølla att. Denne gongen møtte me mor og far, bror og svigerinne og syskenbarnet Karen med sin Øyvind. Det var fint å få sjå bileta ein gong til, og koseleg å snakka med folk.

Vel heime parkerte eg ein halvtime på sofaen medan kjærasten min laga middag, for det hadde blitt ei kort natt. Etterpå lot eg meg lokka med på eit sundagsope kjøpesenter saman med Ingrid. Eigentleg synest eg at søndagsopne kjøpesenter er ein uting, men det var verkeleg ganske avslappande å vera der. Det var ikkje så mange folk og det var roleg og koseleg stemning der. Me fekk handla litt begge to, og etter ynskje frå gutane kjøpte me med oss gløggekstrakt, mandler, rosiner og julegeiter heim. Eit glas med sennepssild ramla og oppi korga. Det er ikkje så ofte eg et sild, men sånn ved juletider kan eg plutseleg bli kjempeentusiastisk.

Etter ein snartur heimom tok eg beina fatt tilbake til kyrkja for å høyra julekantaten «Den store stjerna», det er blitt ein slags juletradisjon å oppføra denne i førjulstida. Spesielt musikken var nydeleg med piano, tverrfløyte og tre trompetar. Og jammen klarte eg ikkje å hanka med meg ein gjest heim etterpå så eg kunne briefa med dei heimelaga lefsene mine. Det vart ein fin tredje sundag i advent.

Heidi

Kommenter innlegget
« Eldre innlegg
Nyare innlegg »