høyrest det frå kjærasten min si side av arbeidsrommet. Og det er vel på tide å fortelja litt her og. Mykje blir det ikkje, for eg er veldig klar for senga. Nå er eg inne i den verkelege spurtfasen, mindre enn to veker att av skuleåret, og så utruleg mykje eg skal få ordna på desse dagane. Til helga dreg me til Hamar for å feira dobbel femtiårsdag, og stoppar i Bærum for å besøkja familie. Det blir fint. Det fører sjølvsagt til at dei andre dagane som er att blir endå travlare, men det får me leva med.
I sist veke var eg to gonger inne i nabobyen og såg den musikalen eg hadde skrive for barnehagane til byjubileet. Det vart deks forestillingar i ein stor konsertsal. Scenografien var flott, musikken heilt fantastisk og skodespelarane kjempeflinke. Det var ei stor oppleving å få sjå noko eg har skrive bli sett opp så stort, og det var ei spesiell kjensle å sjå mange barnehageungar synga songane eg hadde skrive av full hals og med stor iver. Dei hadde øvd inn tre av songane slik at dei kunne vera med og synga saman med skodespelarane. På scenen var det og eit barnekor i kvite kostyme som hadde funksjon både som songarar og skodespelarar saman med dei vaksne skodespelarane. Eg er så glad for at eg torde ta i mot eit så pass stort oppdrag.
Nå er det skrivekurset som tek mykje tid. Me held på å laga ei bok med tekstane som barna har skrive, og det viser seg å vera vanskelegare enn eg trudde å få formatert eit så stort dokument sett saman av fotografi, collagar og tekstar. Det har gått uendeleg mange timar med til arbeidet, og det kjennest som om eg kunne ha spart inn halvparten om både eg og datamaskinane på kulturskulen hadde vore litt meir oppdaterte.
Og så er det avrunding av 7.klasse som skal ut av mitt favntak og over i ungdomsskulen. Rydding i mapper, skriving av rapportar, innsamling av bøker og reptisjon av fagstoff. Nå skriv eg avskjedstalen i tankane, den eg skal halda på avslutningsfesten på torsdag. I tillegg skal ein halda ein stor gjeng 13- åringar i sjakk dei to vekene dei har att. Dei er veldig klare for ferie nå. Og det er me vaksne og, samtidig som det ligg eit slør av vemod over det heile slik det gjer rundt ein kvar definitiv slutt på noko som har vore krevjande, fint og viktig.
Heidi
Slik starta radiogudstenesta i dag, og av alle ting vart eg rørt av å høyra den songen. Sundag har for meg i heile mitt vaksne liv vore gudstenestedag. Eg har prøvd å få med meg ei gudsteneste kvar sundag, ikkje fordi det i utgangspunktet alltid kjennest så lystbetont å koma seg dit, men fordi eg trur det er viktig og fordi det er godt for meg og livet mitt og den kyrkja eg høyrer til i. Det er med på å ramma inn livet mitt i ei ramme eg ynskjer det skal vera i. Då ungane var små var me ganske flinke til å få dei med oss. Det kjennest faktisk vanskelegare å koma seg til kyrkja sundag føremiddag nå med tenåringsbarn som ein skal få i hus før ein kan tenkja på å ta kvelden sjølv, og med veldig høgt press på jobb kan det kjennast veldig fristande å ta det med ro sundag morgon.
Då er det fint å ha radiogudstenesta som ein kan kobla seg på med eit tastetrykk. Gudstenesta i dag var veldig fin. Presten samanlikna gudstenesta med eit dramastykke, og sa at dersom eit teaterstykke hadde samla så mange tusen kvar einaste sundag i totusen år, så hadde det vore ein teatersensasjon utan sidestykke. Sjølvsagt er det eit svært haltande bilete. I gudstenesta er ein ikkje tilskodar, men deltakar, og dramaturgien i liturgi og gudstenesteoppbygging handlar om sjøve livet, Gud, mennesket og skaparverket.
Av og til lurer eg på om me er fødde med meir og mindre anlegg for religiøsitet akkurat som me er fødde med større eller mindre grad av musikalitet, kreativitet, spatial sans og evne til logisk tenking. For meg er Jesus sin historie om kjøpmannen som fann ei så fin perle at han med glede var villig til å selgja alt han åtte for å kjøpa ho heilt reell. Eg har funne noko som er så fint at eg ynskjer det skal prega livet mitt i størst mogleg grad. Korfor andre ikkje opplever det slik er for meg ei gåte, for eg har alltid hatt ei veldig sterk dragning mot det religiøse, sjølv om foreldra mine var relativt lite opptekne av slike ting. Er me forskjellige fordi me har forskjellige oppgåver i livet, og for at puslespelet skal bli det biletet det er meint å vera, så må brikkene vera ulike i form og farge? Kanskje det er slik det er? Eg veit ikkje, men eg observerer jo at ting som er utruleg interessante for meg ikkje treng å vera det for andre. Og sjølvsagt ser eg andre gløda for ting eg sjølv ikkje kjenner minste antydningen til glød overfor…
I kveld var eg i ei ny kyrkje ca ei mil frå byen eg bur i, og høyrde på Karsten Isachsen, som er prest og forfattar. Han sat i ein lenestol på scenen og fortalde historiar som fekk heile salen til å le. Han hadde ein fascinerande evne til å få publikum til å lytta. Han snakka naturleg nok og ein del om tru. Mellom anna sa han at setningen «Tenk, takk og ver glad» romma djup visdom. Hermed er setningen servert til vidare filosofering. Ein annan setning var: «Ingen blir mett av å sjå på eit brød.» eg ser at det å sitera andre sine setningar lettare lausrive frå samanhangen blir ståande som litt banale greier. Slik får det vera akkurat her og nå. Det ligg mykje visdom gøymt i dårskap…
Og elles så har eg vore passasjer medan Ingrid har kjørt ein lang tur langs kysten for å få mest mogleg kjøretrening. Alle dei grøne trea, dei utsprungne blomane, bølgene som bryt mot sandstrender og blankskurte svaberg, alle måkane i havgapet, vipene på markene og ein og annan heigre på ei myr, lamma som beiter på grøne grassletter…- det er ei ubeskriveleg vakker årstid.
Heidi
Heidi
Eg vart lokka til å sjå ein veldig interessant dokumentar om Amishfolket, og om to familier som vart ekskommuniserte fordi dei las bibelen på engelsk og ikkje på tysk, og fordi dei var med i bibelgruppe og song lovsongar på engelsk. Eg synest Amishfolket er veldig interessant, eg skulle gjerne levd med dei ein periode for å sjå livet deira frå innsida. Det finst reglar for det meste, til og med for dessignen på bukseselane, og ein kan bli utvist frå kyrkja for å bruka feil bukseselar. Det er interessant å tenkja seg slike kyrkjesamfunn som ein slags spegel, og spørja om me har like meiningslause sett med reglar i våre kyrkjer, skular og samfunn, om ein ser veldig filosofisk på det då, og det er eg eigentleg alt for trøytt til akkurat nå.
Opptakten til «Mordene på Ashdale» vart ein skikkeleg thrillar fordi mykje gjekk gale, og tida sprang i frå oss. Me kom oss ikkje gjennom heile generalprøven, og då folk hadde begynt å gå inn i salen, visste me framleis ikkje korleis me skulle laga lyden av pistolskyting, som me ganske raskt kom til å få bruk for. Men det viste seg å gå bra denne gongen og. Ungdomane tek ansvar og hugsar plutseleg det meste av det me har instruert dei i å gjera. Etter rigging, heseblesande generalprøve og to forestillingar, var eg rimeleg tappa. Nå skal eg sova i nokre timar før det er tre skuleforestillingar på rekke og rad, og etter det er det slutt på teater på denne sida av sommarferien. Måtte lukka framleis stå dei tapre bi.
I dag sat eg og såg på elevane mine som sat konsentrerte i halvannan time om ein stor engelskprøve . Det var rørande og litt vemodig på same tida å betrakta gjengen som sat der og jobba med verbbøyingbmed konsentrerte miner og skrapande blyantar. Det er bare tre veker att av «barndomen» deira i skulesamanhang. Neste år er dei på ungdomsskulen. Eg ynskjer dei alle gode ting vidare.
Heidi
Men det er han ikkje. Det er ein vanleg fullmåne. Men kveldane er heilt uvanleg lyse nå. Endå har eg teke inn kassen med begonia som eg framleis ikkje har fått i jorda, for dei har meld frost til natta. Frost i slutten av mai er då ein uvanleg ting det og. I går melde dei snø i løpet av natta, men det har dei trekt tilbake. Eg har laga program til teaterstykket i morgon og handla briller på Nille, for bestemor på godset Ashdale skal leita etter brillene som ho faktisk har på nasen.
Etter ein dag og ein kveld på jobb har eg vore språkkonsulent. Det var kjekt. Nå skal eg ned og kikka på noko Ingrid vil visa meg, og så er det på hovudet i seng. I går kveld starta eg på ei bok eg hadde kjøpt, og så klarte eg ikkje å legga ho vekk før eg hadde lese ho ut. Lite vett når ein har det travelt frå før, men eg trur det er min sporadiske mangel på fornuft som gjer at eg ikkje slit meg ut på å vera fornuftig. Og nå er det utan tvil kvelden.
Heidi
sporisand 