Gå til innhald
mai 22, 2010

Pinseafta.

Pinseafta for 25 år sidan skein sola då og. Eg stod i eit bed hos bestemor og plukka liljekonvall til brurebuketten medan klokka nærma seg farleg den tida då me burde vera på plass i kyrkja. Det skulle ha vore syrinar i buketten, men det var litt sein vår det året, så syrinbuskane hadde ikkje begynt å bløma endå.»Rask med deg noen blomster litt fort da, Heidi,» sa kjærasten min, for han snakka austlandsmål då og. «Eller så får vi bare reise uten den buketten.» Far min var av ein eller annan grunn seint ute han og, då han kom for å henta meg for å føra meg til altaret. Han kom rett frå dusjen og hadde vått hår. Då me stod på trappa utanfor Gjesdalkyrkja, høyrde me gauken gala for første gongen det året. Eg tenkte at det sikkert var eit godt teikn, – og det må det ha vore, for me held saman framleis og deler bord og seng og bil og små og store gleder og bekymringar. Still crazty after all these years, framleis får han meg til å le.

I år er det endå seinare vår enn i 1985, for framleis har eg ikkje sett ein einaste liljekonvall. Men det er framleis nokre dagar at til datoen så kanskje dei kjem. Hadde det vore i dag eg skulle plukka ein brurebukett, så måtte eg ha teke til takke med påskeliljer eller kanskje løvetann. Eller kanskje eg kunne ha knekt ei grein av kirsebærtreet, det hadde vore fint det og.

På mor og far sin sølvbryllaupsdag fekk eg vita at eg var gravid med Odd Christian. Eg reknar ikkje med at det kjem nokre bestemorsbud på meg i denne omgangen, men eg ser jo at slekt fylgjer slekters gang overalt. Det har nettopp gått opp for meg at det er me som er dei vaksne, og så står plutseleg ungane våre der og er vaksne dei og… «When I get older, loosing my hair, many years from now, will you still be sending me a valentine, birthdaypresents?»…

Og i dag skal me til Stavanger for å feira. Me reiser så snart dei andre er tilbake frå handleturen. Me får sjå kva dagen bringer. «Vi har sola og snart er det sommer…» Tenkjer det blir  lunsj på uterestaurant, kino, ein rusletur i gamlebyen, kaffi, middag på restaurant… Eller kven veit. Kanskje det blir kaffi frå Seven Eleven og kikking på folkeliveet frå ei trapp i sentrum. Koseleg det og. Men nå burde dei snart vera her. Dårleg dag å krasja på…

Heidi

Kommenter innlegget
mai 21, 2010

Jungelboka.

Det blir teater på sakslista i dag og. Eg får beklaga til dei av lesarane som måtte vera godt forsynte med teaterblogging… Eg tok med meg dotter og syster inn til Stavanger for å sjå ei heilt annleis oppsetjing av Kipling si jungelbok. Fabelen var flytta fram i tid til ei ukjend framtid då menneska hadde forlete byen, og bare dyra var att. Dyra og eit lite menneske som vart liggande att i ei barnevogn etter at tigeren Shere Kahn hadde drepe foreldra.

Dyra har sterke menneskelege trekk, men er likevel dyr. Det er slåssing og Rock Roll. Det er eit gateliv der dei sterkaste har rett. Bjørnen Baloo er ein aldrande boksar og pantaren «Baghera» er transvestitt med svarte blondestrømper og skjegg. Ulveflokken er streetdancarar og slangen Kaa er ei forførande slangeaktig dame med hypnotisk blikk. Guten Mowgli veks opp og leiter etter sin eigen identitet. Er han ein ulv, ein frosk eller eit menneske? Kven skal han identifisera seg med?

19 år gamle Kristian Berg Jaatten hadde masse sceneutstråling og var genial  rolla som Mowgli. Slutten var bortimot magisk. Han tok farvel med bjørnen Baloo for å søka sine eigne, eit trasparent forheng gjekk ned og skilde han frå dyra i asfaltjungelen. Han stod aleine på scenekanten med tårene rennande ned over kinna før lyset vart skrudd på i salen og han steig ned til publikum, menneska, hans eigen rase. Han gjekk syngande ned over rekkene oppå stolryggane, og det transparente teppet vart lyssett slik at det vart ein spegel. Me såg oss sjølve i spegelen, og såg Mowgli klatra syngande opp stigen til galleriet og fortsetta mellom menneska heilt opp til topps før salen vart mørklagd. Effekten var heilt genial. Eg beundrar verkeleg scenografane på Rogaland teater. Dei er utruleg dyktige. Det er første gongen eg har opplevd ståande applaus før skodespelarane har rukke å koma fram til scenekanten.

Ingrid og eg fekk haik begge vegane med Fiona. Forsommarkveldane er fulle av lys og blomar og nyutsprungne tre i alle nyansar av grønt. Vel heime, klokka nærare 11 om kvelden, laga me nachos og inviterte herren i huset til litt nattmat.

I dag hadde eg den store gleda av å finna att den forlagde konvolutten med 2000 kroner. Det var ein utruleg god følelse å plutseleg finna han att. Eg visste ikkje om pengane var forlagde, stolne, kasta eller brende. Eg håpa i det lengste å finna pengane att, men hadde begynt å tvila.

I morgon er det pinseafta. Pinseafta for 25 år sidan lova eg kjærasten min truskap framfor Gud og menneske. Det er uverkeleg at me feirer, eller i alle fall kan feira sølvbryllaup i år. I morgon kveld har me tenkt å markera med ein bytur, ein middag ute og ei kinoforestilling eller noko slikt. Sjølve datoen er jo ikkje før på tysdag, og då er me på jobb det meste av døgnet.

Pinsen er nok ei av dei meir gløymte kyrkjelege høgtidene. Dei fleste har eit forhold til jul, og mange og til påsken sitt innhald. Pinsen handlar om Den Heilage Ande. Kanskje kan me seia pinsen handlar om anden som fyller oss med kraft og er som ein vind som bles oss dit me skal. Eg las nokre veldig fine setningar i bloggen til Carl Petter Opsahl som er gateprest og musikar, eg vil rett og slett stela dei og avslutta dette innlegget med to av setningane hans:

«Pinsemysteriet er også språkets, musikkens, kunstens, inspirasjonens og meddelelsens mysterium. Motsatsen til Babelsk forvirring.» – Carl Petter Opsahl.

Nå slapp eg ein masete katt ut gjennom takvindauget, ut i den mørke forsommarnatta. Det var mest så eg vart lokka til å slå følge… God pinse, og god inspirasjon til alle saman!

Heidi

Kommenter innlegget
mai 20, 2010

Me kan sidja der på tage,

skåla i sjampanjebrus,

for på Bryne og Manhattan,

ja der he me høge huuuus…

Ein revydag fullstappa med forestillingar er komen til endes, og etter å ha fått forestillinga opp og gå, er ho nå over, and what is still not said, should be forever unspoken… For slik er lovane for teater. Ein jobbar hardt og lenge med ei forestilling, så tek ho av, og før ein har nådd å pusta så er det heile over… Sjølv om det er filma, og sjølv om det står om oss i avisa i morgon, så er det over. Slik er lovane for forgjengeleg kunst, og kanskje det er nettopp der fascinasjonen ligg.

Men eg burde ikkje fortvila over det. Om nøyaktig ei veke er me i gang med forestillingane med kriminalkomedia me øver inn med dei eldste i kulturskulen, «Mordene på Ashdale»… Så her gjeld det bare å snu seg framover og sjå vidare.

Stykket hadde me lagt opp slik at det var filmsnuttar innimellom revynummera. Desse var filma ute i lokalsamfunnet, og skulle vera eit slags nyheitsprogram a la «Norge rundt» eller «Supernytt», dei presenterte og kommenterte innslaga som skulle koma. Min oppgåve under forestillingane er vanlegvis å sitja på første benk med manus og vera sufflør. På den eine forestilling sat eg mellom ganske små elevar. Dei kommenterte filmane som om det skulle ha vore på TV: «Sjå der er stadion.» «Det trur eg er filma i vår bowlinghall.» Då dei såg eit innslag filma ute i skulegarden vart dei kjempeivrige: «Sjå der er vår skulegard». «Der har eg og vore». «Er dette ekte?» «Men koss går det an at me ser skulegarden på film?» På det siste spørsmålet kom det svar frå sidemannen.»Det er ikkje akkurat nå, dei har filma det før!» «Å, ja sånn,» sa han som hadde spurt.

Eg har sett eit TV-program om realityserier i kveld. Der poengterte dei dette fenomenet. «Nå for tida trur ikkje folk at dei finst før dei er på TV.» Og der set me punktum for i dag.

Heidi

Kommenter innlegget
mai 19, 2010

Sunnigull sin dag.

Ho hadde varsla at ho skulle stå tidleg opp for å rekka alt. Sjølv om den vesle jenta vår er stor jente på 17 frå og med i dag, hadde me tradisjonen tru gjort klar eit bord med kort og presangar til gulljenta vår vakna. Eg steikte lappar til frokost, og lova å kjøra henne til toget. Ho spurte om ho kunne få med seg pengar til å handla i kantina sidan ho hadde bursdag, det var då eg oppdaga det, at pengane var borte. Eg har oppbevart ein ganske stor pengesum veldig uforsiktig i ein konvolutt i handveska. Og nå var ikkje konvolutten der eg trudde… Det plagar meg litt. Eg veit ikkje om prengane er forlagde, mista eller stolne. Det vil tida visa. Eg har bare meg sjølv å takka og lever i håpet om at dei vil dukka opp att…

Dagen har vore øving, øving, øving og generalprøve til slutt.  Elevane var flinke og avisa dukka opp. Det er alltid ein ekstra bonus for dei å koma i lokalavisa. Men det er i morgon det er verkeleg alvor. Då startar forestillingane. Me skal ha fire av dei, og truleg spela for meir enn tusen personar. Det er spennande, hektisk og veldig kjekt når me er komne så langt i prosessen. Revyen vår heiter «Høge hus» og spelar på at det akkurat er blitt bygd eit skikkeleg høghus i den vesle byen vår. Det einaste høghuset i mils omkrrins er det, og sjølvsagt har det vore masse diskusjon om dette huset både i avisene og elles, både før det vart bugd, under bygginga og nå etterpå. Etter besøket i New York kjende eg at eg bare måtte skriva ein song på den gamle gode Cliff-Richard- songen «Lucky lips», der siste linja var slik «For på Bryne og Manhattan, vil me helst ha høge hus.» Det gir eit av dei små kicka som finst i tekstforfattar- og teaterbransjen å høyra to søte jenter synga denne songen på ein måte som får det til å gå kaldt nedover ryggen på ein.

Etter all øvinga og eit planleggingsmøte var eg ganske så sliten. Eg hekta med meg kjærasten min og me skaffa oss fleire sommarblomar. Sidan Sunniva jobba på kafeen, og ikkje kunne feira gebursdagen med dei gamle foreldra sine, fann me ut at berget fekk oppsøka Muhammed. Me troppa opp på kafeen og kjøpte oss middag der. Tilbodet om å dra i gang allsang over temaet «Happy birthay», vart lattermildt, men bestemt avvist av ekspeditrisa/jubilanten. Då me kom hadde dei andre som jobba der skkurat spandert eplekake med krem på føselsdagsbarnet, så noko naud leid ho visst ikkje. Nå er ho på konsert for å høyra nokre venner av seg spela.

Då eg kom heim hadde eg ein forgjeves leiterunde etter pengar i konvolutt. Så lokka Ingrid meg med på handlerunde/ øvingskjøring. Sjølv om eg bedyra at eg var alt for trøytt til denslags, så slo ho fast at garderoben min trong fornying. Eg lot meg overbevisa og kom heim med ein jakke, ein tunika og to gensarar. Får hiva meg på når det er sal i butikken og eg har med konsulent. Så fekk me handla hårspenner til ein gut som skal parodiera den lokale kvinnelege securitasvakta på kjøpesenteret her i morgon på revyen. Dersom ho får vita det, så håper eg at ho skjøner det er ei stor ære å bli parodiert. For det er det jo?

Heidi

Kommenter innlegget
mai 18, 2010

18.mai

18 mai er alltid litt dagen derpåfor vaksne og barn. Dagen derpå i litt utvida forstand. Men det går helste godt, som det heiter på lokalt talemål. I morgon skal me øva heile dagen på skulerevyen, eg må hugsa å ta med meg slikkepinnar, den tomme kulturmelk-kartongen, tre pakkar til to ekstreet bortskjemde barn, og norske flagg til familien frå Hå. Mellom skulerevyøving, og øving på kriminalkomedien med ungdomsskuleelevane våre, var Jan Ivar og eg innom kinarestauranten. Eg måtte kjøpa med meg ei korg jordbær til trøytte lærarar og tre pakkar bollar til svoltne unge skodespelarar. To av dei som skal vera med var på ferie med foreldra og tiandeklassingane våre var oppe til matematikkeksamen, så dei ville helst heim og lesa fortast mogleg. Halvard har lidd same skjebnen, men han vil ikkje ha hjelp av meg, fordi han blir så nervøs av mas seier han. Klar tale og grei bodskap…

Sunniva fyller 17 år i morgon. Velsigna vere henne. Eg har laga lapperøre, så ho skal få nysteikte lappar til frokost. Nå må eg skriva eit kort og pakka inn dongerijakken eg har kjøpt til henne. Innimellom skrivinga sendar Torhild og eg sms-ar til kvarandre. Frøa mine spirer så smått. Eg steller dei med største omsorg og er spent på om det vil enda opp med eit bugnande blomsterhav.Det vil det nok… Nå kjenner eg at dagen er til endes. Fred og solskin!

Heidi

2 kommentarar
mai 17, 2010

17.mai igjen.

Åra går så fort, og me var jo nettopp der i sist runde. Men sola skein og alt var bra. Me har fått med oss tog og tale og hatt familien her på kaker og pølser og lefser og spekemat og nysteikte rundstykke. Det vart til og med varmt nok til å sitja ute i solveggen på verandaen og drikka kaffi.  Nå er eg trøytt og det er deilig å slappa av i heimen. Dei obligatoriske gnagsåra er på plass og oppvaskmaskinen slit seg runde etter runde. Eg har lova ungane tacos til kvelds. Oddvar dreg tilbake til skulen sin i morgon for å ta eksamenar. I mange år hadde eg litt problem med å stemma desse linjene på nasjonalsongen:

Alt hva fedrene har kjempet, mødrene har grett,

har den Herre stille lempet så vi vant vår rett…

Når eg seier det til folk, trur dei at problemet mitt er gråtande kvinner og kjempande menn, men det er ikkje av feministiske grunner eg har fått tonane i halsen. Nei det er den siste av desse to linjene. At me bare har vunne vår rett, og at Gud har lempa det så me har fått det me har fått rett på; eit land fullt av overflod medan andre svelt, mellom anna på grunn av dei vestelege marknadskreftene og århundreder av gamle synder med imperialisme og heile suppa…

Men reint politisk har eg roa meg og syng så reint eg kan om at Gud ville me skulle bu i eit fritt land og at me har vunne vår rett. Men framleis synest eg dette burde ha vore den norske nasjonalsongen:

Gud signe vårt dyre fedreland og lat det som hagen bløma,

lat lysa din fred frå fjell til strand, og vetter for vårsol røma,

lat folket som brøder saman bu, som kristne det kan seg søma.

Det er ei nydeleg salme, og teksten er langt meir sympatisk og lågmælt enn i den litt pompøse nasjonalsongen vår. Ein blømande hage med vårsol og fred, og eit folk som lever saman som søsken etter bibelske prinsipp, det kan me leva med,

Heidi

2 kommentarar
mai 16, 2010

Det er 16.mai framleis…

Så vidt det er i alle fall. Eg har hatt sundagsskule med hånddokkene min. Det kjennest fint og rett og viktig kvar gong eg gjer det. Eg er glad for å få vera med og formidla noko som er veldig viktig for meg sjølv. Etterpå fekk eg rydda i dei siste elevmappene, og brukt nokre timar på jobb.

På gartneriet fekk eg kjøpt rosa margeritter, fordi eg hadde for meg at gult, oransje, blått og rosa ville bli ei spennande fargeblanding i bedet mitt. Eg har laga gele og pynta bløtkake og sjokoladekake, bunadskjortene heng nystrokne på hengarane sine, Halvard er vel i hus sånn omtrent på tida, og nå kjem Vilde og Sunniva heim og. Det er bra. Då kan me snart gå inn for landing.

Eg har hjulpe Ingrid å legga siste hand på innleveringa i norsk, og Oddvar har lasta ned «Valentines day» til oss som me har sett eg og ho medan resten av hushaldninga var på vift sånn rundt omkring. Det var eit ganske kaotisk plot med mange kryssande parallellhandlingar, og eg må bare innrømma at eg trong hjelp frå henne for å halda styr på alle brukkene. Eg innrømmer at eg ikkje alltid fekk tak på alle detaljane med så mange personar og amerikansk tale utan støttande undertekster. Trur eg vil stempla det som ein ganske søt film for folk som vil slappa av og ikkje tenkja på veldig djupe ting.

Eg har invitert gjester i morgon og lova kjærasten min at han skal få slippa eit kvart førearbeid fordi han har meir enn nok med spanskoppgåvene sine. Skal bare få på ein oppvaskmaskin, så trur eg me bestemmer oss for at me er greitt nok i rute. 17.-maifeiring er ikkje lenger fire ungar som skal klest i innvikla finstas og vera klar til eit barnetog tidleg på morgonen. Barnetoget går ikkje ein gong tidleg på morgonen lenger. Eg trur ikkje det startar før halv elleve. Men eg må nok ut og sjå likevel. Det er trass alt 17.mai. Og dei som har greie på det har lova opphaldsver til og med. I dag har det regna heile dagen. Det var veldig tørt i jorda, så dette regnet gjorde godt. Viss det til og med er borte til i morgon så er det veldig sympatisk.

Nå rekk eg til og me å posta dette før eg rundar datogrensa. So far so well…
Heidi

Éin kommentar
mai 15, 2010

Snapshot av ein dag som skal bli fin.

I dag er me inviterte ut, men først skal sommarblomane i jorda, og hushaldet bestyrast.  Eg har drukke kaffi av eit limegrønt krus med blå og gammelrosa blomar som eg kjøpte på ein bruktbutikk. Kjærasten min skriv spanskoppgåve. Odd Christian snakkar i telefon nede i stova. Han har snaka lenge, og han har glad stemme. Kva han snakkar om veit eg ikkje, men eg liker glade stemmar. Sunniva har hugsa å fylla på reint vatn til den grøne undulaten vår før ho gjekk på jobb. Ho var glad ho og då ho gjekk.

Ute skin sola frå blå himmel, det er sikkert kaldt ute, men blå himmel er fine saker. Den siste vermeldinga tilseier at det ikkje skal regna på 17.mai, og det er me glade for. Ganske snart feirar me sølvbryllaup. Feiringa blir veldig moderat, men noko skal me finna på, me veit bare ikkje heilt kva. Me er litt trøytte begge to, me får sjå kva som skjer.

Og timane sklir så fort. Eg må gripa dei før dei forsvinn.

Heidi

Kommenter innlegget
mai 14, 2010

Jakta på det magiske snittet…

I dag har eg litt tilfeldig ramla innom eit knippe klesbutikkar. Det begynte med at eg og Ingrid skulle kikka etter ein presang til Sunniva som fyller år snart. Då kom eg på at eg kunne faktisk trengt ei og anna sjølv og nå når det går mot sommar og lyse tider. Eg begynner å bli lei av dei mørke vinterkleda, og sjølv om eg har ein del sommartøy i kjellaren, kan det jo vera spennande å sjå kva ein finn…

Det gjekk opp for meg sånn etterkvart kva det er eg leiter etter. Det er rett og slett det magiske snittet. Kleda som er klippa og sydde på ein så genial måte at dei tryller vekk 25 kilo kropp som ingen ville ha sakna. For å seia det slik, eg prøvde ein del klesplagg som ein trygt kan seia ikkje hadde det magiske snittet… Eg hekta med meg ein topp som var litt etter det, den viste seg sjølvsagt å vera svart. Men ein jakke kjøpte eg meg. Ein valmuefarga sommarjakke, for nå har eg gått i den same svarte jakken kvar dag sidan begynnelsen av oktober… Bortsett frå i dag. I dag slo eg til med gulljakken som Eva Mari har sydd til meg for ein god del år sidan i gullfarga speilfløyel. Han har store knappar laga av kokosnøttskal, og får meg kanskje til å likna litt på Kanutten. Ein kanutt kan virka forfriskande etter ein lang og kald vinter i svart jakke.

Dette må vel vera det næraste eg har vore i heile mitt liv på å skriva ein moteblogg… Og nærare kjem eg nok aldri heller. Nå manglar bare det store biletet av meg frå forskjellige vinklar i desse plagga. Det er herleg å ha fri nokre dagar. Kjærasten min skriv oppgåve på spansk om spansk litteratur, og Ingrid har heimeksamen i norsk. Eg har vore på jobben både i dag og i går for å jobba med tekstane til skrivekurset. Det er veldig interessant arbeid, som eg har problem med å riva meg laus i frå. Så har me ete middag på terassen i to dagar. Det er kjøleg, men ganske koseleg. Og av alle frøa eg sådde for ei veke sidan, har ei einaste lita grøn spire stukke hovudet gjennom molda. Men dei kjem nok dei andre og, om ein vatnar og syner tol. I morgon skal eg så resten av frøa, og så skal eg planta sommarblomar i bed og potter, hadde eg tenkt. Nå kunne det vera ein ide med ein liten omgang husarbeid…

Heidi

Kommenter innlegget
mai 13, 2010

Prinsesså i tårnet.

Ei jente var ein gong oppe i eit tårn. Der møtte ho ein gammal fyrvaktar. Fyrvaktaren viste interesse for henne, han sa ting ho kunne le av og bli glad for. Ho tenkte at fyrvaktaren var ein klok mann, og kjende seg smigra fordi han sette seg ned for å fortelja historier om henne. Historiene vart skrivne ned i ei bok. Ikkje bare historiene som fyrvaktaren hadde fortald, men mange fleire . Ein del av historiene var triste. Etterkvart vart boka med alle historiene ein belastning for jenta. Ho visste at det som stod i boka kom til å henda. Når det gjaldt dei triste tinga, så gjekk ho i vekesvis og grudde seg til dei skulle skje.

I ei av historiene stod det at jenta skulle tilbake til fyrtårnet. På eit plan gledde ho seg til dette skulle skje. Ho ville gjerne møta den fantastiske gamle fyrvaktaren igjen, men samstundes så grudde ho seg. Kva historier kom ho til å få høyra denne gongen.? Ho tenkte litt på å prøva å lura seg unna besøket i tårnet fordi ho var redd for kva fyrvaktaren skulle kunna koma til å fortelja henne.

Så kom ho dit igjen. Denne gongen var ho eldre og klokare. Ho oppdaga til si overrasking at fyrvaktaren ikkje var som ho hadde trudd. Ho innsåg at han var eit heilt vanleg menneske. Ho hadde lagt alt for mykje i spådommane hans. Ho såg at han kom med spøkefulle kommentarar til andre barn, og frykta at dei skulle legga alt for mykje det han såg. Ho såg jo at fyrvaktaren snakka utan å tenkja seg om, og tenkte at om desse historiene vart skrivne i ei bok, så kunne dei utvikla seg til å bli farlege spådommar for barna som høyrte på. Dei var på langt nær verde den betydninga ho sjølv hadde lagt i dei då ho var lita. Ho innsåg at ein ikkje bør la andre skriva bøkene om livet sitt. Ho var sjølv ein forfattar, og alle historiar kan endrast på.  Frå nå av ville ho skriva sjølv.

Slik omtrent var draumen eg hadde like før eg vakna. Og eg tenkte at eg må halda draumen fast, fanga han mellom hendene og skriva han ned fordi han er viktig. Han er viktig for meg, men og for det perspektivet eg har til andre menneske. Dessverre kan ein draum aldri skrivast ned. Han er full av element som ikkje kan skrivast med ord, fordi språket ikkje strekk til. I draumen skifta eg perspektiv heile tida. I sekvensar var eg jenta, i sekvensar var ho dotter mi. Ho var verken Sunniva eller Ingrid, men ei tredje dotter eg ikkje har i det verkelege livet. I sekvensar var ho ein elev eg kunne ha hatt, og i ein sekvens var ho ei litt Rapunzelaktig jente nokon hadde skrive om i ei bok. Kanskje det var eg som hadde skrive boka?

Av og til står tolkinga av ein draum klart som glas, andre gonger er det fullstendig diffust å skjøna korfor undermedvitet har underhalde deg med akkurat denne filmen medan du sov. Denne draumen forstår eg veldig mykje av, men for meg har han mange lag. Hovudbodskapet er jo heilt opplagt at ein ikkje skal legga alt for mykje vekt på historier du sjølv og andre har fortald om deg sjølv og om andre. Ei historie er ei historie, og historier  er opne for redigering og kan skrivast om. Ikkje ta orda til ein framand fyrvaktar alt for bokstaveleg sjølv han tilsynelatande har både autoritet tyngde som. Det er lett å la du sjølvoppnemnde profetar få for god plass, og kanskje dei slett ikkje fortener eller ynskjer å bera den profetstatusen du har gitt dei? Du er sjølv ein forfattar, det er du som held pennen.

I mitt lange lærarliv har eg høyrt fagfolk profetera om barn eg har hatt i hendene mine. Dei har sagt noko om korleis ting kjem til å utvikla seg, og ein del av historiene er triste. Eg har sett med eigne auge at triste historier kan skrivast om, og eg har sett lukkelege historier bli tristare enn nokon hadde hatt fantasi til å tenkja seg. Men det er farleg å tru at historiene om framtida er skrivne. Det er dei ikkje

Det var ein god draum med mykje håp i . Draumen handla om ein fyrvaktar som ikkje var profet, og om ein forfattar som  dersom han er klok nok, kan skriva andre historier enn dei som er forventa. Meir vil eg ikkje tolka draumen, anna enn å tilføya at fyrvaktaren ikkje er ein metafor for Gud. I draumen min var det heilt klart at  han var eit vanleg menneske som barnet i historia hadde behov for å opphøya til noko han ikkje var i det heile tatt.

Og eg kjende at her ligg det noko viktig som eg kan ha bruk for å hugsa til seinare. Eg må skunda meg å skriva det ned før det sklir vekk mellom fingrane mine. Eg skriv det her og ikkje på ei privat fil, for eg kjende på meg at nokon av dei som les kan ha bruk for akkurat denne historia. For alle andre må ho kjennast som det reinaste nonsens, men det får så vera.

Nå skal eg feira Kristi Himmelfartsdag ved å leita etter det heilage i alle dei tinga eg skal gjera. Dagen i dag kan i beste fall minna oss om at grensa til det evige og transcendente er nærare oss enn me ofte tenkjer når me er djupt opptekne av kvardagshistoriane våre.

Fatt mot prinsesser!
Heidi

4 kommentarar
« Eldre innlegg
Nyare innlegg »