Gå til innhald
mai 12, 2010

Byssan lull koka kittelen full

där kommer tre vandringsmän på vägen. Den ena ack så halt, den andra å så blind, den tredje säger alls ingentiing…

Jeg talte mine skip, to flytende og et på bunnen… Jeg talte mine skritt, to skritt fram og ett tilbake. Herren er en sterk vind. (Sitert etter minnet, trur det er Arnold Eidslott.)

Ikkje alle dagar blir heilt som ein har tenkt. Eg tok ut ein avspaseringsdag etter overtidstimane på leirskule i haust. Eg hadde planar om å få skrive mykje på boka til skrivekurset.  staden er eg blitt sitjande heile dagen og rydda elevmapper. Det er ikkje det dummaste ein kan gjera det, men det tok utruleg mykje lenger tid enn eg hadde trudd. Det er komne nye retningslinjer for kva som skal ligga i ei elevmappe, og sidan min klasse sine mapper nå skal førast over til ungdomsskulen, har eg ein jobb å gjera. Eg er snart ferdig med første omgang mapper, men då eg kom heim var det omtrent blitt kvelden.

At eg har rydda elevmapper heile dagen er forresten ei sanning med visse modifikasjonar. Sånn innimellom så hadde eg ein tannlegetime, og var nede og fekk limt på den nye krona som var bestillt. Så nå er alt i skjønnaste orden reint tannmessig. Eg har snart ikkje ei einaste amalgamfylling att. Men reint økonomisk så er det ikkje å anbefala å brekka jeksler. For ei krone og ei fylling som er skifta ut, vart prislappen på bortimot sekstusen. Det må vera ein glipp i velferdssamfunnet at ein ikkje kan få refundert deler av det tannbehandling kostar. For dei med dei aller lågaste budsjetta så må det jo kjennast bortimot økonomisk uoverkomeleg med omfattande tannbehandling… Men nå er eg så heldig at eg faktisk har råd til å gå til tannlegen. I tillegg er tannlegen min ein veldig hyggeleg mann, som omtrent har befridd meg frå siste rest av tannlegeskrekk etter skuletannhelsa si behandling på 60 og 70 talet. På den tida stod det plutseleg ei tannlegesyster i klasseromet på skulen og heilt uforvarande skulle henta ein til tannlegen. Skuletannlegen på Ålgård var ein veldig hyggeleg mann han og, men eg meiner å hugsa at det gjorde atskillig meir vondt å reparera tennene sine på den tida. Kanskje bora var dårlegare, og lokalbedøving vart sett på som ekstragavant tull?

Om ei veke fyller Sunniva 17 år. Ho er ei svært opptatt dame. Då me prøvde å booka inn tid for feiring viser det seg at ho slett ikkje har tid til å feira på sjølve dagen. Det tidlegaste ho trudde det kunne la seg gjera med litt feiring var lørdagen første veka i juni… Og visst er det kjekt at ho har mange interesser og endå fleire venner. Det første året på dramalinja har vore heilt fantastisk for henne, men korleis i all verda skal ho få tid til skulearbeid midt i alt det andre som er så viktig.

Odd Christian leverte den siste oppgåva si inn i går kveld, og så sant eit eller anna ikkje skulle ha gått heilt gale, så er han ferdig utdanna allmennlærar nå. Halvard hadde sin siste ordinære skuledag før eksamen på ungdomsskulen i dag, og Ingrid jobbar med ein heimeeksamen i norsk. Eg heng viss ikkje heilt med sånn mentalt med kor fort tida går. Eg høyrer Sunniva øva på songleksa si inne på romet. I kveld er ho rett og slett heime, og så var ho invitert i diverse grillselskap dei komande fem kveldane…

I dag då eg gjekk til jobben min møtte eg den barnehagen ungane mine i si tid gjekk i. Dei var ute og øvde på å gå i 17.mai-tog med stortromme og nasjonaldagssongar. Då eg gjekk heim frå skulen møtte eg ein tidlegare elev som var ute med danseklassen ho underviser i. Dei øvde seg på å dansa ti 17. mai-toget. Det er snart 17.mai, så pass har eg forstått.

I dag morges fantaserte eg rundt alt eg skal skriva når eg får skrivepermisjonen min. Eg har lurt litt på å prøva å skriva ei lærebok/idebok i skapande skriving. Eg har masse idear og erfaringar etter å ha prøvd det ut i tre omgangar. Men eg veit ikkje heilt om eg vil binda opp tida mi på å skriva den typen litteratur. Aller helst vil eg la fantasien bobla heilt fritt, trur eg.- Men me får sjå, det eine utelukkar ikkje det andre.

Heidi

Kommenter innlegget
mai 11, 2010

Frostnatt natt til i dag.

I dag var Ingrid vikar saman med meg på jobben. Det er rart å ha vaksne kloke barn som navigerer heilt utmerka på eiga hand! Me tok med oss elevane ned til kunstgalleriet for å få beundra fotografia deira ein gong til medan dei heng utstilde. Dei var minst like fine i dag som i går.Tysdagen er den dagen i veka då timane går i eitt mest utan pause i alle fall i elleve timar i strekk. I siste time prøvde me å få 75 ungar til å dansa sykronisert til eit Grand Prix potpourri på same scenen tett i tett. Me er i innspurten med revyen me skal visa i neste veke. Og så var det to og ein halv time med dei eldste dramaelevane våre og mordkomedfrostnattFien dei skal visa for ca 800 menneske i slutten av månaden. Måtte driva detektivverksemd for å oppdriva ei jente som spelte fotballkamp, og avtala med henne korleis me skal koma i mål. Me skal nok klara det denne gongen og. Me legg lista høgt og veit om det.

I stova sit Odd Christian og ein kamerat og får rettleiing på ei stor oppgåve om it i skulen. Odd Christian har ein far som driv og kursar folk i slike ting, så han har sikkert fornuftige innspel å koma med. Naboen min bar utepotter med blomar i inn i garasjen. Me hadde ei frostnatt natt til i dag, og i natt skal det visstnok bli endå kaldare.

Små og store ting skjer og skjer. Det er mykje å tenkja gjennom, mykje å ta stilling til, og mykje å planlegga. Akkurat nå må eg ta meg av ein aldri så liten oppvask…

Heidi

Kommenter innlegget
mai 10, 2010

Ungt fokus.

I kveld har eg vore med på opninga av fotoutstillinga «Ungt fokus», som elevane mine har fått vore med på. Alle 7.-klassane i kommunen har fått ein dag kvar saman med forografen Ingeborg Skrudland. Dei har vore ute i nærmiljøet sitt med digitale kamera, og på slutten av skuledagen har dei saman med fotografen vald ut og redigert kvar sitt bilete som skal vera med på utstillinga. I dag opna dei galleriet sitt i eit ekte kunstgalleri, og me fekk koma og sjå.

Det er tredje året dette prosjektet blir gjennomført, og dei to foregåande åra har eg vore der for å sjå på bileta i lag med klassen min. Begge gonger har eg teke meg sjølv i å stå der med tårere rennande nedover ansiktet. Når 12-13-åringar er både fotografar og fotomodeller tek dei bilete heilt utan filter. Draga i andleta deira er sterke og sårbare på same tida, og det blir noko djupt rørande ved dei som ein ikkje får fram på same måten med vaksne fotografar og profesjonelle modellar. Noko av det same opplever eg i skuletimar og, men å sjå det festa til papir er endå mykje sterkare. Så mykje liv me har mellom hendene me som arbeider i skulen.

I ledige stunder sit eg og jobbar med elevtekstane frå skrivekurset mitt. Dersom eg var i den posisjonen at eg skulle ta ei masteroppgåve eller ei doktorgrad i norsk, måtte det vera spennande å gjera det på usensurerte tekstar frå 12-13-åringar. Ein kunne bli leia til å tru at dei bare er opptekne av Paradise-island og TV-Norge, men det eg ser er at dei meir eller mindre bevisst ofte syslar med dei heilt eksistensielle spøsmåla. Identitet, livet, kjærleiken og døden.

Heldige dei som får jobba med 13-åringar slik eg gjer til dagleg. Det kostar ein del tålmod og tankeverksemd, men du verda så mangfaldig og levande.

Heidi

2 kommentarar
mai 9, 2010

Finaste sundagen.

Nå har dei første kvite blomane sprutte på kirsebærtreet. Truleg kjem det mange fleire i morgon. Dagen har vore fullpakka av inntrykk.  I føremiddag besøkte eg onkel og plukka hundreogtjue påskeliljer i hagen hans. Liljene skulle vera takkeliljer til bønnevandringa i kyrkja. Så reiste eg til eit hagesenter og kjøpte ein lilla blom i ein blå kulevase til Synneva, bleikrosa og sjokkrosa grein-nellikar til bedet mitt og fleire frø til å så i minidrivhus. Nå har eg verkeleg fått smaken på å drøyma om den fantastiske blomeprakta eg skal få rundt huset om bare frøa spirer og etterkvart slår rot i hagen. Eg lurer på kor eg sette frøa og minidrivhuset, eg har vel aldri gløymt å ta det med meg heim? Får leita betre bilen i morgon.

Så kjørte eg nedover mot strendene. Det er så utruleg vakkert ute nå. Sola skin, markene grønkar og vipene flyr lågt over markene. Eg måtte kjøra ein lang omveg fordi eg ikkje ville kjøra forbi ein traktor med harv på. Planen var å plukka med seg ein pose med runde små steinar frå stranda, men eg skjøna eg hadde for lite tid, nordavinden var iskald og eg var for dårleg kledd.

Etterpå var eg på skulen for å gjera klar papira eg trong til kyrkja og ein del papir til elevane mine. Så var det heimom og henta vasar og afrikanske tøyer før eg tok med meg kjærasten min til Synneva som feira gebursdagen sin litt på etterskot. Nokre menneske har ein sjeldan evne til å laga fest rundt seg, Synneva er ein av dei. Ho serverte rosa sjampanje og restar frå konfirmasjonen i går.  Det var så triveleg å vera der at det var med sorg eg måtte bryta opp som første mann for å rigga bord i kyrkja. Men gudstenesta vart veldig fin den og. Eit kor song afrikanske songar, dei var veldig flinke, og ei dame fortalde om livskrise og håp. Ho hadde mista mannen sin i kreft midt i førtiåra og snakka om å finna vegen vidare og prøva å bygga opp livet på ny att. Etter gudstenesta har me alltid kaffi og kjeks og ein halvtimes tid til å slå av ein prat. På ein av stasjonane i bønnevandringa hadde eg eit dikt som på eit gitt punkt i livet betydde svært mykje for meg.

I mange å var mitt liv

et eneste rop.

Hvor skal jeg gå hen med meg selv?

Jeg brant i det veiløse.

Da brant Du deg

inn  i mitt liv.

Du svarte: Vær varsom,

for verden gråter.

Tørr dens tårer

med stillhet.

Wera Sæther

Nå er eg skikkeleg trøytt, og lengtar til senga. Det beste av alt er at trinnet mitt avspaserar 1.økt i morgon. Det er ein sann gave å kunna sova to timar lenger på måndagsmorgon. Noko av det eg gleder meg mest til neste år er å slippa å ha hovudet fullt av skule sundag ettermiddag og kveld.

Heidi

Kommenter innlegget
mai 9, 2010

Tolstoj, idealisme og kjærleik.

I går morges las eg ei anmelding av filmen «The last station,» i morgonavisa. Eg visste med deg same at den filmen hadde eg lyst til å sjå, og eg fekk overtalt kjærasten min til å vera med. Før me kom så langt, rakk eg å luka mesteparten av det store bedet framfor huset, og eg fekk sådd frø i små potter og store krukker. Kornblomar, valmuer, løytnantshjerter, løvemunn og jomfruen i det grønne. Nå får me sjå om det ender opp i det blomsterfloret eg drøymer om. Ein gong for mange, mange år sidan, sådde eg haugevis av frø, og av ein eller annan grunn kunne eg telja antal blomar som kjem opp på sånn ca to hender. Men det finst von i hangande snøre.

Det var deilig sol, og varmt nok til å sitja ute og eta. Då det nærma seg kvelden, reiste me inn til den store byen for å gå på kino. Filmen handla om den siste delen av livet til diktaren Leo Tolstoj. Han var ideologisk blitt rikka ut av det overklasselivet han var fødd inn i. Han ønska ikkje lenger ideologisk sett eit liv med stor rikdom, medan folket hans svalt. Rundt han hadde det vakse fram ei streng ideologisk rørsle som dyrka han som eit ikon, medan han sjølv var eit levande menneske. Konflikten i filmen var at han ville skriva frå seg retten til inntektene frå bøkene sine. Kona hans kjempa med nebb og klør mot det ho meinte var galskap. Sjølv meinte ho at ho måtte kjempa for barna deira sin rett til farsarven, medan Tolstoj hadde medarbeidarar som ville ha han til å skriva under på eit testamente der det stod at inntektene frå bøkene hans skulle gå til folket.

Konflikten mellom han og kona vart så stor at han reiste frå henne. På reisa vart han sjuk, og kom aldri meir heim. Det var flotte skodespelerprestasjonar og ei viktig historie. Den same konflikten har gjort inntrykk på meg i to av bøkene til Arne Garborg; Læraren og Fred. I begge bøkene er det ein mannsperson som blir idealistisk inntil det fanatiske. Den eine sel gard og grunn for å gje pengane til dei fattige, sterkt i mot kona sin vilje. Den andre fornektar alt det materielle, går kledd i gamle filler, og legg på heile familien sin at dei skal leva eit gledeslaust og asketisk liv. Kona, som er utsliten i frå før skal ta seg av fosterbarn som er foreldrelause eller av taterslekt. Ho får ikkje lov å drikka kaffi; «Hadde dæ vore meinaingå atte me sko drikka kaffi, så hadde dæ vokse kaffi hær sjå osse.» Og «Dæ står ikkje i skriftå atte Jesus lo, og då ska ikkje me læ heller.»

Desse tinga berører meg på eit djupt plan, fordi eg sjølv kjenner på trongen til å leva  heilt og rett. Eg forstår at folk kan gjera ukloke ting i fanatisme fordi verda er så komplisert. Og kva er klokt og rett? Å gje pengane sine til dei fattige, eller å bevara rikdomen i slekta til komande ætter? Det siste var, for å ha nemnd det, ikkje min personlege konflikt, men Tolstoj sin…

Men til ei viss grad står me alle i same dilemma. Kor mykje har me rett til å bruka på oss sjølve så lenge verda svelt? Kor mykje kan me med rak rygg ta for oss av ressursane i verda? I kor stor grad kan ein forventa at barna ein har sett til verda skal dela det verdisynet ein gjerne vil oppdra dei til? Det er kompliserte spørsmål. Eg siterer ei god venninne som sa at ein kan leggja det meste på seg sjølv av idealisteiske levereglar på grunnlag av det ein trur på, men dersom ein prøver å pressa det på andre er ein ute og kjører.

Det er sundag i heimen. Eg har mange ting eg skal gjera, og landar med ei kveldsgudsteneste klokka sju i kveld der eg skal laga ei bønnevandring som skal vera ein del av gudstenesta. Men nå skal eg ned og laga frokostegg til meg og kjærasten min. Han startar dagen med å skriva spanskoppgåve og spela Åge Samuelsenmusikk. Dei seks ungdomane i heimen søv framleis.

Fred over sundagen.
Heidi

Kommenter innlegget
mai 8, 2010

This lady is a tramp.

Åttande mai er ein dag som framleis har ein smak av frigjering. I barndomen min var det alltid ein lærar eller ein annan vaksen som repeterte historia for oss om tyskerane som kapitulerte. Då eg var liten brukte vaksne framleis eit kvart passande høve til å snakka om krigen, og me ungar fekk med oss mange spennande detaljar, sjølv om me altså syntest at det var uendeleg lenge sidan.

I dag er eg frigjort til heimearbeid, og hagearbeid, prøver eg å fortelja meg sjølv i ein munter tone. Eg har drukke morgonkaffien min, og er klar for dagens dåd. I denne veka gjekk eg forbi ein gjenbruksbutikk, og såg eit gammalrosa kaffikrus med kvite blomar på ei hylle utanfor butikken. Eg gav etter for impulsen og gjekk inn og betalte fem kroner for å få kjærleikvedførsteblikkobjektet med meg heim. Eg har spart det til i dag og nå er det innvia…

Etter lange og usedvanleg intense arbeidsveker, kan det vera den store manndomsprøven å motivera seg for å få unna alt husarbeidet ein ikkje har rukke å ta unna når helga kjem. Eg seier oppmuntrande til meg sjølv at husarbeid er koseleg og meiningsfylt bare ein kjem i gang, og at det blir utruleg deilig å få gjort det. Og hagearbeid i sola, det er noko å sjå fram til det…

Eg får bare innrømma at eg på eit par felt i livet er litt dysfunksjonell. Eg vil heller sitja her og skriva heile nettene enn å pussa opp kjøkkenet… Og eg vil heller driva barneteater enn å spa opp bed i hagen. Medan fornuftige, jordnære menneske vil seia; Først gjer eg det eg må, og så kan eg lesa ei bok om eg får tid, så tenkjer eg at sjølve livet er å skapa, undra seg, vera saman med andre, bruka masse tid på elevane mine, lesa bøker, skriva tekstar, bli kjent med andre menneske, filosofera, lesa teologi og biografiar, lesa dikt, mala bilete, plukka ein bukett løvetann eller andre markblomar, tenna eit stearinlys, koka masse kaffi og baka eit grovt brød viss eg får lyst og nokon bankar på døra… Det kan sikkert vera til irritasjon for naboar og andre interesserte.

Og eg tek meg i nakken dersom eg får tak, og seier til meg sjølv at eg vil då ha det reint og ryddig nok til at andre finn det triveleg om dei kjem på besøk. Og visst er det ei glede å ha det ryddig i huset, eg klarer bare ikkje å godta at det er den sjølvsagte førsteprioriteringa i eit liv med alt for få timar til alt eg gjerne ville ha gjort. Kanskje eg får synga med Frank Sinatra: That`s why this lady is a tramp…

Heidi

2 kommentarar
mai 7, 2010

Store barn, seine kveldar…

Men i kveld orkar eg rett og slett å ikkje vera så forferdeleg sein. Eg har sagt til Sunniva at om ho vil hentast, så blir det klokka halv tolv. Ho skal på jobb i morgon, så hentast vil ho. Eg er ikkje glad i å kjøra bil, og slett ikkje når eg er trøytt, men sidan ho skal hentast ein plass eg ofte har henta ho før, så går det bra.

Då ungane mine var små, var dei nokre skikkelege morgonfuglar. Særleg dei to yngste. Dei vakna kvart over fem til dei var tre-fire år gamle så vidt eg kan hugsa. Kjærasten min og eg stod opp annankvar morgon, og det var knallhard justis, med irriterte albuar i sida på den andre om oppstandelsen drygde… Nå er eg i andre enden av barneoppdragelsen. Nå er det nattevaket før dei er heime i helgene som er utfordringa. Sjølv er eg skikkeleg B-menneske, så det går stort sett bra, men av og til skulle eg betalt ganske mykje for å få lov til å legga meg tidleg. Prosjektet mitt er å venta på dei til dei er heime til dei er 18 år, og frå eldstemann blei 13 til yngstemann blir 18, skulle det dreia seg om rundt rekna 13 år med venting i helgene. Dersom eg er vaken nok til årekna rett, og det er eg ikkje heilt sikker på om eg er… Og det er faktisk mindre enn to og eit halvt år til alle er over 18. Det er jo litt trist det og, forsåvidt…

Og nattevaket då dei var små har eg forlengst gløymt. Slikt blir bagatellar i den store samanhangen. Eg hugsar bare at eg ei tid, etter ekstremt urolege netter i bortimot eit år, ofte hadde ei kjensle av at golvet gynga under meg. Snodig mekanisme. Det kjendest som om eg hadde vore på ein båt eller nettopp gått over ei hengebru…

Og nettene blir lysare. No livnar det i lundar, no lauvast det i li… Og som ein av elevane fortsette verset då han hadde det i leselakse for eit par år sidan: … «den heile skapning stundar no fram til klokka ti.» – Då var det nemleg friminutt.

I dag var det litt vemodig å rydda vekk palasset til Kong Sheherad i «Tusen og en natt.» Det var blitt så fint med palmar, fløyelsputer, vinkaraffel, stort fruktfat, krukker, skrin og kandelabre bak eit sølvforheng. Me har hatt skuleforestillingar heile dagen. På kvar forestilling var det ein eller fleire av barnehagebarna som vart dregne som magnetar mot det velfylte fruktfatet på scenen. Eg måtte fram og berga det før jordbæra og druene forsvann. Det ville vore trist om keisaren slapp opp for frukt…

Og i morgon skal eg sova lenge.

Heidi

Kommenter innlegget
mai 6, 2010

Å møblera dei siste vekene av eit skuleår

er som å legga kabal og legga puslespel på same tida. Alt skal skje samtidig, og ungane utviklar seg i retning sommarbarn som vil vera frie utan så mange plikter. Spesielt merker ein det når ein skal administrera ein gjeng med barn og ungdom etter ordinær skuletid slik me gjer det i kulturskulen. I siste øyeblikk før ei viktig teaterøving tikkar det inn meldingar om at nokre av skodespelarane ikkje kan koma likevel fordi det er avslutning i handballen eller ein viktig fotballkamp. Folk dreg til syden fordi det er billigare billettar nå enn i skuleferien, og plutseleg må planen for våren i skapande skriving leggast om fordi det er avslutningsfestar og store arrangement som dels berører meg og dels berører ungane. Men det ordnar seg det meste om ein ikkje tapar hovudet. Ein gong kom plutseleg ein av skodespelarane våre opp til munnleg eksamen den dagen me skulle ha premiere, sjølv om skulen hadde sagt det ikkje kunne skje. Men etter litt om og men fekk me flytta forestillinga og alt gjekk bra. Etter at me hadde booka om to gonger på premieredato for stykket «Mordene på Ashdale,» som me skal ha i slutten av mai, viste det seg at lokalet var dobbeltbooka… Men det ordnar seg denne gongen og, så sant ungdomane våre held seg på føtene og lærer manus. I morgon er det skuleforestillingar på «Tusen og en natt.» Eg er forholdsvis roleg for det, for det gjekk fint på premieren, men eg må koma meg tidleg i veg for å rigga scene før barna kjem.

Dagen i dag har vore lang og god. Eg var frykteleg trøytt tidlegare i veka, men det har gått over. Ingrid har servert syskena sine heimelaga kjøttkaker. Sjølv hadde eg ein skikkeleg langdag på jobb. Eg hadde håpa det var att ei kjøttkake eller to då eg kom heim, men den gang ei, som Tordenskjold i følge ein barnesong eg lærte av bestemor skal ha sagt i kritiske situasjoner, då han sprang i sjøen med kanonkulene song rundt han… Æhh, eg har alltid sett for meg at det var kanonkuler, men nå begynner eg å lura på om det høyrest realistisk ut… Det må ha vore mindre kuler, men eg vart altså nærare femti før eg oppdaga det…

Og ja, kanskje eg burde slutta av teksten før han fører ut i det fulle vannvidd… Peace and love…

Heidi

2 kommentarar
mai 5, 2010

Magi.

Magi er eit ord eg kan vera frista til å bruka om den transformeringa som skjer med eit teaterstykke rett før og under ein premiere. Særleg gjeld dette barneteater. Scenebilete, kostyme og rekvisittar er på plass. Lyssetjinga løftar kvardagsromet inn i magien. Plutseleg hugsar barna korleis dei skal føra seg, seia ting, gestikulera og glitra. Framleis er det sjølvsagt slik at mykje kunne ha vore gjort for å få det endå betre, vakrare og meir magisk, men likevel; underet skjer gong på gong og eg er takknemlig og forundra. Det må vera dette som gjer at eg framleis har lyst til å ha dramaklassar; å sjå under skje gong på gong.

Og nå er eg veldig, veldig trøytt. Ingrid har hatt heimeeksamen i pedagogikk og har fått levert oppgåva si i dag. Eg har akkurat lese gjennom ei nydeleg perle av ei oppgåve, som ei nær venninne har skrive som masteroppgåve i diakoni. Eg hadde lova å vera språkkonsulent og responsgruppe.

Sjølv gler eg meg veldig til å ta fatt på skriveåret mitt. Ideane er mange og boblande, men før eg kjem så langt, så har eg mykje eg må gjera i dei nåverande jobbane. Våren er ei travel tid for den som har kombinasjonsstilling i skule og kulturskule.

Huset er i ferd med å gå til ro. Ingrid og Odd Christian har ledd høgt nede i første etasje og steikt lappar på takka etter bestemor. Sunniva kom akkurat heim etter kveldsjobbing på kafeen. Eg går mot tidleg landing.

Heidi

Kommenter innlegget
mai 4, 2010

Vaknar halv fem

og veit at eg burde ha sove lenger. Eg tenkjer at eg må sova, men ettersom tankane kvernar på for fullt, bestemmer eg meg for at eg akkurat nå har meir bruk for å tenkja enn for å sova. Det er ei tanke å kvila seg i mot. Ute blir det tidleg lyst, og sola skin. Fuglane kvitrar allereie ute, og lufta som kjem gjennom det opne vindauget har eit kaldt drag av vår. Ein av kattane mjauar og skrapar på døra til soveromet. Eg tenkjer ho vil ut og opnar døra for å henne. Ho vil slett ikkje ut. Ho vil hoppa opp på dyna mi og ligga der og mala.

I tankane møblerer eg dagane som skal koma. Eg prøver å finna ut korleis det er lurt å organisera meg sjølv og tida for å få til alt eg skal på best mogleg måte. Eg finn stor styrke i trua på at eg kviler i ein større samanhang. Eg ber Gud bera meg og dagane mine før eg går inn i dei. Det er fint og merkeleg å leva.

Eg står opp til vanleg tid sjølv om eg kunne ha sove lenger. Eg er trøytt, men klar for dagen.

Heidi

Kommenter innlegget
« Eldre innlegg
Nyare innlegg »