sporisand

Så har me feira vår andre korona- 17.mai, og alt blir ein vane. I år kjendest det ikkje så spesielt… Me nådde det me skulle før me skulle i veg til fin frokost hos Ingrid. Eg var hyra inn som hjelpepåklederske for barna, og var spent på om bunadane deira passa. Det gjorde dei, men eg skal leggja litt meir arbeid i å gjera det matematisk rett når eg skal festa stakk til liv neste gong eg skal sy inn ei bunad frå størrelse åtte år til fire år. Eg kan informera om at det viser ganske godt viss ikkje rynker og faldar er symmetriske, men på bileta som blir spara til framtida viser det ikkje…

Sidan me er inne på gode råd, så kan eg fortelja at min gode idé om at det er raskt og praktisk å laga krem i eit litermål av plast med ein handhalden handmiksar. Problemet viste seg at installasjonen var veldig lett å velta når ein for eksempel fekk den gode idéen at det kanskje ville ha vore godt med ei teskei vaniljesukker i kremen. Resultatet var at måtte tørkast ein desiliter fløte av kjøkkengolvet når det i grunnen ikkje passa så godt å bruka tid på det, og at bløtkaka fekk eit tynnare kremlag på toppen enn først estimert. Med masse gode bær til pynt, så blei det bra likevel…

For eit nydeleg 17.mai-ver me har fått. Etter god mat inne gjekk me ut i sola og det var rett og slett godt og varmt. Me prøvde å få tatt fine bilete av alle bunadjentene, men når ein ikkje har fylt fire år endå er det sjølvsagt mykje kjekkare å hoppa på trampoline enn å posera i bunad. Onkel og tante viste seg å vera uovertrufne kompanjongar på trampolinen, så uteleiken nådde bokstaveleg talt nye høgder. Mormor let seg dessverre ikkje lokka opp dit i det heile tatt…

Ettermiddagen og kvelden hadde eg sett av til å få ferdig boka til skapande skriving. Eg bruker eit program eg har brukt fleire gonger før for å setja opp boksidene sjølv og så få ho trykt. For nokre dagar sidan var eg veldig stolt fordi eg nå beherska dette programmet og hadde gjort alt heilt utan hjelp. I dag butta det i mot, plutseleg var det umogleg å leggja inn tekst, eg prøvde å restarta maskinen, lukka program eg ikkje brukte og så vidare, og til slutt fekk eg det til å virka igjen etter å ha brukt mykje meir tid enn eg hadde tenkt.

Etter å ha klart å koma i mål, lasta eg opp boka. Då viste det seg at eg har gjort ein feil ved ikkje å få presisert at bileta av forfattarane, ca eit kvar 20.side skulle vera i svart kvitt. Nå kom dei fint opp i farge, men det gjorde at prisen på bøkene var mellom fem og ti gonger høgare enn det eg har betalt før, og det går jo ikkje… Eg har sett min datakyndige mann på saka, men han slit med å få det til han og. Me er nå i kontakt med «online support», flaks for oss at dei sit i USA og ikkje har tenkt på at det er 17.mai… Problemet er bare at det dei seier me skal gjera ikkje går, me trykkjer på det me får beskjed om, men ingenting skjer.

Ja, ja. Dette er eit luksusproblem og for småting å rekna i den store samanhengen… I følgje Garborg lagar det meste seg om ein ikkje kjem i ulage sjølv. Problemet med ting som skal ordnast digitalt er at plutseleg så fungerer det ikkje likevel, og då er ein rimeleg hjelpelaus… Eg veit korleis eg skal henta opp maskar som har sklidd ned i eit strikketøy, og eg veit korleis ein fiksar på ei mislykka kake, men her manglar eg rett og slett grunnleggjande forståing for korleis ein ordnar ting som går gale. Men… det ordnar seg nok…

Eg får seia som Martin Lönnebo at tålmodet er som ein muskel ein treng å trena opp… Hadde det å halda tålmodet høgt vore olympisk grein, så kjenner eg fleire som er godt grunntrente… Fleire av oss er lærarar, forresten…

Sa eg at det hadde vore ein veldig fin 17.mai? Ja, det trur eg at eg gjorde.

Heidi

Som den evige tidsoptimist eg alltid har vore, så har eg bare nesten kome i mål med det eg hadde tenkt å gjera i dag. Det betyr ikkje at eg har stressa, eg har bare brukt tida, og det eg ikkje når, det når eg ikkje. Eg begynner å forstå kva mor meinte då eg for nokså nøyaktig 36 år sidan skulle koma heim for å gifta meg og mor sa på førehand at det var ein veldig dårleg idé å tenkja at eg skulle sy ferdig brudekjolen min dagen før bryllaupet. Ho kunne relatera det til episodar der ho for eksempel vart sett til å strikka ferdig den eine julegavegenserarmen på lille julaften, mens eg strikka den andre…

Det var nå ikkje stramare program i dag enn at då syster mi ringde og spurde om eg var klar til å bli med på tur på Orrestranda om 10-15 minutt så svara eg ja. Det er viktig å koma seg ut, og i desse rare tidene var det litt for lenge sidan sist me hadde vore i lag. Me hadde det kjempefint og ved sjøen var det vakkert som alltid, Baksidene av sanddynene var dekka av eit gult teppe av løvetann og her og der kom det opp små strandfiolar. Friluftshuset var ope, så me unna oss ein kopp kaffi og ein is for å feira at det snart var 17. mai. Me tok sjansen på å kjøra bil i lag, men eg vart plassert i baksetet og på overfarten sat me begge med munnbind. Av og til er heile situasjonen så absurd at eg får mest lyst til å le høgt.

Og eg innser at det og er litt absurd å bruka masse tid på å sy inn ei barnebunad etter tante Sunniva og strikka ei til lillesøster og når den offisielle delen av 17.mai eigentleg er avlyst. Slik vart det i alle fall, og i morgon skal me ha frokost med familien i nokså liten skala slik at me held oss innanfor dei regulerte normene. Håpar eg hugsar kor me har verandaflagget. Etter litt klatring for å koma opp til overskapa fann eg nåler og søljer til barnebunadane. Eg fann til og med sølvpuss, så det er bortimot ganske husmoderleg, sjølv om eg ikkje har rukke å vaska golvet i dag heller. Frokosten skal ikkje vera hos oss, så då kan eg jo fortelja meg sjølv at det absolutt ikkje hastar. Eg har ei bløtkake til avkjøling og håpa at eg kanskje rakk å fylla ho i kveld, slik at ananasjusen får trukke litt inn i botnane.

Sidan den strikka barnebunaden ikkje blir vist fram til så mange i morgon, så kan eg jo visa han her… Oppskrifta kjem frå Alveland. Denne gongen har eg nesten klart å fylgja ho, har bare juksa litt med noko sølvtråd eg hadde att etter brodering av dåpskjole, og så har eg sett knappar på akslene i staden for å sy igjen, for han virka litt trong å smetta på.

Ha ein fin 17.mai alle saman.

Heidi

I dag vil eg seia at eg har fått mykje ut av dagen. Litt over 05.00 vart eg møtt med eit strålande smil og ein entusiastisk stemme: «Mommor, ska me gå ner å pynta sotteladekagå nå?» Kakepynting er det store for tida og eg hadde lova at me skulle baka ei sjokoladekake som ho skulle få pynta og servera til mamma og pappa når dei kom for å henta…

Ein gong i tida stod eg opp kvart over fem annankvar morgon fordi alle våre barn av ein eller annan merkeleg grunn har vore ekstreme A-menneske dei første 4-5 leveåra. Eg har gått ut frå at den arven ikkje kjem frå meg, men far kunne opplysa om at eg og vakna i femtida då eg var lita. Det vil med andre ord seia at slikt kan gå over…

Biverknaden av dette er at dagen har hatt mange tilgjengelege timar sjølv om eg må innrømma at eg var nesten bevisstlaus dei første to. Eg kan og innrømma at eg følte ei nesten skamlaus glede over at barne-TV nå er tilgjengeleg på mange måtar og ikkje noko ein bare kan benytta seg av klokka seks om kvelden.

I går spontanplanla eg ein tur ut i det grøne i dag i lag med Torun og Astrid. Dei som driv terapi ute i skogen burde velja seg ein dag midt i mai ein plass i Sør- Rogaland. Luktene, lydane, fargane… Det gjer rett og slett godt i sjela å vera ute nå. Ein bieffekt av koronaepidimien er at mykje av det me unnar oss av sosialt samver foregår utandørs. Det er ikkje dumt. Litt av det kan me rett og slett godt ta med oss inn i det me håpar me snart erfarer som det gjeopna ekte, vanlege livet.

Kveldane er så lyse. Sommaren ligg der som ein framleis uopna godtepose. Om ikkje lenge kjem nokon til å føla seg kalla tiæ å fortelja oss at «Nå snur solå snart».

Heidi

Eg veit at eg har skrive fleire gonger om kor grønt det har blitt, men denne gongen gjeld…

Vêret har vore grått og til dels litt vått og, men du all verda så grønt det har blitt. Denne eksplosjonen av grønnfargar kjem som eit positivt sjokk kvart år. Var det verkeleg så grønt i fjor og året før? Ja, det er det vel sannsynleg at det var, men slikt går det viss ikkje heilt an å hugsa.

Eg har hatt ein fullpakka dag, med tett i tett av gilde ting. Det er kjekt å ferdigstilla elevtekstar for utgjeving, det gir glede å intensivstrikka for å få ting ferdige før 17.mai, og det har vore veldig fint å bruka store deler av dagen i lag med barnebarn. Det eldste ligg og søv her i huset, så det er sjølvsagt heilt idiotisk av meg at eg ikkje har lagt meg for lengst.

I fare for å virka krampaktig positiv til alle oppgåver, kan eg balansera det med at det er både ting i huset og i hagen som absolutt burde vore gjort, men som eg ikkje spring like velvillig til. Nå kan eg med mitt ærlegste sjølvforsvar påpeika at den slags har eg absolutt ikkje hatt tid til i dag, og det ser ut til å kunna bli vanskeleg i morgon og…

I dag gjekk eg og Ingrid tur i Sandtangen med barnevogner og fekk verkeleg nyta grønfargane og det merkbare streifet av forsommar som ligg der og dirrar under gråveret. Eg trur eg må prøva å få til ein slik tur i morgon og.

Heidi

Sidan eg har eit relativt avslappa forhold til rydding, så har eg gitt meg sjølv lov til å ha eit lite leikehjørne i stova som aldri heilt blir rydda vekk. Her har eg og den eldste av småjentene mine eit duplounivers som har vore, og er, i flittig bruk.

Ho som er ei veldig tålmodig og omsorgsfull storesyster og som har vist veldig lite sjalusi blir sett litt på prøve akkurat nå med ei lillesøster som rasar rundt overalt på alle fire som om nokon hadde sett motor på henne. Den eldste opplever gong på gong at leiken blir avbroten, for eksempel av at eit bittelite menneske plutseleg riv ned, tar leiker eller kastar alt ut av picnik-korga som akkurat er omsorgsfylt pakka med plast mat og tremat fordi mormor skulle få 17.mai-mat.

Derfor kan det vera godt å få leika heilt i fred og å få vera den einaste gjesten av og til. Det å leika med eit lite barn gir eit visst inntrykk av korleis verda ser ut frå deira vinkel, og det er kjempeinteressant. Eg er glad fordi barnehagane i landet vårt har tradisjon for å gi den frie leiken stor plass. Eg håpar at me blir endå flinkare til å gjera det same i skulen, for dei minste elevane er framleis i stor grad leikebarn og lærer masse gjennom å få leika. Det som hindrar oss mest av alt i å gjera det endå meir har ganske mykje med fysisk plass og med nok vaksne å gjera, trur eg.

Kva som skjedde i duplobyen i dag? Hovudpersonen ved same namn som ho som diktar handlinga, har som vanleg leika med Elsa, duplofiguren som er laga for å vera Elsa frå Frost, men som i vår vesle verden er den kulaste jenta i barnehagen. Ho kan trå til med litt magi, når det gjeld, for eksempel kan ho trampa i bakken for å få isen til å leggja seg når snømannen Olaf er på besøk slik at han ikkje smeltar. Elles så har dei feira 17.mai, vore i barnehagen, funne ein skatt ute i skogen, vore på leikebesøk hos andre i barnehagen, bestilt kaker frå eit bakeri, klatra opp på pipa og hatt besøk av legen som alltid dukkar opp i traktoren sin når nokon blør.

Dei har opplevd eit dødsfall og befridd mopsen Oscar, som hadde havna på sjukehus i Afrika fordi han hadde sagt dumming til ein politi. Elsa og den andre hovedpersonen måtte reisa til Afrika for å prøva å få han ut av fengselet, det var ikkje så langt viss dei kjørde med sparkesykkel, men dei valde å gå, og då vart det litt lenger. Dei fekk forhandla den opprørske hunden ut av fengselet, og politimannen sa unnskyld og gav dei ei skattekiste fordi han hadde blitt så sint. Sidan kista var så tung, måtte mamma kjøra til Afrika i den rosa bussen sin og henta skattekista heim, og Oscar som var sliten etter fengselsopphaldet fekk sitja på taket på heimturen.

Elles så måtte det som vanleg konfliktløysing til i duplobarnehagen fordi det alltid er nokon som dyttar kvarandre eller seier stygge ting slik at nokon blir lei seg. Elsa som er det største barnet der og til og med har magiske krefter er ikkje heilt god når det gjeld dytting, så ho må ofte seia unnskyld og lova at ho aldri meir skal dytta nokon slik at dei dett…

Og slik kunne eg ha skrive i lange tider, men eg har ein mistanke om at dei fleste har falt av lasset for lengst. Poenget mitt er i grunnen bare det at om ein tek seg tid til å leika med eit barn og lar barnet vera den som legg premissane undervegs, så vil sikkert fleire enn meg bli overraska over den blandinga av teater og fri forteljing som ligg i barneleiken. Så gjeld det bare å passa på at me ikkje mistar det heilt etterkvart. Eg hugsar framleis mykje av det me leikte då det var eg som var liten, og eg er takknemleg fordi eg fekk lov til å leika mykje.

Så får me ikkje gløyma å leika litt me vaksne heller. Dei av oss som ikkje eigner seg så godt på fotballbanen eller dansegolvet får finna andre måtar å leika på. Dei kan for eksempel skaffa seg ein blogg…

Heidi

«Livet er eit eventyr», blir det sagt av og til, og dersom det ikkje er med eit humoristisk snev av ironi blir gjerne utsagnet hengande i lufta som noko litt naivt og pastellfarga. Sjølv synest eg at uttrykket kan vera ganske dekkjande, spesielt om me snur på det og seier at eventyret er livet.

I kveld har eg lese eventyr for tre og eit halvt-åringen. Ho har lenge vore glad i eventyr, det begynte vel som for mange av oss med Bukkane Bruse i to års alderen, og for eit års tid sidan var det Rødhette og Pannekaka som var det store. Nå det siste året har ho avansert, først med Ulven og dei sju geitekillingane, og Dei tre små grisane. Gullhår og dei tre bjørnane har lenge stått høgt i kurs. Hans og Grete hadde eg nesten problem med å presentera for henne, tenk om ho kunne koma på tanken at dei vaksne fekk lyst til å gå i frå henne i skogen… Men så har ho ei eventyrbok med eit veldig forlokkande bilete av eit visst kakehus, så det lot seg ikkje utsetja. Dei siste gongene eg har lese for henne har Froskeprinsen vore det store, og i dag las eg for første gongen om Fru Holle. Ikkje alle eventyrbøker for barn er spesielt velskrivne, synest eg, men heldigvis kan ho ikkje kontroll-lesa og oppdaga at eg av og til legg meg på ei litt anna linje enn det aller mest glansa og overflatiske.

Eventyr fenger opp til ein viss alder. Dei siste vekene har eg fortald «De ville svaner» av HC Andersen til tredjeklassingar, og det gleder meg å sjå at dei framleis let seg oppsluka. Dette eventyret var eit av mine absolutte favorittar då eg var lita. Eg fekk HC Andersen sine eventyr til jul det året eg var fire eller fem år gammal og elska blandinga av det romantisk melankolske og det fryktinngytande og groteske. Eg lytta med store auge til historiar om menneske som fekk døde reisekamerater,om halshogging og hekser som skulle brennast på bål, og om Store Klaus som drap bestemora si for å selgja henne på torget og bli rik. Eg høyrde ei venninne seia til mor at HC Andersen sine eventyr passa betre for vaksne enn for barn, og var reelt redd for at mor skulle koma til å gøyma eventyrboka fordi eg var for lita til å høyra…

Eg er nok litt miljøskadd etter vidareutdanninga i forteljarteknikk som eg tok for ca 20 år sidan. Det gav meg ei grunnhaldning at eventyr var til for å oppleva, og at dei åra ein er mottakeleg for magien i eventyra, så skal eventyra få lov til å vera akkurat det. Eg er derfor litt skeptisk til at det i skulen ofte er blitt jobba med eventyr ut i frå sjangerkjenneteikn, barna skal til dømes leita og finna eksempel på tre-tals regelen, dette at ting skjer på liknande måte tre gonger. Så skal dei skriva sitt eige eventyr der dette og andre sjangertrekk blir kriteria på om dei har fått til å skriva eit fint eventyr. I og for seg er det ikkje noko gale i det, men eg tenkjer oppleving framfor analyse. Eg har sett barn skriva dei mest fantastiske og originale skildringar som ein gjerne kan kalla eventyr sjølv om dei manglar sjangerkriteria, og eg har sett barn pliktskuldigst konstruera opp noko som oppfyller kriteria, men kan vera ganske blotta for gode skildringar og vibrerande liv.

Nå meiner eg ikkje at det eine utelukkar det andre, men eg har bare lyst til å ta med det som etterkvart har blitt essensen i eventyrforteljing for meg. Fortel barna eventyr fordi dei handlar om alt som seinare skal skje dei i livet, og fordi det lærer dei ting om å leva som dei kjem til å trenga, men som dei framleis ikkje har andre språk for å kunna forstå.

Eg håpar at eventyret om dei ville svanene på eit eller anna plan kan gje barna tru på at om alt ser mørkt og trist ut, og sjølv om barndomen din blir øydelagd av ting du helst skulle slippa å oppleva, så finst det håp om at det skal gå bra med deg. Det kan kanskje og gje dei ei forståing av at ein av og til som menneske må klara å gjera noko som i forkant kan virka heilt umogleg for å koma seg vidare. Det ein av og til må gjennom kan kanskje kjennast veldig smertefullt der og då som det å plukka brennenesler med hendene ein plass der ein eigentleg ikkje vågar å vera. Kanskje kan ein til og med dra det så langt som til å seia at det hender ein ber på ting ein ikkje kan eller orkar å snakka om, og kanskje til og med at den som er ein fugl om dagen kan ha ei side ein ikkje veit om og vera menneske om natta?

Nå skal eg ikkje dra dette lenger, trur eg. Når eit menneske er over den alderen der eventyr er barnsleg og teit, kjem det ei fase der ein gjenoppdagar kor fine dei er. Kanskje ein då er meir klar for litterær analyse?

Nå har Iben leikt «ulven kjem- leike » med skrekkblanda fryd i over eit år. Ho har gøymd under eit teppe saman med pappa, mormor eller ein bamse og pusta så stille ho kan heilt til ulven har gått vidare. Eg trur det er ein måte å bearbeida frykt og vondskap på. Eg trur eg ventar litt til med HC Andersen, men den dagen ho verkeleg vil høyra er eg klar. På sett og vis er ho vel allereie i gang, for eg trur at dei store heltinnene frå Frost-filmen, Anna og Elsa er inspirert av eventyret om Isdronninga. Og splinten frå trollspegelen skal me forresten vakta oss vel for å få i auget, men det får kanskje bli ein annan tekst.

Heidi

Overskrifta er ikkje innleiinga til å del noko djupt hemmeleg, men rett og slett tittelen på den boka me skal gje ut.
Med «me» meiner eg elevane på skapande skriving i Time kulturskule saman med meg. Me har gjort dette kvar vår i lange tider, og det er ein spennande prosess. Nå har me vald ut og reinskrive tekstar, og nå er det eg som har ein ganske stor jobb framfor meg. Eg skal setja opp sidene og bestilla boka frå ein slik plass i utlandet der ein kan bestilla fotobøker og andre bøker. Illustrasjonen over er dagsverket frå timane våre. Me har laga ei framside i collage-teknikk som tittel og annan tekst skal redigerast inn i.

Som eg har sagt før så er tysdagen langdagen min. Då lener eg meg mot ei og ei oppgåve og let dei leia meg gjennom dagen heilt frå eg kjem spurtande inn på arbeidsromet vårt i siste liten, litt før klokka åtte om morgonen til eg syklar heim ein gong utpå kvelden. Då har arbeidsdagen vart lenge, men så lenge ein driv med kjekke ting så orkar ein mykje.

I år er 17.mai flytta til 12.mai. Sidan mesteparten av den vanlege feiringa måtte avlysast på grunn av koronapandemien, feirer me «trøyste 17.-mai» med elevane på skulen i morgon. Då møter dei i finstasen med flagg i hendene og så går det slag i slag kohortvis med tradisjonelle 17.-mai-leikar som sekkeløp og springing med potet på skei, is, pølser, song og «talar». ( Nå er det nokså nøyaktig eit år sidan me vart introduserte for ordet «kohort» og eg hadde aldri trudd eg skulle sjå meg sjølv bruka det som eit heilt naturleg ord, heilt utan snev av ironi. Denne pandemien gjer litt av kvart med oss…)

Søsterskulen vår rett borti gata hadde tydelegvis starta med «før-17.mai» alt i dag. Då eg sykla på jobb spelte dei «Norge i rødt, hvitt og blått» i skulegarden og eg såg eit par av lærarane ankoma arbeidsdagen kledde i bunad med
flagg i hendene. Det komiske var at denne observasjonen fekk tårene mine til å renna av rein rørelse. Enten er eg underernært på kulturelle opplevingar, litt for trøytt, eller rett og slett litt for sensitiv i tårekanalane på grunn av polleneksplosjonen dei siste dagane. Den som les dette får tolka det som hen vil. Nå er det på tide å ta dagen inn for landing slik at eg får tid til å leita fram kjole, heil strømpebukse og flagg før eg skal i veg i morgon.

Heidi

Ein morgon i mai vaknar du og oppdagar at livet er blitt grønt. Lufta kjennest plutseleg mild og medan du syklar til jobb pustar du ut og inn den gode, litt krydra lufta av nyutsprungen bjørk. Denne lukta er intens og ny kvart år, og noko inni deg hugsar korleis denne årstida alltid kjennest på kroppen. Du veit plutseleg med heile deg at dette har du verkeleg lengta etter.

Så er plutseleg lufta mykje kaldare att, og du rykker tilbake, om ikkje til start så i alle fall fleire ruter frå det feltet der du legg deg på ryggen i det grøne graset og lar sola kitla deg på nasen medan du let humla susa som ho vil. Regnar gjer det og. Men grønnfargen tek dei ikkje i frå deg. Den er komen for å bli. Så får det ikkje hjelpa at du syklar forbi fleire søppeldunkar som har velta i den sterke vinden og bokstaveleg talt opplever at sykkelhjelmen blir blesen av hovudet ditt. Flaks at du hugsa å festa stroppen slik at hjelmen blir verande i nakkeregionen.

Du har sett for deg ein kveld med strikking og skriving, men den plutselege kjensla av at det kanskje var i kveld du var forventa å møta på kyrkjekontoret i eigenskap av å vera medlem av diakoniutvalet i soknet, viser seg å vera sann.

Det er fint å oppdaga slikt tids nok til å kunna møta på rett tidspunkt. Det er fint å vera der. Som det einaste framleis uvaksinerte medlemmet av rådet, kjennest det som ein trygg stad å vera, pluss at det gir håp om ei koronafri framtid. Det å gå på møter att gir tilveret eit visst preg av vanleg normalt liv etter lange unntakstilstandar.

Når du går heim har vinden løya litt. Hekkane langs vegen har blitt grøne og ber blomar i rosa og kvitt. I eit tre sit det ein svarttrasthann og syng for deg. I følge Paul Mc Cartney syng han «Take these broken wings and learn to fly…» Det er eit fint motto for livet.

Heidi

Så er det klart at det ikkje blir «vanleg 17.mai» for skolebarna i år heller. For dei som bare går i 3.klasse er det jo litt trist, men det blir nok nye sjansar. For å bøta litt på situasjonen skal me bruka store deler av onsdagen til å feira før-17.mai kohortvis, og i morgon skal me pynta fint til 17.mai i klasseroma på tradisjonelt vis med flagg og med teikna blomar i fine fargar. Eg hadde ein idé om at dei og skulle få laga lenker med papirvimplar i norske fargar. Dette med vimplar er jo blitt så populært. Eg har aldri laga det, men kor vanskeleg kunne det vera? Eg bestemte meg for at dette måtte jo vera ei fin oppgåve for 3.klassingar.

Eg prøvde meg litt med farga papir før eg gjekk heim på fredag, men trekantane var i heilt feil fasong fann eg ut. Eg bestemte meg for å prøva det ut heime. For å gjera det ekstra fint har eg skaffa tynn kartong i dei rette fargane og hyssing. I går sende eg kjekt ut melding til kollegene på trinnet om at eg laga modellar og gjorde klar til vimpelverkstad…

Eg trur jo om meg sjølv at eg ikkje er så aller verst når det gjeld det som i gamle dagar heitte forming. Eg strikkar og heklar og syr og liker godt både teikning, maling og keramikk. Det eg burde ha lært meg for lenge sidan er at eg ikkje eignar meg spesielt godt til oppgåver som treng stor grad av nøyaktigheit og matematisk presisjon…

Eg tenkte at det måtte då liggja ein mal på eit vimpelflagg som eg kunne kopiera, klippa ut i papp og bruka som mal.
Slike malar skulle viss finnast, men dei måtte kjøpast. Det vart oppfordra til å finna matematiske vinklingar der ein teikna opp med linjal og vinkelhake. Eg gjorde det litt enklare med å kutta strimlar på papirkuttar som eg så delte opp i trekantar. Så var det korleis ein festa desse til hyssingen, ein variant var å laga rombeforma papirstykke som skulle brettast skarpt i midten og lima dei saman på midten med hyssingen inni. Om ein heller ville det kunne ein heller laga ein brettekant øverst og lima over ein hyssing. Ein tredje variant var å laga hol med holemaskin og binda dei på ein tråd med jamne mellomrom…

Eg skal spara dokker for detaljar, men nå har eg halde på i timesvis utan å få til noko eg er spesielt stolt over… Men om ein ser krampepedagogisk på det, så kan det jo vera fint at elevane sjølv skal prøva å finna ut og kanskje prøva ut korleis dette skal bli fint… Eg får trøysta meg med at lærarane i dei andre klassane er veldig nøyaktige og opererer med matematisk presisjon når dei må, så dei får det sikkert mykje finare til enn denne kjepphøge formingslæraren som lova å koma med modellar…

Og kva er gale med det gamle velprøvde konseptet med blomar og norske flagg? Det skal bli så fint så, med eller utan vimplar…

Og elles har dagen vore fin. Eg har hatt både foreldra mine og dottar mi med hennar døtre på vafler og sjokoladekake og kaffi. Ute regna det, og sidan eg hadde gått veldig langt både i dag og dagen før, gav eg meg turfri for å kunna få tid til å strikka ferdig barnebunaden eg snart bør ha ferdig. Eg brukte anledningen til å sjå heile sesong 2 av trillingliv. Eg som i utgangspunktet har tenkt at trillingar må vera ein av dei mest fantastiske overraskingane ein kan få, måtte innrømma for meg sjølv at det kanskje såg litt vel travelt ut… Serien viste i grunnen kor utruleg mykje me kan klara viss me må.

Nå går klokka som vanleg alt for fort. I dag høyrde eg Camilla Stoltenberg i eit reprisesend radioprogram. Der innrømma ho at ho var så glupsk på livet at det hende ho vart sitjande oppe til klokka tre om natta bare for å gjera noko ho hadde meir lyst til enn å gå og leggja seg. Det er godt å vita at eg har mine overmenn. Eg trøyster meg og med ein historie som visstnok skal vera sann om ein professor ved eit av universiteta våre. Historia gjekk ut på at då han skulle gå av med pensjon og rydda seg ut av kontoret fann han ein sykkel under papirbunkene. Det gjer alltid godt å kjenna at ein har litt å gå på…

Heidi

I dag har me vore på tur til Låglia i lag med Odd Christian og Sonja. Det var veldig fint ver og så pass tørt at me nesten kom oss over myrene tørrskodde. Eg har litt lite trening i å gå i steinete og myrete terreng, eg har ein tendens til å velja meg sandstrender eller grusvegar når eg skal ut og gå. I barndomen på Ålgård sprang me rundt på knausane og leika i steinrøyser, så ein gong i tida hadde eg nok teknikken i føtene. Men me kom oss både fram og tilbake utan problem, både eg og min relativt nyopererte mann, og det var vakker natur og veldig triveleg selskap.

I dag er det frigjeringsdagen, ein dag som det alltid vart stoppa opp for då eg gjekk på skulen. Den gongen tenkte eg at dei vaksne var uforhaldsmessig opptekne av krigen for det var jo «så lenge sidan». Nå innser eg jo at eg då eg vart fødd var det bare 16 år sidan krigen slutta, og det er jammen ikkje lenge når eg tenkjer på at det er 20 år sidan 11 september 2001 og 10 år sidan 22.juli 2011. Det følest som om begge deler nettopp skjedde, så at folk i barndomen min framleis var prega av krigen, forstår eg mykje betre nå. Dessutan var det alltid spennande å høyra på, og fekk me først vaksne på gli når det gjaldt å fortelja frå krigen, så var det alltid noko nytt å plukka opp.

Frigjeringsdagen er eit fint ord om ein ikkje koplar det til krigen og. Me har då litt av kvart me gjerne vil bli frie frå nå og. Det første eg tenkjer på er koronaepidimien med dei tusen små og store vala me må ta heile tida. Kven er det trygt å treffa? Kva kan me vera med på? Korleis kan me gjera samver mellom menneske minimalt smittefarlege? Korleis taklar me det å gå på jobb med smittesituasjonen slik han er til ei kvar tid? Plutseleg hadde mange familiar i skulesamanhang barn som var russ, og plutseleg var russen ei veldig smittefarleg gruppe. Den minste utfordringa i dag var om me skulle våga å kjøra i ein bil til parkeringsplassen ved Låglia. Det ende med at me tok to bilar, det var eit lite dilemma med små konsekvensar. Andre ting er langt meir innvikla og kompliserte, og minst eitt av dei diskuterer me akkurat nå.

Men sjølv utan korona er det nok av ting å ønskja seg fri frå. Presset om å prestera veit eg plagar mange. Av og til kan ein få inntrykk av at livet er noko ein skal prestera. Alle fasadar bør vera perfekte, og ein bør ha rett type kropp, rett utsjånad og ein mest mogleg perfekt bustad. Så er det presset frå ei truande klimakrise der me alle kjenner at me kjem til kort og at mange val blir feil sjølv om me prøver så godt me kan. Det å vita at me lever i ei verd med stor økononomisk skeivfordeling der me er dei som får kakepynten er heller ikkje så kjekt å tenkja på. Utan tvil kan me seia at me er utfordra på mange og kompliserte måtar dersom me vågar å tenkja.

Eg har sjølvsagt ikkje svar på korleis me kan bli fri frå alt som tyngjer, og det er vel heller ikkje noko mål. Sjølv klamrar eg meg av og til til den blå perla i Martin Lönnebo sin Kristuskrans. Kristuskransen er eit armband med glassperler der alle har sin farge og funksjon. Den som går med Kristuskrans rundt armleddet får av og til spørsmål om ein har fått det av eit barn eller eit barnebarn, fordi det er eit nokså enkelt og usofistikert smykke som kunne ha vore laga i barnehagen. Eg liker symbolikken i dette armbandet eller bønnekransen som det eigentleg er meint å vera. Kvar perle symboliserer noko i menneskelivet. Ei gullfarga perle for Gud, ei svart for sorg og død og natt, to raude, ei for kjærleiken du får og ei for kjærleiken du gir vidare. I det siste har det kome ei grøn perle inn i kransen. Denne står for jorda vår og det å gjera sitt for å ta vare på jorda. Den perla eg liker aller best er den himmelblå, perla for å kunna vera ubekymra. Den har farge som himmelen når ein ligg på ryggen i graset i sola og har det godt. Og så må eg hugsa å fortelja at dei perlene det er mest av på kransen er perlene for å vera stille.

Så er det ein av hemmelegheitane i livet at det går an å forhalda seg til alt dette. Som det står i ein song eg pleidde å synga mykje i ein periode i ungdomen: «Somebody told me that in sorrow they could be glad». For det trur eg me skal vera. Me skal ta ansvar etter beste evne og elska vår neste som oss sjølve. Og så skal me vera glade. Eg trur begge deler går an, og at det er litt av meininga med livet.

Nå vandrar eg ut på dei store filosofiske viddene, så eg trur eg hentar meg inn att me å ønska alle saman ei fortsatt god helg. Måtte alle nyta den store fridomen me faktisk har trass i alt.

Heidi