Først må eg innrømma at eg har vore inne i «galleriet» mitt her på bloggen og leita fram gamle englebilete. Eg er veldig svak for englar laga av barn, og sidan eg ikkje har administrert ein einaste juleverkstad i år, så hadde eg ingen nye av det slaget.
I dag mens eg stod på kjøkkenet og laga risbollar til lyden av ei lydbok, bestemde eg meg for at bøker var det eg ville skriva om i dag. Eg har alltid likt veldig godt å lesa bøker, og i tillegg kan det vera praktisk å bli lesen høgt for medan ein driv på med ulike former for arbeid. I dag høyrde eg ferdig siste boka av Gilead- serien, fire romaner skrivne av den amerikanske forfattaren Marilynne Robinson.
Eg hadde fått anbefalt denne forfattaren frå ulike hald, mellom anna var Gilead-bøkene tema for ein episode Kulturmisjonen, som er Aeropagos sin podcast. Då Leif og hadde begynt å lesa på den første boka i denne serien, tenkte eg at dette var bøker eg måtte gi ein sjanse. Eg må innrømma at eg var litt i tvil dei første ti minutta, starten var liksom ikkje så fantastisk som eg hadde sett for meg, men så vart eg sugd inn i dette universet, og måtte kopla meg på for å lytta så fort eg hadde ein sjanse. Mellom anna takka vera to lange togturar til og frå Oslo, har eg i løpet av to -tre veker hatt fylgje med personar frå dette universet, og nå kjem eg til å sakna dei, slik er det med gode bøker, ein klarer ikkje å lesa dei ut fort nok, og så blir det tomt etterpå.
Grepet i desse bøkene er at dei handlar om dei same personane i ein til dels overlappande tidsperiode. Kvar bok tek oss med på innsida av nye personar, slik at me får vera med inn i tankane og erfaringane til menneske me først har blitt kjend med frå andre sin synsvinkel. Dei tek opp eksistensielle spørsmål knytta til liv, død, Gudstru, livssyn, politiske spørsmål og menneskesyn. Korfor er det slik at nokon alltid rotar til livet sitt sjølv om dei er rikt begava og har foreldre som elskar dei? Korleis kan ein gripa tak i livet og klara seg dersom ein har hatt ein forferdeleg start i livet? Korleis handterer ein vanskeleg kjærleik? Er alle menneske like mykje verd å elska? Kan ein stola på det som har vore ei bunnsolid Gudstru når dei store spørsmåla i livet dukkar opp, og når ein får utfordringar ein aldri hadde sett koma?
Forfattaren er nå over åtti år, og har levd i eit USA som praktiserte raseskilje, ho har og opplevd ulike historiske periodar i det same landet, og ho har erfaringar med amerikansk frikyrkjelegheit som dei fleste nordmenn ikkje kjenner så godt til frå innsida.
Som relativt ung lesar hadde eg ein periode der eg var heilt oppslukt av bøker med kvardagsrealisme, gjerne med halvbiografisk tilknytning til forfattaren. Eg elska bøkene til Dea Trier Mørk, Märta Tikkanen og Tove Ditlevsen, og las dei fleste av desse mange gonger. Eg hugsar eg tenkte at eg skulle ønska det fantest slike bøker der religion og Gudstru hadde ein plass. Ikkje først og fremst som eit forkynnande eller evangeliserande element, men som ein naturleg integrert del av det å vera menneske. Ville det ikkje vore mogleg å la personane i ei bok både oppleva erfaringar knytta til samliv, barnefødsler, liv, død, Gudstru, humor og kvardagsliv som eit stort naturleg heile. Sigrid Undset klarte det jo i middelalderromanane sine, korfor skreiv ingen slik lenger. Det hende eg fann det eg leita etter, for eksempel i bøkene til Alfred Hauge, men i den meir moderne litteraturen var det lite av det. Bøkene til Isabel Allende sprengde absolutt rammene og blomstra av mystikk, men dei var og langt frå nordisk kvardagsrealisme.
Kanskje er det litt symptomatisk at den internasjonale suksessromanen «Eat, pray, love», på norsk fekk den heilt ikkje-religiøse tittelen «Spis, elsk, lev»? Kanskje omsetjaren hadde ein tanke om at bøner i ein boktittel kunne bli for sterkt til å vera salgbart her i landet?
Kanskje det har vore ein slags ubevisst agenda i diktsamlingane mine at eg vil dei skal femna heile menneskelivet, og dette som handlar om tru og mystikk. Dersom eg hadde vore romanforfattar ville det heilt opplagd vera noko eg ville prøva å få til. Eg ville gjera det ikkje først og fremst for å prøva å omvende nokon, men for å prøva å visa at slik kan livet og vera…
Livet er eit mangslunge prosjekt, så det er ikkje rart det kan vera vanskeleg å fanga mellom to permer. Ein norsklærar sa til meg ein gong at «Det ser ut som om du prøver å beskriva absolutt alt som skjer, men det er ikkje mogleg… Det hadde han sjølvsagt heilt rett i, det vanskelege er å gjera gode utval…
Heidi
Dagen begynte med ei fantastisk fin gudstenesteoppleving, -adventsmessa «Fest i Guds hus» med barnekor, vaksenkor, skodespelarar, songsolistar, dansar, og blåserekkje på galleriet saman med kyrkjeorgelet. Kyrkjelyden fekk lov til å bli med på nokre av ledda, og tre av prestane frå kyrkjene i Time var liturgar og medverkar i messa på ulike vis. Det var så fint regissert og dyktig øvd inn, så eg må innrømma at det rann nokre tårer i rein rørelse.
Biletet over kan sikkert vera litt forvirrande, det viser eit utsnitt av vaksenkoret med ein av dei to storskjemane bak. Det som foregjekk vart samtidig vist på storskjerm slik at alle kunne sjå betre. På skjermen ser ein døyparen Johannes i vaksen alder med nokre frå barnekoret rundt seg.
Sidan Torun var heime hos far sin denne helga, fekk eg oppleva messa i lag med henne. Etterpå gjekk me ein tur i Sandtangen, og var så heldige at me hadde lagt turen til ein pause midt på dagen med opphaldsver. Det var fint å få gå der i fred og ro og kikka på fuglar og oppdatera kvarandre på alt som har skjedd sidan sist.
I ettermiddag har me vore ein tur hos mor og far og drukke kaffi saman med dei. På grunn av Osloturane våre hadde det gått nokre veker sidan me såg dei, og det var fint å vera saman.
Me har hatt ein deilig lat og roleg sundagskveld med handballfinale der landslaget vårt vann VM. Etterpå såg me semifinalen av «Skal vi danse». Dette er ikkje eit program eg har pleidd å vera oppteken av, men i haust har eg fått med alle episodane og verkeleg kost meg med det. Eg var nok ikkje heilt einig i avgjersla om kven som skulle sendast heim i dag, men slik er det. Alle er blitt veldig flinke.
Den nye trenden på nettet er noko dei kallar «airwalking» der der ser ut som om ein svever over bakken. Eg har sett fleire små filmsnuttar om korleis ein lærer seg kunsten. Kanskje det må vera læringsmålet for 2026. Det er sikkert omtrent like lett for damer som meg som det å læra seg å spela saksofon. Det har eg og alltid hatt lyst til… Ei stund tenkte eg at buktaling burde kunna vera innan rekkevidde, men det trur eg i grunnen heller ikkje lenger… Det som er sikkert er at det er mykje spennande ein kunne ha brukt tida si på. 😂
Med så lang tid framfor fjernsynet som eg hadde i kveld, -ja eg veit at alle under 60 har gått over til å kalla det TV…, vart det mange omgangar på strikketøyet mitt og. Det er bra, for eg har litt forskjellig eg har planar om å få under papir og snorer før julaften…
Heidi
I dag hadde eg to jenter på julebakst. Det er tydeleg at dei har gått fram i alder og visdom det siste året, og ikkje minst i tålmod når det gjeld kakebaking. I år klarde dei dei to-tre første bretta heilt aleine, med bare minimal mental støtte frå mormor, som faktisk kunne utføra enkel kjøkkenrydding parallelt med bakinga.
Sidan det var Luciadagen måtte me synga litt Luciasong medan me jobba. I tillegg til den tradisjonelle songen blei det og den frå «Jul i svingen» : «Når natten er mørkest…», og så vart det «En stjerne skinner i natt» og «Vi tenner våre lykter når det mørkner». » I små glimt vart kjøkkenet og rotet til ein katedral, barnesongen til eit englekor og det etter kvart litt klissete kjøkkengulvet til noko som kunne bera heilage sekund.
Tradisjonen tru måtte mormor baka dei siste bretta sjølv, men det vart peparkaker og kvite kakemenn til boksar både her og heime hos dei yngste bakarane. Mormor har omsider lært at ein ikkje treng å laga dobbel eller trippel deig fordi at «Når ein først er i gang…»
Me var så heldige at me fekk besøk av Torun som kom innom på ein snarvisitt og måtte få smaka baksten vår til kaffien.
Overgangen til neste aktivitet, vart travel, men me rakk det akkurat. Klokka halv seks var me inviterte til julesongkveld i Gamle Stavanger hos Linn og Karleif som bur i eit over hundre år gammalt hus i ei av Strandgatene. Dei er nokre av dei mest gjestfrie menneska eg veit om, og inviterer med glede 40 personar til songkveld. Linn kokar rømmegraut og risgraut og så tek alle med litt mat kvar til eit stort bord. Så blir det song og prat og god musikk. Sidan det var Luciadagen vart gjestene på eit tidspunkt invitert med på å gå i Luciaprosesjon gjennom nabogatene, synga Luciasongen på italiensk og dela ut nybakte lussekattar frå ei stor korg.
I invitasjonen vart me og inviterte til å ta med noko kulturelt viss me hadde noko me ville dela. Eg fann ut at eg kunne vidareføra stuntet med salmevisa eg skreiv natt til torsdag. Ti minutt etter eg hadde lagt teksten ut på nettet fekk eg ei lydfil frå Arne Martin der han nynna ein melodi han hadde laga samtidig med at han las teksten i ein liten pause mellom to skulegudstenestar. Arne Martin er eit raust og gavmildt.menneske, som saman med notarket eg fekk seinare på dagen skreiv ei melding om at dette kunne eg bruka akkurat som eg ville, dela med andre eller leggja ut på nett om eg hadde lyst til det. I kveld song me denne teksten for første gongen. Det var fint. Sidan eg har begynt å dela legg eg ut her og.
Eg seier som Arne Martin. Bruk viss dokker har lyst. 🕊️✨
Heidi
For meg har alltid ordtaket «som julekvelden på kjerringa» gitt god meining. Det blir alltid veldig travelt den siste veka. Eg har tenkt at det er fordi eg alltid har hatt det så travelt på skulen i denne tida, men nå ser eg at utfordringa nok ha djupare røter enn som så. Eg trur alltid at eg har god tid og at det meste i framtida er det veldig lenge til.
Når eg ser folk leggja ut bilete av ferdig pynta juletre og julegavar i vakker innpakning, kakeboksat på rad og rekkje med kommentaren «Nå kan jula bare koma», ser eg meg rundt i mitt rotete adventshus og kan nesten vera bittelitt misunneleg. Fordi eg ikkje har hatt ei einaste adventssamling med lystenning i eit mørkt klasserom, ikkje hatt ein einaste runde med juleverkstad med glitter som knasar under føtene og ikkje brend fingrane ein einaste gong på limpistolen, så er det litt vanskeleg å fatta at halve adventstida har gått.
I dag har eg forresten bedrive litt «forsiktig julestri». Eg har steikt krumkaker og kokosmakroner og laga deig til kakemenn, som eg skal baka med mormorjentene i morgon. Under bakinga fekk me besøk av Ståle Ree, så han har godkjend kvaliteten på krumkakene. Dei vart ikkje fullt så tynne som eg hadde håpa,.men sånn får det vera.
Ståle er den mest entusiastiske og positive mannen eg kjenner. Dagens glade bodskap var: «Æg he alltid gleda mæg øve kvær einaste nye dag, og nå æ æg blitt så gammale atte æg he jee øve te å gleda mæg øve kvært einaste nya kvarter». Ein annan av favorittene mine er: «Æg halta bara når æg går»… Og det har han rett i. Han har halta sidan ei alvorleg bilulykke i barndommen, men det er jo bare eit problem når han går, så korfor gjera eit problem større enn det er? I dag fekk me og ein leksjon om kjærleiken: » Å fjoga frå blom te blom kan adle klara, men å få ei rosa te å bløma liga fint i meir enn femti år, dæ æ dæ så æ konst.»
I ettermiddag og litt utover kvelden har eg og Odd Christian, eldsteguten min pleia ein tradisjon me har halde på i mange år: ein julegavehandletur til kjøpesenteret Kvadrat. Sidan eg er ein hysterisk engsteleg og dårleg sjåfør, kjører eg aldri dit, og sidan sonen sin far har kjøpesenter vegring, blir det stort sett den eine turen på meg. Med til tradisjonen høyrer eit varmt måltid, gjerne på Mexicana, og ein eller annan variant av kaffi på ein dertil eigna plass. Me hadde nokre veldig koselege timar der, og armane var lenger og bankkortet tynnare då me reiste heim. Ein av dei fine fordelane med fire barn er at ei etterkvart får mange hyggelege vaksne å henga med på kafear og sånn…
Nå er me snart ein time over datogrense. Dagen i morgon er nokså fullmøblert, så eg gjer vel lurt i å avslutta her og koma meg i seng.
Heidi
Eg er normalt ikkje ein slik diktar som står opp om nettene for å skriva. Det hender det dukkar opp ein setning eller eit tema når eg har lagt meg, men då reknar eg med at eg hugsar det om det er viktig.
I går då eg hadde lagt meg og det var ganske seint, begynte det å sviva eit heilt vers i hovudet mitt.
Eg tenkte at det hugsar eg sikkert i morgon, men då det eine verset var blitt til tre, fann eg ut at eg kanskje burde ta vare på det. Utan å skru på lyset, for ikkje å vekkja han som sov på sida av meg, skreiv eg fem vers ned på messenger og sende dei til meg sjølv. I dag tidleg var eg spend på om versa tolde dagslyset, det er det og alltid spennande å finna ut. Det er ein slags julesong, kanskje ei salmevise, som er eit fint ord Ingrid Brækken Melve bruker om tekstar i skjeringspunktet mellom salmar og viser.
Kanskje det er eit svakheitsteikn for teksten at eg kjenner behov for å forklara litt meir. Denne teksten er ein tekst om alle glimta av håp og lys og kjærleik som møter oss ein vanleg dag og som me kanskje ikkje ser. To kvinner og ei lita jente har fått eit vers kvar. Den eine heklar englevenger, den andre tiggar på gata og velsignar folk som går forbi, den tredje er ei lita jente som dansar gjennom gata medan ho syng ein julesong ho nettopp har lærd. Her kjem teksten, kanskje det kjem ein melodi til nokon like lett som teksten kom til meg? Slikt veit ein aldri på førehand…
Ho heklar englevenger i silke og i ull,
Ho heklar heile dagen, og snart er korga full.
Då skal ho gi dei kroppar, og gloriar av gull.
På gata sit ei kvinne på teppet, det er kaldt,
har sjalet tett rundt kroppen, men manglar nesten alt,
ho lyser ei velsigning, er jordas lys og salt.
Ho ser ei lite jente som hoppar opp og ned,
og syng ein song ho lærde om kjærleik, jul og fred,
Ein song du kanskje hugsar, og du får synga med.
Gi kraft til englevenger, til barnesong som sviv,
mot vaksne, stive øyre med himmelsk perspektiv,
Gi mot til dei som heklar, og som velsignar liv.
Eg skreiv eit femte vers og, men er usikker på om det skal vera med. Er songen betre utan?
Gud, sjå til oss som lengtar, og hjelp oss sjølve sjå
at jorda vår som tumlar i mørke natta nå
er full av lys og kjærleik, av håp å byggja på.
Heidi
I dag kan eg by på ein invitasjon dersom du les dette før klokka seks i dag og bur relativt nær Bryne. Eg er med i diakoniutvalet som er arrangører, så nå har eg bakt ei kake til arrangementet og skal snart til kyrkja for å rigga til kyrkjeromet.
Elles så kom eg meg trygt heim med toget i går. Sju timar i fred og ro med eige dobbelsete medan ein blir frakta frå ein stad til ein annan er ein fin ting
Nå er bagasjen pakka ut, enkelte julegavar pakka inn medan eg gjer nokre forsøk på å få rydda litt på skrivebordet og i huset elles. Tider skal komme, tider skal henrulle. Nå skal heimen langsamt gjerast i stand til julegjestar og julefeiring. Det blir fint. Leif går med ekte hemul-interesse inn for å knekkja koden for å baka det perfekte surdeigsbrødet. Eg beundrar pågangsmotet.
Heidi
Då er eg trygt på toget etter ein veldig fin førjulsferie i hovudstaden. Dagen begynte klokka seks, så nå har eg nesten kome inn i ny rytme som morgonmenneske. I dag var bonusen at eg fekk leika litt med storebroren før barnehagetid. Det er alltid trist å skiljast frå flokken sin, men dei kjem til Bryne for å feira jul, så det blir ikkje så lenge til neste gong eg får sjå dei.
Eg let meg fascinera over den innebygde framdrifta i arten menneske. Då eg møtte dei ein gong i haust var minstemann fullstendig hekta på å snu seg frå rygg til mage. Han kunne liksom ikkje koma seg fort nok over på magen når han blei lagt på ryggen. Denne gongen er det om å gjera å koma seg opp på kne og hender og stå og gynga fram og tilbake. Dette skjer i løpet av sekund når han blir lagt på golvet. Det er tydeleg at målet er å koma seg framover, men eit så pass hårete mål veit eg at det tek tid å nå. Han flyttar seg heile tida, men foreløpig blir det mest bakover og sidelengs. Det er merkeleg å sjå kva kodar som ligg innebakt i eit menneskebarn. Alle er ulike, men nesten alle går gjennom omtrent dei same trinna, og alle barn over heile jorda bablar omtrent på same måten heilt til dei begynner å trena mest på dei lydane dei høyrer menneska rundt seg bruka, noko som sjølvsagt avheng av kor på kloden dei måtte befinna seg.
Og så er det alle personlegdomstrekka som tilhøyrer det enkelte individet. Å sjå dei utvikla seg er minst like fascinerande. Langsamt, men likevel heilt frå fødselen av viser dei kven dei er og kva som er deira særtrekk. Før eg fekk mine fire trudde eg at kultur var ei langt sterkare kraft enn arv, og at veldig mykje kom av kva oppdraging og påverknad eit menneske får. Etter å ha fått opplevd fire eigne barn, tantebarn, vennebarn, elevar, og nå i dette kapittelet fire barnebarn, innser eg at mykje meir enn eg trudde nok er medfødt personlegdom. Sjølvsagt kan denne påverkast, men ganske mykje trur eg er genuint knytta til enkeltindividet. Det er derfor me kan utfylla ein annan så godt og få til så mykje fint saman. Når det gjeld den yngste i Oslo så er eg heilt forelska i det gode smilet og det nysgjerrige blikket hans. Storebror er ein liten filosof som elskar å dansa og synga. Han har i tillegg ein sterk vilje som utan tvil kan bli brukt til mykje fint. Eg er ikkje dummare enn at eg innser at når det gjeld temaet barnebarn så er eit menneske på sitt aller minst objektive livsområde.Heldigvis blir det omtrent slik med elevar og. Det er ein kjærleiksmekanisme som kjem både vaksne og barn til gode…
Sunniva lurde på om eg kunne ta med meg ein ryggsekk med julegavar heim til Bryne. Det kunne eg, og eg var glad for at ho fulgte meg til stasjonen med all bagasjen. Me gjekk ned til Oslo S og fekk leigd oss ein stor bagasjeboks det slik at me kunne få svingd oss litt til toget skulle ta meg med heimover. Sunniva fekk kjøpt seg både peparkakedeig, nonstop og seigdamer til pynt og i tillegg ny grøn vinterkåpe. Me feira med quiche, kaffi og ein scone på deling i det eg trur heiter operapassasjen. Sunniva gjorde meg merksam på nokon som kom i mot oss. Eg såg opp, og trudde det var nokon me kjende. Då gjekk det opp for meg at mannen som passerte var Jonas Gahr Støre. Han helste «Hei, hei!» og smilte så koseleg før han gjekk vidare mot det eg antok var kontor avdelinga hans. Eg går ut frå at dei to som gjekk på kvar si side av han med øyrepropp i øyra må ha vore livvaktene hans. Det må vera rimeleg spesielt å ha med seg livvakter enten ein skal ut i lunsjpausen og ta ein kopp kaffi, skal på kino med barna eller ta ein joggetur om kvelden. Eg kjende litt på takknemlegheiten over å ha ein statsminister som virkar å vera ein hyggeleg og omgjengeleg reflektert mann med beina planta trygt på jorda. Slikt kan ein ikkje rekna som opplagd og sjølvsagt.
Nå har ei veldig hyggeleg billettørdame kontrollert billettane våre. Ho venta tålmodig viss nokon brukte tid på å leita fram billetten, og lytta medfølende til ho som sa at det var bare så vidt ho våga bruka tog viss det var noko det var viktig å rekkja fram til i tide. Ho sa at slik var det dessverre og at ho forstod det godt, men at på akkurat denne avgangen her var det sjeldan store forseinkelsar eller kanselleringar. Slikt kan jo vera greitt å vita.
Nå ordna ho ny plass for ei dame som lurte på om det gjekk an å få eit dobbelsete aleine sidan det var så mykje ledig plass. Ho svarte: «Det tror æ nok at æ skal klare å ordne. Alle liker jo best å ha et sede for seg sjøl..» Og til dei to som skulle ha delt setet. » Nå må dere bare kose dere med at vi har god plass i dag».
Fleire gonger på togreiser har eg faktisk tenkt på kor god stemning det blir av smilande og serviseinnstild personale. Me skulle alle bli litt flinkare til å hugsa at me heile tida rører ved liva til dei me til ei kvar tid har rundt oss. Det kostar oss stort sett lite å vera snille og vennlige.
Heidi
Dagen begynte med ein morgontime saman med det yngste barnebarnet slik at mamma skulle få sova litt lenger. I løpet av den timen hadde me oss litt «morgon mat» . Han som er nybegynner i kunsten å fortæra fast føde fekk ein kvart mosa banan medan mormora drakk nytrekt kaffi med koppen plassert langt unna gripevidde på bordet. Han fekk ei eiga skei i handa i tillegg til den eg mata med, og med stor entusiasme gjekk mosa banan inn og ut av munnen, på smekke pyjamas og barnestol. For ei heldig mormor som får bidra til hans første veke med fast-føde-læring.
Veslegut, som akkurat runda halvåret, er sånn omtrent den blidaste og mest fornøgde babyen eg har møtt i mitt liv. Det er veldig fint både for han sjølv og for alle rundt seg. For ein voggegave å vera smilande og glad, ikkje ha vondt nokon plass, og å oppleva verda som ein vennleg og interessant plass. Menneske kjem i alle variantar, alle med sine styrker og svakheitar og alle laga ulikt for at me skal passa i saman i intrikate mønster og saman bli til.fine bilete.
Då Sunniva stod opp, laga ho sin eigen variant av morgongrøt til oss av havregryn krydra med gurkemeie og honning og toppa med banan og hakka nøter. Eg spurde fint om å få hella mjølk over slik eg alltid gjer med havregrøt, og det fekk eg jammen lov til. Grøt med honning og gurkemeie smakte så godt at eg trur eg må prøva den varianten heime og.
Det var nydeleg å ta oss god tid, og etterkvart kom me oss då ut. Me hadde avtalt å møta Halvard på Majorstua til lunsj. Me møttest på Pust, ein veldig triveleg kafé som ikkje ligg så langt frå MF der eg i si tid studerte eit år for å ta kristendom grunnfag. På denne kafeen er det god plass til å ha med barn, og mange sit der med berbare PC-ar og ein kaffikopp.
Me gjekk Bogstadvegen ned til byen igjen, og eg kunne ikkje la vera å dra på smilebåndet då interiørbutikken Kid hadde store plakatar om at alle julevarer var til halv pris. Eg har innsett at eg ofte småspring eit steg bak meg sjølv og sikkert ei lita mil bak dei fleste andre. For.meg er jula framleis noko.som ligg fleire veker fram i tid, og som eg så vidt har begynt å tenkja på.
På veg tilbake skulle me henta storebror i barnehagen. Me fann ut at det ville gå raskast om Sunniva henta aleine, og eg venta på Tøyen torg med minstemann som skulle ha ein lur i vogna. Eg hadde tenkt at viss det blei kaldt kunne me varma oss på det fine biblioteket der. Streken i den rekninga var at barnevogner måtte parkerast ute, og med ein sovande baby i vogna var det nok best å vera ute. Eg var innom eit bakeri og kjøpte med «heimebakte peparkaker» for å varma meg litt. Så blei eg vandrende litt fram og tilbake og observera folk. Det er ein aktivitet eg alltid synest er interessant. Eg såg ein smilande selgjar av =Oslo sitt julenummer.stå der tålmodig utan å få seld meir enn eit par magasin. Heldigvis såg eg at dei aller fleste smilte tilbake og sa høfleg neitakk på spørsmålet om dei ville kjøpa. Det slo meg likevel at det å vera selgjar ute om vinteren må vera både kaldt og tålmodskrevjande. Jammen møtte ikkje ei eg kjende og, sånn heilt uventa. Plutseleg kom tantebarnet mitt Vilde rett forbi meg. Ho var midt i ein telefonsamtale, men stoppa opp og gav meg ein klem og kviskra at ho ville melda meg etterpå.
Me kom heim til Sunniva og Trygve med to.barn, varer me hadde handla, og alt me hadde hatt med oss. Ein av dei små eller store ulempene med å bu slik, er at den einaste måten å koma seg opp til leilegheita i fjerde og femte etasje er å gå dei 50-60 trappetrinna opp gjennom etasjane i den gamle gråbeinsgarden…
Dotter mi er beundringsverdig sterk, ho bar varene og to og eit halvtåringen, medan eg gjekk bak med babyen og veska mi. Som smånevrotisk eldre bestemor haldt eg barnet veldig fast med den eine handa, og hadde den andre på rekkverket. Nå har eg gjort akkurat dette såpass mange gonger at eg nesten klarer å tenkja at dette går heilt fint… Så fortel eg meg sjølv at eg må passa meg for å bli nevrotisk overforsiktig, for det er ein litt slitsam tilstand som eg nok har gode gener for å utvikla…
Min flinke svigerson laga nydeleg tacomiddag til oss, og Halvard kom hit for å eta middag og vera i lag med oss. Toogeithalvt-åringen serverte peparkaker i ei rosa skål, og prøvde å hala leggetida ut så langt han kunne. Det tolkar eg som eit sunnheitsteikn.
Heidi
Dagen starta med kaffi og to adventslys hos Eva Mari og Henrik på Haslum. Planane om ein føremiddag i byen vart byta ut med å halda seg inne første del av dagen. Det skuldest mellom anna veret som framleis var grått og vått. Eva Mari fortsette med å hekla englevenger til engleproduksjonen sin. Ho har ei heil lita korg klar, men trong endå fleire. Det å hekla englevenger er ein så vakker adventaktivitet at det må eg passa på å få fletta inn i eit dikt eller ei vise før eg gløymer tanken.
Eg strikka vidare på skjerfet med innebygd blondekant, og etterkvart åt me ambrosiabrød med smør og brunost og såg på ein for meg inntil dette ukjend julefilm: «Så er det jul igjen,» om norske Thea, busett i New York som tek med den indiske kjærasten sin til norsk jul heime i Telemark. Sjølv om det nasjonalromantiske aspektet var smurt i litt tjukke lag med mykje brunost, lang skitur, obligatorisk isbading julaften føremiddag, bunadar, ribbe og akevitt, så såg me i glimt oss og våre landsmenn gjennom såpass framande briller at norsk julefeiring vart litt småkomisk. Etterpå skrudde me på norsk langrenn, og etter å ha høyrd på kommentatorkommentarane ei stund om «pallplassar og tidelar,» så kunne eg ikkje heilt fri meg for tanken at me nordmenn er litt rare.
Eva Mari si matlaging overgår det meste eg sjølv driv på med, og ut på føremiddagen vart det servert salat med varm chevreost, rista valnøtter, pærer, cherrytomatar, honningdressing og balsamico. Så pakka eg saman den mobile garderoben og utstyrskassen min, og me kom oss på banen i god tid til å rekka «Juleroser» med Herborg Kråkevik og kompani på det norske teateret. Me rakk til og med ein kopp kaffi i foajeen.
Me fekk med oss premieren av ei forestilling som skal gå to gonger kvar sundag fram til jul. Ideen byggjer vidare på juleheftet «Juleroser», som Herborg Kråkevik har gitt ut kvar jul i ganske mange år med mange fine tekstar og betraktningar frå norske forfattarar. I år var temaet englar så ho ankom svevande og syngende i sele over scenen. Eg har veldig sansen for dama, og synest ho er både flink og klok i tillegg til å vera seg sjølv på ein trygg og eigenarta måte. Ho hadde med seg eit lite orkester, Solveig Kloppen, Ina frå «Jul i svingen,» og «Skam», Frida Ånnevik, eit mannskor og to flinke menn eg ikkje hugsar namnet på. Saman framførde dei fine tekstar på ulike måtar, og det vart vist bilete frå juleheftet på storskjerm, mellom anna det biletet eg er så glad i som viser to barn bera ein såra engel på båre. På eit gitt tidspunkt i forestillinga vart alle me som var publikum i den store salen som tilhøyrer hovudscenen, forandra til eit gigantisk kor som framførde «Det lyser i stille grender.» Eg anbefaler forestillinga til dei som har sjanse til å få ho med seg.
T- banen tok meg, koffert, ryggsekk og nett vidare til Tøyen. Sunniva ønska seg nokre matvarer og tennbrikettar, så eg var innom Rema på Tøyen torg der eg først fylde ei handlevogn med bagasjen min. Tennbrikettar var ei nøtt å knekkja. Eg leita fram og tilbake i alle hyller, og prøvde utan hell å få hjelp av nokon. Ein ansatt prøvde å overbevisa meg om at det var tennvæske eg trong. Ein medkunde på min eigen alder prøvde å hjelpa meg å leita i hyllene, det og utan hell. Eg sa at me fekk prøva å finna fyrstikker, då var me kanskje på sporet… Han parerte med at fyrstikker var sååå 1990, nå var det tennarar som gjaldt…
Til slutt konkluderte ein ekspeditør med at dei nok var utselde for tennbrikettar… Nederst på handlelista eg hadde fått på sms stod det: ”Skumnissar til etter at barna har lagt seg…» Det burde vera ein enkel instruks, men eg fann dei ingen plass i godterihyllene. Det var bare å bita i det sure eplet igjen og bli ho masete litt slitsame dama med ei trillevogn full av bagasje…
«Unnsjyll, mase, men he dokke skomnissa? Æg finne di ingen plass?»
???
Plan B i håp om å lukkast: Hemningslaus knoting etter å ha prøvd å sjekka ut at ingen Brynebuar på ferie lytta til samtalen:
«Skumnisser?»
???
«Godteri… Sånne myke julenisser?»
???
Og der vart det påkopling av plan C. Det blei yoghurtnøtter i staden. Godt det og…
Heidi
I dag hadde me bestilt bord på Villa Bekk på Bekkestua til eit svigerinnetreff her i Bærum. Tilfeldigheitane gjorde at det var på dagen eit år sidan sist me gjorde det same. I fjor møttest me på Bærums Verk og hadde middag der.
I dag måtte dessverre Astrid melda pass i siste liten på grunn av av sjukdom me sakna å ha henne med, men me andre hadde det veldig koseleg. Eg og Eva Mari hadde nydeleg fiskesuppe som ein kan nyta synet av her. Etterpå toppa me det med kaffi og dessert. Spesialiteten på staden var italiensk mat men akkurat zuppa var norskinspirert. Det var romsleg med plass, hyggeleg personale og avslappa fin stemning der. For meg vart det ein ekstrabonus å tilfeldigvis møta Birgitte som eg ikkje hadde møtt på lenge. Ute var det grått, rått og vasskaldt, så det var ein fin dag å vera inne.
Før restaurantbesøket var me ein liten runde i butikkar på Bekkestua. Eg handla garn på halv pris i ein konkursbutikk, og etterpå var me innom to.fine bruktbutikker der eg fann litt forskjellig julepynt til Sunniva som driv og pyntar leilegheiten til jul for første gong.
I ettermiddag har Eva Mari lært meg å strikka skjerf med «innebygd blondekant». Det var mykje lettare enn det såg ut til, og så kjekt at eg hadde problem med å leggja arbeidet frå meg.
I kveld har me fyrd i omnen, drukke varm kakao og sett på «Skal vi danse». I morgon er planen ein føremiddag i byen, matiné på teateret med Herborg Kråkevik, og så tilbake til mormorlivet på Tøyen. Så heldig eg er.
Heidi
