sporisand

Det er fantastisk å sjå på den utviklinga eit lite menneske gjennomgår dei første månadane av eit liv. Frå å liggja med eit introvert, mystisk og klokt nyføddblikk, set ni-vekers-barnet opp smil som kunne ha smelta gråstein, pludrar klokt med omgivelsane og ser seg om med forvitne og vakne auge. Då barna vaks opp sa eg ofte at eg helst ville hatt ein baby i huset til ei kvar tid.  Akkurat nå er eg så heldig at eg har ein baby i huset på deltid, og det er fantastisk. Aller helst skulle eg hatt ho her på heiltid, men eg innser at det er noko viseleg i at menneske stort sett får barna sine i god tid før dei er femti. Ein bør kanskje vera ferdig med perioden som tenåringsforeldre før ein rundar syttifem…  Det er fint med samver på tvers av generasjonane. For nokre veker sidan då barnet vårt låg der med eit Mona-Lisa- smil gjorde eg kva som helst i håp om at det store ekte smilet frå auga og gjennom heile resten av ansiktet, skulle visa seg. Eg smilte så eg gjekk med konstant gangsperre i munnvikane i dagesvik. Så fekk eg sjå barnet i armane på oldefaren sin, og etter få minutt såg eg han få akkurat det smilet som eg nesten hadde gått på hendene for i vekesvis for å få sjå…

Eg får unna han såpass… Det er forresten merkeleg med oldeforeldre. Framleis vil elevane ha forkle, skaut og dult i håret når dei av ein eller annan grunn skal gå inn i rollen som bestemor. Mi bestemor var akkurat slik, men det var for hundre år sidan. Nå kler bestemødre seg omtrent som tenåringsbarnebarna sine, og oldeforeldre spring omkring i dongeribukser eller småjoggar rundt i fjellheimen iført kompresjonstights. For eigen del må eg innrømma at eg ikkje sprang maraton då eg var i tjuåra, så det er kanskje mindre sannsynleg at eg kjem til å gjera deg viss eg ein gong blir oldemor. Likevel er det litt oppmuntrande å tenkja på at slike oldeforeldre finst.

Eg har hatt koseleg besøk i kveld av Gry og Anne Mette. Me har ete glovarm suppe og løyst verdensproblem. Nå er det viss best å avslutta den dagen som faktisk tok slutt for fleire timar sidan. Eg har store planar om å vera usedvanleg effektiv i morgon.

Eg har sagt til folk som gjerne vil kjøpa bøker direkte frå oss at me er heime frå ca 14.00 og utover i morgon. Nå skriv eg det her og 🙂

Heidi

For andre veka på rad har eg vore på Vidsyn, restauranten i 18. etasje i høghuset og ete
god mat. I kveld var eg invitert til å lesa dikt på julebordet til pensjonistgruppa i undervisningsforbundet. Eg trur eg har jobba i lag med nesten halvparten av dei, og ei av dei som var der ar eg sjølv hatt som lærar i si tid.

Det var kjempekoseleg. Eg saknar dei tidlegare kollegene mine, oppdagar eg, og eg innser at eg har bevega meg frå å vera den aller yngste på jobb til å bli ein av dei eldste. Nå er eg faktisk den av alle i kollegiet som har jobba lengst på Bryne skule. Det er ein litt skremmande tanke. Eg oppdagar at eg saknar litt å synga Deilig er jorden, og Long time ago in Betlehem med calypsorytmer på julebordet. Noko av det aller finaste i kveld var å  høyra Anne Kristine spela munnspel.

Nå er eg ferdig med alt som skal skrivast av manus og bøker før jul, eg har hatt alle utvklingssamtalane, evaluert iop-ane og gjort unna alle samarbeidsmøte. Nå skal eg ha helg og begynna å tenkja på jula. Eg skal ha besøk, passa barnebarnet, ordna litt julegavar, skriva eit julebrev og kanskje baka litt. Det blir fine greier.

Tider skal komme, tider skal henrulle…

Heidi

Lysfesten vart eit fint arrangement. Å sitja tett saman med mange ungar i eit rom opplyst av stearinlys for å snakka om å tenna lys i mørket på ein av dei mørkaste dagane i året, kjendest fint. Etterpå hadde eg time i femte klasse om vennskap, og så var det øving til forestillinga vår.

Ein gjeng gutar bad om å få øva litt aleine på eit øverom. Litt nølande printa eg ut ein songtekst til dei og tjuvlånte trommestikker frå kulturskulen. Eg sa til dei at eg kom tilbake om ei lita stund for å sjå korleis det gjekk.

Då eg etter eit kvarter kom tilbake, sat tre av dei djupt konsentrerte over trommer og elgitarar, medan den fjerde sat på ein stol med teksten på eit notestativ og song. Det var noko med stemmen hans, og med måten dei framførde det på som gjekk rett i ryggrada på meg.

Det opna seg ei heilag luke i kvardagen. Det var heilt uventa at dei spelte og song så fint. Eg hadde nesten lyst til å setja meg ned og gråta over den rørande og upolerte versjonen av Boulevard of broken dreams, som dei framførde. Dei kikka bare så vidt opp og registrerte meg, men haldt roleg fram med songen sin.  Det er slike øyeblikk som gjer lærarjobben nesten magisk. «Får me lov til å framføra denne på forestillinga?» spurde dei.

Eg svara ja utan tenkjepause, vel vitande om at magi kan vera ein sommarfugl som lettar og flyg sin veg, men eg kryssar fingrane for at dei som skal høyra på vil få oppleva litt av det same som eg gjorde.

Etter vanleg arbeidstid, hadde eg fem utviklingssamatalar med elevar og foreldre. Det er alltid litt travelt på førehand, men nesten utan unntak opplever eg slike samtalar som ein veldig fin del av jobben min.

Det er fint å sjå elevane mine i lag med foreldre, og når foreldra sit der med det finaste dei har, går det alltid opp for meg kor ufatteleg stort ansvar det er å vera betrudd å stå der med deler av barndomen til desse barna i hendene sine. Det er nå dei er ungar, og det er nå me skal vera med og gje dei den barndomen dei skal bera med seg vidare gjennom livet, slik eg ber med meg barndomen min. Eg tenkjer på visdomsordet: Barnet som blir bore skal seinare bera den vaksne…

På Bryne skule har me eit fint motto: Me skal gje barna lyst på livet og evna til å meistra det. Eg håpar me klarer å halda denne visjonen oppe i vandringa vår gjennom nasjonale prøver, gangetabellar, grammatikk, øvingar i sosial kompetanse og i lange og mange friminutt i regnet.

Eg kan forsikra dei som les om at me gjer så godt me kan.

Heidi

I morgon skal eg vera med på noko nytt. Eg er medansvarleg for å arrangera lysfest på skulen for dei av elevane våre som ikkje skal vera med på skulegudsteneste. Eg har ofte vore veldig aktivt med på planlegginga av julegudstenester, så då dei etterlyste folk som hadde lyst til å vera med på å arrangera det alternative opplegget, så fekk eg det for meg at det kanskje var min tur til å gjera ein innsats her. Livssyn, etikk, religion og historie er fag som interesserer meg veldig, og eg syntest i grunnen dette var ei spennande utfordring. Me skal pynta aulaen med mange levande lys, tenna adventkrans med Inger Hageup sitt vakre adventsdikt og fortelja om feiringa av lyset i forskjellige livssyn og religionar heilt frå førkristen tid i Norge, kristendomen si feiring av lyset, hinduistisk og sikhorientert feiring av lysfesten divali, jødisk hanukka, islamsk id og humanetisk feiring av menneskeverd og gode verdier. Handdokka Theodora er klar til å vera med meg når me har dei minste elevane, og er eg ekstra heldig står teknologien oss bi og, slik at me kan visa bilete og filmsnuttar og spela julemusikk…

Dette er på ingen måte eit innlegg i nokon debatt om skulegudstenester eller ikkje, og vil nødig at det skal oppfattast slik. Eg hadde bare lyst til å skriva at eg i grunnen gleder meg til i morgon og håpar at det blir ei god oppleving for ungane som skal vera i lag med oss. Som ein bieffekt får eg ikkje med meg skulegudstenesten. Eg ynskjer dei som er involverte der lukka til. Førjulstida på skulen skrir fram i eit tempo som gjer meg litt kjensla av å springa bak meg sjølv, men slik har det alltid vore, og slik skal det viss vera… I dag har me til og med hatt snø, elevane var elleville og rant på akebretta sine i friminutta sjølv då nedbøren fekk meir og meir preg av regn. Ein snømann og to på fotballbanen vart det og… Eg unnar regnværsbarna våre, som har vore ute i regn i dei fleste friminutta i snart fire månadar eit vinterfriminutt med snø.

Sjølv om eg foregrip dagane litt, så lar eg Inger Hagerup få slutta innlegget med det siste verset i advenstdiktet sitt.

Vi tenner fire lys i kveld, og lar dem brenne ned,
for lengsel, glede, håp og fred,
men mest allikevel for fred
på denne lille jord, der menneskene bor.

Inger Hagerup

Verset og biletet i dag får vera ein kommentar til fredsprisutdelinga som nettopp fann stad. I ungdomen gjekk eg med Nei-til- atomvåpen- merke på kåpa mi. Merket har eg mista, men hjartet mitt seier framleis det same som då om denne saka.

Heidi

I dag kom boka vår! Så gildt og spennande! Den som ser nøye på omslaget ser at den eine varianten er på nynorsk og den andre på bokmål. Det er alltid spesielt å halda ei bok i hendene for første gongen. Ekstra gildt er det at det er eit samarbeid med Ingrid og at hennar teikningar kjem i bokform. Dette har vore ein draum for oss begge.

I nokre tilfelle er teksten litt ulik på bokmål og nynorsk, rett og slett fordi det var vanskeleg å få til ei god omseting frå den eine målformen til den andre. Det betyr for eksempel at bokmålsvarianten av ei slangemor kanskje er hakket tøffare og har meir humor enn ho nynorske som er utmatta og grenselaust glad i ungen sin…
Nokon har spurt meg korleis dei kan få tak i boka. Me renn litt ut for tid på den måten at foreløpig kan ho bare kjøpast hos oss, og om ho skal vera aktuell som julegåve så hastar det jo litt. På lørdag er me heime frå klokka to og utover i tilfelle nokon har lyst til å kjøpa denne eller ei anna bok. Me kan og senda, og i nærområdet kan me til og med levera på døra om nokon skulle ynskja det. Boka kostar 200 kroner, og ved sending kjem portoen i tillegg…

Elles så har dagen vore fin og intens og han har til og med bydd på nydeleg vinterver. Ein av dei tinga eg har heva lønn for i dag, er å baka lussekattar med elevar.

I kveld har eg hatt besøk av fem gilde damer. Tida har ikkje heilt strukke til, så eg har øvd meg på å ta i mot besøk i eit hus som ikkje er heilt rydda og nyvaska (Som om det var første gongen eg gjorde det…)-
Desemberkveldane er naturleg mørke og med eit rask innsats med grønnsåpe eingongsmopp, dunkel belysning via stearinlys og mandarinar som luktar godt, så er det rett årstid til å øva på… Eg tydde til og med til det skitne trikset å rulla små kuler av ferdig peparkakedeig som stod i ovnen og godgjorde seg når gjestene kom, slik at huset lukta av julebakst… Det vart ein fin kveld. Nå skal eg snart vakla i seng…

Heidi

For fem minutt sidan såg togvogna slik ut. Nå er det heilt fullt her inne og toget har nettopp begynt å gå. Klokka er halv fem, og det er heilt mørkt ute allereie. Her inne er det varmt og godt. Ute er det iskald vinter. Me har hatt ei veldig fin helg.

Leif kom på fredag kveld, så nå ha me hatt eit par dagar i saman hos Henrik og Eva Mari. I dag tok me to banen ned til Oslo for å eta Thai- lunsj med Halvard. Det var lenge sidan sist eg hadde sett han, og det var så fint å få snakka med han igjen. I løpet av ei vekes tid kjem han heim på juleferie. Det gleder eg meg til.

Nå ser eg fram til ei lang og fredeleg togreise. Eg har tenkt å bruka turen til å lesa bøker og strikka selbuvottar. Vekene som kjem blir travle og intense, så det skal bli deilig å bruka sju togtimar på å ta livet med ro. Eg har lese ferdig boka om Erik Bye som vart eit stort og ærleg portrett av ein spesiell person. Han hadde mange sider, og ikkje alle var like godt kjende for meg. Det eg vil ta med meg vidare er engasjementet hans og pågangsmotet til å slåst for det han trudde på med alle middel han hadde for handa. Eg vil avslutningsvis la Erik Bye koma til orde sjølv med diktet Fløyterens hjerte, som nok er eit sjølvportrett.

Du spør meg: Hva bor vel i fløyterens hjerte?

Tenn lyset,

sett døren på klem.

La alle de tause der ute få vite:

I fløyterens hjerte har alt som er ordløst i livet

sitt hjem.

En higen mot havet, en sitring i seilet,

et håp om en havn.

En sorg du har båret, en undring, en tanke

som aldri fikk navn.

Men hvem kjenner fløyterens hjerte?   Erik Bye

Heidi

Her kjem eit billedbrev frå ein svært innhaldsmetta dag…Me var mellom anna på Performanceforestilling på Høvikodden. Elles så har strikkepinner og heklenåler gått seg varme, og me har vore i eit gildt middagsselskap. Eg har opplevd litt av kvart som kan unnast meir spalteplass enn dette. Det får venta til seinare.

Heidi

Nesten som klimaflyktning, har eg fått ein desemberdag utan storm og nesten heilt utan regn. Det kjennest ikkje feil. Eg har vore på kaffibesøk hos Baker Hansen med alle Bærumssvigerinnene mine og har gått tur på lett isete vegar.

Her inne går det i strikking og hekling og roleg liv. Eg filosoferer over at eg har gjort uvanleg lite juleførebuingar fram til nå, men det stressar meg ikkje nevneverdig. Siste veka i november las eg på Facebook at nokon skreiv «Endeleg fått pynta huset til jul!» For nokre år sidan ville det nesten ha provosert meg litt, for eg syntest det var litt trist at folk var leie av jul før jula kom. Nå har eg i grunnen skifta meining. Eg unnar alle som vil ha jul første desember å pynta juletreet då om dei vil det. Sjølv held eg på at det held å vera klar om kvelden den tjuetredje, så det er masse tid igjen endå…

Eg torer nesten ikkje seia det høgt, men eg likar mørket. Det er koseleg å tenna lys inne i huset og bare la seg pakka inne. Kanskje det er bieffekt av å vera B- menneske at alt går litt for fort for mitt innebygde tempo? Kveldane kjennest for korte, morgonane kjem alt for tidleg, jula kjem for fort og sommaren er plutseleg slutt nesten før han er komen. Eg las at nokre forskarar hevda at B- menneske var litt «feilprogrammerte» og laga for døgn på tretti timar. Kanskje me er laga for år på seksti veker og? … Men elles har eg det bra…

Som eg nemnde i går så held eg på å lesa den nye biografien om Erik Bye. Det er ei tjukk og interessant bok. Eg hugsar jo lørdagskveldar og julaftenar med Erik Bye frå barneperspektiv, det er spennande å lesa om mennesket bak. Han framstår som ein rastlaus og utolmodig eventyrar, med eit større indre mørke enn det som har vore offentleg kjend, men mest av alt framstår han som raus og modig. Eg hugsar så vidt Rolf Just Nilsen i rollen som hoffnarr, men var for lita den gongen til å forstå at hoffnarren mellom anna representerte ein sviande samfunnskritikk mot det offisielle norske synet på atomvåpen. Det er synd at Rolf Just Nilsen ikkje er i blant oss lenger. Han kunne ha trengt hatten sin nå 🙂 Eg har alltid hatt ein svakheiter for hoffnarrar. Dei dukkar ofte opp i dikta og skodespela mine.

Heidi

Så er eg vel framme i Bærum etter ein kort dag på jobb, ein halvtimes venting på Bryne stasjon, buss for tog til Moi og ei lang og avslappande togreise der eg har strikka på ein liten matroskjole og lese den nye boka om Erik Bye.

På toget sat eg saman med ei godt vaksen dame, som først strikka selbuvotter og så spelte eit candiecrushliknande spel på mobilen sin. Det er herleg uforpliktande å sitja på toget, og deilig å bli henta med bil og hund. Eg har ete julegraut med mandel, funne mandelen og spandert marsipangrisen på husherren me har drukke kaffi og ete peparkaker med blåskimmelost og heimekokt plommechutney. Eg ser fram til ei roleg helg i Oslo. Det har gått opp for meg at det snart er jul.

Billedbøkene er ferdig trykte. Nå gler eg meg til å få sjå dei og ta på dei. Det er seint og nettet er litt dårleg. Eg kjem sterkare tilbake i morgon.

Heidi

Arbeidsdagen har vore intens og levande slik skuledagane ofte er det i desember. Saman med ein gjeng glade unger har eg laga englar. Raude englar, lilla englar rutete englar og kvite englar, englar med svarte fjør og kvite fjør, med perlekjeder og tiaraar, englar som kan fly og englar som helst ville liggja stille. Uhelbredeleg merka av eit år på formingslærarskulen i Nododden i den tida «Fri forming» var mantraet, så er eg aller mest fornøgd med slike prosjekt som ender opp med at elevane går heim med vidt forskjellige produkt.

I mitt hovud er ein engel som ser ut som eit romvesen eller ei and meir autentisk enn ein som ser masseprodusert ut, men eg innser at eg kanskje høyrer til ei lita sær og utdøyande undergruppe av lærarstanden. Når prosessen er på det aller mest prosessaktige, og det er fjør og perler og ulltråd på alle bord og golvflater, så hender det at eg synest det passar dårleg å få besøk av meir velorganiserte menneske, men til slutt blir det bra og alle er glade. Her skulle eg gjerne ha limt inn bilete av eit par særprega englar, men eg hadde rett og slett aldri tid til å ta opp mobilen, som for øvrig var gjengløymt på arbeidspulten min nede…

Etter ein naturfagtime med elleville PH-målingar, var det duka for nok ei kreativ økt der elevane skulle øva til ei forestilling me skal laga til resten av skulen siste veka. Det blir meir enn spennande å sjå om me kjem i mål, men me gjer jo som regel det…

Nå har eg pakka kofferten for å setja meg rett på toget etter jobb i morgon for å ha ei frihelg i Oslo/ Bærum. Ryktet seier at fleire deler av distansen kan bli med buss for tog. Me går sjå. Kanskje nokon har bruk for eit slagord eg laga akkurat nå: «Alt kan skje med NSB». NSB kan få det gratis av meg om dei vil. Eg har fleire fine turar med uventa element å takka dei for…

Nå skal eg på vift med Odd Christian. Me har tradisjon for ein dag i adventstida med julegavehandel og middag ute. Etterpå må eg innom Lillegull sidan eg ligg an til å vera borte frå henne ei heil langhelg.

Nå var det litt husrydding ja… Folk lurer på korleis eg får tid til alt eg gjer. Litt beskjemma må eg innrømma at det er ei prioriteringssak. I dag kan det kanskje passa å by på eit slags reisedikt frå den siste diktsamlinga mi…

Kanskje er det deg

Så går tida
som lange tog
gjennom det
foranderlege landskapet.

Det hender eg hopper av
og på i fart
og lurer på kor eg skal hen.

Kanskje er det deg eg møter
i ei av vognene.
Kanskje me gløymer å gå av
og blir gamle saman.

Heidi