sporisand

Nå er me i det siste kapittelet i den nye boka. For meg er det eit viktig kapittel. Tittelen «Pust på oss, Gud», spelar på skapinga i Bibelen der Gud skapar mennesket av jord, legg seg ned og pustar sin eigen pust inn i nasebora til jordmennesket slik at mennesket blir eit levande vesen. Det er eit fint bilete, synest eg, mold frå jorda og pust frå Gud. Me treng begge deler, spesielt i utfordrande tider.

Her kjem nokre av dikta du kan finna i denne bolken.
***

Eg kler meg i ei kyrkje av håp

Eg kler meg
i ei kyrkje av håp
og veit eg skal elska.

Eg kler meg
i ei kyrkje av håp
og går med modige steg
ut til den farlege kjærleiken.

Å praktisera håpet,
Det skulle falla meg
uendeleg lett.

Bare håpet
har feste i vind.
Bare håpet er realistisk.
Der bur me, saman med Gud.

***

Bortanfor all folkeskikk

Ein lengt og ein trong
bortanfor all folkeskikk,
om å reisa seg frå kyrkjebenken
og leggja seg flatt på golvet
i midtgangen eller i koret
med pute og teppe
midt under ein gudsteneste.
Liggja der og sjå i taket
eller med lett lukka auge
og la seg bera av salmesong og orgeltonar
av kyrie og lovsong
bare la røystene til dei som trur,
få stryka meg mjukt
som var eg eit lite barn,
Liggja der og ta i mot
med halvopne auge,
trekkja teppet tettare rundt kroppen,
kjenna varmen av ullsokkar mot kalde tær,
Bare la velsigninginga synka
forsiktig over meg,
og inn i meg.
Bare ta i mot
før eg reiser meg og går ut.

***

Kom og finn oss

Kom visdom
og bygg huset ditt hos oss,
me har lengta.

For våre anspende kjevar
og stive nakkar si skuld.
kom og finn oss nå.

***

Kyrie

Ein kan sjå feil
sjølv med kjærlege auge
og laga sår med varme hender.
Sjølv velmeinande føter
kan trø på feil vegar
og ikkje vita om det.

Kyrie
Kyrie eleison.

Me veit ikkje betre.
Ikkje alltid.

***
Når du gløymer å hugsa kven du er

Når du gløymer
å hugsa kven du er,
skal du lista deg til Gud,
du kan godt gjera det i mørket.
Han hugsar.
Forsiktig bøyer han seg ned,
så kviskrar han namnet ditt
forsiktig inn i det eine øyret.

***

La hjarta våre bli tøyelege

La hjarta våre bli tøyelege,
lette å strekkja og forma
til det me framleis ikkje veit
Det er slik me verkeleg treng dei.

La ikkje frykta vår
ropa høgare
enn det ho og me fortener.

***

Sekundet

Å halda eit sekund
i hendene mine,
tynnhuda og lite
mellom fortid og framtid,
stryka det varsamt,
med blikk
og med nakne fingertuppar,
velsigna det
og la det fly vidare.

***

Pust på oss Gud

Her står me, lett skjelvande
i jord og vatn
og pustar menneskepust.

Pust på oss Gud.

***

Og med dette takkar eg for meg i dag. Kom gjerne med tankar om dikta dersom du har lyst.

Heidi

Allereie i den føste diktsamlinga mi som eg skreiv då eg var eit par og tjue år, hadde eg med meg eit dikt med Matrjuskamotiv. Det er for meg noko veldig sant med desse russiske dokkene der den minste dokka har lag på lag med mødrer utanpå seg. Eg har brukt dette som namnet på den delen av boka som handlar om akkurat dette: Å vera eit barn, å vera mor, å ligga godt an til å bli bestemor. Her kjem det eit lite utval av desse og.

***

Dei som ikkje lenger er her

Til mi overrasking
er dei her ofte endå.
Eg trudde dei ville lukka døra bak seg
og aldri sjå seg tilbake,
men framleis har dei meiningar
og framleis smiler dei til meg
med og utan tenner og gebiss
Rett som det er hevar dei augebryna
og ristar tankefullt på hovuda sine.
Framleis oppdagar eg,
oftare enn ein skulle tru,
at eg endå er eit barn.

***

Viss dei framleis var her

Med besteforeldra mine i live
ein einaste dag i sommar
kunne me reisa på tur
og dei som ville kunne springa barføtte
i graset med sitronsommarfuglar i hekken
og mørkeraude roser langs veggen.
Me skulle ha med nistekorg og teppe til å sitja på,
med farmor sine nysteikte fiskekaker
og morfar sine arme riddarar
og eventyrbrus og wienerbrød
han hadde med seg heim i sykkeltaska
og farfar kunne løfta meg høgt opp i lufta
og seia at eg var den vesle dokka hans
Moster kunne og få vera med
ho kunne ta med eit fat
med tjukke pannekaker
frå det gamle kjøkkenet sitt
med skrå blå kjøkkendører.
Bestemor skulle smila tannlaust
og le litt av det heile
medan ho tok fram ein reisegrammofon,
kor ho nå skulle få den i frå
kor ho nå skulle få den i frå
og gamle plater med Jim Reeves.
Til slutt skulle me passa på
at dei gamle folkevognene
nådde solnedgangen med god klaring.

***

 
Så går det ein veg

Så går det ein veg
Langs blonder og kneippbrød
mellom brunost og vaskepulver
som eg ikkje heilt klarer å finna,
eg går etter luktspora
av rå jord,
av våt mose og sinksalve
av barneføter mot lår og mage.
Det finst ord som dukkar opp
nesten før eg har tenkt dei,
med bilete som aldri nådde fram
til eit einaste fotoalbum
bare tankane vandrar
stødig og ordlaust
saman med livet
den vegen dei skal.

***

For nå er dei vaksne

I det kvite vinterlyset
går eg omkring og vaktar meg vel
for å eta barna mine
og tida deira levande
eg øver og øver
på å vera mammaklok,
stillfarande og ventande,
ei av dei som veit kor tid det passar
å stikka hovudet fram
ei som ventar på den store dirigenten
som visar med teikn
at det er mor sin tur i partituret
at det er på tide nå
å klemma dei og kjærastane deira
å baka bollar,
dekka bord og koka kaffi.
Eg formanar meg sjølv
om å bløma i mitt eige liv
medan den store musikken
som stadig voggar
dagane som har vore
og dagane som koma skal.
Eg gjer avtalar med Vår Herre
om å hugsa i tide
at dei er heilt utan marionettetrådar
og går ut og inn av scenen
heilt utan mi hjelp.
Stort sett i alle fall.

***
Minste Matrjuska

Du vesle elska barn
som framleis gøymer deg
i eit mjukt om omfavnande mørke av mor,
der kjærleg dempa stemmer og songar,
musikk og hjarteslag omgir deg
tett på alle kantar,
medan du,
truleg temmeleg fatta,
sutter ubekymra på totten
og sparkar mot det mjuke varme.
Når du kjem ut av dine hemmelege rom,
og møter blikket mitt med lyseblå tillit,
skal eg fortelja deg om fire lag mødrer
du skal bera med deg over di eiga hud,
over dine eigne hjarteslag og nervebanar.
Måtte dei bli deg til styrke.
Du har mykje å gle deg til.

***
Nå har eg bare eit kapittel att eg ikkje har lete dykk kikka inn i… Eg tenkjer det blir ein tur innom der og når eg bare har gått gjennom det sjølv.

Heidi

Sidan me er så godt i gang, så vinkar eg nølande på alle som har lyst til å fylgja og går til rom nummer fire. Dette romet heiter «Eg høyrer heime i livet.»  Det er det store romet for alle oss som lever liva våre. Som gjer rare ting og fine ting, som dansar og fortviler, trur og tviler, leikar rare leikar, trur på eventyra og mest av alt klamrar oss med negler, tenner, optimisme og livsglede til dei store håpa og alt som er godt. Her kjem eit aldri så lite utval der i frå og.

***

Eg høyrer heime i livet

Eg høyrer heime i livet,
eg lener meg mot sterkare hender,
og kjenner dei ber meg
når eg ikkje sjølv orkar bera.
Trygg ligg eg der
med hendene rundt meg
som ein fjørlaus fugleunge i eit trygt reir.
Der ligg eg mellom stjerner og planetar,
mellom kvardagane og det heilage,
mellom fødsel og alderdom,

mellom barndomen og alt eg ikkje veit kva er.
Alt eg veit er kjærleiken,
at han er skapt for å bera meg
stille og utan store fakter,
heilt til eg ein morgon,

utan å skjøna kva som skjer,
strekkjer vengene ut

og kjenner eg kan fly att.

***

Eg stavar fuglar og kirsebærblomar

Eg vaknar om natta og skriv i mørket.
Eg stavar fuglar og kirsebærblomar.
Eg snublar i språket
og dett ut av rutinane.
Eg går som villfaren ut på gata
når morgonen kjem med lyset
og står der med opne hender.

***

Vev meg ei hette av mot

Vev meg ei hette av mot
til å dekkja min nakne nakke,
til å verna det solfarga håret
som kruser seg mot ryggen.
Vev meg ei hette av brustne draumar,
vev meg ein kappe av skjelvande håp.
Ta meg med til den staden
der svarttrasten syng
i timane før dagen gryr.
Ta meg med til sekunda
mellom draum og vaken dag,
og våg å møta blikket mitt.

***

Ein eselfole gjennom livet

Ein eselfole gjennom livet
gjennom Storgata,
gjennom vinden
ned mot strendene.
Ein eselfole
og ein mann med tornekrone,
bak han ein mørkhåra mann
med gulltenner og eit lite raudt trekkspel,
bak han ei svartkledd bleik kvinne
med ein gråtande fiolin,
så kjem alle klovnane
og til slutt alle me andre.

***

Denne sjenerte grunntonen

Varmen mellom menneske,
denne sjenerte grunntonen
av å vera glad i
smila deira
som avslørar
at dei er hjelpelaust
fanga i det gode,
at dei lever små blyge mysterium
dei ikkje torer å visa fram,
i alle fall ikkje
med ytterjakker og solbriller på.

***

Kanskje er det deg

Så går tida
som lange tog
gjennom det
foranderlege landskapet.
Det hender eg hopper av
og på i fart
og lurer på kor eg skal hen.
Kanskje er det deg eg møter
i ei av vognene.
Kanskje me gløymer å gå av
og blir gamle saman.

***

Det du skal ta med deg

Det er dette du skal ta med deg.
Barndomen og ein ryggsekk,
stemmar og strok av kvinnehender.
Vengeslag og kattepotar
og lukter av såpe og heimebakt brød
av det du høyrde
og ikkje høyrde
av blomar og svarte fluer
med grønaktig glans
og med mønster på vengene.

***

I dag er me her framleis

I dag er me her framleis.
Denne dagen kan det meste skje.
Framleis kan tida
koma til oss med det meste.
Med opphaldsver eller kuling
på Vestlandet sør for Stadt.

***

Velkomen til å seia kva som treff deg, dersom du har lyst, altså.

Heidi

Kanskje dette blir på grensa til det masete, men for meg gav det meining å la dei som vil gløtta inn i ein og ein bolk i den nye boka. Det tredje romet har eg kalt «Det finst ein tråd av sorg i alle ting». Ein gong for fleire år sidan vakna eg med den setningen i munnen og visste at den måtte eg kunna bruka til noko. For meg er det ein riktig og viktig setning.

Eg kjenner at eg vil snakka ærleg om det som er vanskeleg. Samtidig vil eg gjerne halda opp eit håp og inspirera andre til å våga å bera håpet gjennom gatene. Her kjem eit lite utval tekstar frå denne bolken.

***

Gud hjelpe den som ber sorga

Gud hjelpe den som ber sorga
som ei hette av mørke
framfor ansikt og kropp
Gud hjelpe den som veit
seg hudlaus utan.

***

Den hausten

Det var den hausten Donald T
vart lovleg vald til president i USA,
den hausten Leonard Cohen
hengde frå seg hatten sin,
og forlot oss for godt.
Me sykla gjennom morgonmørket
med kroppane framleis fylde
av novembernatta,
novembernatta og alle draumane.
Me sykla gjennom gatene
med side svarte regnkåper og regnet
mjukt piskande mot panne, kinn og hender,
sykla oss varme og mjuke
under gatelykter fulle av spindelvev,
klare for ny styrke
og for demring av dag.

***

Om krig og fred og kvardagar

Om krig og fred
og kvardagar
er det mykje å seia,
og mykje meir å tenkja.
Alle historiene,
alle dei blinde vala våre,
dei modige og dei redde,
lagar linjer
til portretta i ansikta våre.
Medan verda tikkar vidare
med høglydte pistolskot
og hamrande hjarteslag
ser me på kvarandre
og seier på det ordlause språket
at nå er det på tide,
nå må me stoppa opp litt,
men når det kjem til orda,
kremtar me usikkert
og slit med å finna att stemmen
nå når me verkeleg kunne ha trengt han.

***

Det er ein tråd av sorg i alle ting

Det er ein tråd av sorg i alle ting,
mørk og glødande
glir han gjennom dagane dine,
tøyer han seg utan ord
frå akilleshælen,
gjennom magen og hjartet,
gjennom strupen og tårekanalane,
opp til eit ukjend rom
bak blikket ditt ein stad.
Gleda eig eit moldmørkt djup,
og fridomen har røter i jorda.
Det er ein tråd av sorg i alle ting
for den som er døypt med namnet menneske.

***

Syrgjesongen over gapet

Syrgjesongen over gapet
av slik det er
og slik det skulle ha vore
fløytemusikken for oss
som sit på stasjonen
og ventar oss gamle
medan me filosoferer og diskuterer
kva tog me skulle ha vore på.

***

Skuggen av ein som snur seg

I dei store korridorane
og i butikkane,
i husa våre
og i kyrkjene,
i speglane i prøveroma
og på bussane
sviv og surrar lyden
av lengten frå splitta liv,
av songen som seier
at du er her for å konsumera
og for å prestera eit liv.
Du anar bare skuggen
av ein som snur seg for å kviskra
at dette ikkje kan stemma.

***

Når eg ikkje lenger har stemme att

Når eg ikkje lenger har stemme att,
skal eg dyppa penselen
i det moldmørke,
det bjørkegrøne,
det juniblå og det liljekvite,
skal eg henta denne
blodappelsinrosa fargen
frå solnedgongane i vest
og mala skriket mitt
på det største lerretet eg kan finna.

***

Ikkje lite bare det

Det er bare oss,
me som går her i mørket
med håpet og trua og kjærleiken.
Det finst dagar
då mørket vil ta
stemmen og motet frå oss
når skodda festar seg
i halsen og i nasebora.
Det finst dagar me snublar
i småstein i mørket
og dagar me ikkje trur
at det går an å finna fram.
Ikkje lite bare det
at me framleis går her.

***
Som eld i hendene mine

Med mørket
som ein kappe over akslene
kjem eg til deg
og strekkjer hendene ut
etter håpet sine gode gåver.
Eg vil bera dei ut
bera dei som eld i hendene mine
og gå.
***

Plutseleg hadde eg klistra inn fleire tekstar enn eg eigentleg hadde tenkt, men det får vera slik. Eg tek gjerne i mot tilbakemeldingar på om noko treff deg.

Heidi

Den andre bolken i den nye boka mi har fått namnet «Kvinnene ber i ei sjokkrosa kyrkje». Her har eg samla dikt som ikkje har røter på Jæren, men som stakk hovudet fram medan eg «vandra i andre gater». Her byr eg på nokre av dei og. Fortel meg gjerne kva som eventuelt gjer inntrykk…

Eg gjekk i andre gater

Eg tok på meg andre sko.
Eg gjekk i andre gater.
Eg opna hjartet på vidt gap.
Eg kledde meg i deg.
Eg tok på meg andre briller
for å sjå med nytt blikk.
Eg såg at verda var den same.
Eg såg at eg tok liten plass.
Eg såg at du er større enn eg anar.

***
Draum

Ein skulle la livet segla
sin eigen sjø
ein onsdag innimellom
og heller sitja på kaffihus
i Wien og Lviv,
i København og i Haugesund
med Apfelstrudel og svart kaffi
og ei notisbok eller to.

***

Flyskrekk

Aldri så nær min eigen død
som på flyplassar
der ein ventar
på å bli ført som eit lam til slaktebenken
inn i eit flygande rom
kilometer frå fast grunn under føtene.
Taust la seg føra
inn i ein engsteleg skjelvande verden
utan filter
med pappkoppar
og håpet om trygg landing
blinkande i det uendeleg fjerne.

***

Ho

Ho ber ansiktet sitt
som eit sonoffer
taust gjennom gatene.
Nokon har skrive
for hardt på det
med alt for spiss blyant.
I sko som toler gange
og fargesterke fillete klede,
med ein lilla ryggsekk
full av alt som har gått gale
og toppa med draumar
som ingen lenger kan sjå.
Ho har på store øyreklokker
så musikken finst.
Eg ser at ho er vakker.

***

Eg skjuler ansiktet i kappen

Eg skjuler ansiktet i kappen.
Eg pakkar hjartet godt inn.
Så ser eg rett fram,
og går forbi
der du sit på benken
ved ein ukjend jernbanestasjon
og brøler i smerte og avmakt
med oppkast på skjorta
og spritflaska i den høgre handa.
Engsteleg for at du skal slå
eller kan hende til og med bita,
slår eg fylgje med dei andre
som går forbi.
Utilpass snur eg meg
og speidar etter samaritanaren.

***

Kvinnene ber i ei sjokkrosa kyrkje

Kvinnene ber
i ei sjokkrosa kyrkje
ein stad i Ukraina
dei har tildekka hovud,
Dei bøyer seg over ikona,
dei kysser glassplatene
som ligg over dei-
Dei tørkar kyssa forsiktig vekk
med broderte lommetørkle.
Så lukkar dei auga og græt.

***

Det vennlege lyset

Oldemødrene bøyer seg
med store sjal om håret
kor dei er vakre
i det vennlege lyset
av voks og flammar
med auga blenkande
i forklara ansikt som hos nonner.
Lyset som langsamt forvandlar dei
til unge madonnaer
med urørde trusbarn i armane.
Du heilage lys
kom til oss med din nåde.

Heidi

Det er mi eiga diktsamling som eg akkurat nå er i ferd med å gjera heilt ferdig. Kanskje blir eg ferdig før kvelden kjem. Det er spennande. Eg har same følelsen som ein ofte får når ein skal levera ei stor oppgåve, eller går fram for å levera eksamensoppgåva. Burde eg gå endå ein runde med desse orda? Er det bra, eller er det skikkeleg dårleg? Akkurat nå er ikkje magekjensla så aller verst, men eg har bedd folk eg stolar på om å lesa og gje tilbakemeldingar. Ein kan lett bli blind på eige arbeid, samtidig som du til sjuande og sist må stola på deg sjølv og din eigen intuisjon. Eg liker at konsulentane mine framhever forskjellige dikt som dei tekstane dei liker best…

Banet har fått eit namn. Boka skal heita «Eg høyrer heime i livet» Eg har delt ho inn i ulike bolkar eller kapittel med ulike tema. Den første bolken heiter «Å stava eit sommaralfabet». Det er rett og slett ei samling dikt som handlar om sommar på Jæren. Kanskje den delen først og framst vil appellera til dei av oss som har pulsen sin i Jærnaturen og nordavind i blodet, men det er då ein del av oss… Denne boka skal på same måten som dei to siste diktsamlingane mine illustrerast med Leif sine fotografi. Eg gler meg veldig til den skrekkblanda fryden som alltid ligg i det å halda den ferdige boka i hendene sine og tenkja at «Nå er det gjort, nå kan ingenting forandrast…» Eg har allereie skrive nye tekstar som skal få liggja til i neste runde. Nå skal eg få desse i bok, og så kjem det nye omgangar med jobbing.

Eg tenkte at eg kunne by på nokre av dei jærske sommardikta medan det framleis er sommar der ute. Nå kjenner eg på valgets kval om kva for nokre eg skal velgja. Eg trur eg skal prøva å plukka ut dikt som er ganske forskjellige for å få fram litt av breidda:

Alltid noko

Svarttrastsongen,
løvetennene
nordavinden…

Alltid noko sterkt å lena seg mot.
***

Let it be

Alt som er for lett,
for dumt og for tåpeleg
til å halda fast med tanke og hender
skal du ikkje forakta.
Pakk kvardagane dine inn
i blondegardiner
med kremdott og jordbær
og mangefarga sukkerstrø.
Let it be.
La det koma.
La det vera.
Ein draum du nesten klarer å halda fast,
ein lyseblå sommarkjole til tørk i vinden,
eit par kvite sandalar
og ein konkylie frå ein gong det var juni.

***

Når sommaren kjem

Når sommaren kjem,
skal me knyta livet vårt saman,
verken meir eller mindre.

Me skal binda det til ein kjepp
me kan bera over aksla.
Så skal me ta skorne av
og gå barbeinte over grusen,
over storbyasfalten,
og over endelause sandstrender.
Me skal finna
nåde hos Gud og hos menneske,
smila til sure menn
og bada i sommarregn,
i fontener og i store bølgjer
me og liva våre.

***

Heime

Då du med kraft
og med lys i stemmen,
smilte og sa
at det var godt å sjå meg,
og at du var så glad
for at det var opphaldsver,
då eg høyrde orda dine
om den friske vinden,
forstod eg at eg var heime.

***

Når haustregnet vaskar sommaren av oss

Når haustregnet vaskar sommaren av oss,
og huda bleiknar bak freknene
I tida for gummistøvlane
og for dei store paraplyane,
kan me la oss overraska
over all varmen som er tilbake,
av hjarta våre
som alltid vel å tikka vidare,
vart og levande,
stille og sterkt,
og lar oss stå slik,
oppreiste i regnet
og høyra hanane gala
både for andre og tredje gongen.

***

Kanskje er det du

Kanskje er det du som kjem
langs dabbevegen
ein morgon eg endå ikkje har sett
med vind i håret
og sola i den eine augnekroken.
Kanskje du framleis
kler deg på same måten
og framleis tenkjer på noko anna.
Kanskje du hugsar
kor samtalane våre tok vegen,
slik at me kan snakka ferdig
etter at eg har kokt kaffi.

***

Språket i landskapet ditt

Språket i landskapet ditt
Sandkuler og steingardar
er runde eller harde konsonantar.
I vinden flyt vokalane
saman med måkeskrika.
Det ligg komma i vindskeive tre.
Eg veit ikkje alltid kor orda bur,
men sjå opp for rabarbra og mogne plommer.
Sjå opp for det sure og skarpe,
og det mjuke som sprengjer mot skalet.
Skriv alt saman ned når mørket kjem
i seinsommarkveldane
eller dei morgonane når kirsebærblomane
strør seg lattermildt over håret ditt.
Flytt inn og ut av rutinane,
men gløym ikkje å lesa setningane
i sanden og på kveldshimmelen.
Ver var for språket og landskapet ditt.

***

Skumringstimen

Velkomen,
seier kvelden
og viskar vekk dei skarpe linjene.
Velkomen til skumringstimen.
Her ser me stort på det.

***

Eg sa at det snart er for seint til å forandra, men framleis let det seg gjera. Om nokon gjer meg eit råd eller ei invending som gjer meg klokare, så kan eg velja å gå inn og endra litt. Om nokon tek seg bryet med å fortelja kva for ein av tekstane som appellerer mest til akkurat dei, så er eg frykteleg glad for det og.

Nå får eg koma meg vidare med arbeidet mitt. Eg drikk varm chili-te og høyrer på podcast med sommar i P2 mens eg jobbar. Katten spaserer på tastaturet og må haldast litt i sjakk.

Heidi

Så er han her alt denne for meg veldig spesielle månaden som heiter august.
«August er det mykeste, myke jeg kjenner, denne skjelvende streng mellom sommer og høst, denne duft av avskjed i mine hender,» for å sitera ein av mine yndlingsforfattarar, Einar Skjæråsen. August er ein av mine favorittar mellom månadar og årstidar, med ein umiskjenneleg smak av mogning og vemod. Vemodet gjer det heile nesten endå vakrare, men samtidig litt sårt og mjukt. «Jeg vet midt i alt det jeg ikke vet, august er det mykeste myke jeg kjenner, myk som sorg og som kjærlighet.»

Eg plukkar rips saman med mor og far, går på kafe med syster og tek systerselfie under ein stor lilla paraply me måtte kjøpa fordi det plutseleg høljeregna.

Eg går tur rundt Tjødnå i kveldssol etter ein regnvåt dag. Eg nyt ein av mine store og barnslege gleder og plukker ville blomar. Eg møter ein kollega av Ingrid som spør om ho får lov til å ta ein bilete av ei blomsterplukkande mormor for å senda det til Ingrid. Eg seier ja og får biletet tilsend seinare på kvelden.

Er det slik eg ser ut når eg ikkje ser meg sjølv? tenkjer eg… Ja, ja, det såg nå ut til å vera ei blid og energisk dame i alle fall. Eksteriørmessige utviklingspotensiale får me leva med…

Og i min barnslege optimisme sluttar eg aldri å tru at fine blomar ein vakker dag vil trivast i beda mine og at eg nok vil vakna ein morgon og sjå at fingrane mine er blitt grøne. Sanninga er nok at beda burde spas skikkeleg opp, fyllast med mykje betre jord enn den me har og så plantast på ny før blomane får kjærleg stell sånn omtrent nesten dagleg…

Men visst er eg typen som trur på under og gong på gong lokker med meg nokon, for eksempel den hjelpsame eldstesonen min og fyller opp trillebårer med planter. Ein del av dei er stauder som heilt sikkert kjem opp att neste år og, for eit eller anna år må vel det skje hos meg og…

Etter eit ettermiddagsbesøk av syster og nokre timars brodering på dåpskjolen som eg snart er halvvegs med, går eg ut i rengjakken med spade og rake og plantar blomane…

Dei er nok fine ei vekes tid i alle fall…

Og når sommaren har vart lenge og kvilepulsen er på plass, kan eg forstå at mange pensjonistar seier at dei ikkje kan forstå at nokon har tid til å gå på jobb… Og sommaren varer i minst ein månad til. August er ofte ein varmare månad enn både juni og juli i vårt hjørne av verda… Og frodigare og mognare natur skal ein leita lenge etter. Ha ein velsigna august alle saman.

Heidi

Det er fint i Seljord. For mange vestlendingar var festivalen ein velkomen smak av sommar etter nokså kalde og våte dagar. Det er fine stadar å gå tur, men eg må innrømma at når eg er på festival, så blir eg heilt hekta på å få med meg mest mogleg av programmet. Eg var snautt nok utanfor Dyrskuplassen den vesle veka me var der. Siste dagen gjekk eg og Torun ned frå folkehøgskulen der me budde i år. Me var bare måteleg frista av teltlivet i eventuell regn og sorpe, så det vart den litt meir lettvinne varianten i forhold til teltlivet me elles har halde på. Det fine er at sjølv om eit overnattar utanom området, så blir ein knytta opp til eit tun og livet der.

Me budde i lag med veldig trivelege folk, og kvar dag brukte me to timar midt på dagen til å samarbeida om å laga ganske så avanserte middagar utstyret tatt i betraktning. Det er eit stort apparat bare rundt det med middagslaging, matutdeling, oppskrifter med kortreist mat og sunne råvarer.

Noko av det mest spennande eg gjorde var eit lite stunt i lag med Carl Petter Opsahl, som i tillegg til å vera gateprest i Oslo er ein veldig flink musikar. Me har samarbeida ein del om tekstar og melodiar, men aldri opptredd saman. Me ser i grunnen bare kvarandre på Korsveifestivalar, og me snakka litt om på førehand at det hadde vore spennande å gjera noko saman ein kveld i Seljord. Eg trudde at det var noko som heitte open scene eller open mikrofon på nattkafeen, og det kunne vera eit konsept som passa oss godt.

Det viste seg at den opne scenen ikkje eksisterte lenger, og eg hadde ikkje sett for meg kor travelt det faktisk ville vera for Carl Petter som var festivalmusikar og i tillegg hadde ei kveldsmesse og var med på konsertar. Heldigvis for meg, så hadde han lyst til å gjennomføra planen vår likevel, og med minimal sjanse til øving fekk me lånt oss eit lokale på området og inviterte til Stuntpoesi med tonefylgje siste kvelden. Eg var veldig usikker på om nokon kom til å koma, for er ein metta på inntrykk nokon gong, så er ein det siste kvelden på festival. Me lot døra stå open då me begynte, og jammen ramla det ikkje inn ein del folk. Carl Petter improviserte på klarinetten medan eg las deler av den nye diktsamlinga som kjem i haust. Det var kjempekjekt, det skulle eg gjerne gjera meir av. Me får sjå kva som legg seg til rettes i dette merkelege og innhaldsmetta livet.

Før stuntpoesien var eg ute og plukka markblomar og lånte meg plastglas for å pynta litt i lokalet. Torun hadde eit diakonlys å låna meg, og så fekk julikvelden og musikken stå for resten.

Eg hadde bestemt meg for å skriva eit til innlegg frå Korsveifestivalen, og eg har tenkt litt fram om tilbake kva eg skulle ta med. Til slutt vart det slik som dette. Ikkje sjå vekk i frå at eg plutseleg er tilbake i eit anna blogginnlegg. Eg kjenner at eg framleis kunne ha skrive mykje, men enkelte ting er det ganske omfattande å skriva om dersom eg skal yta dei involverte rettferd…

Heidi

«Vi er søsken, og sammen skal vi slåss. Vi vil kjempe mot hat og løgn og lunkenhet som
hersker over oss.» Slik song me saman med Kari Hansa og Gregers Hes av full hals på slutten av syttitalet, og songen har vel eigentleg aldri slutta heilt å synga i meg. Denne tida står for meg som ei tid med mange gitarar, lange lilla skjørt, fletter, stripete sokkar, tresko på føtene og sterk og optimistisk tru på alt som godt var. Eg trur at det at eg fann att mykje av denne idealismen gjorde at eg forelska meg i Korsveibevegelsen ein gong på nittitalet.

To av dei arrangementa det var ei stor oppleving å få med meg i sommar var seminaret «Savnet etter åndelige foreldre,» der Tore Hynnekleiv hadde invitert til eit samver med fokus på å bygga fellesskap på tvers av generasjonane. Han hadde invitert fire personar som var sentrale i Jesusvekkelsen i Norge som «vaksne» gjester som skulle fortelja om denne spesielle perioden. Desse fire var mor hans Grethe Salomonsen Hynnekleiv, Peter Svalheim som har skrive bok om denne tida, og Hans Erik Schei og Gregers Lundh, dei to siste frå songgruppa Kari Hansa og Gregers Lundh. To av dei hadde eg møtt før, Grethe Salomonsen frå ho var musikalsk gjest i ungdomssgruppa eg gjekk i, og Peter Svalheim frå den gongen eg var gjest på Fredens bolig i nokre dagar saman med to venninner for å besøkja systera til den eine som budde der ein periode.

Det siste gav meg sterke inntrykk som framleis sit som spikra. For meg virka livet på Fredens bolig heilt fantastisk, eit kollektiv halde oppe av tru og fantastiske bebuarar slik eg opplevde det då. Som alle gjester måtte me vera med på arbeidet der dei dagane me var gjester. Eg meiner å hugsa at eg lukte salatbed, men det eg hugsar heilt sikkert var at eg vart sett til å partera kokte kaniner frå eit av bura i hagen som skulle brukast i ein middagsrett…

Dette biletet av Peter som blir intervjua av Tore har eg ikkje spurt om lov til å bruka, men eg håpar ikkje at dei har noko i mot det. Det var spennande å høyra om opplevingane deira og kven dei er i dag. Noko av det som slo meg var kor unge dei var då dette skjedde, kor mykje ansvar dei tok på seg, og kor entusiastiske, sterkttruande og idealistiske dei var desse ungdomane som var akkurat hakket eldre enn meg. Mange på min alder var på dei legendariske gudstenestene i trefoldighetskirken i Oslo, der ungdommar sat tett i tett på golvet for å få plass. Der var aldri eg, men den same vekkelsen var til stades i Rogaland og med fleire besøk av team frå Ungdom i oppdrag, Jesusplakatar på veggene, buttons på jakkane, vevde omslag på biblane og Jesus lever på skuleranslane. Den raude songboka frå Ung visjon i Molde, heiter ho Pris Herren?, var ivrig i bruk. På slutten av seminaret var det allsong av songar frå den tida, og taket haldt på å letta.

Same kvelden var det allsongkonsert med dei same personane pluss litt yngre forsterkingar «Syng med Jesusbevegelsen». Det var liten tvil om at dei fleste som kom var menneske med forhold til desse songane, som dei fleste av oss sikkert ikkje hadde sunge på lenge. Eg såg auga til rekkjevis av menneske på femtifem pluss bli unge og brennande og sånn omtrent sytten år gamle. Folk song seg hese og det vart oppfordra til dans etter same mønster som den gongen. Folk tok kvarandre i hendene, danna små og store ringar og dansa meir eller mindre uorganisert rundt i lokalet medan dei song med ein styrke som nesten grensa til skriking. Eg prøvde å filma litt av det med mobilen for å senda til ungane mine og fortelja at dette er ein viktig del av mi tenåringstid, men eg gav i grunnen opp prosjektet. Eg var ikkje heilt sikker på om dei ville forstå. Eg syntest og å merka at blikka til ein del av dei yngste der inne var litt forskrekka oppsperra, var foreldregenerasjonen i ferd med å bli galne? Dette er sjølvsagt mi heilt private tolking frå ein hjerne som har lett for å spinna historiar, men eg trur at dei fekk ei slags oppleving av at det var ganske kraftige saker det der som rørde seg på syttitalet ein gong.

Det var ei flott oppleving, som førde til både lått, humor og varme hjarte. På ein måte blei det ei påminning om at på mange vis så lever denne tida i oss sjølv om tidene forandrar seg. Det er spennande å sjå kva trusuttrykk som openbarer seg etterkvart som tidene endrer seg. Sjølv om eg kanskje har eit litt anna blikk på ein del av dette enn eg hadde då eg var seksten og sytten år, og sjølv om eg må innrømma at den gongen var eg litt engsteleg for dei aller sterkaste uttrykka, så er den sterkaste kjensla rundt Jesusbevegelsen i Norge: Så heldige me var som fekk lov til å oppleva det. Det same kan eg seia om denne torsdagskvelden i Seljord i 2017.

Heidi

Eg liker å sjå for meg livet som eit stort hus med ulike rom me går ut og inn av. Eit roma går eg inn i annankvart år, og når eg kjem inn dit så kjenner eg meg heime på ein heilt spesiell måte. Det romet heiter Korsveifestival.

Første gongen me var der var i 1995, og seinare har me fått med oss dei fleste festivalane og i tillegg eit sommarseminar. Eg veit ikkje om eg får fram stemninga på bileta, men sjå for deg Dyrskuplassen i Seljord med i overkant av 2000 bebuarar, dei fleste i telt ordna rundt små tun slik at alle har eit mindre samfunn å høyra heime i. Sjå for deg eit sirkustelt med alterparti midt på med kvit sand. Sjå for deg ein stille hage med blomar og benker og eit stort tre med gode samtalar under.

Det estetiske og musikalske har stor plass, men det aller viktigste for meg har vore den kristendomsforståinga som er i sentrum på desse ekumeniske festivalane. Slik eg opplever det så er det djupe andelege straumar og samtidig eit varmt samfunnsengasjement og eit sterkt syn for internasjonale spørsmål. Her har eg kjent at eg får impulsar til alle aspekta i eit menneskeliv. Det har vore ei trusforståing som eg har kunna stå hundre prosent inne for, og det har vore så fint å ha ein slik plass.

Me har ofte vore på festivalane i lag med gode venner, og slik var det i år og. Det er fint å få slike opplevingar saman. Det gler meg og å sjå at det stadig er mange småbarnsfamiliar som kjem dit, så bra at det ikkje er slik at me som var småbarnsforeldre for femten og tjue år sidan er akkurat dei same som framleis kjem dit.
Det var ein fantastisk plass å vera som familie med barn, og eg er glad for at nye barn får oppleva det same.

Noko som er rart og litt vemodig er alle desse menneska som me har møtt på dei fleste festivalane, og ikkje ser så ofte elles, er to år eldre kvar gong me møtest, og det same er me. Me er seks år eldre enn då me var i lag dei merkelege julidagane i 2011, då landet vart rysta på grunnvollane. Det merkest ikkje så godt, men når eg tenkjer på at det er atten år sidan me var der i lag med Torhild og Per Magne, så forstår eg med tanken at me nødvendigvis må ha vore ein god del yngre då på alle måtar. Det kjennest bare ikkje slik når eg tenkjer på det.

Eg har ein slags melankolsk hang til å sørga over at livet går så fort. Det botnar vel på ein måte i at eg er så glad i å leva og sørgjer over at det er forgjengeleg å leva, ein forbigåande tilstand. Eg klarere å innsjå at det er ein luksustilstand. Eg veit at det finst menneske som synest at livet er vanskeleg og at dagane og åra går for seint. Som det vart sagt av eit klokt menneske på festivalen i år: Den største gaven me har fått er livet. Me må søkja å leva det slik at me når livet er slutt er klare til å levera denne store gaven tilbake til Gud og seia takk, og takk for lånet. For meg er det eit mål å kunna leva på den måten. Eg kjenner at eg er grådig på livet og vil ha mest mogleg. Kunsten må vera å takka og ta i mot det me får.

Eg har meir å fortelja frå festivalen, men eg vil dela det opp i fleire tekstar. Denne skulle handla om å koma heim og om å seia takk.

Heidi