Kvite morgonar.

I mest ein månad var det kvitt her. Snøen vart liggjande, og veke etter veke har det vore solskinsdagar og frostnetter. Nå har sola tært vekk det meste i av snøen, og i dag er veret som normalt. Det vil seia storm, og regn i vindkasta.

Morgonane har vore lyse og kvite. Nå er dagane lenger enn nettene. Lyse morgonar og vinterver er ein sjeldan kombinasjon her hos oss.

I natt tok dei ein time frå oss, og legg eg meg ikkje snart, så blir eg trøytt i morgon. Eg smakar på ordet sommartid, og eg hutrar litt i kveldstrekken.

Nokre personar kjem med uventa strimer av lys og uventa bølger av varme. I sist veke møtte eg Reidar som hadde kjøpt seg film. Han insisterte på at eg skulle låna filmen av han for å sjå han først… Han er ikkje ein person eg omgåst ofte, men omsorgen i handlinga tok heilt innersvingen på meg.

Sist fredag bremsa Ståle ned sykkelen bare for å seia noko oppmuntrande. Eg kjenner han ikkje spesielt godt, men han har fleire gonger overrumpla meg med varm kvardagsomsorg. Ein dag sa han utan vidare:” Eg har skrive song til deg. Når du fyller år skal eg ringa på døra og synga han for deg…”

Hurra for Reidar og Ståle, som har gåva å senda ut varme vibrasjonar når ein minst ventar det.

I dag hadde eg sleng på bilen i ein sving der det hadde lagt seg mykje nysnø. Det gjekk bra denne gongen og…

“Så heldig eg var som fekk deg til mor,” seier Sunniva og kyssar meg lett på kinnet.

Jo då…
Visst finst her varme mot slutten av mars.

Heidi