Etter hotellfrokost på Thon Munch gjekk eg og Leif opp til Sunniva på Bislett. Der fekk me avlevert bunaden og Haugtussa av Arne Garborg, så tok me jenta vår med oss. Først besøkte me Halvard sitt kollektiv i toppetasjen på ein gammal bygard på Valkyrien plass. Så tok me banen til Jar for å eta lunsj med familien i Bærum.
Der vart me serverte hummar og heimelaga sjampinjongpai i vinterhagen til Joffe. Ute regna det, men me sat i glashus og såg på kor fint det blømde ute i hagen.
Kvelden vart tilbrakt på Wallmans nede ved Akerselva. Det vart hovudfeiringa av mor og far sine 75- årsdagar. Denne Osloturen er presangen frå barn og svigerbarn til dei begge. Akkurat som i København i februar, så var det flott show og god firerettarsmiddag. Opplegget varte i nesten fem timar.
Nå gjenstår det 17.maifeiring på Karl Johan i morgon føremiddag. Vervarslet har vakla fram og tilbake, men akkurat nå ser det ganske bra ut.
Heidi
Det er ikkje mange ting som er så vakkert som det norske sommarkveldslyset. At me verkeleg har klart oss utan det heile vinteren… Etter ein koseleg pizzamiddag for tolv på Olivia, gjekk me tur, først på Aker brygge og så i byen.
Dei japanske kirsebærtrea er eit syn.
Og slik såg trea ut opplyst av gatelys mot nattehimmelen. Dagens replikk: Me er heilt nøydde til å leva eitt år til, for dette må me ha med oss neste år og…
Heidi
Dette må vera den heilt optimale dagen for ein togtur mellom Bryne og Oslo. Plutseleg hugsa eg korfor mai alltid har vore ein av favorittmånadane mine. Himmelen var intenst blå og naturen intenst grøn. Nå, før me venner oss til synet, så er det heilt overveldande kor vakker den norske naturen er. Eg blir nesten overvelda av eit slags mjukt og varmt vemod. Eg brukte rett og slett litt av tida til å fotografera ut av togvindauget, sjølvsagt er det håplaust reint fototeknisk, men bare for å gje eit inntrykk av naturen med eit bjørkegrønt slør frå trea ved vindauget, så tek eg med eit par av dei.
I tillegg så hadde eg verdens beste reisefylgje i Borghild, så turen gjekk veldig fort.
Med eit felles gen for hypokonderi, så opplevde me det veldig trygt å finna oss ein plass rett under hjartestartaren.
Vel framme i Oslo vart eg galant teken i mot av Leif som til og med tok kofferten og det store biletet eg hadde med til Oslo. Han og resten av familien min i form av mor, far, syster, bror, svoger og svigerinne ankom hovudstaden med fly tidlegare i dag. Som svoren NSB- entusiast, og av det eg kan velgja å kalla miljøvernhensyn, sette eg meg heller på toget.
I Oslo var det nesten full sommar. Det var knallblå himmel og ein varme me ikkje har kjend til nå i vår der vest. Det er nesten ufatteleg at det i fylgje meteorologene skal slå om til skikkeleg regnver i morgon. Med eit innlagd stopp på ein fortausrestaurant, ankom me hotellet. Om fem minutt skal me ut og eta middag. Me blir tolv til bords inkludert Borghild, Sunniva, Vilde og Halvard. Det blir kjekt å sjå att ungane.
Heidi
Dette har vore ein nydeleg dag med mykje sol. Eg feirer dagen med desse himmelblå blomane som minner meg veldig om bestemor. Ho elska akkurat den blåfargen, og forglemmegei var den absolutte favorittblomen hennar. Dette er ein hageblom, men fargen og storleiken minner om forglemmegei.
Dagen var via til å koma i havn med boka frå skapande skriving. Målet er ikkje nådd, som det heiter på IOP-språket. Eg har halde på med det mesteparten av dagen, men på grunn av problem med å få til å bruka programmet eg skulle laga boka med, så gjekk det grueleg seint i starten. Det er nå godt begynt i alle fall, eg får prøva å gjera meg ferdig i løpet av dei første dagane i veka som kjem. Dei er langdagar, men det blir vel litt tid om kveldane. Det viktigste er at eg får det til nå, og at boka blir fin. Eg gleder meg og over at arbeidet er utruleg kjekt når eg har kome så langt som nå. Eg gløymer frå år til år kor utruleg mykje arbeid det er med å få prosjektet vel i havn, det må jo bety at eg synest det er bryet verd. Det er veldig spennande å jobba med tekstar skrivne av barn og ungdomar.
Ein liten tur ut på sykkelen vart det. Eg fekk endeleg gratulert Tonje skikkeleg med forlengst overstått 18-årsdag, og det var koseleg at presangen fall i smak. Kaffi og sjokolademuffins med Tonje, Borghild og Gerd, vart det og. Nå må eg takka for meg her inne for i kveld, for i morgontidleg hoppar eg på toget til Oslo, og eg har ikkje begymt å pakka. Pakking inneber i dette tilfellet ein del stryking, så det er bare å koma i gang…
Lenge såg det ut som om me skulle sleppa unna 17.-mairegnet dei lovar her på Jæren, men siste oppdatering lovar regn i Oslo og. Det ser ut som om nissen fylgjer med på lasset.
Til rors Columbus…
Heidi
Høgdepunktet i dag var ein fantastisk konsert med det kenyanske frelsesarmekoret «Quarry Road Songsters». Det var musikk det verkeleg svingte av. Dei hadde ulike avdelingar, den første i frelsesarmeuniformar og den siste litt meir afrikansk i stilen. Det var afrikanske rytmar både i songen og i kroppane, og eg fekk flashback til den sommaren eg var i Morogoro i Tanzania og var i kyrkja i diverse anledningar.
Noko av det som gjorde størst inntrykk frå gudstenestelivet i Tanzania var mannen i dress som sprang opp og ned i midgangen og bles på eit gymfløyteliknande instrument. Det såg ut til å vera hans teneste i den kyrkja og eg mora meg med å tenkja ut kven i Bryne- kyrkja som ville vera kandidat til entusiastisk gymfløyteblåsing under gudstenestene. Dei hadde med ei slik fløyte i dag og, i tillegg til nokre andre instrument, men mykje av songen var a capella der stemmane la seg oppå kvarandre med ulike rytmar og harmoniar. Nå avslører eg kanskje at eg er veldig amatør når det gjeld musikkteori, men det får heller vera.
Dei hadde ein song om Kristi liding, krossfesting og oppstode der alle hadde kvar sin store kvite trekross som rekvisitt, og songen gjekk gjennom liding til jubel. På ein av songane vart overskrifta omsett til engelsk: «Run away from the devil», og dansen illustrerte at dei sprang vekk frå freistingar og vondskap med jubel, gymfløytetonar og eit afrikansk rytmeinstrument. Koret er inviterte gjester hos frelsesarmekorpset i Stavanger som feirer 125 års- jubileum. Fleire av dei hadde aldri reist med fly før. Det er fascinerande og fint å sjå at dette og er frelsesarmeen, det er spennande med internasjonalt mangfald. Dei song for det meste på swahili. Eg oppdaga at eg kunne skilna nokre ord frå den gongen i Tanzania då eg prøvde å få litt tak på språket. Eg hugsa at rafiki betyr venn og at Mungo betyr Gud. Jesus, halleluja og amen, er jo rimeleg internasjonalt. Sjølv om me nok stort sett ikkje forstod språket, me som var i kyrkja, så kunne eg sjå at songen og formidlinga gjorde noko med oss som sat i salen. Eg kjende meg rett og slett omslutta av Guds omsorg og kjærleik og av glede. Betre er eg viss ikkje i stand til å forklara det.
Endeleg blømer kirsebærtreet skikkeleg. Dette året har det vore ein lang prosess før det kom så langt. I dag såg eg masse bier i treet. Etter alt snakket om at antallet bier og humler har sunke dramatisk, så ser eg på begge deler med nye og meir kjærlege auge… I dag gjekk me i «prøve 17.-mai-tog» på skulen med regndresser og luer. Utover dagen klarna det meir opp. Dessverre melder dei masse regn på 17.mai, men litt betre ver for oss som skal feira i Oslo. Det kan jo henda det blir betre enn dei melder… Men først skal me viss få eit par dagar med mykje sol, så det kan me sjå fram til. Det gleder meg alltid stort å vita at eg ikkje treng å vakna ti på halv sju av vekkjerklokka, slik er det i morgon.
Heidi
Eg har ein kollega som gler seg til sommaren. Til nå så har sommarvarmen uteblitt, så me får bare innretta oss etter verforholda. Men me ryddar vinteren vekk som det står i Idas sommervise: «Du ska inte tro det blir sommar, i fall inte nå`n setter fart, på som`ren och gör lite somrigt, för då kommer sommaren snart…» I dag har andreklassingane vore ute og rydda skulegarden og plukka søppel og gjort klar til syttande mai. I morgon skal me farga flagg og laga papirblomar til å ha i skulevindauga slik at det blømer fint der til 17. mai. I skulegarden er bjørka bjørkegrøn, og det har begynt å koma rosa blomar på trea ved fotballbanen.
Nå går eg inn for landing etter ein fullmøblert dag. Etter undervisninga øvde eg og Kirsten og Siri på song- og-ræpp- nummeret som me skal ha på personalrevyen. Klarer eg å læra utanåt 24 verselinjer som skal ræppast raskt og rytminsk til pianomusikk, me får sjå… Kirsten syng i alle fall alldeles nydeleg, så den delen av nummeret er i boks.
Eg fekk og prøvd meg som fotograf i dag, så kreativiteten kjenner ingen grenser. Me brukte halvparten av tida med skrivegruppa til å fotografera fordi me treng eit omslags- og baksidebilete til boka vår. Sist veke hadde eg bomma på iso- innstillinga, så dei bilet vert uskarpe. Eg håpar det går betre i dag. Dei har klatra i tre, hengt i klatrestativ, balansert på vipper og pressa seg saman på ufo-dissa, så me får håpa innsatsen fører noko godt med seg. Ein liten overraskelse i dagen var at min tidlegare skrive-elev, Silje, som har gått på skrivekunstakademiet i Bø kom for å foræra meg ei dedikert utgåve av antologien deira. Eg gler meg til å lesa, og sjølvsagt gleder det meg stort at ho har vald å gå vidare med skrivinga.
Så bar det rett til Kvinneforum i kyrkja. Eg var litt spent på om eg framleis hadde hovudet klart nok til å fortelja, snakka om livet og lesa dikt. Det gjekk bra. Det var fint å vera der. Nå skal eg ta dagen ned for landing. Ein kosesjuk katt legg seg på tastaturet og spaserer fram og tilbake over tastane. Det blir nesten umogleg å skriva. Mala gjer han og. Eg får finna senga. Det er jobb i morgontidleg og. Men eg oppdagar meir og meir at eg verkeleg vil skriva. Eg vil skriva songar, salmar, dikt og biletbøker. Alt eg vil skriva ligg i store bunker i fantasien min. Kjem tid kjem råd.
Dette står det å lesa på Brynekyrkja si facebookside:
Kvinneforum i Brynekyrkja tirsdag 12.mai kl 19.30
Heidi Harboe skal bruke tekstene sine over temaet «Det handler om å leve». Elles blir det samtaler, sang, bønn og litt å bite i.
Håper du har lyst å koma og ta med ei veninne. Du er hjertelig velkommen.
***
Eg har ikkje heilt klart for meg kva eg skal seia, så det får eg bruka kvelden på å finna ut. Kvinneforumprosjektet er ein spennande tanke. I staden for å laga ei «forening» som møtest i heimane der ein er innanfor eller ikkje med, så er tanken at ein kan møtast i kyrkja til eit kvinnefellesskap der det alltid er plass til fleire. Eg liker tanken. Dei har hatt to møte, men det har ikkje passa for meg å vera med dei andre gongene. Sidan eg er bedd om å vera den som skal formidla noko, blir eg litt sjenert med tanken på å ringa folk eg kjenner og be dei bli med. Det einaste kravet for å koma er at du må ha «rett kjønn». Elles er alle velkomne. Eg kan jo by på eit av dei dikta eg har lyst til å lesa.
Nå har me venta så lenge på våren at det kanskje snart er sommarregn det som dagleg dusjar oss der ute. Sommarregn høyrest jo rett og slett litt koseleg ut. Jo, eg trur eg vil lesa om sommarregnet…
Sommarregnet
For alt det skjulte
ein aldri snakka høgt om.
For alle sår,
for nålestikk djupt under huda.
For alle tårer me skulle ha grått,
og alle nederlaga
som sette fortvila striper
med hard blyant
i ansikta våre.
For alt dette,
Skal sommarregnet falla.
Mildt og mjukt,
vått og rennande,
kaldt og reinskande
over kinn og hals,
over hjarte og rygg.
Ha tol, kviskrar regnet.
Ha tol
du oppreiste menneske under himmelen.
Og me kostar på oss litt meir sommar:
Me dekker bord midt i alle luktene,
oppvarma grillkol og sjasmin,
villroser og nyslått høy.
Dekkjer bord med fenikkel,
med sukkererterbelgar,
fulle av fullkomne, grasgrøne perler.
Dekkjer bord
med raude laukringar,
med olivenfarga auberginer
som sprengjer mot
det mørke skalet sitt.
Midt i det heile
legg me valnøttkjerner
og heller over salt og olje.
Me tenner mygglys
og takkar for natta,
for at ho ikkje har tenkt
å leggja seg på lenge.
Så fint at du kom,
seier du
eg svarer med å smila
eit sommardikt
eller noko liknande.
Ein hund spring gjennom graset
og lograr mot det heilage.
Eg kjenner at eg verkeleg lengtar til sommaren.
Heidi
Sundagsturar er ikkje det dummaste. Oscar liker seg der det skjer. I dag var han med meg og Ingrid til Vig der me var på eit koseleg ettermiddagsbesøk hos Elfrid og Kjell og la litt planar for eit relativt nært foreståande bryllaup. Dei bur så fint i eit stort gammalt hus med nydeleg hage rundt og med utsikt til havet.
Resten av dagen har eg stort sett kost meg på arbeidsromet og redigert elevtekstar til boka me skal laga med skrive-elevane mine. Nå har eg kome ganske langt, så i løpet av ei vekes tid burde boka vera klar til bestilling. Eg tar sjansen på å dela eit par små elevtekstar som eg deler anonymt sidan eg ikkje har fått spurt dei om lov…
***
Glede
Skulen seier at glede er eit ord,
Vaksne seier at glede er motsatt av trist,
Andre seier gleda har ei vid grense.
Eg seier det er ein følelse.
Det kan ikkje samanliknast.
Det er eit grenselaust smil.
***
Helt stille
Hun satt der. Han satt der. De satt ovenfor hverandre. Det var helt stille. Hadde hun noe å si? Hadde han? Var dette en slutt? En begynnelse?
Vinden ulte ikke. Regnet trommet ikke på taket. Fuglene kvitret ikke. Var det trist? Var det lykkelig? Var det behagelig? De visste ikke.
Ingen av den hadde opplevd en slik stillhet. Til og med tankene var stille. De fløt ikke rundt i rommet. De skrek ikke ut noe.
Ingen pusting, ingen hjerte
Helt stille
Kanskje eg deler fleire tekstar seinare når eg har innhenta lov. Eg sit og høyrer på radio medan eg jobbar. Det er så mange fine program på NRK P2. Der er det masse å læra. Eg har alltid likt radio veldig godt.
Frank Robert lurde på om eg hadde nokre songtekstar som ingen hadde sett melodi til. Det viste det seg at eg faktisk hadde. Eg hadde nesten gløymt dei av, men dei låg her på bloggen. Kreativt samarbeid er veldig spennande. Ein veit aldri heilt kva som skjer. Eg hadde ein lang telefonsamtale med Sunniva. Nå er DUS- eventyret med eit teaterstykke som vart sett opp over heile landet. Det blir spennande å sjå korleis det blir med skrivinga hennar framover. Eg og Ingrid diskuterer og med jamne mellomrom idear me har til biletbøker. Kanskje eg får tid til å plukka ned nokon av ideane i sommar.
Nå har eg skrive i nesten heile dag, så nå vil eg ta dagen ned for landing. Dette er forresten litt av den gode middagen me hadde i dag. Ingrid visste om ein plass på Klepp der dei hadde nydeleg Thailandsk Take-home-meny. Det kan anbefalast.
I morgon er det ny arbeidsveke, ei av desse korte og intense vekene i mai med innlagd helgedag.
Heidi
Det er framleis ingen sommarvarme her, ullsokkar, fyr på peisen og varm jakke er gode greier. Yngstejenta til Torun er på russetreff i Kongeparken. Det såg kaldt ut. Ho er priviligert som kan sova heime hos mormor på Kverneland. Torun er og blitt med bort. Eg vart invitert til å vera med og kjøra to russejenter til Ålgård, etterpå hadde me tenkt å gå tur på stranda. Torun foreslo at me kanskje heller skulle besøkja mor når me først var på dei traktene, så kunne me sjå veret an. Me fant ut at det sikkert var tretti år sidan sist ho var hos foreldra mine. Mor stilde opp med det same og venta gjestfritt på oss med nysteikte vafler og kaffi i bestemor sine gamle koppar med sølvkant og forglemmegei. Me rømme, bringebær og blåbær vart det nesten litt 17.mai-stemning, sjølv om veret like gjerne kunne høyrt heime i november eller på julaften for den saks skuld, me er ikkje så nøye på årstidene her på Jæren. I stygt ver er det alltid koseleg å vera inne.
Sidan me var i lånt bil, reiste me heim til foreldra til Torun for å levera han tilbake. Der stod risgrauten klar, og eg vart invitert til å eta i lag med dei. Det var nesten som å skru klokka meir enn tretti år tilbake, det var eigentleg kjempekoseleg å driva på å besøkja foreldra til kvarandre igjen. Etterpå trassa me regnveret og gjekk tur på Frøyland. Utruleg nok høyrde me musikken frå Kongeparken heilt dit, så tydeleg at me kunne ha dansa til han om me ville. Innimellom låtane kasta ei mil gjennom lufta, høyrde me fuglesong. Me høyrde svarttrast, løvsongar, vipe, lerke og andre songarar me ikkje klarte å identifisera. Det var veldig fint å få ein heil dag i saman.
Eg håpar det er litt varmare for dei som er på russetreff enn det eg trur, for eg frys sjølv med masse klær og eit bål som for ei lita stund sidan brann i ovnen. Det er ganske mykje med russefeiring eg i grunnen har lite sans for, men for alle dei som har gleda seg i lange tider og betalt masse pengar for å vera der, så håpar eg at russetreffet blir ei fin oppleving. Eg har så vidt fått med meg debatten om russesongane som sjokkerer vaksengenerasjonen, og har i grunnen latt meg sjokkera eg og. Eg har mange tankar rundt dette, men på ein laurdagskveld trur eg rett og slett at eg skal la dei få liggja.
Eg veit at eg ofte har vore utolmodig frysande i mai, og så plutseleg blitt omfavna av varme og forsommar. Måtte det skje snart.
Heidi
I dag starta eg dagen med ein kopp kokt mjølk. Eg er alt for hard på kaffien, og av og til seier kroppen i frå at nå er det meir enn nok. Nå kan eg menga meg med dei som svergar til «kvite dagar» innimellom… Forøvrig var dette dagen for å føla seg litt ung, for Torhild og eg hadde lova å ta del i ein middag som kommunen årleg arrangerer for dei som fyller nitti inneverande år. På ekte jærsk vis, så var middagen klokka halv eitt med fint dekka bord med kvite dukar. Fem spreke damer på nitti og ein sprek mann på same alder var der for å bli feira, og dei som ville kunne ha med seg fylgje. Me var inviterte til å stå for eit underhaldningsprogram. Det bestod av allsong, solosong, diktlesing med musikk, opplesing utan musikk og forteljing. Før me reiste dit hadde me vår andre øvingsøkt før me skulle i elden. Øvingsøkt nummer ein var i går ettermiddag, me kjenner kvarandre så godt at me stoler på at me skal finna ut av det sjølv om me set seint i gang.
Då Torhild kom var eg ute og lufta den firbeinte overnattingsgjesten i haglver… Men etter kvart klarna det opp og sola varma faktisk ganske godt.
Framfor sivdamssenteret blømte det intenst rosa japanske kirsebærtre. Inne fekk me eta nydeleg middag saman med jubilantane, oksesteik med grønsakar og valdorfsalat med heimelaga karamellpudding til dessert. Programmet vårt gjekk bra trur eg. I tillegg til å fortelja og lesa vårdikt, så las eg den jærske salmen eg skreiv i fjor. Eg fortalde om då eg var på salmeseminar på Lysebu og vart inspirert av Petter Dass som meinte at ein måtte ta den heimslege naturen og levemåten med i salmane om dei skulle bli ekte. Me veit lite, og langt mindre visste dei på Petter Dass si tid om å leva i Jerusalem. Det er livet saman med Gud i den norske naturen og kulturen som gjenspeglar hjarta våre, meinte han. Sjølv skreiv han salmar om fiske og storhav. Eg måtte skriva om vind og regn. Det er første gongen eg har brukt denne salmen som eg veit at Vidar Kenneth Johansen har laga ein fin melodi til.
Salme frå Jæren
Havet dansar, stormen rasar,
bølgjeslag er puls og takt,
trea bøyer seg og teier,
trassar storm og overmakt.
Vind frå vest og vind frå nord,
ropar om at Gud er stor,
alle ville krefter syng nå
om hans skaparkraft på jord.
Regnet piskar, dryp og sildrar,
alt blir døypt og nytt og vått,
vatnet samlar seg i mørket,
ligg og voggar tungt og rått.
Himmel tøyer seg mot hav,
alt det gode Herren gav,
blir som nytt når veret vaskar
angst og støv og hovmod av.
Måkar skrik mot lange strender,
viper kjem med lengt om vår,
havet slår mot sand og steinar
bankar ømt mot draum og sår:
Nye tider skal me få,
me skal elska, leva, sjå
vera trygge midt i vinden,
han som spelar for oss nå.
Sommarvindar stryk om jorda,
kjælar blidt med gras og strå,
trea raslar lette rytmar,
grønt i sommarspelet nå.
Vind frå aust og vind frå sør
dansar mjukt som aldri før
kviskrar lågt i moll for jorda
der kor bare føter trør.
Når ein dag med gule åkrar
mogne raunbær, haust og lyng,
me skal møta siste kvelden
medan nordavinden syng,
skal me takka før me går
deg som gav oss dag og år,
takka deg som skapar livet,
skapar oss til haust og vår.
Det mest rørande punktet på festen var då alle nittiåringane kom fram og fekk kvar sin stol dei skulle sitja på. Dei var så fine og fjåge, og dei såg så utruleg spreke ut alle saman. Eg trur at nitti må vera det nye sytti. Då eg vaks opp var nittiåringar frykteleg gamle i den grad dei i det heile tatt fantest. Desse damene gjekk framleis på spaserturar og likte å svinga seg på dansegolvet. Då farmor fylde nitti trur eg nesten ho stod i gardintrapp og vaska skap og veggjer. Det gir i grunnen gode framtidsutsikter. Det å sjå damene sitja på kvar sin stol og glitra fekk meg til å tenkja på konfirmasjonsgudstenesta eg var på på sundag. Begge deler var fint og personleg og viste fram eit og eit menneske.
Ein del av programmet var at ordføraren skulle gje dei blomar og varme ord. Sidan det var åttande mai i dag, hadde ordføraren vår eit oppdrag i Vatneleiren der han var med på å heidra krigsveteranar. Han hadde lova å koma tilbake så fort som mogleg, men då tida for blomsterutdelinga kom, hadde han framleis ikkje nådd fram. Til slutt gav dei opp å venta, og leiaren for eldresenteret tok på seg eit spontant ordørarvikariat og begynte å dela ut dei fine bukettane. Plutseleg sa ein av festdeltakarane: «Der kjæme ordføraren mæ kjede på sæg å alt». Dei to bukettane vart lynraskt sette tilbake i bøtta og så fekk alle blomar, gode ord, handtrykk og klem frå ordføraren, og alt ende godt til slutt.
Eg rakk akkurat heim då Ingrid kom innom for å henta Oscar og gå tur. Me fekk ein fin tur i vårsol som faktisk varmde godt. Eg har oppdaga at Eyvind Skeie har laga ein fin bryllaupssalme på melodien «Morning has broken». Kanskje det er noko for Ingrid og Oddvar?
Elles skulle eg aller helst ha vore i Oslo denne helga for der set dei opp tre variantar av Sunniva sitt teaterstykke på Det norske teateret. Sidan eg var der for to veker sidan, og skal dit igjen til neste helg, så klarte eg å besinna meg… Det har alltid plaga meg litt at ein ikkje kan få med seg alt her i livet og at ein bare kan vera ein plass om gongen…
Heidi
Heidi
