I fleire år har eg prøvd å praktisera ein slags adventkalender her på bloggen med ei luke kvar dag. Eg får begynna godt i dag og, så ser me koss det går. Eg sit her litt kveldspynta og skriv, for i kveld skal me på lutefisklag hos ei venninne. Ute ligg snøen, og det går vel på ein måte opp for meg at det faktisk er advent og går mot jul. Dei går så utruleg fort desse vekene. Eg har sett lilla lys i to adventstakar, og til og med plukka fram ei julestjerne og eit par ekstra englar. Eg har innsett at eg er meir og meir i utakt med dei fleste andre når eg sånn omtrent heilt til nå har pynta huset til jul på «litla julaftå», akkurat som me gjorde heime då eg var lita. Eg har halde på det sjølv om eg ser at mange andre pyntar tidleg i desember. Så merker eg utakten att i andre enden når folk sit på første juledag og seier at nå er dei leie av jul og gleder seg til å få ut treet. Nå er det akkurat blitt jul heime hos meg, nemleg, og då har eg tenkt å halda på dei ei stund.
Så nå gir eg etter og tilpassar meg langsomt til nye tider. Det treng ikkje alltid vera meg som har rett, har eg oppdaga… Eg såg den nye barneTV kalendaren fekk så rosande omtale, så eg har rett og slett vurdert å få med første episode før me må reisa.
Men adventstemning i sinnet blir det vel knapt nok for deg som har opna denne luka og venta seg noko litt meir oppbyggeleg og djuptpløyande… Eigentleg var det sitatet under eg hadde tenkt å koma med:
» I staden for å irritera deg over at rosene har torner, kan du la deg forundra over at det kan veksa noko så vakkert som roser på så stikkete greiner.»
Og ja, eg har skrive dette utan briller, så dersom det skulle vera mykje skrivefeil, er det bare å beklaga. Eg skal korrekturlesa med brillene på min nese når eg får tid.
God advent ynskjer
Heidi
I dag hadde skulen min kjøpt opp ei barneteaterforestilling på teateret inne i byen. Eg er veldig glad i barneteater, og det å gå med skulen sin gjer meg eit strålande alibi for å gå dit utan barn. Barneteateret inne i byen er verkeleg noko å vera stolt av, skodespelarane er barn, og forestillingane er veldig profesjonelle med fantastiske kostyme, flott musikk og utruleg fin scenografi. Alladinforestillinga var noko heilt for seg sjølv, kostyma var ein blanding av norsk bunadsfolklore og orientalsk silke i flotte fargar. Dei hadde på ein kreativ og usannsynleg måte blanda Grieg, orientalsk musikk, Bollywoodplakatar og Jahn Teigen, og innbakt i forestillinga var det heile sekvensar frå Peer Gynt. Alladin var Peer Gynt samtidig som han var klippa ut frå «Tusen og en natt.» Når dette i tillegg skulle appellera til barn ned til i fireårsalder, så vil eg påstå at lista låg høgt. At dei lukkast med prosjektet var rett og slett imponerande.
Eg hadde ei litt surrealistisk og ganske ekkel oppleving i forkant. Eg tok toget inn direkte frå jobb, og kjende at eg måtte ha litt mat før forestillinga. Eg gjekk inn på ein seven-eleven-butikk og bestilde to vårrullar. Medan maten vart varma i microen, kom det inn tre personar som tydelegvis var midt i ein slags konflikt. Dei kalte kvarandre stygge ting, og plutseleg gjekk det opp for meg at den eine personen stod med ein kniv truande retta mot ein av dei andre. Det gjekk kaldt gjennom meg, eg gjekk bort til den unge jenta bak disken og spurde om ho såg at han hadde kniv. Ho kviskra tilbake at ho akkurat hadde ringt politiet. Det gjekk fleire parallelle tankar gjennom hjernen min. Skulle eg koma meg ut? Vera der for å prøva å hjelpa ungdomane bak disken om det vart nødvendig? Prøva å få han med kniven til å besinna seg? Før eg fekk tenkt ferdig kom ein mann på Odd Christian sin alder og bad dei gå ut fordi han ikkje aksepterte slik oppførsel i butikken, då tusla dei faktisk ut. Etterpå sa han at han ikkje hadde sett at vedkomande hadde kniv. Då eg forlot butikken, høyrde eg politibilen koma. Slikt kan sjølvsagt skje overalt, men plutseleg frista det ikkje så veldig å ta ein tur aleine i gatene. Alt i alt var det eit diskret lite opptrinn. Eg veit ikkje eingong om alle som var i butikken registrerte det. Men det var ei påminning om at plutseleg kan det utenkjelege skje før ein får tenkt seg om. Sjølv om eg eigentleg ikkje var involvert i det heile tatt, kjende eg meg litt skjelven etterpå.
Heidi
Eg har tenkt lenge på at eg må skriva eit dikt som heiter regntid. Det siste halvanna året har vore som ei samanhangande regntid. Me blir jo vane med det på ein måte, spesielt ungane, som snart ikkje hugsar at det ein gong i tida var normalt med opptil fleire dagar på rad utan regn. Eg las at i ein del land med regntid er denne tida sett på som eksotisk, livgjevande, frodig og livsbejaande. I alle Bollywoodfilmar er det visstnok med ein scene med song og dans ute i regnet fordi regn blir sett på som deilig og romantisk.
I sommar i ein liten by i USA sat eg på eit vaskeri og venta på kleda mine som var i vaskemaskinen. Eg kom i snakk med den veldig hyggelege vaskeridama. Ho vart veldig fascinert over at eg kom heilt frå Norge for å kjøra rundt i USA og spurde korleis veret hadde vore i Norge i sommar. «Not too good, actually,» svara eg. «I know,» sa ho»It`s been terrible here too. Not a single day of rain, and hot, hot hot…» Det slo meg kor forskjellige indre oppfatningar me må ha av dette med godt og tenleg ver, som det heitte så fint i den gamle kyrkjebøna…»
Som observante lesarar må ha registrert, så har det regna den siste veka, men det har skjedd mykje anna og. Impulsane kjem og kjem, og eg skulle gjerne hatt meir tid til å ta i mot dei og gjera noko med dei. Av det meir eksotiske eg fekk med meg i veka som gjekk, var eit lynkurs i joik saman med elevane gjennom den kulturelle skulesekken. Det er mange dører det er spennande å opna. Eg og Halvard har brukt to kveldar på å sjå ein George Harrison-dokumentar. Det var veldig spennande å koma nærare inn på det medlemmet i Beatles eg kanskje har visst minst om. Det som fascinerte meg mest var kanskje den intense søkinga hans på det åndelege planet. Eg trur det åndelege aspektet ved livet er undervurdert. For mange av oss er det ein veldig viktig del av det å leva. I går i Magasinet vart det omtala mest som ein sensasjon at nordmenn faktisk såg ut til å bli meir religiøse enn før. Fleire enn før sa at dei trudde på ein Gud og eit liv etter døden, og fleire under tretti trudde på dette enn dei mellom tretti og femti. Nå må eg skunda meg å fortelja at dei tala eg kjem med nå er bare det eg hugsar etter å ha skumlese avisa seint i natt ein gong, så ikkje ta det som anna enn ein heller laus observasjon frå mi side…
Ein annan merkeleg ting eg har brukt tid på, er at eg kom til å kjøpa ei ganske tjukk og dyr bok med alle kjende breva etter John Lennon. Eg er ein hund etter biografiar, og eg samlar på menneskelege opplevingar som andre samlar på frimerke eller sportsbilar… Ein månad av eit liv som bare kunne brukast til å lesa merkelege bøker og sjå rare dokumentarfilmar, høyrest ut som ein god idé.
Så lurte eg på om eg torde fortelja fylgjande avslørande fakta om meg sjølv, men la gå… Etter å ha rota rundt i liva til gamle beatlesar, så får eg letta litt på sløret eg og… På fredag var eg hos frisøren for første gong på sikkert femten år. Det er siste leddet av sist setning eg reknar med kan vera litt sjokkerande. Det var aldeles nydeleg å bli stelt med. Eg haldt på å sovna i frisørstolen av reint velvere, så eg trur det får bli ein ny og god vane. Ho klipte sikkert av meg 15 cm med hår, det rare er at ikkje ei sjel ser ut til å ha oppdaga det ei gong. Det får då vera trøysta at andre ikkje ser med ein med så kritiske auge som ein av og til kan tenkja at dei sikkert gjer, og det same kan det i grunnen vera.
Gårsdagen var selskapeleg frå ende til annan. Først lokka Odd Christian med seg meg og faren sin på solidarisk julemesse. Så var eg i dameselskap hos Kari, som hadde dekka langbord til førti damer i kjellarromet sitt. Det var triveleg. Eg var den einaste av dei førti som hadde gløymt å ta med finsko heimefrå då eg gjekk. Eg prøvde å smila så sjarmerande at ingen skulle koma på ideen å sjå ned på føtene mine… Så kjørde me ein times tid ut til Bru gjennom tunnelen under havet og feira Arne som fylde femti i eit fantastisk lokale med utsikt over havet og inn til byen. Maten var nydeleg, folka hyggelege og innslaga flotte. Utpå natta song me Tore Tang og Sjösalavalsen akkompagnert på flygel, fiolin og gitar med eit improvisert lite mannskor foran vinduet med stjernehimmel og utsikt over Stavanger by night. I dag var det tidleg opp for å førebu sundagsskule for ein gjeng relativt små ungar med to sett dokketeaterdokker. Det var fint det og. Og etterpå var eg trøyttare enn eg hadde tenkt å vera, så eg har ikkje fått gjort alt eg hadde håpa. Men eg har ete god heimelaga kjøttkakemiddag med sønene mine og far deira, og etterpå drakk me kaffi og Odd Christian ville visa meg rare små filmsnuttar som fekk meg til å le. Det er koseleg med vaksne søner. Nå har Oscar reist heim etter å ha vore her på helgebesøk, og kjærasten min ligg under dyna og hostar og nys og er sjuk mann.
Eg sit her og fiklar med ein song og med eit manus medan det nyklipte håret mitt tørkar på halvparten av den vanlege tida. Diktbøker er pakka, sende og avhenta. Frå eg fekk den første kassen har det ikkje gått ein einaste dag utan at nokon spør om å få kjøpa. Det er kjempetriveleg. I dag kan eg skryta av at den første boka blir lagt i ein konvolutt som skal til Sverige.
Me går inn i ei ny veke stappfull av program. Her gjeld det bare å pusta roleg inn og ut og ta bare ei glede eller ei utfordring om gongen.
Heidi
Fotnoter i sanden
Eit lite fylgjebrev til deg som kjøper diktsamlinga mi.
I tillegg til at det i denne boka finst tekstar eg har skrive det siste året, og som eg knapt nok har lese høgt for nokon, vil du finna ting eg har skrive for bortimot 24 år sidan. På åttitalet gav eg ut to bøker på ”Luther forlag” og ”Nye Luther forlag”. I alle åra som seinare har gått har eg skrive dikt, utan at det har blitt fleire utgjevingar.
Påsken 2005 hadde eg ei utstilling på Fotland mølle saman med Inger Bakke Berge. I samband med utstillinga, gav me ut eit lite hefte med mine tekstar og hennar bilete. Heftet kalla me ”Gjennom mørke til lys”. I fjor laga eg og mannen min, Leif, ei lita dikt- og fotobok før jul; ”Det er bare livet ditt” som me trykte opp i eit relativt begrensa opplag.
I boka ”Fotnoter i sanden” har eg teke med dikt frå begge desse to små bøkene. Dette er både fordi eg sjølv synest dei høyrer heime i ei stor samling med dikt, som eg sjølv liker ganske godt, men mest av alt fordi mange har spurt meg om desse bøkene framleis er å få kjøpt, og eg har måtta svara nei. Mitt ønskje er at dei som kjøper denne boka skal få med seg det beste av det eg har skrive gjennom alle desse åra, etter at dei to første samlingane kom ut. I denne perioden har eg hatt liggjande store bunker med tekster eg har visst at eg gjerne vil bruka ”ein eller annan gong.” Nå har eg fått dei mellom to permar, og kan starta med blanke ark att…
Eg har vald ut dikt om det å vera mor, heilt frå eg sto der med ein nyfødd baby i armane til sistemann runda atten nå i oktober. Det å vera mor har vore og er ein veldig viktig del av livet mitt. Vidare ville eg gjerne ha med dikt som rett og slett handla om det å vera eit levande menneske. Det inneber for meg å stansa opp ved dei små heilage allminnelege minutta i eit vanleg liv, løfta dei opp mot himmelen, granska dei, le av dei, og eventuelt gråta ein skvett innimellom.
Den som tek seg tid til å lesa vil sjå ein del trådar gjennom det heile. Trådar av naturkjensle, tru, humor, musikk og ein ærleg porsjon forvitenskap er vel kanskje dei innslaga eg klarast ser med eigne auge.
Eg vurderte å skriva eit forord, men kom aldri så langt. Det fekk bli eit fylgjebrev i staden. Til deg som har teke deg tid til å lesa dette og nå er klar for sjølve boka; God tur vidare. Eg håpar du finn noko som gjer det bryet verd å lesa.
Vennleg helsing
Heidi
Me låser oss inn i det tome huset. Mykje har blitt etterpå. Her har me vore ofte og med jamne mellomrom, men aldri før aleine. Huset ser ut som før, men likevel annleis. Roma er rydda slik at det skulle vera framkomeleg med rullator, i stolane ligg det høge puter slik at dei skal vera betre å koma ned i og opp i frå. På bordet ligg svigerfar sine mange hugselappar slik at dagane skulle haldast fast. I skapa på kjøkkenet er det framleis ein sirleg orden slike som meg bare kan drøyma om, og i skapet ved vasken ligg strykejernsbehandla koppehandkle og klutar i stablar med nøyaktige teljekantar. Strykebrettet står der det ofte stod, framleis med ei lite bunke strokne handkle oppå. Sysakene står der og på veggen heng bileta av barnebarn i ulike aldrar slik dei alltid har gjort. I eit av skapa ligg det spel og leiker, og på gjesteromet står ei dokkevogn med to bamsar i. Det yngste barnebarnet har rukke å fylla atten, men dei siste åra har det kome tre oldebarn og eit fjerde er nå på veg. På fleire av borda ligg det ubrukte brillepar, og på det runde bordet i stova ligg den same kvite duken, og framleis står det framme ein stabel frukttallerknar med fruktkniver på den øverste. Fruktfatet står der det alltid har stått, men for ein gongs skuld er det tomt. Svigerfar sin kalender ligg framleis oppslått på den fredagen i oktober då han kanskje snubla i eit eller anna og vart liggjande på golvet med brukken lårhals.
Me er trøytte etter den lange bilturen etter endt arbeidsdag og finn fram sengetøy. Halvard, som har øvekjørt meir enn halve vegen, får gjesteromet. Ingen av oss to andre har lyst til å leggja oss i svigermor si seng. Me innrømmer det for einannan, og reier opp til oss begge på hjørnesofaen i stova. Begge bada er tilrettelagde for uføre med handtak og høge toalettsete. Framleis har begge to tannbørster og kammar liggjande på badet, og svigerfar sin barberkost og barbersåpe står på badet som før.
Dagen etter dreg me til rehabiliteringsavdelinga. Svigerfar er på beina etter operasjonen og klarer å ta seg fram ved hjelp av rullator og god vilje, men framleis ligg det mykje trening framfor han om han skal nå det same funksjonsnivået som han hadde før fallet. Han er glad for å sjå oss, og humøret er upåklageleg, men han vil gjerne heim att. Me hentar Sunniva på T-banen og får oss ein dag saman med alle tantar og onklar. Første er det lunsj hos Joffe og Elisabeth med spansk skinke og spanske ostar, så eit nytt besøk på sjukeheimen før alle kjem til oss, Eva Mari berande på ei stor gryte Brennsnut etter beste Sunnmørsoppskrift, og eg har laga fruktsalat med eksotiske frukter frå Obs, kransekake, krem og vaniljeis. Det kjennest godt at det alt for tome huset blir fyllt av liv og menneske.
Sunniva reiser inn til byen for å møta venninner etter middagen, men andre har ein roleg kveld framfor fjernsynet. neste dag går eg gjennom svigermor sitt klesskap. Eva Mari har allereie ordna opp der, men ho ber meg sjå etter om det er noko eg eller jentene mine kan ha glede av. Det er ei rar kjensle å sjå kleda utan dama som høyrer til i dei. Kleda vekkjer mange minne, og eg kjenner det heilt fysisk som ein lett kvalme og ubehag i magen. Igjen slår det meg kor fint ho har teke vare på alt saman, klesplagga er vaska, rensa, strokne, bretta, hengd fint på bøyler og sorterte og i motsetnad til det ein måtte finna i mine skap, ser plagga like staselege ut som då dei var nye.
Eg kjende ho i nesten tretti år, og aldri sa ho noko sårande eller anklagande til meg. Eg vart alltid møtt med stor varme, sjølv om ho må ha tenkt sitt om mine kaotiske golv og ustrukturerte skap. Det var henne uendeleg fjernt å skriva dikt eller redda verda før ho hadde vaska golv, skrubba poteter og stroke handkle, men ho sa aldri eit skeivt ord om mine prioriteringar. For barna mine var ho ei høgt elska farmor. Så godt dei har hatt det med to sett besteforeldre som sette dei høgast av alt.
På veg heim blir det først eit siste føremiddagsbesøk hos svigerfar. På bordet har han ein orkide og ein bukett roser. På det vesle bordet står eit bilete av han med det yngste oldebarnet i armane, det er teke for bare litt over ein månad sidan då han og Henrik reiste på langtur til Tromsø for å helsa på den vesle nye. Ved sida av ligg eit legetidsskrift og ein konvolutt med påskrifta «Overlege Harboe». Konvolutten inneheld eit gratulasjonskort han fekk til nittitoårsdagen i sist veke, og på veggen heng ein telefon som bare kan brukast til innkomande samtaler.
Så må me ta farvel og finna bilen. Halvard set seg i førarsetet med far sin på sida av, medan eg prøver å finna ein bortimot komfortabel stilling i baksetet. Femtifire mil er langt å kjøra i novembermørke, så det er best å koma seg i veg.
Heidi
+———————
Ein del av dikta handlar om å vera mor.
Ganske mange handlar rett og slett om det å leva
Og for meg handlar det å leva mellom anna om det å tru
Og om naturen
Og ikkje minst om alle dei små rare tinga i livet som du plutseleg får lyst til å le av…
Her trudde eg eg skulle få til ein hyperlink, men eg klarte bare å redigera inn linken slik han er over- Det eg ville ha sagt er at boka mi, «Fotnoter i sanden» nå er å få kjøpt via meg. Boka er på litt over hundre sider, og inneheld både nye og gamle dikt eg har skrive. Felles for dei aller fleste er at dei ikkje har vore publiserte før. Dersom du går inn på linken over, vil du få sjå framsida og baksida av boka, og dei første ti sidene med dikt. Eg skal prøva å få dette betre til, men det ser ut som om eg kan trenga litt hjelp. Grunnen til at eg skriv dette innlegget er at fleire har spurt meg korleis dei kan få tak i boka, og eg veit at fleire av dei som les her ikkje er på facebook.
Heidi
Regnet auser ned som det bare kan gjera på desse deler av landet i november. Eg har hatt frifredag og vore på vift med far min. Han henta meg klokka halv ti, og så kjørde me gjennom dei undersjøiske tunnelane og tok båten over til Aksdal, der me kjøpte med oss ein alpefiol, eit kort, ein roman og ei diktsamling frå ein tikronerskasse. Ein halvtime seinare banka me på døra til farmor, og vart varmt tekne i mot. Så har me vore på visitt hos onkel Laurits i det gamle heimehuset på garden som farmor og farfar hadde før, der eg var så mange feriar i barndomen. Eg fekk klappa den nydelege oransjeraude kattungen til Karin, drukke kaffi og høyrt farmor fortelja frå barndomen sin. Eg rakk og å brodera på babyteppet til vesle Sofie før me var på ferga att og kjøpte oss baconpølser med rå løk, sennep og ketsjup medan krappe brottsjøar fekk heile esker med tyggegummi til å detta ut av hyllene i kjosken. Eg elskar at eg framleis har ein far som er så ung og sprek at han framleis kan ta meg med på lange dagsturar i høljeregn i Stavanger, og viss me hadde kappsprunge opp dei åtti trappetrinna på ferga er eg heilt overbevist om at han hadde vunne, men det seier forsåvidt minst like mykje om meg som om han.
I heimen er det eit rikt dyreliv. Som du ser så kan ein velgja å gå for eit parti sjakk i lag med Oscar, men like interessant er det at tastaturkatten min, som bokstaveleg talt ligg og mel mellom meg og flatskjermen akkurat nå, ein kveld i denne veka lukkast i å trykkja ned ein tast som gjorde at tastaturet mitt bare ville skriva hebraiske teikn, noko som sjølvsagt gjorde heile internett utilgjengeleg i tillegg til skrivefunksjonen. Både eg og den svært datakunnige mannen eg deler hus og heim med strevde på alle viss for å få hekta av denne funksjonen, men det tok oss eit halvt døgn å få det heile på plass. Nå kan ein sjølvsagt lura på korfor i all verda eg let ein katt spasera omkring på tastaturet mitt. Det er eit godt spørsmål, men kven kan avvisa eit malande vesen med så mjuk pels? Det hender eg prøver, men etter fem sekund på golvet, er ho på plass att. Når dette har gjenteke seg ein åtte- ti gonger resignerer eg, og klappar ho med den eine handa medan eg skriv med den andre. Ikkje veldig pedagogisk, det veit eg, men sidan eg må vera pedagogisk heile dagen på jobb, er er svært unfallande i min oppdragelse av katten. Truleg er det for seint nå uansett…
På tysdag tok eg avskjed med Nelly, som akkurat rakk å fylla nitti før ho gjekk ut av tida. Eg liker å hugsa henne som dama som alltid hadde plass til ein til rundt kjøkkenbordet, som tok med meg og Anne Mette på kafeteria og spanderte varm sjokolade med krem, og som venta oss med oppvarma dyner når me kom seint heim om nettene. Kvil i fred. På gravferddagen regna det tett, men medan me fulgte henne til grava var det nesten opplett.
Denne helga skal eg skriva hovudtrekka i tiandeklasseforestillinga me skal ha til påske. Brikkene har begynt å falla på plass. God helg, alle saman.
Heidi
Den største overraskinga var at Sunniva plutseleg stod på scenen. Utan at eg visste noko hadde ho kome heim for å opptre for meg
Kulturprisutdelinga vart verkeleg ei oppleving for livet. Eg ante ikkje kva som skulle foregå, og vart heilt overvelda då eg kom til lydprøven og såg den fantastisk vakkert pynta scenen med Lene sine blomsteroppsatsar i haustfargar. Då me ankom seinare på kvelden var det rulla ut rød løpar framfor kulturhuset, og to høge faklar stod ved døra, der kultursjefen stod klar for å ta i mot meg og han som skulle få innsatsprisen etter å ha drive kristent barnearbeid i ein mannsaldar. Vel inne på scenen sat symfoniorkestaret klar, og etter eit nummer med dei kom det inn ein stor flokk barn med fiolinar som spelte saman med dei.
Eg sat på første rad med familien min på høgre sida og ordføraren med ordførarkjede og det heile på venstre sida. Tårene begynte så smått å renna då Jan Ivar og Kirsten kom fram på scenen og song Cohen sitt «Hallelujah». Min tidlegare elev Johannes spelte ragtime på flygelet, songgruppa shalom song salmane mine, klokkaren fortalde om då han sat i slottskapellet i Oslo og fekk presentert ein ny salme som viste seg å vera min. Marianne, Fiona og Øyvind frå kulturskulen spelte «Autumn leaves» på flygel, fiolin og tverrfløyte så veggene vibrerte, og dansarar frå Unge spor dansa før dei annonserte at Iren Førland skulle synga «Du er min juvel, mitt barn». Då stod plutseleg Sunniva på scenen utan å vera annonsert, ho sa nokre ord om å lura mor si før ho las eit dikt eg har skrive til henne,
Eit slags kjærleiksdikt
Ansiktet ditt
er aleine i dag,
forsvarslaust og ope,
og eg kan så lite gjera.
Eg ville så gjerne
om ansiktstrekka dine
ville så gjerne
stroke tanken din trygg.
Eg veit du skal aleine ut
i landskap eg ikkje kjenner,
møta morgonar eg aldri skal få sjå.Eg einsame,
skal stå aleine att
med andre ansikt
med andre barndomar.
Så lenge lyset framleis
finn meg,
skal eg stryka kinnet ditt
med ømme tankar,
skal eg håpa
at auga dine,
dei små blå stjernene,
at munnen din,
den vesle raude fuglen
har det godt.
Jeg synger meg en blå, blå salme
når dagen svinger hatten til farvel
og ror med sakte åretak mot strender
dit alle dager ror når det blir kveld.
Da søker jeg min hvile
ved treets trygge rot
mens sankthansormer gløder grønt
i gresset ved min fot.
Da synger jeg min salme.
Jeg synger meg en blå, blå salme
og takker for all grøde som ble min.
For lyse døgn, for barneskritt i tunet
og dine gode kjærtegn mot mitt kinn.
Men òg for våkenetter
som aldri unte ro
men gav min dag et dunkelt drag
jeg aldri helt forsto.
Nå synger jeg min salme.
Jeg synger meg en blå, blå salme
til deg, du Hånd som sanker og som sår
og senker deg med signing over jorden
med legedom for alle våre sår.
Som byr oss rette ryggen
stå opp og gå i strid.
med løftet hode skal hver sjel
gå inn i Herrens tid.
Så synger jeg min salme.
Og ved klaveret sat Torhild som hadde vore med på å halda dette hemmeleg for meg. Ingrid hadde og opptil fleire fingrar med i spelet. Ho kom pynta og fin med stor blomsterbukett i armane før forestillinga og sa at me måtte ta mange bilete slik at Sunniva fekk sjå koss me hadde det… Det var ein nokså surrealistisk situasjon å befinna seg i, eg trur sjeldan eg har blitt så rørt, og eg som skulle på scenen og opptre rett etterpå. Heldigvis gjekk det bra. Det var utruleg kjekt å lesa til Torhild sitt klaverspel. Det har eg lyst til å gjera fleire gonger. Og den store glasspokalen i tung krystall frå Hadeland glasverk ,med inngraveringar av namn og viper og raunbær, slapp eg heldigvis ikkje i golvet og knuste. Det var eigentleg min største skrekk at eg kunne koma til å knusa pokalen, ikkje det at eg skulle halda tale eller opptre, slike ting liker eg i grunnen å gjera.
Marianne og Ingvar Lygren song og spelte så fint at eg kunne ha sitte der resten av natta og høyrt på, men så var det allsang av Solnedgang på Jæren, og så var det famnen full og litt til av fantastisk vakre blomar, og fotografering, gratulasjonar, avisintervju og klemmar før eg tok med meg Gunnar og familien med ungane, mor og far, syster og bror med heim til god mat og meir feiring.
Eg er eit utruleg priviligert menneske som fekk oppleva noko slikt, og av alle merkelege ting eg har vore med på er dette noko av det aller merkelegaste. Noko av det aller beste var at kassane med diktbøkene vart leverte same ettermiddagen slik at eg fekk vist dei fram. Nå er me tilbake i kvardagslivet, og det er bra det og.
Heidi
Med mops og katt…
Eg hadde avbestilt ein tannlegetime i april med fylgjande mail: «Då tannlegetimen eg har fått ikkje passar, då eg har det svært travelt og tennene mine har oppført seg eksemplarisk det siste året, ber eg om at timen blir sletta og at eg heller blir innkalt i september.» Sidan timen i september heller ikkje passa, var min første tanke då eg forstod kven som ringde, at tannlegen hadde begynt med oppsøkjande verksemd. Han spurde om eg skulle noko fredag den 2.november. Eg sa at det trudde eg ikkje, men at eg måtte sjekka almanakken før eg svarde sikkert. Koss visste han at fredag var fridagen min, og ein passande dag for tannlegebesøk? Han presiserte at han meinte om kvelden, og eg lurte på om han ville spørja meg om å lesa dikt eller om å vera forteljar på ei tilstelning…
«Du må nesten setja av den kvelden,» sa han. For då skal du møta i Storstova og ta i mot Timeglaset». Timeglaset er Time kommune sin kulturpris, som blir delt ut ein gong i året. Eg visste at eg var blant dei nominerte, og at prisen skulle delast ut omtrent på denne tida, men at tannlegen min var innvolvert i tildelinga visste eg ikkje, derfor kobla eg ikkje i det heile tatt…
Og visst er det hyggeleg å bli sett pris på, eller at det arbeidet ein gjer blir sett pris på… Denne telefonen fekk eg i september. Og så kan eg i framhaldet sitera «Teddybjørnens vise»: «Og siden har det snurra nesten mere enn jeg vil…» Eg har fått uttallige gratulasjonar. Folk eg nesten ikkje veit kven er har gitt meg klemmar på gata og sagt at dei vart så glad for tildelinga og at det er veldig fortjent. Er det rart at eg blir både rørt og sjenert… Eg har fått gratulasjonar på facebook, og til og med brev i posten, og blitt nevnt i leserbrev i avisa. Den mest lokale lokalavisa har skrive om det tre gonger nå, og i morgon kjem det eit intervju i regionsavisa. Jantel0ven boblar inne i meg. Eg veit jo at mange andre hadde fortent prisen minst like mykje, og at mykje av det eg har gjort er lagarbeid. Eg kjenner meg ein smule overfokusert og overeksponert, men på fredag er prisutdelinga, og så er den hendinga over som ei merkeleg lita boblande livshending på same måten som for eksempel 5o-årsdagen var det.
På fredag skal eg få prisen og programmet er hemmeleg for meg. Visst er det spennande. Det einaste eg veit er at eg skal lesa dikt eg har skrive og halda takketale, og at Torhild skal spela på det fine sceneflygelet medan eg les. Me har øvd i kveld ho og eg, og det var kjempekjekt. Det å lesa til akkompagnement blir det næraste eg kjem til å synga, for song er dessverre noko eg av ein eller annan grunn ikkje får særleg godt til. Ein gong i livet har eg forresten ræppa med band på «De røde sjøhus» inne i Stavanger. Det må koma på lisa over dei femti merkelegaste tinga eg har gjort, trur eg…
Noko som er veldig positivt er at dette gav meg eit slags dytt i ryggen til å få gjort ferdig diktsamlinga som eg har halde på med lenge. Diktboka «Fotnoter i sanden», vart send frå trykkeriet i Nederland i går morges. Dersom eg er heldig, har eg ho i hendene på fredag…
Heidi
Jentene mine
Det var så koseleg å ha Sunniva heime. Sidan me begge hadde ferie, og det var bare oss to i heimen, fekk me masse tid saman. Ingrid er ikkje langt unna ho heller, så saman fekk oss diverse treff med besteforeldre og annan familie, ein strandtur saman med Oscar, ein tur i butikkar og ein teatertur saman me tre. Lørdagskvelden sette me av til «jentekveld» der ein heimkomen Halvard vart så integrert som han ville. Me såg ein spesiell og interessant film «Worlds greatest dad,» eller noko sånn, befriande lite Hollywoodsk, filmen kan anbefalast som ei tankevekkande litt småskrudd historie dersom du toler å sjå på filmar som gjer deg pinleg berørt kvart tredje minutt. Som Halvard sa, «Dette er eigentleg ikkje ein film ein bør sjå saman med mor si», men me likte filmen alle fire. I tillegg hadde Ingrid funne noko ho marknadsførte som det mest usmakelege realityshowet ein kan tenkja seg: «Bride plasty». Deltakarane konkurrerte om «The perfect wedding», dei konkurrerte i disiplinar som laging av brudebukett, det å plukka ut den ultimate brudekjolen og bryllaupskakesmaking. Dei som vinn delkonkurransane vinn ein plastisk operasjon og får operert nasen, slipt ned tennene, sett silikon i brysta eller fettsugd overarmane. Innimellom konkurransane stemmer dei ein annan ut, og dei som skulle stemma sat ofte i rullestol, eller hadde bandasjar i halve ansiktet etter operasjonane. Først skulle me sjå ein episode bare for å måpa og le, men trur du ikkje me vart fenga av galskapen, og såg opptil fleire episodar. Eg må innrømma at eg kjenner på at eg ville lika å vita kven som vann til slutt… Replikken «I deserve to look perfect inn my own wedding» gjekk igjen. Tydelegvis var jentene villige til å investera mykje smerte for å koma dit. For ei gal, latterlig og fascinerande verd me lever i… Brudgommane fekk koma innom for å bli testa i løgndetektor, men dei hadde bind for augene slik at dei ikkje skulle få noko glimt av dei komane brudene sine nye nasar og silikonbryst før bryllaupet…
Heidi
sporisand 