sporisand

  så sender eg julebrevet mitt til bloggen og.

Kjære venner på Andedrakt 🙂

Så er det meg og tastaturet… Det har det eigentleg vore i rikesleg monn dei siste vekene, for eg har teke på meg både det eine og det andre skriveoppdraget utan heilt å sjå konsekvensen av mine eigne løfte… I dag har eg fullført to av dei. I lag med dei flotte skrivekursjentene mine, har eg laga to bøker i haust, ei biletbok om ein liten gris og ei forteljing om ei jente i 7.klasse. I min einfaldigheit hadde eg lova at dei skulle vera ferdige til jul, slik at dei skulle få dei siste skrivekursgongen før jul, altså i morgon. Og det skal dei få… Og så må eg bare fullføra barneteateret til byjubileet i Sandnes kommune, og få send inn konsulentarbeidet til kirkerådet. Tiandeklasseforestillinga kan venta til i romjula.

Men eg klagar ikkje altså, alt er heilt frivillige oppdrag, til neste år håpar eg på å kunna ta meg eit permisjonsår frå skulen og bare arbeida i kulturskulen på sida av skrivinga. Eg får smila fint til rette vedkomande i Time kommune, og håpa at dei ser i nåde til meg. Åra flyt så fort forbi, og dersom eg skal oppfylla min eigen draum om å ha eit slikt år ein gong i livet, så kunne det passa bra å gjera det frå august av. Til våren vinkar eg sjuandeklassingane mine i veg til ungdomsskulen, og då må eg skunda meg å handla før eg fell pladask for ein ny gjeng med ungar…

I dag har eg vore ute og ete italiensk mat med fem venninner. Me sat i ein krok og glippa med auga til smektande juletonar.  Klokka nærmar seg elleve på kvelden onsdag ei veke før jul. Halvard og Odd Christian ler og snakkar nede i stova. Dei sit der i halvkaoset med fyr på peisen og føtene tett inn til varmen. Leif kom akkurat heim frå julekonsert på Thime stasjon. Odd Christian var ein snartur i Bergen i går og tok eksamen i it. I morgon er det Ingrid sin tur til  å prøva seg på matematikkeksamen. Eg kan lova alle gamle lærarskulefolk at krava er blitt nokså mykje høgare enn då me gjekk der… Eg har prøvd å lesa saman med Ingrid for å halda motet oppe i henne. Mykje av det er heilt nye ting for meg.

Ingrid har i sommar flytta inn i kjellarleiligheita vår. Der nede er det nå ein ryddig og velordna oase med fine maleri på veggene, grøne plantar, orkidear, akvarium og eit velordna fruktfat. Det hender at eg havnar der ein time og to etter endt dagsverk. Det er veldig koseleg å ha henne heime. Kvar morgon tek ho tog inn til universitetet på Ullandhaug, der ho har starta på allmennlærarutdanning. Oddvar som nå er kjærasten hennar på femte året, bur i Porsgrunn der han går på ingeniørutdanning. I går kom han heim på juleferie.

Leif var nylig på Costa Rica i seks veker for å læra spansk og dansa salsa. Då kjendest det som om eg budde i eit småkaotisk ungdomskollektiv med dei fire ungdomane mine og Spretts slekt og venner. Det trivdest eg godt med, men som den einaste som til ein viss grad kjørte bil og den einaste med nokonlunde ordna økonomi, så var det ganske travle veker. Konklusjonen vart at me klarte oss utmerka godt aleine heime, men at mannen i huset var meir enn velkomen heim att då han dukka opp midt i november ein gong. Då lengta eg etter å få lov til å legga meg ein fredags- eller laurdagskveld heilt utan ansvar for å venta på tenåringane i huset…

Odd Christian gav opp å finna hybel i Trondheim og inntok det rommet i huset me hadde begynt å tenkja på som TV stova vår, men aldri rakk å begynna å bruka. Etter fire år heimefrå tenkte han nok på gjesterommet heime som nokså midlertidig, men me har oppdaga at det faktisk fungerer kjempefint at han bur heime. Truleg blir han vel buande saman med oss fram til sommaren. I juni er han ferdig utdanna om alt går etter planen, og han er heldigvis ikkje skremt etter det første halve året sitt i norsk skulevesen.

Sunniva er blitt stor jente som går på musikk-dans-drama på Lundehaugen vidaregåande skule. Ho har hovudfokus på drama og trivst utmerka med det. I tillegg har ho heile hausten vore med i to dramagrupper på fritida og har hatt det så travelt at eg ikkje fattar at ho heng saman. For snart tre veker hadde ho premiere med ”Maestroens rose” på Undheim revyteater der ho spelte dansepike på eit variete-teater. Ho dansa og strålte, og etter premieren var det første eg tenkte på at eg måtte få billettar til ei forestilling til. Nå er ho ferdig på Undheim, men ho og venninnene øver iherdig til premieren på stykket ”Groovy” som skal vera i Storstova på Bryne i slutten av januar. Kvar måndag kjem kusina Vilde hit og er med på øving og overnattar hos oss før ho og Sunniva reiser saman til Lundehaugen neste dag. Vilde har dei siste åra gått inn og ut her som eit bonusbarn i familien, og Sunniva har tilsvarande tilstandar hos Vilde på Figgen.

Halvard går i tiande klasse og vil helst på ”media og kommunikasjons linje” neste år for å laga filmar. Elles så er rommet hans søkklasta med ulike former for strengeinstrument. Dei siste åra har han spelt og spelt med ekte Harboe-energi. Eg håpar musikkfasen varer nokre år til, slik at han rekk å bli skikkeleg flink… Han driv og veks noko voldsomt akkurat nå, og stemmen er midt i stemmeskiftet.

I mai vart han konfirmert. Det vart tendenser til panikk i heimen då overnattingsgjestene sat pynteleg ved frokostbordet, snart klare til avgang, og Halvard kom inn for å fortella at han ikkje fann dressbuksa si…

Det vart sett i gang storstila leiteaksjon, men til slutt måtte me bare kapitulera og leita etter alternativ. Skulle me snøra inn ei av buksene til Odd Christian med belte i livet og legga opp med tape eller stiftemaskin? Nei, det fungerte ikkje. Til slutt fann me ei litt for kort og litt for trong finbukse frå eit år eller to tilbake. Det fekk duga sidan me ikkje hadde tid til å leita meir. Med skjorta utanpå buksa, og ein heldigvis ganske sid konfirmantkappe, vart antrekket mest ikkje påfallande i det heile tatt. At konfirmantfiguren i plast som eg hadde kjøpt i dyre dommar knakk nakken i trappa før han nokon gong kom på toppen av kransekaka, var også ein heilt ubetydeleg bagatell. Det vart ein veldig koseleg konfirmasjon, bare synd at farmor og farfar ikkje kjende seg friske nok til å vera med.

I sommar var eg fire veker på Solgården i nærleiken av Alicante der eg hadde sommarjobb som leiar for barneklubben på senteret. Sunniva, Halvard, Leif, Vilde og May Brit var der saman med meg dei siste to vekene. Solgården er ein fin plass å vera, og i gangavstand ligg byen Villajoiosa med fine strender og koselege tronge gater med gamle hus. I september fekk eg ei siste kjenning av sydlandsk sommarvarme då eg i lag med tre gode venninner hadde fire dagar i Roma. Anne Mette, Heidi, Gry, Sigrid og eg hadde spart til turen i mange år. Dessverre måtte Sigrid bli heime med biholebetennelse, men me andre hadde nokre utruleg fine seinsommardagar der. Det vart litt dramatisk heilt i slutten då drosjen stod utanfor og venta og det viste seg at hotellinnehavaren ikkje tok visakort… Men me fekk betalt og nådde flyet vårt. Roma er ein heilt fantastisk by, eg gler meg allereie til å koma tilbake ein eller annan gong.

Då skulen starta i august, skjøna me at me var i svineinfluensaens tidsalder. Første dagen var det gjennomgang av smitteforebyggande tiltak, mekking av kriseplanar og utdeling av desinfeksjonssprit. Men til nå har det gått nokså smertefritt for seg her i huset. Me har hatt nokre dagar kvar med feber, men om det er svineinfluensa som har vore på besøk får me nok aldri vita. Leif og eg har vaksinert oss, eg ville helst at ungane skulle gjera det og, men sidan diskusjonane har gått såpass høgt som dei har på vaksinefronten, føler eg ikkje at eg kan pressa dei til det.

Nå er det bare tre skuledagar att før jul. Me har laga englar og vore på skulegudsteneste. Me har ete julegrøt og starta dagane med tenning av adventlys og høgtlesing frå Anne Franks dagbok. Det har vore hektiske veker som alltid på denne årstida, og jul i heimen har vore nedprioritert til nå. Det blir nok jul i år og, det er då framleis tolv dagar igjen… Store mengder clementiner har me klart å svelga unna, og julebaksten fram til nå, to boksar med lyse risbollar, er snart fortært…

På sundag fekk eg med meg ein konsert i baptistkyrkja på Ålgård, der eg var fleire gonger kvar veke store deler av barndomen på sundagskule og juniorklubb. Det var rart å vera der att etter tretti år eller meir. Var verkeleg ikkje kyrkjesalen, som eg hugsar som stor, større enn dette? Dei som likna på folk eg kjende var barna til dei eg kjende…

Livet er fint, utfordrande og intenst. Det blir spennande å sjå kva det nye året, som språkrådet visstnok går inn for at me skal kalla tjue-ti og ikkje totusenogti vil innebera. Eg er open for det meste, og for mitt vedkomande kan det verkeleg koma til å bli eit litt annleis år om eg ender opp med skrivepermisjon.

Saman med Martin Lönnebo prøver eg å ta himmelen med meg inn i kvardagane mine. Han seier at eit kvart sekund i tida har ei heil æve av stille og ro bak seg. Det gjeld bare å ta små steg til sides og minna oss sjølv om at det heilage alltid er nær oss. Eg anbefaler alle eg kjenner å abbonera på tidsskriftet ”Strek” og å lesa boka ”Veven” av Martin Lönnebo.

Begge deler er små vitamininnsprøytingar inn i kvardagen og det levande livet.

I ein komplisert verden, treng eg slike lykter for å sjå at gleda er ein annan plass enn i alt det som kan kjøpast for pengar.

Eg siterer Eivind Skeie si adventsalme heilt til slutt:

Må jord og himmel møtast, eit lys er tend for det.

Ha ei velsigna jul og alt godt i tjueti. Måtte alle gode ting skje og skje.

Heidi