sporisand

Av og til får eg fikse idear. Eg innser det til og med sjølv. Heilt sidan eg laga forslag til manus til forestillinga me skal ha i morgon, den elevane på eit gitt tidspunkt skal synga «Blåklokkevikua» av Alf Prøysen, har eg sett for meg at nokre elevar kunne «plukka blåklokker» på scenen under songen. Eg har heile tida visst at dette er lovleg tidleg for plukking av blåklokker, men eg tenkte at sidan det har vore så fin forsommar, så kunne det tenkjast at det lot seg gjera. Utan hell har eg leita etter blåklokker dei siste vekene, og fått tips på facebook om kor eg kunne leita. I dag sykla eg ut etter skuletid for å sjekka opp stadane der ryktene sa det skulle ver blåklokker. Eg hadde ikkje så frykteleg lang tid på meg, for eg hadde invitert foreldra mine og barna mine på pannekakemiddag klokka seks, men ein time og halvannan kunne eg ta meg tid til.

Først såg det dårleg ut, men så fann eg fleire parti langs vegen, nesten ved Njåskogen ,der det vaks blåklokker, nokre av dei hadde så vidt sprunge ut. Så nå er i alle fall blåklokkene i boks, eller rettare sagt vase. I dag har me øvd heile dagen, og strekt ungane så langt som me fann det forsvarleg. Dei er ikkje så veldig store, og det gjeld det å ha i bakhovudet for me vaksne vil jo gjerne at det skal bli så bra som mogleg. Den største utfordringa er å få åtte- niåringar til å hugsa å stå nokonlunde roleg i kortrappene, å ikkje fortapa seg i ting som gjer at konsentrasjonen sviktar og hugsa når dei skal gjera seg klar til å gå av og på scenen i tillegg til å ha kontroll på kostymene sine. Dei har klart å læra store mengdar tekst, og syng kjempefint når dei klarer å konsentrera seg. Det å laga forestillingar er noko av det travlaste og kjekkaste ein gjer som lærar, og eigentleg er vel prosessen det viktigaste… Fortel eg meg sjølv og kryssar fingrane for i morgon. Det er ikkje bare bare å halda styr på syttifire tredjeklassingar som skal vera skjerpa og konsentrerte og yta sitt beste, men heldigvis så er me fleire vaksne i godt samarbeid 🙂

Eg trur jammen at eg skal la Nora Brockstedt synga Prøysen for lesarane mine i dag og, ho gjer det så nydeleg. For dei uinvidde så er blåklokkevikua den veka blåklokkene blømer på sitt finaste, men uttrykket vart og brukt om dei vekene midt på sommaren då det var pause mellom onnene og barn og vaksne kunne unna seg å ta det litt meir med ro enn i dei travlaste arbeidsvekene.

Heidi

Æille har et syskjenbån på Gjøvik, og i går eksisterte dei i hordevis bøygde flatt over sykkelstyret med kondomdress og startnummer på brystet. Tanken på å gjennomføra eit Nordsjøritt gjer meg stum og skjelven, spesielt etter å ha fått førstehandsinformasjon om kva strabasar dei skulle gjennom. Ikkje misforstå meg, eg er ikkje ute etter å ironosera, tvert i mot er eg imponert over pågangsmot og innsatsvilje. Eg kjenner folk som har gjennomført med brukne ribbein, vonde hofter og infeksjonar i kroppen, og eg ser at folk på åtti gjennomfører, så i og for seg har eg nok av tid på meg til å koma i Nordsjørittform. Det kunne truleg la seg gjera om eg satsar maksimalt på å få det til. Eg har vel mine tvil om denslags lyster skulle koma over meg, men det er då ei slags trøyst at ingenting er umogleg.

Sjølv er eg stolt av at eg har ein son på tjueni som gjennomførte, det er vel det næraste eg kjem… Nå hadde eg i og for seg ein mann som hadde kome så langt som til å melda seg på, men som måtte droppa det etter ein flytur over sykkelstyret ein gong i vår med føtene i klakkpedalar for nesten første gongen… Det enda med ein brukken arm og ein nestenbrukken arm, men eg trur ikkje han har avskrive nye ritt når rekonvalesensen er vel avslutta. Han med det…

Det er godt me er forskjellige. Det er mange kjekke stader ein kan koma til både på sykkel og joggesko utan at det treng å vera ni mil det dreier seg, og for å seia det slik, det er større sjanse for at eg syklar nordsjørittet enn at eg kryssar Hardangervidda, eller for den saks skuld, Grønland, her kan eg jo faktisk ta i så mykje eg bare vil…, på ski…

Eg hadde ein fin dag utan startnummer, og stod eg ikkje i Tinghaugbakken og heia på eldsteguten og andre kjende. Det er viktig å gjera det og. Om kvelden bakte eg brød med tyttebær og mandlar etter oppskrift frå Fiona. Det smakte vidunderleg sjølv om eg klarte det kunststykket å få det litt råsteikt inni med brend skorpe. Eg prøvde meg med litt for høg temperatur på steikeomnen for at Gerd, som var på besøk skulle få nybakt brød til kveldsmat. Jordbær, cherrytomatar, ost og aprikosar var godt tilbehøyr. Etterpå kraup eg opp til fjernsynsstova på loftet og såg på dronning Elisabeth sitt nittiårsprogram medan det var fotball som gjaldt i stova.
Dama har med åra fått eit mildt preg over smil og blikk, og apropos syskjenbån på Gjøvik; Ho rir på hesten sin kvar dag… Det er litt hyggeleg å tenkja på at eg i teorien kan ri lange turar om sånn ca trettifem år, i alle fall har andre gjort det før meg… Som eit resultat av at det har vore intenst travle veker i det siste, så sovna eg faktisk før dronninga og vakna midt i neste programpost.

I dag har eg hatt fin frokost med min mann der me nesten har ete opp tytebærbrødet frå i går, eg var tidleg oppe og har orna både det eine og det andre. Nå sit eg her og skriv og høyrer på gudsteneste i avvente av ein oppstandelse i heimen relatert til yngstesonen som er heime. Det gjeld å vera her når han har tid til å slå av ein prat mellom alle programpostane i eit heimeopphald der dei fleste ikkje har samver med foreldre som overskrift. Veret er vakkert og eg har plukka meg sundagsbukett i verandapottene, han er ikkje stor, men fargerik og fin.

Snart skal eg på kunstutstilling på Sandnes. Relatert til det første avsnittet så får eg kanskje skriva at planen min er å sykla til Kverneland og få haik derifrå, men det imponerer truleg ingen sett i forhold til det som skjedde i går… Æille har et syskjenbån på Gjøvik er forresten ein av mine favorittsongar… Kanskje eg må ta med teksten her for dei som ikkje kan han utanåt?

Det viste seg å vera merkeleg vanskeleg å finna teksten, så det blir Nora Brockstedt som syng i staden. Ingen gjer det betre enn henne.

Og når vi går en daglig tur til mjølkerampa vår, går syskjenbånet fjelltur og er femognitti år…

Ha ein fin sundag!

Heidi

Det har vore ein intens og levande dag. Først var det skuledag med fotballturnering og øving til den store forestillinga komande tysdag. Så vart det etterkvart å sykla vidare til veldig koseleg sommarlunsj heime hos Fiona i lag med trivelege kolleger heime hos Fiona. Ingenting er så fint som å vera i lag med gilde folk og eta god mat saman når ein er trøytt. Nå skal det smaka godt med ei helg med mange timar som kan disponerast etter lyst og behov…

I dag har eg lyst til å sitera Katarina av Sienna, via boka » Alle dager» av Knut Grønvik:

«Når vi erkjenner livet som en gave, og at det som holder oss i gang, simpelthen er det vi mottar, da frigjøres vi fra den uutholdelige byrden det er å måtte leke at vi er Gud.»

Det er kanskje ikkje eit sitat som har sin opplagte plass i akkurat dette innlegget, men det er noko eg har tenkt på etter at eg las det for eit par dagar sidan, og eg har tenkt på at eg vil dela det, for for meg kjennest det frigjerande og rett å slå fast: Livet er ein gave, og eg er ikkje Gud. Eg treng ikkje ta hovedansvaret, eg kan vera med og bidra med det eg har fått av gåver og saman med alle dei andre prøva å gjera verda til ein betre plass.

Eg veit ikkje om dette gir meining i like stor grad for dei som les det her som for meg, men for meg vart det ein setning eg vil ta med meg vidare.

Heidi

Det er juni. Naturen pustar ro og overskot, samtidig som lærarlivet koker desse siste vekene før skuleferien. Eg har hovudet fullt av forestillingar, elevmapper, underskrifter, evalueringer, boklanseringer, ryddeprosjekt og flytteprosjekt. Nytt klasserom, grupperom og arbeidsrom. Eg vurderer kor stor del av flyttelasset som burde eller kunne kastast… Eg stiller min eigen diagnose: forandringsvegring. Eg sørger over å måtte sleppa taket og sparer på alt for mykje.

Eg trur eg kanskje er den einaste læraren som sparer på lærarkalendarar og planleggingsbøker. Der inne står jo livet mitt… Dersom eg blar i dei kan eg kanskje gjenkalla 15. september 2011… Eg sørgjer litt kvar gong ein elev sluttar på skapande skriving, og prøver å oppdra meg sjølv til å takka for lånet og takka for fylgjet i staden.

Det vart til og med litt tomt etter rumpetrolla og småfroskane me slapp ut i går. Det var stor stas at dei faktisk vart småfroskar, men me opplevde ar den eine etter den andre frosken døydde. Enten skuldast det at dei ikkje kunne leva på akvariefiskfor, eller at me ikkje klarte å laga ein god nok biotop med både symjeplass og fastland.

Eit spennande prosjekt var det i alle fall, og som ei mor sa, me erfarte å låna av naturen og levera tilbake att.

Dagens hyggelegaste overrasking var at Halvard plutseleg kom heim. Han hadde funne tid til å ta ei lita veke heime mellom studier og jobb i Oslo. Eg vart litt stolt i dag då eg fekk vita at kortfilmen Halvard har regissert og skrive manus til i vår, var ein av fire kortfilmar som vart vist på ein filmfestival i Oslo i går. Her er eit bilete Sunniva har tatt av då Halvard vart intervjua på festivalen:

Halvard er karen lengst til høgre. Det som gjer det ekstra surrealistisk for meg, er at Sunniva er med i filmen som ein av to skodespelarar. Du ser henne til venstre på lerretet over panelet. Eg ynskjer minsteguten min mykje lukka til med draumen om å få regissera film. Det er nok ikkje det lettaste området å lukkast  på, men det er kjekt å sjå at han faktisk får til ting. Pågangsmotet er det lite å seia på… Eg kryssar fingrane for han og for livskrafta og kreativiteten.

Heidi