Sjølv om her er meir enn nok å gjera, så har eg bevilga meg ein skikkeleg bare-nyta-ferien-dag i dag. Eg vakna nesten til vanleg tid, og kjende på luksusen i å starta dagen med ei bok. Seinare vart det kaffi og. Eg og Sunniva hadde planlagd ein Stavangertur. Først var me innom ikea og kjøpte plastglas, serviettar og eit miniatyrdrivhus. Så reiste me inn til byen. Sola strålte frå nesten klar himmel, men nordvesten veit å bita frå seg, så det var ganske kaldt ute, sånn omtrent fjorten grader. Men Stavanger er nå ein fin sommarby uansett.
Me åt sandwich og drakk jus på Joe & the juice. Me er nemleg trendy og internasjonale når det passar seg slik…
Og som i jakten på drømmesommaren, som det vel ligg i oss å aldri sleppa taket i, kjøpte me glaslykter på indiska og Søstrene Grene, som me skal tenna på terrassen om kveldane dersom det blir varmt nok til å sitja ute igjen… Ein tynn bomullskjole tok eg og med frå indiska.
På grunn av rushtrafikken brukte me halvannan time på å kjøra frå Stavanger til Ålgård for å by mor og far på ambrosiabrød og ferske wienerbrød frå eit Stavangerbakeri, og be dei setja over kaffien. Far hadde vore ute og kjøpt norske jordbær til oss.
I hagen deira var det full sommar. Då me kom heim var det fine blomar på bordet som Halvard hadde fått på jobb.
Heidi
I kveld skal gladmopsen på blomsterhandel vera overskrifta mi. Nå er tida komen for å ta det med ro, pusta roleg og la livet skje i langsomt tempo. Eg er fullt klar over at lærarsommar med ferie og avspasering og alt som høyrer til, kan diskuterast opp og ned og i mente. Opplevd frå innsida kan eg bare seia at når det går mot Jonsok og dagane opnar seg, så har eg henta ut alt eg har av krefter og er stuptrøytt både i hovudet og resten av kroppen. Før ein kjem så langt, har ein tumla seg gjennom festreisene, som eg kallar det for meg sjølv, med skuleturar, elevavslutningar, personalavslutningar, rapportskriving, avslutning av alle undervisningsprosjekt og rydding av undervisningsrom, gangar og arbeidspult med hyller og permar. I tillegg har ein ofte hatt mykje sosialt samver med alle ein gjerne vil treffa før alle skal ut og reisa. Nå er eg ved enden av alt dette. Det kjennest deilig å gå inn i veker mest utan avtalar i avtaleboka, og utan klokke på armen. Dei fantastiske elevane gler eg meg til å treffa att i august, då skal eg vera klar for det meste igjen… Den utan tvil største fryden ved å få skuleferie, er å kopla ut alarminnstillinga på 06.20 på mobilen !
I ettermiddag inviterte Ingrid på kake for å feira at ho har bestått dei siste eksamenane og framleggingane med glans, og nå er ferdig utdanna og klar for klasserommet ho og. Sunniva måtte blåsa ut eit lys på kaka for å markera førsteplassen i manuskonkurransen. Koseleg.
Så fint var kveldslyset utanfor huset vårt klokka halv elleve i kveld.
Heidi
Ein diktar skal ha sagt at det ordet han liker best å bruka i salmar er ordet «sommardag». Få ord har vel så positiv klang i dei fleste sine øyre som dette ordet. Eg synest og at fylgjande verselinje seier mykje om den årstida me er inne i akkurat nå: «mens Gud ennå trodde på menneskene skapte han juninettene.
Og dette lyset. Det er ikkje til å sova i. Ikkje fordi eg ikkje får sova, for det får eg, men fordi desse nettene gir meg endå mindre lyst til å legga meg fordi det er så lyst og fint ute. Diktaren har etter mi meining heilt rett i at ingen skulle sova bort sumarnatta. Det er bare det at morgonane aldri har tatt hensyn til denslags føleri, dei kjem som vanleg alt for tidleg, og arbeidsdagene til ryddande lærarar siste veker med elevar er ikkje for pingler. Men snart skal her bli seine netter og lange dagar. Orsaka let eg få liggja mellom linjene i tider som dette…
I kveld har eg vore på Sola med venninner og ete reker og jordbær i hagen til Gerd. Der sat me i glashus og nytte livet utan å fryse. Herleg.
Heidi
Akkurat nå ser diktet mitt slik ut:
Eg brettar hjartet mitt ut som ei skål
der legg eg orda om kven du er,
saman med villroser og rabarbra,
sitronar, eple og jordbær.
For du min Gud
er tyngda mi og vengene mine.
Du er bølgjene som ber meg
og kjærleiken
som gir meg namn og forandrar meg.
Eg bind orda om deg
inn i blomekransar og perlekjeder,
eg festar dei rundt handledda mine
med strikk og hengelåsar
tett mot puls og hjarteslag
for ikkje skal eg gløyma å hugsa
kven eg høyrer til.
Eg skriv orda om deg med nakne fingertuppar,
på ryggen og hjartet til mine nyfødde barn,
Med modig og skjelvande skrift
skriv eg på panna deira,
bøner om alt som sidan skal skje.
Eg skriv med penn og sprittusj
på lommebøker og skapdører,
på gule klistrelappar,
og midt på brilleglasa mine,
slik at eg ikkje går meg vill,
skriv orda på småstein i skorne mine
så eg aldri gløymer.
Kanskje ein og annan gongen
kan ein vandringsmann langs vegen
sjå at namnet ditt står malt
på husveggen og garasjedøra?
Kanskje les dei det i handflatene mine
når eg hugsar å opne hendene,
og kanskje lyser det mot dei
på panna mi, halvvegs gøymd under luggen?
Namnet ditt skal susa i bjørkelauvet,
i dei kvite kirsebærblomane
og i dei små kvite stjernene av frost
som legg seg i graset om vinteren.
Det skal skrivast med vind i stormen,
og med vatn i regnet.
Det skal lysa stilt i mot meg frå den siste porten.
Eg skal vita siste gong eg trekk pusten
at livet høyrer Herren til.
Heidi
For tre veker sidan vart eg oppringd på toget og fekk eit spennande oppdrag. Saman med 86 andre lyrikarar skal eg skriva eit dikt knytta til eit bibelvers eg har fått utdelt. Eg har hatt det frykteleg travelt i desse vekene, men eg har tenkt ein del på oppdraget, og skrive litt når eg har hatt tid. I løpet av norgondagen skal eg bli ferdig med diktet og levera det. Det kjem eg til å klara. Det eg alltid er glad for er at nokon ser på det eg har gjort med andre auge enn mine eigne. Her ein del av tankane og notatane mine. Er det spesielle formuleringar som bør vera med i den endelege versjonen. Først av alt, her er bibelverset eg fekk utdelt:
5. Mos 6, 4-9.
4 Høyr, Israel! Herren er vår Gud, Herren er éin. 5 Du skal elska Herren din Gud av heile ditt hjarte og av heile di sjel og av all di makt. 6 Desse orda som eg byd deg i dag, skal du gøyma i hjartet ditt. 7 Du skal innprenta dei i borna dine og snakka om dei når du sit heime og når du går på vegen, når du legg deg og når du står opp. 8 Du skal binda dei om handa di som eit teikn og bera dei på panna som eit merke. 9 Du skal skriva dei på dørstolpane i huset ditt og på portane dine.
(Vers 4 er den jødiske trusvedkjenninga viss eg ikkje tek heilt feil.) Eg liker versa. Dei utfordrar meg på ein god måte.
Her er mine tankar. Langt frå alt dette skal vera med, og eg kjem heilt sikkert til å ha med noko som ikkje står her og…
*
1
Eg brettar hjartet mitt ut
som ei skål
der eg legg orda om kven du er,
legg dei saman med roser og villblomar,
rabarbra, epler sitronar og jordbær.
Eg skriv det på brødboksen min
at eg ikkje skal gløyma kven du er.
*
2
Du, min Gud
som er tyngda mi og vengene mine
som er bølgjene som ber meg
og kjærleiken som gir meg namn og forandrar meg.
***
3
Eg bind orda om deg
inn i blomekransar og perlekjeder,
eg festar dei rundt handledda mine
med strikk og hengelåsar
for ikkje skal eg gløyma å hugsa
kven eg høyrer til.
Eg skriv orda om deg
med nakne fingertuppar,
på rygg og hjarte til mine nyfødde barn,
eg malar dei på dørkarmane mine,
og bind dei så fast eg torer
kring hendene på barna som veks
slik at dei alltid ligg inntil puls og hjarteslag.
***
4
Eg skriv med penn og sprittusj
på lommebøker og hjartedører,
på gule klistrelappar
og midt på brilleglasa mine
slik at eg ikkje gløymer og går meg vill.
***
5
I beste fall er det namnet ditt dei les
I handflatene mine
når eg hugsar å halda hendene opne,
og på panna mi,
lett gøymt under panneluggen.
Kanskje dei les i fotnoter i sanden
at eg ikkje går aleine,
at eg ikkje fyk planlaust med vinden.
Og ser på avtrykket under skorne mine
at du har gått føre meg.
Og at dei ein og annan gongen
ser namnet ditt malt med usynleg skrift
på husveggen og garasjedøra.
***
6
Og eg skal passa på hjartet mitt
når eg ver det i hendene.
Det store glashjartet
med merke utanoå og inni.
***
7
Om nettene når eg drøymer
skal eg skriva namnet ditt
med hemmeleg skrift
på panna til mine sovande barn,
og sjølv i draumen
skal eg me om at dei alltid
må vera beskytta av guddomeleg kjærleik.
***
8
Namnet ditt skal susa i bjørkelauvet
i dei kvite kirsebærblomane
og i dei små kvite stjernene av frost
som legg seg i graset om vinteren.
***
9
Eg skal skriva orda
i fuglesongen om morgonen,
og på små steinar i skorne mine,
slik at eg aldri skal gløyma.
***
10
Merket ditt skal lysa mot meg
frå bankkortet mitt
og frå spegelen på badet.
Dei skal ropa til meg
at eg og huset mitt høyrer Herren til.
Nå har eg sett på nummer slik at dei som vil kan skriva meldingar av typen: del 1 bør vera med, del fire må for alt i verda vekk osv…
Eg skulle gjerne ha skrive meir, men nå bør eg snart vera klar til ny personalfest…
(Takk for hjelpa, dersom nokon orkar. Sjå vekk frå eventuelle skrivefeil, for dette har gått fort, og eg har ikkje tid til å lesa gjennom…)
Heidi
For ein fin dag det har vore. Fredag den 13. kan tydelegvis vera det heilt motsette av ein ulykkesdag. I går kveld hadde eg vondt i halsen og hovudet og kjende meg litt sliten, så eg frykta litt for det intense programmet denne dagen skulle innehalda. Heldigvis, med ei god natt, eit brett curamed og ein halv liter appelsinjus, så følte eg meg mykje betre i dag.
Kulturskulen skulle ha sommaravslutning på Søya gard. Saman med dramalærar Maren hadde eg funne ut at me rakk akkurat å vera med bittelitt på turen, så me kjørde saman frå Ålgård. Før eg kom så langt, snakka eg med ei glad Ingrid i telefonen som hadde fått den karakteren ho håpa på på oppgåven og billetboka si. Vel oppe på Søyland var det 15-20 minuttars gåtur opp til selskapslokalet som var bygd opp litt som ei vikingstove med gruve i midten og benker langs veggene med saueskinn. Maren og eg kom først opp og måtte få tjuvstarta på maten som var ei viking-gryte med sauekjøt og slike grønsakar og urter som ein veit dei hadde i Norge på den tida. Til maten fekk me rabarbrasaft og flatbrød med smør krydra med ramsløk.
Så bar det i full fart til Bryne att, der Jan Ivar sin førtiårsfest skulle begynna allereie klokka halv fem. Eg rekk akkurat heimom for å skifta litt klede. Veret som var litt grått frå føremiddagen av, var plutseleg blitt heilt nydeleg. Det var dekka langbord i hagen og på verandaen heime hos foreldra til Jan Ivar, og gjestene hadde bidratt til eit fantastisk måltid med mange rettar. Det var nesten litt Søren Krøyer stil over det heile. Klokka halv sju fekk eg melding frå Sunniva om at ho hadde fått delt førsteplass i manuskonkurransen til Den Unge Scene. Borghild var på utdelinga saman med henne, så eg har til og med fått bilete. Dette var verkeleg meir enn eg hadde våga å håpa på. og veldig kjekt for hennar del.
Førtiårsfesten haldt fram på høghuset, og veldig beleieleg så hadde Unge Spor sin sommarkonsert på taket akkurat denne kvelden, så den fekk eg og med meg. Det er nesten magisk å stå på taket og høyra fin levande musikk medan ein har stort vidsyn over Jæren og solnedgangen på Jæren. Kjekt var det og å kjenna nokre av musikarane og songarane både frå kulturskule, skule og Sunniva sin omgangskrins. Marthe, Marie, Birk, Sondre og dokke andre: Eg er mektig imponert. Etterpå vart det dans og andre former for sosialt samver. Mobilen min var plutseleg tom for batteri, så eg fekk ikkje teke bilete av konserten, men inne fann eg ein kontakt eg kunne stikka ladaren inn i, slik at eg fekk fotografert siste rest av solnedgangen.
Ein liten time inn i det nye døgnet sneik eg meg ut av festlokalet, då kjende eg at eg var klar for å gå heim. Natta var fløyelsmjuk og mild og fullmånen stor og blank. Gras og blomar luktar slik gras og blomar gjer når det er sommarnatt.
Heidi
Sommarferien nærmar seg med stormskritt, og tida går så fort at det ikkje er til å forstå. Eg merkar bare på «puls og melkesyre» at me er på oppløpssida… I går hadde me «bokstavfest» for foreldre og familiar til førsteklassingane. Elevane våre var eit flott og rørande syn der dei song, dansa, sa fram regler og las bokstavvers i mikrofon. Nokre var sterkt prega av høgtid og alvor, andre glitrande glade over både scenelyset og mikrofonen. Det er rørande med ein gjeng seks- og sjuåringar, med eller utan framtenner, som syng av full hals:
Vi kan være venner,
vi kan være sammen du og jeg,
alle er forskjellig alle har en venn i seg
Og når dei syng skulesongen vår:
Ja, her ska me væra samen, her ska me veksa opp,
her ska me læra møje om å leva,
ja når me æ litt leie oss, og når dæ æ heilt topp,
når live smile og når me må streva.
Ja her på Bryne skule, her liga me oss godt,
her trives me, her æ det godt å væra,
her ska me synga. lega, dansa og teina møje flott,
her ska me leva, ska me veksa og læra-
Det eg eigentleg hadde tenkt å skriva her i dag, var litt frå siste kapittelet i Charles Ringma si bok, «Den indre rytmen», som har fulgt meg nesten dagleg frå i haust ein gong:
Med mindre vi har trukket oss fullstendig ut av denne verden, vil vårt liv være et vindu for andre. Folk kan se hva vi er opptatt av. Og det kommer vel knapt som noen overraskelse at andre som regel ser temmelig godt hvilke verdier vi tror på. Så selv om vi aldri skulle gjøre noe for et anneet menneske, gjør vi noe med andre mennesker selv om vi ikke vet det…
Den ene trofasthet er den andres håp-
Det får stå som ord for denne dagen.
Heidi
på at Sunniva skal henta meg, for eg har så mykje med meg, langpanne med resten av ei sjokoladekake, flasker med saft, bøker og teikningar
og ein liten bukett stemorsblomar, som eg stal i ei krukke i skulegarden for å pynta med på bordet då eg hadde «Boksleppfest», for elevane på skrivekurset og foreldra og besteforeldra deira. Ikkje sei det til nokon. Eg hadde tenkt å senda elevane ut for å henta markblomar, men veret inviterte ikkje til det akkurat då…
Det vart ei fin avslutning. Det er ikkje til å tru at første del av ferien har begynt allereie.
Og Ingrid har teikna til meg heile dagen og halve natta, så nå kan eg få lese biletboka mi i første klasse. Eg gler meg veldig.
Eg gler meg faktisk som ein liten unge når eg får hjelp til kreative ting der prosessen stoppar opp for meg. I kveld skal nokon senda meg ein demo av ein melodi dei har laga til teksten min, det gler eg meg og til.
Eg får nesten lyst til å sjonglera med appelsiner slik som Dunkert gjorde i gebursdagsselskapet til vesle Mina. Ho hadde fått mamma til å kjøpa inn ekstra mykje bringebærbrus til selskapet, for ho hadde høyrt dei vaksne seia at Dunkert var litt for tørst. Likevel fekk ho lov til å invitera han i selskapet sitt saman med Dunkert og Florian Blom, som ho heller nesten ikkje kjende. Ho måtte jo ha vaksenselskap, og mormor og morfar på Vigrestad er alltid i Syden på denne tida av året.
Og i dag ei rose til Sunniva som har fått vita at ho nå er ein av tre som har gått vidare til finalen i manuskonkurransen Den unge scenen. Ho skal til Oslo i helga, der får ho vita meir. I dag er eg viss ei sånn tåpeleg skrytemor, men av og til må det vera lov…
Bill. merk: Trøytt og glad femtitreåring etter tolv timar på jobb…
Heidi
I fall me skulle gløyma det. I år har me hatt sommar. Eg sette meg på sykkelen og sykla til Ingrid. Ingenting er så sommaraktig som å sykla i varm sol og sommarvind i håret.
Ingrid hadde lova å hjelpa meg med illustrasjonar til ei biletbokmanus eg hadde laga.
Her prøver me oss fram til å finna ut korleis hovudpersonen, vesle Mina, ser ut.
Slikt tek lang tid, og me prøvde oss litt med datateikningar og.
terSå dukka Ingrid sine sysken opp, og dei ville heller spela kubbespel.
Sjølv sykla eg heim. Eg kjøpte med meg solmogne norske jordbær frå Fister. Dei smakte så fantastisk godt.
Heidi
ODet er pinse og det er sommar. Eg har alltid likt godt å plukka blomar, og sidan huset stort sett var stengd for reingjering på grunn av akutt sommar i går måtte eg i det minste gå ut i hagen og plukka meg ein pinsebukett. Duken under i svartsaum har farmor brodert til meg for ikkje så veldig mange år sidan. Første pinsedag er eigentleg ein dag eg likar å gå i kyrkja, men i dag fekk det bli radiogudsteneste med fine sommarsalmar, for Leif skulle kjørast til flyplassen. Som ein snusmumrik frå Mummidalen, kjem det dagar for han då det er på tide å pakka ryggsekken, ta på seg reisehatten og dra ut i verda på eventyr. Akkurat nå sit han på flyet til Buenos Aires, og eg håpar han får ein riktig fin tur.
Før han reiste rakk me frokost og kaffi ute i sommerdagen med båtkopp til han som skal reisa og ein kopp meir eigna til dei som skal vera att heime og omgåst førsteklassinger, til meg.
Dei to koppane fekk eg av Sunniva og Halvard til gebursdagen min for eit par veker sidan. Eg er svak for Tove Jansson og universet ho har skapt i Mummidalen.
Og eg er svak for biletbøker generelt. Etter at eg fann at ein stabel biletbokmanus eg mest hadde gløymt at eg hadde skrive, fekk eg frykteleg lystvtil å jobba meir med dette mediet. Eg fekk i siste liten slengt inn nokre av dei til ein barnebokkonkurranse. Ingrid gjorde det same med boka om pengetelleren Sverre. Ho har fått beskjed om at ho er blant fem forfattarar som har gått vidare til finalen. Nokon slik beskjed har ikkje eg fått, dessverre, så eg får vel nøya meg med å vera stolt mor og kryssa fingrane for dotter mi … Og det gjer eg…
Etter at vandraren min var avlevert på flyplassen, fekk eg og jentene tid til ein tur langs stranda. Det vart den første barfotturen for meg i år. Vatnet var relativt kjøleg. Det blømde så fint der nede med tiriltunger, marisko og små fiolar. Sommaren er rett og slett over alt akkurat nå.
Resten av dagen har eg verkeleg nytt å vera meir eller mindre aleine heime. Eg har kokt kaffi og laga rabarbrapai, eg har fått skrive litt og, men mest av alt har eg ligge langflat og lese. Eg kjenner i heile kroppen at eg har lengta etter rolege sommardagar med tid til å lesa bøker og pusta roleg inn og ut. Eg er veldig glad i biografiar. I går las eg den nye Arve Tellefsen -biografien. Det var veldig interessant lesestoff. Både om hans lidenskapelige forhold til musikk generelt og sitt eige fiolinspel, ikkje minst. Korleis prioriterer ein livet sitt, og kva er rette prioriteringar? Ein eller annan kreativ person uttalte nettopp at ein som er kunstnar, kreativ og skapande, vil aldri bli klar til å slutta å vera det, og dermed ha eit livslangt prosjekt. Når ein er snart åtti og stjernefiolinist, legg ein då ned lista når fingrane blir stivare? Legg ein fiolinen vekk, eller satsar ein på å bruka sjela og musikaliteten til å finna nye djup i musikkuttrykket medan ein legg teknikken litt ned? Dette er interessante tankar for dei av oss som ikkje spelar fiolin og… I dag har eg lese Anne Karin Elstad sine barndomsskildringar. Det er og veldig interessant. Eg nyt å bare la meg bli fanga av boka og la tankane segla sin eigen sjø… Det er ikkje kvar dag ein kan tillata seg slikt.
Og heilt aleine er eg ikkje om å ha teke livet med ro…
Sidan det er pinsedag har eg lyst til å slutta innlegget med å opna litt for mysteriet. Pinse har jo med Guds ånd å gjera. Lenge var Den heilage ande den mest ubegripelege og litt skumle delen av Gud for meg. Nå er eg djupt fascinert av tanken på dette aspektet ved livet. Eg trur Heilaganden er vinden som plutseleg kan blåse oss dit me ikkje visste at me skulle, intuisjonen som gjer at me plutseleg forstår at me skal gå bort til eit menneske, innskytelsen som plutseleg får oss til å ta ein telefon me ikkje hadde planlagd, det som får oss til å forstå at nokon akkurat nå treng ein klem eller ti minutt av tida vår, det mystiske og kvardagslege smelta saman til små kvardagsmysterium. Mange ting er små og store på same tida. Av og til høyrer me musikk som får oss til å dansa. Til vår forundring oppdagar me at ikkje alle høyrde musikken på same måten som oss. Eg sluttar aldri å forundra meg over at me menneske er så like og så ulike på same tida.
For dei som orkar å lesa endå meir, sluttar eg med eit avsnitt av Charles Ringma, henta frå «Den indre rytmen.»
«Å dele mennesker inn i kategorier stemmer imidlertid dårlig med livets mangfold. Det stemmer heller ikke med våre hverdagslige erfaringer.Den mektige kan miste makten, sterke kan oppleve svakhet, den mindre heldig stilte kan ha sine særlige kvaliteter og styrker. Vi er alle barn, foreldre, elever og lærere, hjelpere og hjelpetrengende. Selv om vi har masse å gi, har vi alle en masse vi trenger å få.»
Ha ein framleis god pinse.
Heidi
sporisand 
