Eg hadde ei utruleg fin helg i Osla. Tida gjekk bare alt for fort. Det var så fint å vera i lag med ungane mine, inkludert Vilde og Borghild. Me fekk og litt tid i lag med Eva Mari og eg fekk så vidt snakka litt med Irene som var bortreist i helga.
På lørdagen hadde eg og Sunniva og Halvard koseleg lunsj på litteraturhuset. Det blir så triveleg stemning med alle bøkene, og maten der er kjempegod.
Sola skein og det var sånn fin seinsommartemperatur ute i byen. Eg har forresten alltid likt hausten spesielt godt i Oslo. Det er ein heilt annan type haust der enn den me har heime. Lufta er endå skapare, sola er oftare framme og dei fine haustblada bles ikkje vekk med ein gong. Sidan eg tviheld på sommaren, skal eg la vera å nemna at det allereie var eit ørlite drag av haust over dagane.
På lørdagskvelden hadde me eigentleg tenkt oss på kino, men Sunniva bad tynt om me ikkje heller kunne kosa oss heime. Ho antyda til og med at tempoet mitt var i høgaste laget for henne. Eg får vel kanskje velgja å ta det som eit kompliment. Me kjøpte med oss kjempegod sushi, og såg episode etter episode av «Sigrid får barn». Utpå kvelden fekk Sunniva ei melding av ei ny norsk-vietnamesisk klassevenninne. Ho var på innflyttingsfest i same huset, og hadde lyst til å sjå korleis Sunniva hadde det. Sunniva vart med innom festen og kom tilbake med ein tallerken full av kjøttbollar, kyllinglår og andre godsaker. Me vart til og med invitert til innflyttingsfest begge to, men takka fint nei. Ein halvtime seinare kom den blide jenta tilbake med eit kakefat til oss. Ikkje kvar helg me får ta del i oppsøkjande innflyttingsfest.
Neste dag fekk me frokost saman med Vilde og lunsj i lag med Borghild, før kavaleren av ein yngsteson kom på besøk og fortalde at han hadde tenkt å fylgja meg på toget. Det viste seg å vera buss for tog på Kongsberg. NSB byr stadig vekk på overraskingar. Vel på toget i Kongsberg, kom fylgjande melding over høgtalaren: «Då er me i Kongsberg. Dessverre har eg dårlege nyheiter. Det oppstod ein glipp i samband med buss for tog, som gjer at me ikkje har nok togpersonale til å kunne kjøra. Me har varsla sentralen om dette, men veit ikkje kor lenge det kan gå før togpersonale er på plass.» Det gjekk eit unisont sukk gjennom toget. Det er litt interessant å sjå korleis folk reagerer på slikt. Ein mann uttalte høglytt at me alle burde kreva å få billettpengane tilbake, men han fekk ikkje respons frå dei andre reisande.
Det var og sett inn ei anna vogn enn den me hadde billettar til. Eg hadde passa på å bestilla eit sete som stod rett veg, men i den vogna dei hadde sett opp, fekk eg eit sete som ikkje var vendbart. Ho som sat ved sida av meg var litt oppskaka, for det same hadde skjedd med henne. Me diskuterte dette, då ei veldig snill bestemor frå Egersund sa at ho og barnebarnet kunne byta sete med oss for ingen av dei vart togsjuke. Det er så fint å oppleva at det finst så mange greie folk. Etter tre kvarter hoppa det to stykk togansette av eit møtande tog, og så kunne me bevega oss… Og heim kom me, bare førti minutt forsinka…
På veg heim las eg mellom anna denne boka. Ho kan anbefalast!
Heidi
Eg sit i stova i den koselege vesle leiligheten til Sunniva og dei tre andre jentene. Rett utanfor på gata er bylivet allereie i full gang. Ein mann kryssar gata med eit pappkrus me kaffi i den eine handa og ein sigarett i den andre. På det regnvåte fortauet framfor Seven- eleven har nokre duer morgonmøte. Trikkane dundrar forbi, og det store treet har fått eit gyllent haustskjær allereie, sjølv om det framleis er august og sommar.
I går hadde eg ein nydeleg fredag på toget. Det å sitja på eit tog, kikka på folk, lesa fine bøker og sjå landskapet utanfor halda separatutstilling av norsk natur i august, medan eg blir frakta til ein plass eg har lyst til å vera, det er min type god fredag. Det er ikkje kvar dag som har så god plass til å tenkja. I går sat eg og lurde litt på kva det er dette med minner og lukter.
Frå Kristiansand til Bø sat eg på sida av ei søt strikkande og lesende dame i heimestrikka lilla jakke. Me snakka ikkje så mykje saman, men ho sa at det var akkurat det same for henne om ho sat ytterst, eg kunne gjerne bli sitjande ved vindauget. Etterpå hjalp eg henne å finna ut korleis ho kunne regulert setet. Etterpå sat me og las i kvar vår bok, og innimellom strikkande ho på ermet til ein lilla barnejakke. Eg er heilt sikker på at me kunne hatt ein hyggeleg samtale dersom me hadde fått lyst til å snakka, og det var så fredeleg å bare sitja slik. Etter ei stund tok ho opp matpakken sin og åt eit rundstykke ho nok hadde kjøpt ferdig påsmurt med mellom anna kvitlauk på. Plutseleg var kroppen min tilbake til den tida då eg hadde det første barnet mitt, Odd Christian, nyfødd i armane for 28 år sidan. I eit glimt dukka det opp ei kjensle eg hadde gløymt, og eg var tilbake i følelsane mine frå den tida. Eit eller anna med ei eller anna lukt tok meg dit, og eg veit ikkje kva det var.
Eg opplever slikt av og til, det er så rart. Ei lukt kan plutseleg få kroppen min til å hugsa korleis det var å vera fire år. Ei lukt av ei spesiell handsåpe kan få meg tilbake til barneavdelinga og det same kan plutseleg lukta av eit dynetrekk på eit hotell. Det siste må vel vera knytta til eit spesielt vaskepulver eller strykemetode dei bruker på store vaskeri. Ofte kjem minne med bilete eller lydar, ikkje minst med musikk. Men medan lyd og bileteminne vekkjer ord eller bilete i hukommelsen min, så går lukter direkte i kroppen slik at eg hugsar følelsar og kroppsfornemmelsar. Eg klarer ikkje forklara det betre enn dette, og eg skal ikkje bruka meir plass på å prøva heller. Eg måtte bare setja ord på det. Eg lurer på om andre opplever det på same måten, eller om det er bare meg som er litt rar. Då eg sa til Milrid på jobb at eg ofte har assosierer eit menneske med ein farge, sa ho at det faktisk er ein slags diagnose på å ha det slik… Heilt sidan eg var lita har eg forresten lurt på om andre ser fargane på same måten som meg. Det kan me vel eigentleg ikkje vita…
På stasjonen vart eg møtt av ei flott dotter og ein flott son. Den førstnemnde insisterte til og med på å ta den store tunge kofferten min. Det var godt å sjå at dei begge var glade og fornøgde og likte seg i her i byen. Dei har sagt det på sms og i telefonen, men det var godt å sjå på ansikta deira at det faktisk var sant.
Og nokre fordeler skal ein ha av å ha mor på besøk, så me gjekk for å eta middag ute ein eller annan plass. Me ende på Olivia under ein varmelampe slik at me kunne sitja ute. Etter på gjekk me heim til Sunniva som var «aleine heime». Halvard hadde lyst på heimelaga vaflar, så då vart det vaffelsteiking og film.
Sunniva og venninnene har fått det veldig fint her. Nå har me ete frokost med Vilde og ei venninne av henne. Snart skal me ut og leva.
Heidi
I tilfelle nokon skulle lura, eg er framleis oppe og går. Alle lærarar, spesielt dei med kombinert stilling i skule og kulturskule veit nok at den første veka i eit skuleår, når alle tannhjula i beste fall går rundt og får maskineriet i gang, er ganske travle. Det meste har dreia seg om skule den siste veka.
Eg ser i grunnen lite på fjernsyn, men dei siste dagane har eg sett tre program som har vore til å bli klokare av: Ein dokumentar om autisme, ein dokumentar om å vera fødd i ein kropp med feil fysisk kjønn, og dokumentarfilmen » En prest og en plage,» om Børre Knudsen.
Samtidig med skulestart kom det over oss eit vêr som minner ganske mykje om haust, sjølv om det er sommar endå. I rein livstrass har eg gått med bukse til rett under knea og barbeint i sandalar heilt til nå. Det siste er ganske praktisk når ein har vakt i matfriminuttet i høljeregn. Vatnet finn raskaste vegen ut av sandalane og sokkane ein ikkje har på seg blir ikkje våte. Eg innrømmer at eg vart litt kald på føtene under demonstrasjonstoget i Stavanger. Eg tok meg sjølv i å lengta etter å leita fram ullsokkane.
Det er ikkje kvar dag eg demonstrerer for ei god sak, så det må nesten fotodokumenterast. Sidan eg ikkje har spurt mine kjære kolleger om lov, får eg gjera det på denne måten…
Ei imponerande samling lærarar fann saman i Stavanger i dag. Det gav ei slags solidaritetsoppleving. Me ynskjer ein skule for både lærarar og elevar i åra som koma skal.
Heidi
I kveld var eg og Astrid i kyrkja for å høyra om og møta ei gruppe på ti palestinske, ti israelske og ti norske ungdomar som har vore i lag i ei veke for å gå turar, driva teambuilding, snakka saman om erfaringar og vanskelege ting, syngja saman og prøva å forstå einannan betre.
Prosjektet heiter «Brigdebuilders», og det var fjerde gongen det vart arrangert ein slik sommerleir i Norge. Gruppa skal møtast att i september og desember heime i Midtausten for å byggja vidare på samtalane.
Dei palestinske ungdomane er kristne, og israelittene er messianske jødar. Dette kunne ein tru ville gje dei ein viss felles plattform. Likevel fortalde fleire av dei at dei risikerte problem i heimlandet etter å ha vore med på noko slikt. Begge partar melde at dei var oppvaksne i to vidt forskjellige kulturar og fora med fiendebilete gjennom heile oppveksten. Samtalane hadde gjort at dei hadde møtt representantar frå fienden og opplevd at dei hadde mykje meir til felles enn dei hadde trudd, og at dei hadde hatt fine opplevingar i lag. Visst veit eg at dette er ein drope i havet. Likevel er eg s veldig glad for at nokon verkeleg arbeider alt dei kan med fred og forståing, sjølv om det tilsynelatande monnar lite. Det var sterkt å få velsiginga lyst på både arabisk, hebraisk og norsk ved slutten av samlinga. Då me kom ut av kyrkja hang regnbogen over oss lenge. Det kjendest nesten som eit skulderklapp.
Alle som har fulgt litt med på det som har skjedd i sommarmånadane knær, veit at verda ikkje er ein like vakker stad for alle akkurat nå. Det er meir enn me orkar å forhalda oss til. Men eg er overbevist om at me aldri må gje opp håpet om fredelege løysingar på vonde konfliktar.
Heidi
Med skulestart så kjem og helgekjensla… Det har vore så fint å ha besøk av Oscar som flyttar til Stavanger, og den kjempesøte kjærasten hans Marie på besøk. Me håpar me får veldig mykje besøk av han nå når han bur så nære oss. Så nå kan det vera to stykk Oscar som må dela plassen på bloggen min. For å forebygga misforståingar, den eine er nevøen vår frå Bærum, og den andre er hunden til Ingrid. Jammen dukka det ikkje opp ein «gjest» til før helga. Plutseleg stod denne flotte hesten med ryttar på trappa mi. Han er laga av Bente Kluge og er ein veldig generøs takk for ein liten jobb eg gjorde for henne i samband med ein utstillingskatalog. Eg er veldig begeistra for skulpturane hennar, og vart kjempeglad.
Det har vore spesielt med denne oppstarten at ikkje mindre enn fire av oss i familien nå er i gang i systemet skule, og då eg låg langflat på sofaen med tunga ute etter ein hektisk oppstart, var det ikkje nok at eg kunne spørja Leif korleis hans oppstart hadde vore. Eg kunne ringa både Ingrid og Odd Christian og stilla dei det same spørsmålet. Heldigvis kunne me konkludera med at alle fire hadde hatt ei travel med god første skuleveke. I går åt Odd Christian spaghetti saman med oss og Ingrid og Oscar, Ingrid fekk ikkje tid, men det var koseleg å vera mange rundt bordet att, det er slik eg helst vil ha det.
Sunniva og Halvard medler og om at det går godt i Oslo, og at Sunniva trivst med å vera i gang med lærarutdanning ho og… Ingen som skuldar oss for å ha dårleg fantasi vel…
Eg må fortelja om eit besøk til. Plutseleg stod det eit blomsterbod utanfor huset. Dei er ikkje spesielt tittgjengde her, så når dei dukkar opp er det stor stas. Me fekk ein heilt spesielt fin blomsterbukett send av Eva Mari. Av og til føler eg meg rett og slett som fetter Anton i dei gamle gode Donaldblada. At eg endå oftare føler meg som fetter Klodrik, er ei heilt anna historie.
Tradisjonen på vår skule er at skuleåret blir feira med ein garasjefest den første fredagen. Eg må innrømma at eg tenkte i går at det var ein litt dårleg vald dag. Det er vel ingen fredag heile året ein er så stuptrøytt som akkurat denne, etter at me har brukt ei veke på å få eit nyskapt univers på føtene. Eg tenkte at eg fekk nå gå dit og smila fint i alle fall, så fekk eg heller gå grytidleg heim… Han eg deler livet med har slutta å tru på mine profetiar om å koma grytidleg heim. Merkeleg nok er godt selskap minst like oppkvikkande som å havna i koma på sofaen. Etter borsetjing og fine samtalar i garasjen, vart bålpanna tend utanfor. Der var det framleis sommarkveld, og ingenting luktar så godt som bålrøyk, så skulle eg nå bli sitjande litt, bare fordi det var så koseleg å sitja rundt eit bål. Enden på visa vart at eg var sistemann som gjekk heim. Til mitt forsvar skal det seiast at eg ikkje responderte på ryktet om eit nachspiel…
I dag har eg vore på Staplers og kjøpt masse fint utstyr til Skapande skriving, så nå gler eg meg til å setja i gang med gamle og nye elevar og nye og spennande skriveprosjekt. Me var innom IKEA for å ordna ting til kjellarleiligheita, og eg og Odd Christian åt middag i lag der. Det er den typen restaurant ein kan tillata seg å vera spandabel mamma på.
Då me kom heim dukka Ingrid opp og me hadde ein liten workshop med å prøva ut idear til undervisningsopplegg i Kunst og handverk. ME kjende oss som særdeleg pliktoppfyllande lærarar der me sat klokka ni ein laurdagskveld og prøvde ut ulike variantar av fuglar i papir. Eg fekk og god hjelp av Oscar, hunden denne gongen, til å gjera ferdig Albert Åberg -dokka eg har kost meg med å laga til ein heilt ekte Albert.
På datamaskimen ved sida av meg går det slideshow med bilete me har tatt gjennom dei siste tretti åra. Det er rart og vemodig å sjå på. Akkurat nå er det laurdagskveld i midten av august. Eit lite punkt i tida… Ha ei framleis god helg-
Heidi
Så er me i gang att for full maskin framover. Det er noko eige med opningane av skuleåret. Skulegarden er full av elevar og foreldre. Lærarane står oppstilde ved flaggstonga, rektor ynskjer velkommen, flagget blir heist, og alle syng skulesongen vår:
» Ikkje langt frå Bryne sentrum, der ligge skulen vår,
an æ gammale å nye, an æ fine,
der ska me gå på skule i sju lange, goe år,
mens regne pøse ner, å solå sjine…»
Det er høgtideleg og fint, og to flinke jenter frå sjuande klasse er forsongarar med mikrofon. Plutseleg blir eg så rørt at eg nesten må opp med handa og få unna ei tåre og to. Eg tenkjer at visst er me heldige, trass alt, for dette er ein jobb som verkeleg berører oss som menneske. Det er ei varm og oppbyggjeleg kjensle å få gjensynsklemmar frå glade elevar, konstatera at dei har vakse i sommar, beundra nyklipt hår med grøn eller blå frisørlugg, og hol etter tenner som har falt ut, eventuelt nye tenner på veg opp. Etter end undervisning, og timar med planlegging av undervisningsopplegg, er det på tide med oppstart i kulturskulen i tre omgangar, med velkomsttalar, musikk, dans og opplesing. Nå har me gjort klar for overnattingsgjester som har kome med buss frå Oslo i fylgje med to store kontrabassar og eit lite flyttelass.
Nå høyrer eg dei kjem med lass to, så nå får eg dekka bord for sein kveldsmat.
Heidi
I dag har eg vore i gravferd. Ho som var død hadde vore alvorleg sjuk veldig lenge. Ho kjempa lenge i håpet om å bli frisk. Presten snakka om å kvila i grøne enger og om å vandra i dødsskuggens dal. Han snakka om gleda over å leva. Gleda og engasjementet.
Eg tenkjer ofte på det sårbare ved å leva, og med ein aldri så liten hang til hypokodri, så tenkjer eg ofte på å døy og på å mista nokon ein er glad i. Mange som er alvorleg sjuke har snakka på om den sterke trongen til å leva og om kor intenst livet kjennest når ein ikkje er sikker på å få behalda det. Svigermor som fleire gonger i livet var kreftsjuk, første gongen som småbarnsmor, fortalde meg kor intenst livet kjendest når alt var kritisk, og om kor forunderleg fort ein gløymer dette når livet blir normalt og kvardagane kjem.
Det er vel slik at me er konstruerte for kvardagane. Nokre gonger hugsar me å løfta dei opp og sjå det heilage i det vesle.
I ein kjælen katt som ikkje vil dela merksemda med ei avis.
I ein seinsommardag etter at det har regna.
I blømande røsslyng og klokkelyng, og det at det framleis finst humler her.
Det hender me ser det, men ikkje alltid.
Heidi
Som små regjeringar og som mange administrerande direktørar for kvar våre filialar innan same store firmaet, sit me der i timevis og legg premissane for kvar vår vesle verden. Timeplanane var klare i mai. Nå skal dei fiksast på, flikkast på, byggjast ut og fyllast med innhald. Dei som ikkje har vore med på denne store kabalen, ville nok blitt overraska over kor mange faktorar som spelar inn. Kvar klasse er eit lite samfunn der vaksne går ut og inn. Nokre skal ha ekstra hjelp til lesing, nokre skal ha ekstra språkopplæring og morsmålsundervisning, nokre lærarar skal passa på å få alle ut av gymgarderoben før dei på eit gitt tidspunkt skal vera klare til matematikkundervisning i eit anna klasserom, og nokon må få tid til å svelgja ein kopp kaffi og gå på do før dei er klare for vakt i skulegarden, samtidig som sistemann av elevane har fått på dress og lue og funne gummistøvlane sine i skogarderoben. Alt skal tenkjast ut, og det skal leggjast opp til smidigare ordningar for det meste. Alle skal få det mest mogleg optimalt, og elevane skal få dagane sine så godt tilrettelagt som det kan la seg gjera. Me sjonglerer alle dei vaksne sine timeplanar, og alle elevane sine behov, men det går aldri heilt hundre prosent opp. I neste veke er det nesten sikkert at nokon med rette seier: Det gløymde me å tenkja på.
Det var enklare før, for hundre, eller rettare sagt tjueni år sidan, då eg begynte å jobba. Då var me kongar og dronningar i kvart vårt vesle land, og kunne leggja premissane sjølv sånn etterkvart. Me hadde ikkje spesielt tett samarbeid mellom parallelle klassar ein gong. Men alt var ikkje betre før, tvert om, mykje er mykje betre nå. Du all verda så gode me er i lag når me bare får systema opp og gå, og alle kan bidra med det me er flinkast til og verkeleg lena oss mot einannan når me treng å tenkja klokt i saman. Nå skal me bare tenkja strukturar i halvanna døgn til, så skal me gjera det som er det spennande og kjekke, me skal fylla systema våre med sprell levande ungar, og i beste fall nyta synet av alle dei strukturelle tannhjula som sviv som dei skal. Om dei ikkje gjer det, så skal me ha vit til å gjera det verkeleg viktige uansett, møta ungane med varme og respekt. Resten går seg til…
Eg må innrømma at etter mange rundar med timeplanar, og ein innleiande runde med førebuande personalrevy, så var eg klar for sofaen. Det var katten og. Ein kan velja å kalla katten vår for usedvanleg kjælen eller ubegripeleg fordringsfull. Det blir eit definisjonsspørsmål. Ho har i alle fall veldig mjuk pels og kan mala veldig høgt. Og ho let seg rett og slett ikkje avvisa…
Det har regna så heftig i ettermiddag at om ein ikkje visste at det skulle vera sommar lenge endå, kunne ein bli lurt til å tru at det var haust. I morgon blir det opphald att, seier dei.
Heidi
I dag var livet nesten på dei vande hektene att, og me gløymde nesten at me har hatt ferie fram til i dag. Det var koseleg å klemma kolleger, drikka velfortent kaffi etter å ha stått i kaffikø og småhumra av vitsane på damedoen.
Overraskinga i dag var at dagen starta med ein time med ein standupkomikar som snakka om stamming og humor. Han var verkeleg flink. Det er aldri feil å le- Eit av sitata hans skal vera frå Bill Cosby og er om eg hugsar rett omtrent slik:
Du klarer alt så lenge du kan le av det.
Og det trur eg han har rett i. Eit anna sanningsord som eg har høyrd ein annan plass er:
Den som har sjølvironi har alltid noko å le av.
Vår venn frå i dag morges meinte at kvinner har eit langt forsprang på menn når det gjeld å le av seg sjølv. Det ville jo vore fint for oss damer viss det faktisk er sant…
Sjølvironi er ikkje alltid bare lett. Det er ikkje alle sanningar om ein sjølv som er like behagelege. Ein nær venn av meg sa her ein dag: «Veit du at du tek ganske stor plass når du er ute og er sosial. Du snakkar på utpust og innpust og andre må kjempa for å koma til orde…» Eg vart taus og mystisk resten av dagen, men det spørs om det var av varig karakter. I dag høyrde eg Helge Torvund på Pod-cast som snakka om at den finaste presangen du kan gi nokon er å lytta til det dei seier… Eit forsøk med alvorleg sjuke viste at det som hjalp dei mest ikkje var å få mange gode råd, men at nokon verkeleg lytta til det dei hadde å fortelja. Eg trur på det og…
Til mitt forsvar vil eg seia at eg er ganske flink til å lytta og. Eg gjer det ofte og med stor interesse både når det som blir fortald er retta mot meg og når det ikkje er det… Eg må bare hugsa å halda munnen lukka av og til… Tannlegen min seier at eg er den einaste pasienten hans som snakkar like godt med sånn avstøypningsutstyr inne i munnen som eg gjer utan. Eg forstod det som om det var vanleg at folk tagde stille den stunda dei hadde munnen full av metallbøylar og silikon. Eg spurde om me kanskje kunne visa det fram på sirkus eller noko, men det fekk eg ingen svar på… Men eg trur på far min som påstod at frå eg lærde å snakka som eittåring, så tagde eg sjeldan stille eit minutt om gongen til trass for at dei optimistisk dytta inn ein tutt, det hjalp ikkje-
Så unnskuld til alle dei eg har snakka i senk. Det er ikkje med vond vilje. Nå er den harde kvardagen her med striskjorte og havrelefse, og sjølvdisiplinerande aktiviteter på alle baugar og felt. Den som skal oppdra seg sjølv har alltid noko å fokusera på.
Heidi
I dag sykla me til kyrkja for å vera med på gudsteneste. Eg kjende då eg sat der at dette ville eg prøva å skriva litt om i dag. Eg ville prøva å skriva litt om kva kyrkja er for meg. Då eg var innom ei av sidene til Kirkens bymisjon, såg eg ein definisjon eg likte: Kirken er et sted å være menneske.
Kyrkja er noko som engasjerer, irriterer, provoserer og berører. Kor mange gonger har eg ikkje følt at eg må svara og stå til rettes for alt nokon trur eller meiner at kyrkja står for? Det er ikkje alltid eg har gått laus på oppgåva med like stor lyst og glede. Men på ein måte har dei rett, eg er jo kyrkja, slik alle me som trur og tviler og bekjenner er kyrkja.
Sidan eg flytta til Bryne for nøyaktig 28 år sidan, har kyrkja på Bryne vore ein av heimane mine. Då eg var konfirmant, og sat med konfirmanboka » Mer enn du anar», og vart undervist av ganske mange ulike vikarprestar, måtte me med jamne mellomrom svara skriftleg på spørsmål. Eit av dei var å vurdera dette utsagnet: » Ein treng ikkje gå i kyrkja om sundagane, ein kan like godt finna Gud i naturen, lesa bibelen heime, eller høyra på radiogudsteneste.» Dette sa eg meg heilt einig i. Ein av prestane me hadde, eg hugsar ikkje kven, svarte: » Men då går du glipp av fellesskapet. Og dei andre går glipp av å vera der saman med deg». Det var nok ikkje den nøyaktige ordlyden, men det var det han sa. Og lite visste vel han at eg liksom aldri heilt kom til å gløyma dei orda.
Og ungane våre har me stort sett halt med oss frå dei var nyfødde, til dei tydeleg kunne setja ord på at dei ikkje hadde lyst til å bli med. Eg håpar ikkje at dei er vaksinerte mot sundagsgudstenester etter ein overdose i barndomen. Eg ville så gjerne ha dei der saman med meg, og eg ville så gjerne at dei skulle bli glade i kyrkja.
For meg har det vore eit slags amkerfeste i livet å høyra til i ein menighet. Det er sterkt å sjå dei same menneska fram til nattverd framleis. Dei er i heilt andre livsfasar enn då eg først møtte dei for 28 år sidan, og det er eg og. Nokre har forsvunne og andre har kome til. Me er svært feilbarlege og svært forskjellige. I denne kyrkja har eg sett opp teaterforestillingar med ungdomar, rigga til utallige bønevandringar og mukulamesser, hatt mange omgangar med sundagsskule, opna hemmelege skrin og beslekta handdokker. Men mest av alt har eg kome hit med tru mi, tvilen min og lengden min. Eg har kome med eit menneskeliv i hendene og fått hjelp til å leva det, og eg har hatt viktige samtalar der med andre menneske om det å leva.
Visst har det hend at eg har sett på klokka og tenkt på alt eg har å gjera. Eg har hysja på mine litt urolege barn og eg har teke meg i å mista konsentrasjonen og tenkja på andre ting. Eg har og tenkt at denne eine dagen i veka er det fint å ta det med ro heime, og visst har eg rett som det er falle for freistinga og vald radioversjonen i staden. Tåpeleg, men sant er det at eg ofte kjenner eit snev av dårleg samvit om eg ikkje kjem meg til kyrkja på sundagen. Det er heilt sikkert lite konstruktivt, men det finst dei som får dårleg samvit om dei ikkje joggar ein time til dagen og, så eg er i godt selskap.
Ofte er eg i kyrkja utan at dei heilt store opplevingane dukkar opp, andre gonger er det som om sløret inntil det heilage i glimt blir løfta vekk og eg får ei intens kjensle av å vera ein del av noko større, ein del av kjærleiken som er større enn døden. Andre gonger kjennest det som om eg heilt konkret får nytt mot til å kjempa for alt det gode eg trur på, nestekjærleik, rettferd, fred, menneskeverd.
Som sagt så er det ikkje alltid eg identifiserer meg med alt det ei gruppe av pressen kalla «kristenfolket» meiner og står for. I tillegg til den lokale kyrkja, så takkar eg Gud for Korsveibevegelsen. Dette er ei rørsle eg i sterk grad har identifisert meg med. Dei har våga å vera politiske, våga å snakka om miljøet og manglande rettferd, om å våga å leva enklare og meir alternativt og samstundes hatt ei djup andeleg forankring som eg har lært mykje av og henta mange impulsar frå.
Gjennom det fine glasmaleriet til Per Odd Aarrestad framme bak altaret, kan me skifta byen utanfor gjennom det farga lyset frå kyrkja. Det viktigste med å vera der inne, er å få kraft til å gå ut og leva, få styrke til å vera eit levande menneske i det store livet utanfor. – trur eg i alle fall. I dag vart me sende ut til Hans Olav Mørk si fine utsendingsbøn.
Gå!
Gå med uro!
Gå i hast!
Slutt aldri med å gå ut av kirkens rom,
Ut av freden og stillheten, ut i bråket og ubehaget,
Ut i latteren og gråten.
Bær med deg det levende brødet som du fikk her,
Som en skatt mellom dine hender og i ditt hjerte.
Del det ut igjen og igjen.
Alltid strekker det til, om du fortsetter å bryte det.
Kom!
Slutt aldri med å komme tilbake til dette stedet!
Kom aldri tomhendt.
Ta med deg ropet som presser bak leppene.
La det få lyde her.
Ta med deg sulten som aldri blir stillet,
Kampen som ennå ikke er vunnet.
Ta med deg en som har vært ditt medmenneske
uten at du visste det.
Her er møtestedet – i lyset fra Guds ansikt.
Hans Olav Mørk
Heidi
