Plutseleg stod det juli og ikkje juni på kalendaren, og me var i bilen til far på veg til ein firegenerasjonstur til farmor. Vêret var sommarblått, himmelen var lett og bleikblå med fjørlette sommarskyer.
Me stoppa på saksframlegget for å kjøpa med oss føremiddagsmat, for me kom med vilje heilt uanmelde.
Heldigvis var farmor heime. Sunniva sprang ut og kjøpte nydelege lokale jordbær til oss.
Og det er ikkje lett å få farmor til å høyra på at dei som har fylt 97 år ikkje treng å varta opp gjestene sine. – Og i grunnen kan eg forstå det litt. Når ein har svingt kaffikjelar og steikjebrett i eit heilt liv, så føler ein seg litt tilsidesett den dagen nokon seier at » Nå må du heller kvila deg, dette vil me gjera sjølv.» Men med godt samarbeid fekk me til opptil fleire måltid. Noko av det koselege med å vera hos farmor er att rett som det er så dukkar det opp både barnebarn og oldebarn og kanskje til og med tippoldebarn, og ho trivest med å ha liv rundt seg.
Når me skulle kjøra heim att med syster mi bak rattet fann me oss nokre omvegar for å nyta den fine sommerdagen langs havet.
Eg har prøvd å få unna veldig forefallande oppgåver i heimen, men ein kan ikkje bare rydda, så eg og Sunniva var på bytur i går og for å nyta siste dagen i juni.
Og me som bur her er ikkje så nøye på sommartemperaturar. Når gradestokken rundar sånn ca seksten grader, så kastar me jakkane for å sitja ute i sola.
Og når rabarbraisen er økologisk, og kaffien rettferdig frå fair- trade- kafeteriaen, så har me liksom litt unnskuldning for å nyta det gode livet… I alle fall klarer me nesten å lura oss sjølve til å tru det…
Me må alltid ein tur innom Fretex. Eg har stor sans for måten dei sorterer på og stiller ut etter fargar og nyansar
Og dersom ein vil ha ein rimeleg og meir eller mindre velbrukt brudekjole i same butikken, så kan det og la seg ordna…
Og i dag medan eg var på tur, så henta Halvard far sin på flyplassen, så nå har vagabonden min vendt heim etter meir enn tre veker på vandring i Argentina. Han serverer meg mørk cubansk sjokolade til den seine kveldskaffien.
Heidi
I går reiste eg og Hanne Lise til Fotland mølle for å vera med på opninga av Bebte Kluge si kunstutstilling. Ho har kalla utstillinga si » Winding roads», som eg trur kan omsetjast greitt med «Svingete vegar» eller «Kronglete vegar». Eg kjenner Bente litt frå før fordi me har ei nær venninne i lag, det er sikkert tretti år sidan eg møtte henne for første gongen, så eg har fulgt med litt på kunsten hennar i alle desse åra, og møtt henne av og til, sjølv om ho bur i Polen. Dette gjer det sjølvsagt ekstra spennande å gå på utstillingane hennar, men eg er sikker på at denne utstillinga ville gjort djupt inntrykk på meg uansett.
Når me har vore i livet i godt og vel femti år, så har me nokre svingete og kronglete livsvegar bak oss, og me har og hatt tid til å betrakta andre reisande. Bente brukar ikkje så mykje ord om det ho har laga, så orda mine her står for heilt eiga rekning. I utstillinga viser ho farande folk, ofte ti hest, men og i båtar. Ein kan lura på kor langt ryttaren over er i stand til å koma, sidan hesten hans har gyngehestmaiar, men han sit tappert på hesten sin med rak rygg, men utan synlege taumar.
Og andre er del av eit system som gjer at dei rir i ring, same kor stor fart dei måtte ha på hesten sin. Figurane er ofte utstyrde med staselege hattar, som gjer meg assosiasjonar til historisk fintfolk, kostyme og av og til til narrar.
Denne ryttaren rir på ein maskert hest som ikkje kan sjå… Sjølv er han eller ho hylla inn i middelalderaktige gevantar. Eg synest desse bronsehestane er så estetisk vakre, samtidig som dei triggar mange historiar i meg.
Han her, rir verkeleg på sin høge hest. Han har ei slags krone på hodet, så det er noko opphøgd over han. Om reisverket gjer ridinga funksjonell, er ein heilt annan ting.
Her er eit nærbilete av ein av karane frå hjulet.
Og nokre rir på heilt andre typar hestar.
… eller dei er i båt. Handlingsromet for desse fine krinolinedamene er kanskje heller ikkje så stort sidan dei er utan armar og båten er utan årer…
Eg legg merke til at kvinnene ofte er vevde saman på tettare måtar enn mennene som sit på kvar sin hest.
Noko har skjedd med hovuda til desse menneska, og dei er framleis utan armar. Dei har kvar sine fargar, men er i same båt.
I kor stor grad er ein herre over tankefuglar i eige hovud ?Kor kjem dei frå?
Er er me menneske eller marionetter?
For meg vart den sørgande, eller skal eg kanskje heller omsetja det til » Den triste Kristus», ei viktig brikke i utstillinga. I det katolske Polen er den triste Kristus » – » Chrystus frasoblivy», eit velkjent motiv. Kanskje hadde me trengt å bruka han oftare her heime og? Dette fotografiet er ikkje heilt skarpt, men eg ville så gjerne ha det me.
Som de ser, så opplevde eg utstillinga veldig inspirerande. Eg understrekjer ein gong til at det eg har skrive er mine tolkingar av Bente sine skulpturar, og på ingen måte noko eg har frå henne. Kanskje du ville ha gjort deg heilt andre tankar? Dersom du er i området, anbefalar eg deg å gå dit for å oppleva det sjølv.
Heidi
I går observerte eg desse to kråkene på torget. Dei var etter einannan og borti einannan, slo med vengene og kraksa. Den største kråka, den til venstre bruste med halsfjørene og gjorde seg endå større. Eg lurte på om det var to rivaliserende hannar, eller om det var eit slags kjønnsspel med innlagd kurtise som gjekk føre seg på blanke føremiddagen. Ikkje veit eg, eg kan ikkje nok om kråker… Det som er sikkert er at det er mykje rart å observera når ein hat tid til den slags, anten ein nå kikkar på folk, fe eller fuglar. 
Og det er mange slags spel på gang, anten ein får tak på spelereglane eller ikkje… Det var ein fredeleg sommarlaurdag nede i sentrum, og det var koseleg å ha god tid, sjå seg om, unna seg ein softis frå Tjemsland og snakka med kjentfolk. 
Og barnevognene var då meir sjarmerande før, denne kan du sikra deg på gjenbruksbutikken… Eg tenkjer ofte på livet som eit hus me går inn og ut av. Eg opplever det slik at nokre av roma er nær knytte opp til årstider. Når eg går inn på bloggen min og ser kva eg tenkte og opplevde for eit eller fem eller sju år sidan i juni månad, så kjenner eg livet mitt att, det er mange av dei same stemningane, tankane og kjenslene som ligg der. I oktober eller desember er ein i heilt andre rom. Eg veit ikkje om dette er gjenkjenbart, eller om det bare høyrest ut som vas i andre sine øyrer… Men likevel er det andre rom ein kan gå inn i som er heilt annleis, det kan ein gjera ved å forsvinna inn i ei bok, ein film eller eit teaterstykke. Det er sikkert fleire enn meg som har lukka ei bok etter å ha vore heilt oppslukt av den verda som er der, og som nesten kjenner seg litt famlande når ein skal gripa fatt i eige kvardagsliv igjen… Det er ei merkeleg og nesten litt ubehagelig kjensle å måtte orientera seg inn i det vanlege kvardagslivet sitt og nesten kjenner seg litt framand der dei første minutta… 
9Nå har eg hatt god tid til å lesa. Eg har lese ein slags biografi om Hulda Garborg: «Hulda Garborg, forfattaren og feministen» av Sigrid Bø Grønstøl. Hulda Garborg var ei sterk kvinne, sjølv om hennar form for feminisme ligg nokså langt frå den me tenkjer på i dag. Eit av utgangspunktet hennar er at kvinner og menn er skapte heilt vesensforskjellige og har ulike oppgåver. Ho såg på kvinner som omsorgsmenneske, og eg trur ho meinte at menn var skapte til å vera dei som tok leiaransvar. Eg har ikkje vore klar over kor stort og omfattande forfatterskapet hennar var, på sida av alt det andre ho klarte å utretta. Då eg var heilt ung las eg dagbøkene hennar frå Labråten, og det gjorde inntrykk å lesa korleis ho og sonen omtrent gjekk på tå heime i huset for ikkje å forstyrra Arne som sat og skreiv på ei bok og måtte skånast frå ein kvar form for forstyrring. 
AEg trur det var langt bortanfor hennar fantasi at denne mannen skulle koma ned frå loftet for å vaska opp, laga middag eller bretta saman klede slik at ho kunne få frigjort tid til å setja seg ned og skriva… Men det er jo lov å håpa at eg tek feil. Ei anna bok eg har lese er Dag Solstad sine uskrevne memoarer. Dag Solstad kjenner stor motstand mot å skriva sin eigen biografi, men han har gått inn i eit samarbeid med Alf van der Hagen der dei to samtalar om livet og forfattarskapen til Solstad. Det var og ei veldig interessant bok, og eg vart betre kjend med forfattaren og mennesket bak bøkene. Det er mange av bøkene hans eg ikkje har lese, og eg fekk lyst til å gjera det nå. Med. Hulda Garborg- boka i friskt minne, kunne eg ikkje la vera å merka meg at Solstad fortalde at han ikkje hadde vore på eit einaste foreldremøte på skulane til dei tre døtrene sine. Den slags kunne han ikkje prioritera å bruka tid på.
Det siste eg hadde lyst til å fortelja om som har gjort inntrykk på meg dei siste dagane er eit program på P2 med forfattaren og journalisten Martha Breen. Ho har vore vert i eit sommarprogram av den typen der ein spelar musikk ein likar og kjem med små betraktningar og livsforteljingar innimellom. Fordi eg har høyrt på radio medan eg har rydda og vaska, har eg fått med meg både originalprogrammet og delvis to reprisar av det. Ho fortel at ho er eit ekte «68-er barn». Ho hadde foreldre som var venstreradikale, og vart som barn teken med både i demonstrasjonstog og på politiske møte. Ho opplevde ikkje å vera det midtpunktet foreldra sine liv dreia seg om, men eit barn som vart teken med i kampen for noko større. Ho tok seg stadig i å lengta etter å vera i lag med menneske som oppriktig trudde dei kunne forandra verda, framfor å høyra til i ein generasjon det dei største prosjekta for kvinner var å unngå å få muffin-mage og cellulittar.
Eg forstår litt kor ho vil hen med spissformuleringane. Sjølv tilhøyrde eg eit kristent ungdomsmiljø i kjølvatnet av Jesusbevegelsen på 70-talet som var overbeviste om at me kunne forandra verda. Me kledde oss i loppemarknadsklede og song med Kari Hansa og Gregers Hes: » Vi er søsken, og sammen skal vi sloss. Vi vil kjempe mot hat og løgn og lunkenhet som hersker over oss…» Og sjølv har eg i grunnen aldri halde opp med å tru at eg kan forandra verda.
Då eg lufta dette for Sunniva, meinte ho at det var urettferdig å tenka at ungdomar var mindre idealistiske nå enn før. Mange av dei ho kjenner er svært opptekne av store spørsmål og av å gjera ein innsats for å få verda meir rettferdig. Eg ser at ho har rett, og det hadde eg godt av å høyra.
Eg tek meg sjølv i å lura på om nokon les så lange innlegg som dett… Det verste er at eg har lyst til å skriva meir seinare i kveld…
Denne flotte skulpturen er laga av Bente Kluge. Eg skriv meir om utstillinga hennar seinare.
Heidi
I
Heimen er utan Internett, og eg har ikkje klart å finna ut korfor. Eg prøver derfor å laga eit innlegg frå mobilen. Det viser seg å vera ganske vanskeleg… Ferie heime er i grunnen gode greier, men tidsoptimist som eg er, så raknar alle timeplanar… I dag trudde eg at eg skulle bruka ein times tid på å vaska kjøleskapet. Det ende med å ta veldig mykje lenger tid… Eg skjemmest over kor mykje mat som måtte kastast både på grunn av haldbarheitsdato, som eg på ingen måte er hysterisk på, og på andre endå meir openlyse grunnar, som eg ikkje skal koma nærare inn på her. Eg har lova dyrt og heilag på husstandens vegne at nå er det slutt på å handla matvarer som me ikkje får brukt opp. Eg kan ikkje fordra å kasta verken mat eller tome isboksar og syltetøyglas, men av og til må det til.
Bileta er frå dagens kveldstur, øvekjøring til Ølberg havn. Eg må rett og slett seia at dersom eg hadde kome til denne delen av verda utan å vera kjend her, så trur eg at eg hadde funne naturen uvanleg vakker… Eg klarer ikkje å få oversikt over det eg sjølv har skrive her, og Stavekontrollen kjem med mange kreative forslag. Eg trur rett og slett eg får stoppa her, og be lesarane bera over med eventuelle ortografiske krumspring. Eg håpar nettet er på plass att i morgon. Er det fleire enn oss som har nettproblem her i området ? Eg innser at det kunne vederfarast oss verre ting enn ein dag utan Internett, men det kunne likevel ha vore kjekt å få det tilbake.
Heidi
Sånn til dagleg er det mange ting eg ikkje har tid til. Dei siste månadane har vore så travle at det er ekstra mykje som har blitt verande ugjort. Nå prøver eg å bruka all min pedagogiske teft og erfaring på meg sjølv. Eg prøver å få meg til å tru at ferien heilt sikkert blir endå kjekkare viss eg får rydda på arbeidsromet, får vekk papirbunkene, får sortert klede, rydda vekk vintersko, luka eit bed som har stått urørt i fleire år, og gå inn på dei roma me mest ikkje brukar med støvsugar i den eine handa og ei vaskebøtte i den andre… Eg har vett nok til å ikkje dra det alt for langt med det same og nemna ting som overfylte og støvete bokhyller og klede i kassar i kjellaren som med fordel kunne sorterast med tanke på Fretex og tippen, og for å vera brutalt ærleg, få rydda unna koffertar, ryggsekkjer og øskjer med julepynt slik at eg i det heile tatt har sjanse til å koma bort til dei nemnde kassane med klede, som eg altså ikkje skal masa på meg sjølv om før det nærmar seg august eller noko slikt…
Litt om gongen, seier eg oppmuntrande til meg sjølv, eit par timars arbeid kvar dag… Så blir det tid til mange andre ting og… Det er jo så fint ute på denne årstida. Det er viktig å koma seg ut på tur og, og det er viktig å vera sosial… Og alt er så godt og rett, det er til og med viktig å skriva litt kvar dag, det er jo nå eg har tid til det, og ikkje minst er det viktig å slappa av med gode bøker… Nemnde eg at det er nå eg har tid til kvalitetstid med heimebuande og bortebuande barn når dei ikkje er opptekne med sommarjobbane sine? Og om ei vekes tid skal me på ferie… Om eg kjem til å få rydda i bokhyllene i sommar? Spør meg i september…
Og så er det alltid ein fin himmel ein kan ta seg tid til å beundra…
Så lenge skuta kan gå, syng Erik Bye på radioen. Det har han heilt rett i. Og eg tøyer tålmodet mitt med å skriva medan nettet kjem og går og kjem igjen. Nå skal eg snart kosa meg med å lesa Dag Solstad sine uskrivne memoarer fordi eg ikkje treng å vakna med vekkerklokke, og derfor i teorien kan lesa meg gjennom heile sommarnatta i staden for å sova ho bort…
Heidi
Dagens utan tvil vakraste bukett, fekk eg av Dagny då ho og Jan Ivar kom på besøk for å eta lunsj på terrassen min. Eg kjenner ikkje mange som er så flinke med blomar og bukettar som henne.
Dette er andre dagen på rad eg et sommarlunsj med fine kolleger og god sommarmat. Eg let meg overvelda av sommaren. I dag kjende eg plutseleg at nå hadde eg funne kvilepulsen att. Det er ikkje verst. Eg trur dei fleste lærarane eg kjenner hentar ut siste rest av krefter før ferien, og så tek det ofte ei veke før skuldrene er på plass og ein ikkje kjenner seg veldig trøytt lenger. Framleis er det ikkje veldig varmt her, men finn ein den rette plassen der nordavinden ikkje slepp til, så er solvarmen balsam for sjela.
Og katten vår, som er ein hund etter det gode liv, veit å innretta seg ho og.
I går då eg spontant hadde skrive inn eit slags jonsokdikt her på bloggen, fekk eg ideen at eg hadde lyst til å prøva å bearbeida teksten til å bli ein visetekst. Nå har eg ligge langflat i sola og skrive med penn på papir. Av og til er det slik det må gjerast. Eg er vel ikkje heilt fornøgd enno, men kanskje eg begynner å nærma meg noko? Eg er viss i ferd med å utvikla meg til ein heiljærsk naturromantikar. Om det er bra eller ikkje orkar eg ikkje å reflektera over akkurat nå. Eg vil gjerne ha inn eit miljøvernperspektiv, men er ikkje sikker på om eg har lukkast med å få det fram:
I glødande midtsommarkveldar
når båla brenn sakte ned,
og sola heng tung over havet,
når lufta er metta med fred,
skal du plukka deg ville blomar
og binda dei fint i krans,
og takka for lyset og sola
for kveldar med sommarglans.
Du ser det går skip der ute
lasta med von og tru,
du veit det er sommar på Jæren,
du er her, her skal du bu,
og sola heng lågt, der ute,
ei kule av gull og eld,
du takkar for lyset og livet,
for angar av gras og kveld.
I hutrande midtsommarkveldar,
med bål som brenn inn i natt,
Når sola sig stille i havet
så bare gløden er att,
skal du kviskra ei bøn mot natta,
for vår dansande, mørke jord,
som framleis kan bera blomar,
vår trufaste, frysande mor.
Heidi
I dei lysaste nettene
medan alt glødar
medan båla brenn ned
og skip fulle av håp
siglar tause forbi
ein stad i horisonten,
skal du plukka blomar
for alle gode ting
ute i den kalde vinden,
skal du venda blikket
mot sola,
den store raude eldkula
som søkjer tilflukt i havet,
skal du be til Gud
om mot og varme
be for mor vår,
den mørke jorda
som framleis ber blomar
i opne, frysande hender.
I går kveld øvekjørde eg og Odd Christian sørover langs kysten. Det vart ei fin jonsokfeiring. Lufta var heilt klar og fargane gløda. Langs strendene og på høgder litt inn i landet brann dei bål, og nokre stadar hylla bålrøyken oss inn i eit trolsk slør. Måkane flaug lågt og ei vipe sat midt i vegen. Eit svanepar gjekk inn for landing på eit jorde ved vegen og strekte lange halsar frå dei tunge kroppane og det breie vengespennet. Me måtte stoppa med jamne mellomrom for å fotografera litt. Då eg parkerte bilen ved midnatt kjende eg at eg trekte tilbake det eg skreiv tidlegare på dagen om å sakna feiringane i barndomen. Dette vart nesten den finaste.
Heidi
Nokre eventyr blir faktisk finare dess eldre ein blir. Eventyret om dei tre dumrianane har seilt opp til å bli ein av mine favorittar. Ei ung jente som framleis budde i lag med foreldra sine fekk ein gong besøk av kjærasten sin og gjekk ned i kjellaren for å henta øl til kveldsmaten. Då fekk ho sjå ei øks som var festa oppe på veggen. Ho kom til å tenkja på at ho kunne koma til å bli gift med kjærasten sin og få ein son. Sonen kunne koma til å bli send ned i kjellaren etter øl, og då kunne han få øksa i hovudet og bli drepen. Heilt handlingslamma sette ho seg ned og brast ut i heftig gråt. Då først mora og sidan faren gjekk ned i kjellaren for å sjå etter henne, fekk dei begge høyra historia hennar om øksa og sette seg ned for å gråte saman med henne. Då kjærasten kom ned og såg korleis det var fatt, og i tillegg fekk vita korfor dei gret, gjekk han oppgitt bort og tok øksa ned frå veggen.
Mannen erklærte at dei måtte vera dei største idiotane i verda, og at han ikkje ville fri til jenta med mindre han fann tre personar i landet som var endå dummare enn henne. Heldigvis gjekk det bra til slutt. Dumrianar fann han i søkk og kav, mellom anna ein mann som brukte halve dagen på å hoppa i buksa som han først hadde hengt opp. Ingen hadde fortald han at det fantest meir effektive måtar å ta på seg ei bukse på…
Eg må med skam melda at eg kjenner meg att både i dei som grin over øksa og den velmeinande, nokså upraktiske fyren som prøver å hoppa opp i buksa si. Ofte blir ein litt tafatt gåande og tenkja at det burde eg fått gjort, men så kjennest det heilt uoverstigeleg å setja i gang. Eg veit at fleire enn meg kan skyve framfor seg ryddinga av eit skap ellermeit kjellarrom i månadar og år, og til slutt er ein nesten overbevist om at det nesten ikkje let seg gjera å få gjort det.
Så nå prøver eg å ta ned øksa, i overført betydning, men dersom eg hadde hatt ei øks på veggen, så ser eg ikkje bort i frå at ho hadde fått henga ei stund, eller at eg vakna klokka tre om natta og var redd for at nokon skulle få ho i hovudet…
Akkurat nå har eg vore bittelitt flink, for eg har fått rydda terrasse og hage for ein del rusk og rask. Om nokon skulle finna på å bli motlause av å høyra om min uendelege flinkheit, så kan eg trøysta med at her framleis er litt av kvart å rydda vekk og ta tak i…
I føremiddag var eg og Ingrid og Odd Christian ein runde på diverse hagesenter og planteutsal. Der handla me litt forskjellig som me syntest at me trong. Det liknar oss eigentleg ikkje, så det er nesten litt komisk det heile. Er me kollektivt i ferd med å forvandla oss til skikkelege hagefolk?
I kveld er det jonsokkvelden, og eg lengtar litt til jonsokfeiringa i barndomen. Det første minnet om jonsok er at morfar laga bål på «eplestykket» som i moderne språk ville blitt kalla potetåkaren. Han fortalde bror min og meg at han hadde brus på lur til oss. Me måtte leita ute etter kvar vår vesle flaske med gul eller raud eventyrbrus som me drakk med spikerhol i kroken og stor grad av nytelse. Seinare var det store st.Hans -bål på Tydebærhammaren som me ungane brukte vekeavis på å byggja. På sjølve kvelden var det leikar, svartsvidde pølser steikte på pinne direkte på bålet og allsong med trekkspel og gitarmusikk. Då ungane var små, feira me st. Hans med naboane, men etter som barna vart store, døydde det hen. Eg las nettopp i avisa at ikkje så mange nordmenn feirar jonsok på tradisjonelt vis lenger, så me er vel ein del av trenden. Kanskje ein av grunnane til det er at dagen etter er vanleg arbeidsdag. Det skal og nemnast at eg hugsar mange jonsok-kveldar som direkte iskalde der me fraus til me hakka tenner under ullgensarar og regnklede. Av ein eller annan grunn er det ofte kaldt her på denne tida. Og akkurat nå sit eg ute og skriv med ulljakke og to ullpledd og bortimot «naglabed» på fingrane… Kanskje det er på tide å gå inn, eller kanskje ikkje? Det er jo så lyst ute…
Heidi
Overskrifta er eit sitat. Eg kjem nærare tilbake til det lenger nede.
I følge ryktene, så var natta til i går den aller lengste i sommar. Sommarsolverv er anten den 21. eller den 22. juni alt etter kor me er i «Skotårssyklusen». Det er litt vemodig å tenkja på, men natta til i morgon kan umogleg vera mange minutt kortare, så framleis er me midt i midtsommarlyset. Nordvesten bles framleis sterkt og friskt, og på stranda hadde all laussanden blese vekk. Sjøen var kald og kvitskummande.
I går utanfor butikken, møtte eg ei dame som selde «Folk er folk». Eg kjøpte eit blad av henne. Då sa ho at ho var veldig svolten. Eg nølte litt, så gjekk eg inn i butikken og kjøpte litt mat til henne. Ho spurde om eg visste om ein plass der ho kunne få jobb, vaskejobb eller noko anna. Eg lova å seia i frå viss eg høyrde om noko… Eg veit det er veldig delte meiningar om korleis ein skal forhalda seg til tiggarar på gata. For oss er dette noko me tidlegare bare har møtt i storbyar og i utlandet. Eg kjenner meg utilpass og nesten litt audmjuka på deira vegne. Noko i meg vil helst lata som om eg ikkje ser.
Frå Charles Ringma si bok «Den indre rytmen»: Hva kommer det av at vi kan drive og gi våre småslanter uten å våge å se tiggerne i øynene? Svaret er smertelig klart: Tiggerne kan komme til å invitere oss til å flytte inn i deres verden… … Det vil komme en dag da det ikke lenger holder å gi gaver, da vi kalles til gjensidighet og vennskap… … Det betyr at vi skal ta tiggerne i hånden, at vi skal bryte brødet sammen og slå følge på vår ferd mot helhet. «.
Eg veit at det ikkje er enkle løysingar på tiggarproblematikken, men hjartestemmen min får meg til å tenkja at uansett kva ein måtte meina om systemisk tilnærming til tigging, så er dei medmenneske med rett på respekt. Eg har ikkje gjort noko som skulle tilseia at eg skulle bli fødd i rike Norge og ikkje inn i ein lutfattig Rom-familie, for eksempel i Romania.
Eg eg for min del har stort hus og råd til å kjøpa norske jordbær og ferske norske grønsakar, gulrøter, kålrabi og mai-neper. I dag vart det suppe til åtte personar med jordbær til dessert. Far kom med blomar til meg som han planta i krukker på verandaen.
Det er godt med romslege dagar med tid til tankane. Og forresten, eg anbefalar P2 til alle som har tid til å høyra på radio. Der er det mange tankevekkjande program, fin musikk, og mange flotte radiodokumentarar, rett og slett mykje til å bli klokare av.
For å omsetja overskrifta til nynorsk: Eg er oppteken av dette med ferda vår mot heilskap. Dei fleste av oss har vel eit ynskje om å kjenna at me er heile menneske. For meg er det ein befriande tanke at eg ikkje treng å gjera livet mitt til eit slags perfeksjonsprodukt for å vera heil. Eg kviler i å tenkja at eg er ein del av ein større heilskap, ei brikke i noko me er saman om.
Heidi
Eg eg tek meg sjølv i å gle meg når eg ser at det er både humler og bier i blomane mine.
E
Det er ikkje kjekt å høyra at det har minka veldig på desse livsnødvendige pollenspreiarane. Det var heller ikkje kjekt å høyra på radio at måkebestanden i Rogaland var halvert. Her me bur virkar det som om det er måkar nok. Det var heller ikkje kjekt å lesa i Asker og Bærum budstikke nå i mai at forskarar meiner me har nådd «the point of no return.» Klimakrisa lar seg ikkje lenger stansa, me må leva med ho.
Eg snakka med ein gjeng fornuftige damer om akkurat dette i denne veka. Ein kjenner på avmakta. Kva meir kan me gjera enn å ta sykkel i staden for bil, tog i staden for fly og sortera søppelet vårt? Me klarer jo ikkje det ein gong, og om me klarer det, kor mykje monnar det? Ei venninne av meg sa: » Dersom me lærer barna å bli glade i skaperverket, så vil dei få lyst til å verna om det og ta vare på det.» Det høyrest ut som ein god ide… For ein fantastisk natur me har omkring oss, spesielt nå på det aller lyskastere.
Kveldane er så fine og kveldslyset er så utruleg vakkert.
Og overnattingsgjesten vår får og representera alt det fine som er skapt… La oss hjelpa kvarandre å ta vare på skaperverket og kvarandre, og la oss be om visdom til å finna rett veg i utfordringane med miljøet på jorda.
Heidi
sporisand 