Gå til innhald
desember 6, 2011

Dramatisk dag

i betydningen mykje drama, i betydningen teater.

Det å setja opp eit teaterstykke med femti seksåringar er noko for seg sjølv. Det gjeld å halda tunga beint i munnen. Dei er heldigvis så naturleg sjarmerande at det nesten er dømt til å bli bra uansett… Men det å få ein seksåring til å skilja mellom leik og teater er ikkje gitt av seg sjølv. Når ein er inne i rollen som Jesper eller Jonatan, så kjennest det naturstridig å la seg fanga utan motstand når politimeister Bastian eller ei viss ganske streng tante kjem for å gjera akkurat det… Det er heller ikkje lett å fortelja dei at løver og kattar går lettare over scenen på to enn på fire bein, og det å stå roleg oppstild på korkrakkar i ein halv time og synga utan å bevega seg for mykje er heller ikkje  så enkelt… Men det er ein levande ting å leggja kreftene ned i, og eigentleg elskar eg det. Nå er det snart premiere, me skal først visa det for hundrevis av barnehagebarn og så for foreldre og besteforeldre. Heldigvis har eg tre andre dyktige lærarar med meg i prosjektet.

Etterpå ein liten lunsjpause med Jan Ivar før me tek i mot dei to dramagruppene som me har kvar tysdag. Etterpå rigga eg Kardemommebyscene. Nå står det bare att å stryka ein duk til det vesle bordet til venstre på scenen. Og så å prøva kostyma på dei. Det blir spennande å sjå om tomannskameldrakta er alt for stor for dei.

Ute er det glatt nullgradersføre. I dag er eg klar for ein tidleg kveld.

Heidi

Kommenter innlegget
desember 5, 2011

Nøtteknekkaren

Bak luke fem skjulte det seg:

Den første omgangen snø

Lyn og tore

Ei ballettforestilling

Ein ettermiddag og  kveld med syster mi

I dag morges låg det eit lag med snø ute, og plutseleg braka tora laus og lyna smalt i bakken. Sunniva, som var på veg til toget, fekk panikk for å bli truffen av lynet, og sprang rett heim att. Via bilen rakk ho det med eit naudsskrik. På skulen var ungane elleville over at snøen hadde lagt seg.

Vilde dansa ballett på Sandnes kulturhus. Dei utgjorde eit stort kompani; elevar frå Sandnes kulturskule, to profesjonelle dansarar og avgangselevane frå danselinja på Vågen. Eg trur det må ha vore med meir enn hundre dansarar. Forestillinga var eit eventyr. Scenen var som frå ei billedbok med den julemagien ein hugsar frå barndommen. Det var ei stolt tante som kunne gi Vilde og alle dei andre ståande applaus etterpå.

I stova spelar Halvard piano, andre delen av «Til Elise». Tidlegare i kveld høyrde eg han var borti gitaren. Han har vore heilt utan inspirasjon til å spela i det heile tatt det siste halvåret, så eg gleder meg verkeleg over å høyra at det kan virka som om han er i gang att.
Heidi

Kommenter innlegget
desember 4, 2011

Ei handfull ro

Bak luke fire skjulte det seg:

Ein roleg føremiddag

Resten av Pan

Pinnekjøtt og kålrabistappe

Eit grafisk trykk

Ein sein ettermiddag hos Ingrid

Normalt så likar eg å koma meg til gudsteneste på ein sundag, det gir åndeleg påfyll og ein god rytme, men i dag hadde eg sett av føremiddagen til å sova ut sidan eg hoppa over natt til laurdag. Merkeleg nok vakna eg til vanleg tid og kjende meg ikkje spesielt trøytt. Eg reknar jo med at det å hoppa over netter ikkje er å anbefala sånn stort sett, men som eit eksperiment så er det jo interessant å prøva det ut. Skriveturen gjekk og forbausande bra og var riktig triveleg. Sånn er det å ha nok varme klede, då har ein det bra ute i regn og stiv kuling og. Eg kjørde til toget og måtte passa på at eit vindkast ikkje skulle ta med seg heile bildøra. Frå togvindauget var det fascinerande å sjå korleis havet kokte kvitt og skumsprøyten stod meterhøgt. Stormhavet er vakkert, men farleg. For ei veke sidan i dag tok havet med seg to menn som stod i havkanten og filma, og tross leiting og søk i fleire dagar har ingen teke dei att.

Etter ei travel arbeidsveke var det godt å ha ein nokså roleg dag i dag. Eg fekk lese ut Pan, slik at eg kunne diskutera med Ingrid, og eg fekk rydda på soveromet, og jammen så dukka det ikkje opp eit grafisk trykk med fargesterke hus og stjernehimmel som eg har fått i presang, men ikkje kunne finna. Biletet vart nydeleg og eg vart så glad for å finna det. Etter julebordet på fredag hadde eg fått med meg heim pinnekjøt som vart til overs, og det smakte fortreffeleg i dag og. Den kvænske salma eg skal omsetja fann eg på youtube slik at eg fekk høyra song og musikk og til og med fått teksten med meg på skjermen. Det kjem til å letta arbeidet kollossalt fordi eg bare hadde noter og tekst kvar for seg, og ikkje ante kor trykket skulle ligga i dei kvænske orda eller om orda skulle uttalast med alle lydane og stavingane. Så i dag har eg funne litt av kvart.

Etter ei koseleg litteratur-og språkhistorieøkt hos Ingrid har eg nå sykla heim og kan jobba med noko hyggeleg til det er på tide å ta kvelden. Dagen med to tende adventlys har vore roleg og god, og slikt set ein pris på når ein lever med mitt tempo.

Nå tenner vi to lys i kveld, to lys for håp og glede.

Heidi

2 kommentarar
desember 3, 2011

Det kan jo bli interessant

Bak luke tre har eg foreløpig funne

Eit julebord

Manglande søvn

Kuling og høljeregn

Ein ventande tur med skriveelevane

Og så veit ingen kva som hender

Eg kom meg i seng i halv fire tida eller noko slikt etter å ha rydda etter julebordet, og det kjennest som ein ny dag har begynt utan at eg har sove noko i det heile tatt. Julebordet vart i alle fall veldig vellukka, og alle var fornøgde, trur eg. Det er veldig sjeldan eg ikkje søv, men sidan eg ikkje har sovna til nå og det er to timar til eg skal stå opp, så tenkte eg at eg likegjerne kunne gjera noko fornuftig. Det er ikkje alltid eg planlegg datoar så godt, men regnet og vinden er faktisk utanfor mitt ansvarsområde. Heldigvis har eg gode regnklede og forsåvidt og godt mot på skriveturen. At eg kjem til å bli veldig trøytt etterkvart får me heller ta som det kjem.

Heidi

Kommenter innlegget
desember 2, 2011

Pan og alt det andre

Bak luke to fann eg:

Pan av Knut Hamsun

Språkhistorie

Ein malande katt og ein ivrig hund

Eit tynt kvitt lag på bakken.

Eit ventande julebord.

Dette må gå i veldig full fart, for dagen er fullbooka, men eg har då ei viss evne til å hala fast på eigne sære idear som å skriva her kvar dag. Dagen har eigentleg ore fri, men eg hadde lova å hjelpa Ingrid litt med oppkjøringa til norskeksamen. I damband med det les eg Pan av Hamsun, og likar det eg les. Av ein eller annan grunn har eg viss aldri lese den boka før. Me har og site på kvar vår sofa og diskutert dialektar og språkutvikling, som er ein del av eksamensførebuinga. Det er utruleg interessant. Alle som kjenner meg veit at eg synest denne formen for feirong av ein fridag er uendeleg mykje kjekkare enn rydding og vasking av hus, som eg kanskje reint objektivt heller burde halda på med… Då eg sykla til Ingrid i føremiddag, låg det eit tynt, kvitt lag på bakken. Sola har til og med glitra. Kanskje det forrykande uveret som er spådd å koma til skrivedagen vår i morgon uteblir? Det er lov å håpa.

Nå er det itt skriving, kjapp rydding og å gjera seg klar til julebordet. Før eg går må eg finna fram rekvisittar til dodraugen.
Heidi

Kommenter innlegget
desember 1, 2011

I dag er det første desember

og det er ikkje bare julekvelden som kjem brått på kjerringa. Og eg som har tenkt å skriva litt her kvar dag i desember. Me får starta forsiktig og sjå kor det ber.
Bak luke 1 fann eg.

Ein hektisk og uføreseieleg arbeidsdag.

Mykje lått.

Mange klemmar.

Tende adventlys.

Den første kassen med boka me har bestilt.

Eg har hatt ein lang arbeidsdag og kom først heim for ein halvtime sidan. Eg er veldig trøytt og må få meg litt mat. I morgon skal eg nyta at eg kan sova litt lenger. Om kvelden er det julebord på jobben, og eg skal vera ein slags toastmaster. Det blir sikkert fint. Før det skal eg hjelpa Ingrid litt med eksamenslesing og i beste fall spa litt i huset. Halvard har funne sykkelnøkkelen min som han tjuvlånte og mista i sist veke, og eg er lukkeleg fordi eg frå nå av kan ta meg fram på sykkel att. Elles så er eg overlukkeleg for nye vanntette regnklede med plass til mykje varme klede under, for det er ekstremt mykje ver her for tida. Det var spennande å sjå boka vår på papir. Det er nokre småting med lay-outen som kunne vore annleis, men stort sett så er eg fornøgd.  Har veldig få bøker att, så eg håpar inderleg at listene våre stemmer med terrenget slik at alle dei som har bestilt får bok.

Som om eg ikkje hadde nok å fylla dagane med, så har eg i mi manglande evne til å seia ordet nei lova salmebokkomiteen å gjendikta ei salme frå kvænsk. Eg ler av heile situasjonen. Dei sa i telefonen at dei trudde fristen var 1.januar, men i dag fekk eg vita at ho må vera ferdig 15.desember. Eg har ikkje hatt tid til å sjå på teksten endå, eg fekk han i dag. Ja, ja. Nokre baker kaker og vaskar hus før jul, andre kastar seg ivrig over kvænsken…

Heidi

Kommenter innlegget
november 28, 2011

Nokon lurde

på koss dei kan få sett boka me har skrive når dei ikkje er på facebook. Eg prøvde å laga ei lenke, men fekk det ikkje til. Derfor legg eg ut adressa til facebooksida mi. Eg trur eg har ein så open profil at alle kjem inn, men kanskje eg har misforstått. Statusen i dag er at me har litt over 20 bøker igjen. Det kan vera greitt å ha litt på lager, så eg kjem ikkje til å reklamera meir nå. :-

http://www.facebook.com/profile.php?id=546761166

 

Heidi

Kommenter innlegget
november 27, 2011

Min kamp…

Eg innrømmer det. Eg har lese Karl Ove Knausgård sin sjølvbiografiske serie med stor interesse. Eg har tidlegare latt vera å kjøpa bøkene, men denne gongen vart freistinga for stor. Eg rekna med at ventelista på biblioteket var lang, og etter å ha lese to-tre andmeldingar, vart eg så nyssgjerrig at eg kasta meg på sykkelen med eit gåvekort i ein bokhandel i lommeboka. Eg ankom bokhandelen samtidig med bøkene, og vart den første kjøparen av «Min kamp 6» her i småbyen min. Boka er tjukkare enn alt anna eg har vore borti. Eg lurer på om ho ikkje er på over tusen sider. Dei aller fleste har nok tenkt på tittelen på boka og undra seg over val av namn, som nødvendigvis må få folk til å tenkja på ein heilt annan forfattar som opererte i Tyskland for sytti års tid sidan. Ei av overraskingane i den siste boka er at Adolf Hitler står fram som ein nøkkelperson i romanen. Ein stor del midt i boka er via filosoferingar og refleksjonar omkring mennesket Hitler. Dette vil eg tru kjem overrumplande på dei fleste lesarane, og sjølv la eg tappert bak meg side etter side etter side etter side i timevis for å koma tilbake til Knausgårdbiografien. Ikkje det at ikkje Hitlerdelen er velskriven og interessant, det er han faktisk, og Knausgård står her fram med eit meir reflektert og intellektuelt image enn ein har fått inntrykk av til nå.

Hovudemaet i denne boka er kostnadane og smertene ved prosjektet han har kasta seg uti: Det å skriva ei fullstendig ærleg framstilling av sitt eige liv. Sjølvsagt let dette seg bare gjera til ei viss grad, noko forfattaren er svært klar over. Han har teke opp ein av reglane frå Kristianiabohemen: «Du skal skrive ditt liv», og prøver å gjennomføra det så langt det let seg gjera. Sidan menneskelivet, både mitt eige og andre sitt, alltid har fascinert meg voldsomt, er dette ei bok som appellerer til meg. Eg har vore ein pasjonert smuglyttar sidan eg lærte meg språket, men til mitt eige forsvar vil eg påstå at eg ikkje misbruker det eg høyrer. Derimot forsvarar eg meg med at det å fanga opp andre sine samtalar på bussar og tog vil gje meg innsikt som eg ein eller annan gong kan bruka i ein roman eller noko…  Eg er djupt fascinert over tanken på at nokon vil våga seg ut på å beskriva eige liv på ein så naken måte som Knausgård gjer. Samtidig så ser eg godt at det ligg djupe moralske dilemma i det han gjer. Kva rett har ein til å utlevera andre menneske, og så lenge ein ikkje har levd heile sitt bevisste liv som ørkeneremitt, så vil ein automatisk ha eit liv som er uløyseleg vevd saman med andre sine skjebnar og levde liv.  At nokon meiner at ei bok om Knausgård eller andre sitt levde privatliv er eg djupt ueinig i. Eg synest det er superinteressant å få betrakta eit anna liv enn mitt eige frå innsida, og det ville eg ha tenkt same kven forfattaren var. – Det er derfor eg les bloggar med stor interesse. Det fortel meg noko om livet på ein måte som er hakket meir objektivt enn det livet eg sjølv observerer frå innsida av meg sjølv.

I all beskjedenhet så er det jo litt av det same prosjektet eg driv på med her, nemleg å forsøka å halda fast små element av levd liv og nagla dei fast med ord. For meg er det nødvendig å ha reglar for skrivinga som kanskje gjer meg mindre ærleg enn Knausgård. Eg skriv aldri noko her om noko menneske som eg trur vil kunna skada, eller noko som eg ikkje trygt ville kunna la den omtalte lesa. Eg ynskjer å omtala andre med respekt og varme. Det er ein balansegang å vita kva ein kan ta med og ikkje. Kor mykje kan ein fortelja om andre menneske sine liv utan å gå over nokon strek, og kor mykje kan ein fortelja om seg sjølv utan samstundes å fortelja noko om andre?

Nei, eg blir nok aldri den nye Knausgård, og sjølv avsluttar han boka med å karakterisera prosjektet sitt som på mange måtar mislukka og at han veit han må leva med at han har utlevert sine næraste på ein måte dei må leva med at han har gjort. Det siste han skriv er at han etter å ha levert manuset skal la seg fylla med gleda over at han ikkje lenger er forfattar…

Sjølv har eg hatt ei god og travel helg, til dels med stormen Berit hylande utanfor dørene. Etter nokre overveldande dagar med folk som vil kjøpa den vesle dikt – og fotoboka vår, ser det nå ut til å ha roa seg litt. Me har 20-30 bøker att av den siste bestillinga som framleis ikkje er selde, og det er heilt ok. Dei kjem til å gå med etterkvart. Etter å ha vore veldig sosial heile helga med to kveldar i lag med gode gamle venner, og med julemesse i kyrkja har dette blitt ein familiedag. Me er nå ein heil del menneske som held oss i dette huset og, så direkte usosialt har det ikkje vore det heller. Eg hadde lova dei to eldste å vera responsgruppe i eksamensarbeid, så eg har hatt ei økt med språkhistorie og litteratur saman med Ingrid, og ei økt med buddhisme og jainisme saman med Odd Christian. Eg og han låg flate på kvar vår sofa med kvar vår bok og eld på peisen og tend adventlys på bordet. Eg må me skam melda at Buddhas lære var ekstremt søvndyssande, men det skuldast nok meir min eigen mangel på nok nattesvevn enn innhaldet i boka. Og dessto meir eg les, dessto meir ser eg at eg ikkje kan… Eg trur at eg verkeleg kunne hatt lyst til å studera religionsvitenskap sjølv ein eller annan gong, men eg trur det er bra at det ikkje er meg som skal opp til eksamen i neste veke. Elles så er det litt trist å tenkja på alle dei interessante tinga ein aldri kjem til å rekkja å setja seg inn i i løpet av eit menneskeliv…

Heidi

2 kommentarar
november 24, 2011

Babettes gjestebud

Dette året har det vore tett mellom gjesteboda. Det skuldast nok mest av alt at fødselsåret mitt er slik at året 2011 er femti år meir, og dermed er for eksempel alle dei eg gjekk på barneskule, ungdomsskule og gymnas med same årgangen som meg. Dei utgjer framleis ein stor del av grunnstammen i vennekretsen min, og eg er så takknemleg for å ha så mange venner både dei eg har kjend «alltid» og dei eg har plukka opp undervegs. Dei fleste av lærarskulevenninnene mine er eit å eldre enn meg, så feiringa fekk fart på seg allereie i fjor, men i år har det teke heilt av. Feiringane har stått som fjelltoppar over vekene og månadane, alle har vore ulike, og alle har vore fine. Dessutan har eg nok ei feiring og tre i vente, for heldigvis har eg då ein del venner som er yngre enn meg og. Om eg ville så kunne eg laga ein eigen blogg med overskrifta «fine feiringar», det kunne kanskje blitt litt einsformig trass alt? Men eg har lyst til å fortelja om to feiringar til fordi dei var heilt spesielle for meg:

Den første var ei forsinka feiring av meg sjølv. Synneva fekk ikkje til å koma på den store feiringa, så ho ville i staden ta meg med på blåtur. Den ståande avtalen heile sommaren var at den første dagen med fint ver det passa for begge, skulle eg bli henta på døra til noko eg ikkje fekk vita kva var. Det seier vel litt både om veret på sør-vestlandet og om våre respektive tidsskjema at den dagen aldri kom. Derfor vart eg invitert til blåtur heime hos henne i staden, og troppa opp heilt uvitande om kva som skulle skje. Eg vart motteken av lykter på trappa og yngstedottera som danna velkomstkomite saman med ein nabokatt. Det viste seg at det eg opprinneleg hadde gått glipp av var ein båttur og ein picnik. Båtturen let seg ikkje avvikla innomdørs, men picnik skulle det bli ei råd med. Inne på soveromet var det dekka til måltid på golvet og picnikkorga stod klar med presangar eg skulle fått med til turen, eit varmt pledd, glas, skåler og drikke. Det var utvald musikk i lokalet og fullt av lys, mellom anna eit stort hjarte forma av telys. I lag med døtrene hennar slo me oss ned i senga til prat, høgtlesing og spel. Måltidet var nydeleg traktkantarellsuppe med laga av sjølvplukka sopp. Synneva har ein eigen evne til å skapa små smilehol i heilt vanlege dagar.

For to helger sidan var eg på jentefest hos Anne Mette, ei av dei næraste venninnene mine heilt frå den dagen eg tok det store skumle steget å begynna på vidaregåande skule i den næraste byen. Ho hadde vald å samla venninner ho hadde samla seg gjennom livet til eit skikkeleg gourmetmåltid med innleigd kokk. Det vart eit måltid så spesielt at alle lågkarbovanar, vart sette eit lite steg til sides. Dette kunne eg bare ikkje gå glipp av.

Først fekk me gåseleverpaté på toast med fennikkelsalat, så var det kamskjell i appelsinsaus med ein eller annan variant av mosa grønnsaker, første hovudretten var grillsteikt torsk på ei seng av grøn erterpuré med sprøsteikt bacon over, og neste hovudretten var andebryst i porvinssaus med hasselbackpoteter, under serveringa av andebrystet begynte nokon å beklaga at dei var i ferd med å bli veldig mette, men at maten var så fantastisk at det var umogleg å ikkje eta han. Desserten var heimelaga sjokolademousse med friske bær og frukter. Sjølv om me sat til bords mest heile kvelden og smatta forsiktig med tungene mellom songar og gode ord, så rakk me aldri å eta kakene som stod klare på kjøkkenet. Me får bare håpa at overnattingsgjestene ikkje var for mette til å smaka på ei før dei reiste heim… Men eg hugsar ikkje kvelden bare for maten, som eg har konsentrert meg om å hugsa heilt fram til nå, fordi eg gjerne ville skriva ned menyen, men kanskje aller mest for den varme, opne og trivelege atmosfæren som var der.

I dag har eg bakt grovbrødpå lavkarbopulver som luktar utruleg godt. Nesten ingenting i heile verda luktar så godt som heimebakt brød. Eg har fredagsfri i morgon og nyt tanken på å kunna sova litt ekstra frampå. Eg har hatt ei fantastisk fin veke på jobb  med ei fin forestillign midt inne i det andre. Det er eg takknemleg for.

Takknemleg og overraska er eg og over at boka me bestilte i femti eksemplarer i dag morges,  og reklamerte for på facebook, vart utseld før det var gått eit halvt døgn. Me har nå bestilt femti bøker til. Det heile kjennest eigentleg litt uverkeleg, må eg innrømma. Eg lurer på om eg klarer å hala det sedvanlege desemberprosjektet mitt i havn i år og. Det går ut på å skriva innlegg på bloggen kvar einaste dag. Det er ein litt fiks idé å dokumentera alle dagane i mai og desember frå år til år. Eigentleg må dei vel vera valde med sviktande dømmekraft, for desse må jo vera dei desidert travlaste månadane i løpet av eit år…

Heidi

Kommenter innlegget
november 23, 2011

Novemberbarn

Kledde i parkdressar og refleksvestar, oppstilde to og to i lange rekkjer med ryggsekkane på ryggen, tek me dei ut i verda. Vaksne med overtrekksbukser, knallgule refleksvestar og eit barn i kvar hand legg ut i eit barnevennleg tempo og stoppar med jamne mellomrom for å snakka om, visa fram, småskjenna, varma kalde hender og oppmuntra dei som ikkje orkar gå lenger. Det er allereie mørkt om morgonane, men etter morgonsamling og song er lyset her, og me er klare til å gå ut. Om ein tre vekers tid skal me ut på mørketur for å tenna morgonbål og fortelja historiar rundt bålet.

Som yngelpleieavdelinga i ei stor maurtue går me der og ser andre folk skjøtta sine jobbar, styra heisekranar, opna butikkar, sitja eksamensvakt eller kjøra bussar, og me tenkjer at me har nå den aller beste jobben i verda. Etterkvart slår me leir og hjelper dei med gjenstridige skrukoppar på kakaotermosane, me ordnar opp i småkonfliktar, ordnar køen ved rutsjebanen eller leier dei inn i mørke skogar medan dei klemmar deg hardt i handa fordi det kan tenkjast at det finnest ulvar der. Me studerer sneglar og ekorn, syng songar og kastar pinnar i vatnet, held kalde ungar på fanget tørkar snørr og tårer når det trengst. Eg tenkjer at dette er deira barndom, deira første år på skulen som dei skal ha med seg ut i resten av livet, og eg ber om at me må vera reine på hendene og ha kloke tankar og god vilje, me som er betrudde å ha ansvaret for dei.

Ettermiddagane blir mørkare og kortare, og kveldane med god tid er fylde med stearinlys og eit mørke som pakkar seg lunt rundt huset. At tida snart går over terskelen til julemånaden og adventtida er heilt uforståeleg.  Kor er denne hausten blitt av, eg klarer ikkje å fatta det. I går viste me forestillinga «Saman og aleine» der dramaelevane hadde dramatisert tekstane til elevane på skapande skriving. I tillegg hadde me med oss to danseelevar som dansa solodansar om einsemd og lengt, og forestillinga vart innleia av at Fryd spelte Gabriellas song på cello. Dette er ei forestilling eg har tenkt masse på i desse haustmånadane, og det var ei veldig god oppleving at det vart fint og omtrent slik eg hadde tenkt det.

Og på skulen går me mot jul i Kardemommeby. Det er ei sak for seg sjølv å instruera seksåringar, det har eg aldri før gjort. Leiken tek dei, og for Kasper og Jesper og Jonatan er det heilt umogleg å forstå at det står i manus at tante Sofie og politimester Bastian skal fanga dei utan motstand. Kvar einaste gang fell dei for freistinga å riva seg laus og springa og gøyma seg. Og papegøyane frå Amerika vaglar seg gong på gong på toppen av ribbeveggen. Dei er jo fuglar… Og sånn ca i neste veke er det vel på tide å begynna å instruera «den talende kamel». Det blir ei utfordring med eit barn i var pukkel dømd til samhandling og med kamelhovudet på ei stong.

I dag hadde eg friettermiddag og har laga pannekaker til kjærasten min, til Sunniva, Håvard og Halvard. Lyset frå dei levande lysa i smijernslysekrona gir stova eit vennleg preg og lyser ikkje opp støvete krokar og skitne vindu. Litt tilfeldig har eg og kjærasten min havna i «forlagsbransjen». Me er i ferd med å leggja siste hand på ei bok med mine tekstar og hans foto som me skal trykkja i eit nokså begrensa opplag etter ynskje frå folk som gjerne vil kjøpa. Ho skulle vera her i god tid før jul, så viss nokon har lyst til å kjøpa, så er det bare å gi lyd frå seg.

Sigvart Dagsland syng i arbeidsromet vårt. «Du hjelpeløses hjelper, bli hos meg». Og eg har mange bloggeinnlegg eg har lyst til å skriva. Kanskje bør det få bli med dette eine i dag. Min erfaring med doble bloggeinnlegg på ein dag er at då les folk bare det siste av dei. Kanskje eg kjem tilbake med eit nytt i morgon, for eigentleg er det ikkje skrivelysta det står på, det er bare det at timane mine er for få og for korte.

Heidi

Kommenter innlegget
« Eldre innlegg
Nyare innlegg »