Min elskede, jeg har en vise å synge
når bladene faller og fuglene drar
Eg klarer ikkje å la vera å sitera Einar Skjæråsen si septembervise her på bloggen mi. Det er ikkje mange som klarer å skildra naturen på ein så var, vakker og vemodig måte som han. Sjølv om hans landskap låg eit godt stykke unna Bryne så, fungerer det her og. Etter høljeregnet i går så vart det ein fin dag i dag, nesten med sommartemperaturar, men fargane i landskapet fortel ei historie om at det er ei anna årstid som har kome til oss.
Det sukker i skog etter sang som forstummet,
det mørkner i muld etter grøde som var.
En blekere årstid skal røre vår tinning,
med hastige vinger og drivende løv.
September skal gå over jorden og kalle
dens ånde til stillhet, dens hjerte til støv.
Ingrid og eg gjekk ein sundagstur på veier på Tu som høyrer barndomen min til. På Tu skule gjekk eg på sundagsskule i regi av Zion på Bryne. Sjølv om det er bygd både ein og to skular sidan då, så dukka det opp gamle minne frå femti år tilbake. Det er skulen eg skulle ha gått på om me ikkje hadde flytta til Ålgård året før.
Etter turen vart me sitjande litt i hagen. Det var vatn i bassenget onkelen min bygde, men ikkje torde å ha vatn i i frykt for at nokon skulle falla uti, og soluret han fekk sett opp i hagen viste for første gong rett tid. Det er ein av barndomens hagar, og eg er glad for at nå er det Ingrid og Oddvar som bur der. Dei som budde i desse husa og hagane av besteforeldre og onklar er her ikkje lenger.
En sommer er borte og ringeren ringer.
Og vinteren venter bak visningens port.
Vi også skal møte vår høst og forarmes,
vår styrke skal trenges tilbake og bort.
Dette er barndomstrappa opp til bestemor og morfar. Då me budde i det huset Ingrid og Oddvar bur i nå, gjekk eg opp denne trappa kvar morgon og inn på kjøkkenet til bestemor.Det vart mange turar opp og ned kvar einaste dag. Det same gjorde det då eg i heile oppveksten var på ferie her i veker om gongen. Trappa står der framleis, men etterkvart er ho ganske nedslitt og nesten overgrodd.
Og sneen skal falle så stille, så stille,
og stemmene dempes i far og i foss,
og en gang en vårdag skal knoppene springe
og heggen skal blomstre, men ikke for oss.
Før trudde eg i mykje større grad at det som er borte er borte. Det er forbausande korleis me tek dei me ein gong har vore glade i med oss vidare og at dei blir ein del av livet vårt sjølv når dei ikkje er her lenger.
Det er meir enn tjue år sidan bestemor døydde, men eg trur ikkje det har gått ein einaste dag sidan då utan at eg i tankane har snakka med henne eller vore innom kjøkkenet og stova hennar. Framleis kan eg ta meg i at når eg treng litt trøyst dyppar eg kavring i kaffi og et slik eg gjorde då eg var barn på bestemor sitt kjøkken. Det vil seia, då hadde eg ikkje kaffien i kopp. Han vart slått over ein kavring i ei dessertskål til kavringen var oppbløytt og så var det ein klatt kald margarin på toppen som smelta. Sjølv om barn ikkje fekk drikka kaffi, så var det lov å få han på denne måten. Bestemor hadde fått trekt ut alle tennene, kanskje då ho var omtrent like gammal som eg er nå. Gebiss fekk ho aldri, så for henne var det praktisk å dyppa harde ting i kaffi.
Vi er hos hverandre mens dagene vendes
mot fjernere himmel og lavere ild
og alt som har feste og hjem under solen
er med i det store mysteriespill.
For meg har alle fire besteforeldra mine vore utruleg viktige, og mine barn har og vore svært glade i sine besteforeldre. Eg tenkjer at dersom eg ein gong skulle vera så heldig å få barnebarn, så vil eg tenkja på det som ein utruleg viktig funksjon i eit livsløp. Eg har ein jobb der det alltid er mange barn å vera glad i, så dette er ikkje noko eg brukar tid på å venta på eller fantasera om… Nåtida er nå…
Kanskje dette innlegget er inspireret av at eg i går var i lag med syster og bror min, og svoger og svigerinne. Leif og eg inviterte på reker og felles lørdagskveld, og då er det ikkje til å unngå at samtalen av og til sporar av og inn på ein felles barndom for oss sysken. Det kan tenkjast at dei andre kan gå litt leie av barndomshistoriar og referansar til menneske dei ikkje anar kven er, men dei er relativt tålmodige med oss….
Framleis har me kvarandre me som framleis er her. Barna er flytta ut men eg og Leif bur her framleis og katten bur her framleis. Framleis er me på plass og framleis er me nesten unge… Om hausten blir ein minna om at alt er forgjengeleg. Eg plukkar blomar som framleis blømer i hagen og fyllar vasane mine. Eg ber til Gud om at me må bruka dagane våre på gode måtar og ta godt vare på kvarandre.
Jeg favner din favn, og jeg kysser din panne
og har deg med ømmere tanker enn før.
Min elskede, jeg har en vise å synge
mens fuglene flokkes og trekker mot sør.
Einar Skjæråsen
I kveld har eg vore på kino på Sandnes i lag med Inger. Etterpå vart det tid til ein lang prat på kafé. Det var fint. I morgon er det ei ny veke…
Heidi
Her er innlegget eg skreiv om for eit par dagar sidan. Eigentleg var det tenkt å vera det siste i ein serie på fem innlegg, men av ein eller annan grunn enda dette opp som innlegg nummer fire, og det fjerde om å prestera sitt liv kjem neste fredag. Dette var det vanskelegaste innlegget å skriva, det var spesielt vanskeleg å bare bruka 250 ord. Sjølv om eg filte og filte på teksten, så ende eg opp med litt for mange ord. Det har ført til at dei har slått saman to og to linjer i diktet på slutten, slik at det er blitt nokre orddelingsfeil…
Ein av grunnane til at dette var ganske vanskeleg, er at det er eit tema som har oppteke meg mykje dei siste åra. Det er ikkje til å begripa at me ikkje snakkar meir om dette med miljøvern, og ikkje minst at me ikkje gjer meir enn me gjer. Eg opplever og at det me faktisk gjer, gjer me nesten i smug, kanskje fordi me veit at me er små og at me kjem sørgjeleg til kort. Kanskje er me og prega av janteloven. Er me redde for at det skal sjå ut som om me trur me gjer så mykje, og redde fordi tiltaka våre brått og brutalt kan falla til bakken med eit mageplask?
Eg trur ikkje at me forandrer verda i vesentleg grad fordi me i vår heim søppelsorterer og tek sykkelen til jobb. Eg trur me må jobba med denne store og kompliserte saka både på politisk nivå, kyrkjeleg niv, både idealistisk og på kvardagsleg nivå. Eg trur og at me må snakka om desse utfordringane, slå oss saman for å hjelpa kvarandre og oppmuntra kvarandre, og ikkje minst vera villige til å leggja om stadig meir både på livsstilen og vera villige til å dela godene på ein heilt annan måte enn me har gjort til nå. Kanskje me til og med må revurdera kva som er verkeleg viktig i verda og revurdera kva me meiner me har sjølvklar rett til av materielle goder… Det som er litt skummelt er at me har dårleg tid, og at mennesket er ein art som går i flokk. Store flokkar er vanskelege å snu.
Eigentleg skulle eg ynskja at eg ikkje trudde på miljøkrise, global oppvarming og eit lite berekraftig forbruk av jorda. Problemet mitt er at eg ikkje klarer å la vera å tru at me må gjera noko, og at me må gjera det nå.
Heldigvis har eg evna til å tru på menneska og på kva mange små individ saman kan få til. Sist laurdag såg eg på Lindmoe, der Live Nelvik og Anne B Ragde diskuterte dette temaet.
Bare det at det er eit tema i eit av dei mest sette fjernsynsprogramma på laurdagskvelden, gjer meg eit håp om oppvakning.
Sidan eg har ubeegrensa plass her på min eigen blogg, og i alt forliten grad praktiserer minimalisme og ordteljing i dette forumet, så kostar eg på meg å avslutta med heile det diktet som vart forkorta av meg og samanklemd av dei som redigerte Jærbladet.
Diktet er henta frå «Århundredets kjærlighetssaga» av Märta Tikkanen, ei bok eg las med store auge tidleg på åttitalet. At boka handlar om noko heilt anna, ser me stort på. Akkurat dette diktet handlar om kjærleik og solidaritet, dyder eg håpar skal ramma oss alle i så sterk grad at me blir bittelitt forandra….
För mej
kan kärleken aldrig vara
två som kryper ihop
i ett hörn
medan livet brusar förbi
För mej
måste kärleken alltid vara
många som kämpar i bredd
– också du, också jag –
mitt uppe
mitt ute i livet
Heidi
Ta vare på jorda, ta vare på menneska, våga å bruka auga til å sjå med og våga å tru at me har eit håp å bera ut i ei verd som ofte kan sjå ut til å vera på nippet til å gå av hengslene…
Eg har site her og skrive den femte teksten til jærbladet, og denne gongen handla han om å ta vare på jorda. Det er innvikla, det er utfordrande, det er forvirrande, det er skremmande og det er utruleg viktig. Eg stangar mot grensa på tohundre og femti ord, og eg håpar dei godtek at eg er litt over grensa. Etter å ha skrive det eg sjølv syntest var kort, måtte eg kutta halvparten av orda… Eg kunne jo brukt heile innlegget her på bloggen, men det går ikkje. Det eg skriv for Jærbladet kan eg ikkje bruka her før det har vore på trykk.
I fjor sommar var miljøvern ei av hovudsakene på Korsveifestivalen. Der vart det sagt av ein av dei som bidrog med seminar og bibeltimar: «Dersom dei kristne verkeleg trur at verda er i Guds hender og at det gode er sterkare enn det vonde og kjærleiken sterkare enn døden, så burde dei som trur vera dei første som vågar å sjå og dei første som vågar å handla. Dei burde gleda seg over å ha håp, tru og kjærleik å tilby ei verd i krise.»
Eg kjenner sjølv på forvirringa og apatien som ligg i det å kjenna seg liten og ikkje heilt vita korleis ein skal orientera seg, snu seg, handla og agera. «Kva skal eg gjørr eg e så liden?» som det heiter i songen.
Det er så mykje fint på jorda. Me har så mykje å tapa. Og me har ikkje lov til å gi oss over til apatien sjølv om det er forvirrande å skjøna kva me skal tenkja, tru og gjera.
Eg høyrer ofte folk seia at det er så mykje vanskeleg i verda at ein kan få lyst til å gøyma seg ein plass ein kan vera redd i fred. Ja, eg innrømmer at eg aldri har høyrd nokon bruka akkurat dei orda då, men det er omtrent det dei seier. Då tenkjer eg at det er det einaste me ikkje har lov til å gjera.
Verda består av små menneske. Faktisk er ingen av oss verken meir eller mindre enn eit menneske. Dei aller fleste menneske vil leva eit godt og fredeleg liv. Dei aller fleste menneske vil det gode og fryktar det som er vondt og destruktivt. Sjølv om utfordringane er enorme, så tenkjer eg at det er håp om alt godt om ein lar gode krefter vera i høgsetet og satsar på dialog og samarbeid. Sjølv har eg klokkartru på fredelege løysingar. Det kan høyrast naivt ut, men det å styra verda med våpen, misstru, og fiendebilete trur eg ikkje på som eit alternativ.
Dette vågar eg nesten ikkje skriva ein gong, for eg ser sjølv at det ser naivt ut på grensen til det tåpelege. Likevel er det det eg djupast sett trur på. – Sjølv om det inneber at me som er fødde inn i den priviligerte overklassen i verdssamfunnet kanskje må læra å tenkja på nye måtar. You may say I am a dreamer…
Me har mykje å ta vare på, mykje å tapa og mykje å vinna. Me blir utfordra på verdiane våre på trua vår og på evna vår til å sjå, handla og dela. Eg tenkjer likevel at det er ein stor tragedie dersom alle me små menneske på jorda, som bare vil ha eit godt og fredeleg liv i fredeleg sameksistens med andre, blir lurde til å tru at me har tapt.
Dette vart store tankar på ein septemberonsdag. Nå må eg lesa gjennom tekstane eg har tenkt på å lesa på Time stasjon i kveld… Eg har sikkert funne alt for mange…
Heidi
Dei små tinga som gjer ein måndagsettermiddag først i september fin:
- at det er fint nok ver til å lesa bok i sola på terrassen
- at middagen er nesten ferdig når du kjem heim
- at nokon vil dra på fotosafari saman med deg
- ein malande katt i fanget
- reint sengetøy
- lukt i huset av nybakt brød
Så får det andre vera som det er til i morgon…
Heidi
Me har hatt ein slik utruleg fin dag med sommartemperaturar og knallblå himmel. Eg og Anne Mette har ete lunsj ute i dobbel forstand og fått oss ein fin sundagstur langs havet. Slike dagar gjer godt. Når ein har sluppe taket og tenkt at nå er sommaren over, nå blir det haust, så er alle slike dagar rein bonus.
Sjølv om det er deilig og varmt ute, så ser eg at naturen er i ferd med å skifta fargepalett.
September er ein vakker månad.
Denne helga har me og feira eit lite jubileum. Odd Christian fylde tretti år i går. Eg hugsar at då eg fylde tretti følte eg at det var litt merkeleg. Nå var eg definitivt ikkje ungdom lenger. Det er ikkje mindre merkeleg å ha barn som har fylt tretti. Då er eg vel definitivt ikkje ung i det heile tatt… Anna enn i sjel og sinn sjølvsagt… Det er godt at grensene for den heilt naturlege alderen å vera i flytter seg i lag med oss. For å gjenta det eg skreiv på instagram i går: Av alt det rare eg har drive med dei siste tretti åra, så er det å vera mor det aller finaste.
Eg er så heldig å ha fått fire flotte ungar, og eg er så grådig at eg gjerne skulle hatt fire til.
Store familiar er noko av det finaste eg veit.
Heidi
Etter oppfordringa, eh… minst ei oppfordring, deler eg denne teksten og med dei som ikkje abonnerer på Jærbladet…
Heidi
Av og til finn me oss sjølv i vare, vakre, vemodige og litt triste møte med livet og fortida. På onsdag fekk eg ta del i gravferda til Jacob Bergeland, min gamle tysklærar, ungdomsskulerektor og nabo. For meg var han og faren til Kristin og Jørn Mikal, som av og til var bare far og viste filmar i barneselskap eller bladlus på rosene sine. Det var ei veldig fin og høgtideleg stund i kyrkja, der eg syntest eg vart endå betre kjend med eit menneske som har vore i eit hjørne av horisonten min i snart femti år, og som eg hadde trudd skulle vera der mykje lenger. Sidan far og mor har hatt mykje kontakt med han og kona, har eg stadig fått helsingar og høyrt nytt om dei sjølv om me ikkje møttest så ofte.
Så stod me der ute på kyrkjegarden, eg og mor og far, syster mi og bror min, tante og onkel. Me stod der i lag med barndomen sitt nabolag. Eg registrerte at det hadde gått meir enn tretti år sidan me var naboar. Alle var blitt ein generasjon eldre, og på same tida var det merkeleg kjende menneske, bare tretti år eldre enn då eg eigentleg kjende dei. Salmesongen var lågmælt, men høyrbar, det lukta gras og jord og tidleg haust medan presten kasta tre skuffer mold på kista. Me stod der og kjende på det store forgjengelege livet me er ein del av, og eg kunne ikkje la vera å forsiktig plukka eit grått hår av jakkeryggen til onkelen min som stod framfor meg. Eg bad ei stille bøn for dei som nå står midt i sorga. Dei har mista ein kjær ektemann, far og bestefar.
I hovudet mitt er dei eg vaks opp i lag med framleis barn og ungdomar. Av og til går det opp for meg at det er me ikkje lenger nokon av oss. Det er me som er dei vaksne. Det er me som er foreldre og ein del av oss er til og med besteforeldre.
Etterpå måtte eg klemma broren min litt før eg og syster reiste heim til henne for å eta varm tomatsuppe med makaroni, hardkokte egg og kneippbrødskiver med smør. Ikkje før me sat og åt gjekk det opp for oss at akkurat det måltidet ber med seg ein umiskjenneleg og kjennbar smak av barndomen vår i huset på Solås.
Heidi
På måndag fekk me vera med på noko kjekt. Hilde, ei fin venninne av oss, skulle disputera for doktorgraden. Temaet var samspelet mellom religion og psykose. Biletet over er eit klokt sitat av Søren Kierkegaard, knipsa frå eit av prosjektorbileta. Temaet er kjempespennande, og eg har begynt å lesa sjølve doktoravhandlinga.
Ein doktordisputas er ei høgtideleg framstilling av ei avhaldling, med eit lite islett av det teatralske i form av ei nemnd i svarte kappar, opponentar som skal pirka i det dei opplever som svake punkt, og høgtideleg inn- og utmarsj i lokalet.
Når nokon har lagt ned eit så uendeleg stort arbeid i å skriva ei slik avhandling, så er det veldig kjekt at det høyrer med ei skikkeleg markering. Det at temaet var interessant og relativt forståeleg og for dei av oss som ikkje er psykiatarar, gjorde det ekstra fint å få lov til å vera med. Dette er eit tema som har interessert meg heilt sidan eg ein gong for uendeleg lenge sidan hadde sommarjobbar som ferievikar på psykiatrisk sjukehus og som heimehjelp hos menneske som var psykisk sjuke, og som samtidig fortalde at dei førde samtalar med Gud om nettene.
Forelesningane var på Ullevål sjukehus og i pausen midt i åt mesteparten av dei mange tilhøyrarane lunsj i sjukehuskantina. Det å vera på tur i Oslo med gode venner på ein måndag sist i august er i seg sjølv ikkje å forakta.
Før den store middagen om kvelden gjekk eg og ein Leif lang tur med trillekoffertane våre med innlagd kaffipause med Sunniva på Godt Brød på Bislett. Me trudde me hadde god tid på vår vandring frå Ullevål sjukehus til menighetshuset på Frogner der selskapet skulle vera. Det hadde me vel i utgangspunktet og, men gps-en på mobilen førde oss på ville vegar, så det var så vidt me nådde fram i tide til å få fem minutt til å skifta på seg finkleda på toalettet.
Lokalet var kjempefint, eit gammalt herskapshus på Frogner. Her var det mange talar, musikkinnslag, tre rettars middag og dans. Det er fint å få dela dei «høge tidene» i liva til vennene dine, dei som alltid vil bli ståande i ein spesiell glans som dagar ein ikkje gløymer.
Sett frå sidelinja, så ser det ganske fint ut å jobba med ein doktoravhandling, dette å verkeleg få lov å fordjupa seg grundig på eit lite felt ein har stor interesse av. Eg må sjølvsagt erkjenna at eg ikkje anar kva eg snakkar om.
Eit stykke ut på kvelden måtte me takka for oss, og koma oss på nattoget før det gjekk vestover utan oss. Me skulle jo på jobb neste dag. Det er alltid litt synd å gå glipp av ting, og mykje stod att av programmet, men det aller meste fekk me vel med oss.
Gratulerer, Hilde.
Heidi
Eg visste frå før av at seinsommaren i Oslo-området er fantastisk. Det skuffa ikkje denne langhelga heller. For ein litt forblåst jærbu, var det deilig å vakna til sol og sommarvarme på laurdagen. Morgonkaffi med innlagd strikking på verandaen er midt i blinken for slike damer som eg og Eva Mari. Etterkvart heiv me oss på T-banen og drog ned til Oslo sentrum der eg handla kjolar på Gudrun Sjødén. Me møtte Sunniva og hadde damelunsj på mexikansk restaurant. Slike dagar skulle eg gjerne ha parkert på ein uterestaurant og bare site der og skrive og sett på folk, men Sunniva og Eva Mari, to av mine favorittpersonar på denne jord, er sjølvsagt endå betre… Bare for å ha nevnt det. Dei som designar,plantar og steller beda i Oslo sentrum gjer ein god jobb.
Etter å ha virra rundt i ein by full av menneske med innlagd kaffipause, gjekk me til teateret der me hadde billettar til urpremieren på Bjørn Eidsvåg si forestilling «Etterlyst Jesus». Det vart ei fin oppleving og ei reise gjennom Bjørn Eidsvåg sitt liv og dei ulike Jesus-versjonane han hadde møtt og forhalde seg til. Sjølv om han er kritisk til mykje i den tradisjonelle vestlandske kristendomsforståinga, så formidlar han med varme og humor, og etter mi oppfatning utan å ty til arrogant distanse. Svein Tindberg gjer og ein veldig fin jobb som medskodespelar.
Stykket munnar ut i ein nesten andektig slutt der Bjørn Eidsvåg vel slår fast at Jesus framleis fascinerer, engasjerer og ber med seg eit håp for verda, men at nestekjærleiken må trumfa alt.
Me fire som såg stykket i lag har alle litt ulike utgangspunkt både med tanke på alder og grad av kyrkjeleg engasjement, men me vart alle engasjerte og berørte på kvar vår måte av det me såg. Sidan det var urpremiere vart me inviterte til å stansa igjen etter forestillinga, og den sjansen greip me.
Så var det blitt kveld, og ungdomen tusla vidare medan me to vaksne damene sette oss på ein benk for å eta thailandske vårrullar frå seven-eleven og kikka litt på sommarkvelden i Oslo før me takka for oss.
Dagen etter drog eg og Leif til Oslo for å eta sundagsfrokost på Laundromat saman med Halvard og Sunniva og to andre utvalde. Det var veldig koseleg. Eg trur det ein gong har vore vaskeri i lokalet, derav namnet. Der serverte dei omelettar, amerikanske pannekaker, stor frokost med pølser, egg og bacon og mykje anna. Lokalet var innreda med bokhyller og gamle møblar og serveringspersonalet var engelsktalande. Det var kjempekoseleg. Kanskje sundagsfrokost på kafé blir det nye? Etterpå vart det tid til å bli med innom og klemma Sunniva sine sambuarar før ho vart med oss til syttiårsdag i Bærum.
Sidan me nådde ein tidlegare T-bane enn me hadde tenkt, fekk Leif lyst til å ta oss med ein omveg langs Lysakerelva for å gjenoppleva stiane frå barndomen. Her er far og dotter på tokt.
Sundagskakefestar er heller ikkje å forakta… Det passa godt at me var i området og fekk vera med og feira svigerinne Elisabeth som hadde stor dag. Den svenske «prinsesstårtan»i lysegrønt fekk fylgje av grøm pærebrus frå Oskar Syltes bryggeri.
Om kvelden var eg på besøk hos Tove og åt middag saman med henne og Linda frå Tanzania som eg besøkte sommaren 2004 på Mehayo, senteret Linda driv for psykisk utviklingshemma barn og ungdom. Ho og dottera Doris var inviterte til å vera saman med Tove seks veker i sommar. Linda er ei bemerkelsesverdig afrikansk dame med sånn omtrent den største hjartevarmen eg har truffe på i heile mitt liv. I tillegg har hu ei ukueleg tru på at livet er i Guds hender og at det meste går bra…
Ho kunne fortelja at maishausten i Tanzania hadde slått feil for andre året på rad. Likevel var ho optimistisk og håpa at dei skulle ha mat nok i vinter og. Det er ei verd som er framand for oss velfødde nordmenn. Turen til Tanzania som er beskriven på bloggen min i 2004, er noko av det mest spesielle eg har vore med på i heile mitt liv. Det var sterkt å møta Linda att og få klemma henne og snakka med henne. Dottera, Doris snakka lite engelsk, så det heilt minimale ordforrådet mitt på swahili vart reaktivert. (Her snakkar me kanskje om tjue ord, meir skal eg ikkje skryta på meg.)
Eg hadde tenkt å fortelja litt om måndagen og, men dette blir så langt at det kanskje får bli i eit nytt innlegg…
Heidi
Sett at du reint hypotetisk er ein person som er litt trøytt om morgonen, og at du ofte får litt dårleg tid, sjølv om vekkjerklokka ringer tidleg nok til at du i teorien burde ha meir enn nok tid til å pynta deg. Sett at du på veg ut med lite tid att før klokka ringer kastar eit raskt blikk på ditt eige spegelbilete og ser at noko ikkje stemmer. Sett at toppen er veldig utringa, spesielt over skuldrene og at du har tatt ein jakke oppå som er endå vidare i halsen på den måten at alt havnar på utsida av skuldrene og at to par gråvaska stroppar blir synlege på ein ikkje veldig pynta måte…
Sett at du full av gode idear som du er, slenger eit skjerf om halsen og hiv deg på sykkelen… Det skulle vel gjera nytta…
Sett at ein av elevane frå ein annan klasse ropar etter deg i trappa- «Du mistar skjerfet ditt», og at alle forsøk på danderingar er mislykka. (Jmfr Kari Bremnes: Fiola har eit sjal ho aldri har klart å dandere…)
Sett at du etter siste time får ein lysande god idé… Du skal trass alt direkte på kurs i relasjonsbygging og vil gjerne sjå litt ryddig ut… Sett at du på arbeidsbordet ditt har ei svart trådsnelle og ei nål for påkomande tekstile uhell. Ved å sy jakken fast i halsutringinga på toppen med små usynlege nest, er plutseleg akslene dekka på ein heilt adekvat måte…
Sett at du går med rett rygg ned til kurset, og at det neste du opplever er at ein velmeinande kollega kviskrar: «Eg trur du har jakken på vranga…»
Det er då det gjeld å vera førebudd på det meste. Sett at det går opp for deg at du faktisk har ei sikkerheitsnål på innsida av jakken, og veldig diskret, med bittesmå rykka kan ta opp stinga du nesten sydde og liksom tilfeldig ta av deg jakken for å like tilfeldig ta han på deg att rett veg… Då har du i det minste vist kompetanse i å leva med deg sjølv… Kanskje den kontante pertentlegheita kjem av seg sjølv etter kvart…
Heidi
sporisand 