Når sommaren har blitt sommar opnar tida seg og klokka blir noko ein kan leggja vekk og gløyma. I dag sat eg og ungane og spelte «Besserwisser», eit slags quiz-spel. Det var framleis litt grått ute, men så kom sola fram, og plutseleg pøsregna det samtidig som det var tjuefem grader og strålande sol. Merkeleg vêr. Sola tørka opp regnet og det vart ein strålande sommardag med varm fønvind. Leif og Oddvar spelte golf, og far kjørte meg til butikken. Så vart det rundstykker, ost, kaffi og jordbær i hagen før nokre av oss reiste til butikkane ute ved havet der mor kjøpte seg tynne sommarblusar, og far insisterte på å spandera softis på oss.
Om ettermiddagen reiste me til stranda for å bada. Bileta viser kor langgrunt det er med sandbankar og grunne småfloar vekselvis utover. Det er veldig stor forskjell på flo og fjære, så strandformasjonane endrer seg mykje i løpet av tolv timar.
Folk kjører bilane sine langt ned på stranda, og sit gjerne og solar seg på eit handkle eller ein strandstol ved sida av bilen. I ein av butikkane ved stranda sel dei små iglootelt som liknar litt på dei ein kan kjøpa på barneavdelinga på IKEA. Folk ligg med hovudet og deler av overkroppen inne i teltet. På den måten får dei skugge i ansiktet utan å bruka parasoll, og dei slepp å få sand i ansiktet når det bles. Eg har mistanke om at det bles ganske mykje og ganske ofte her, akkurat som heime. Eg torde ikkje fotografera folk som ligg i slike telt med beina og magane ute i sola, men det ser ganske komisk ut. Kanskje eg kunne bli trendsetjaren som innfører dei på Orrestranda?
Vel tilbake i sommarhuset, så assisterte eg Ingrid som hadde teke på seg å servera alle ni spaghettimiddag. Resultatet vart veldig bra, her blir gulrøter, selleri, lauk og kvitlauk steikt i panna som første etappen på vegen til spaghettisaus.
Så var det semifinale mellom Nederland og Argentina, men nokre av oss vart heller sitjande ute i den lyse og lunkne sommarkvelden til mørket kom og pakka seg rundt oss, og månen hang kvit over trea.
Til slutt begynte knotten å bita og det vart i kjølegaste laget å sitja ute utan jakke. Utegjengen rakk ekstraomgangar og straffesparkkonkurranse. Det var VM nok for meg for i kveld.
Heidi
Mor og far kom seg trygt fram i går kveld. I dag delte me kompaniet slik at den yngste generasjonen drog til Flensburg, medan me andre reiste på biltur med mål Husum, ein annan tysk by.
Men først hadde me ein gebursdag å feira, Oscar vart fire år i dag og fikk gebursdagssang, gåve og «kake». Kaka var eit pølsebrød med salt pølse i midten, leverposteiglasur og hundegodt- stjerner på toppen. Kaka falt i smak…
Eg trur det er bortimot ei mil over demningen til fastlandet. Området er eit eldorado for vadefuglar med sumpområde som blir halde fuktig av tidevatnet. På engene ved demninga beiter det tusenvis av sauer. Eg skal prøva å få teke bilete av det ein av dagane. Etter ei stund begynte det å duskregna og etterkvart regna det heftig. I bilen til mor og far låg det to regnjakkar og ein paraply. Det første me måtte gjera var å skaffa oss ein til paraply.
I Husum var det vakkert sjølv med dei store dusjane fullt oppskrudde over oss.
Mor og far spanderte lunsj på oss. Me var heldige, for den restauranten som tilfeldigvis hadde plass til oss då det regna som verst, hadde fantastisk god mat. Eg åt grilla laks med sjampinjong og kvitlaukssaus, det var den beste middagen eg har smakt på lenge. Dei andre åt oksefilet med gorgonzolasaus, og i følge ryktet var det og veldig godt.
Det regna og det regna, men ute var det varmt og godt, og den typen sommarregn er i grunnen bortimot sjarmerande.
Me gjekk inn i kyrkja. Ho viste seg å vera heilt spesiell, minimalistisk på ein veldig stilren måte med svakt rosa vegger, perlegrå benkjer, kvite søyler og gallerigjerder og okergule pillarar framme ved alteret.
Preikestolen hang oppe på veggen bal altaret, der det vanlegvis pleier å vera ei altartavle. Eg fekk veldig lyst til å sjå korleis det såg ut med ein prest der oppe, men det dukka aldri opp ein.
Orgelet bak i kyrkja var like stilreint som resten av kyrkjeromet.
Leif måtte inn på eit bakeri for å kjøpa nokre tyske kaker å ta med oss heim.
Denne måkeungen sat bare heilt roleg på parkeringsplassen og let regnet tenna i straumar langs fjørene.
Regnet letta litt då me køyrde tilbake gjennom det tysk/danske grenselandskapet der kyr og sauer beita tett på markene mellom gardar med murhus og store valma halmtak. Det såg ikkje ut som dei vart forstyrra av at dei vart våte. Til slutt slutta det nesten heilt å regna og uveret vart hengande som ein vemodig dis over det nyvaska sommargrøne landskapet med ein og annan allereie gul kornåker med raude valmuer mellom kornaksa. Vemodet fylgjer det vakre som ein mjuk skugge, ein tone om at alt som er skal ta slutt ein gong, ein dag, ein sommar og eit liv.
I kveld har me site her i stova alle ni. Eg ser sjeldan fotballkampar, men VM- semifinalen mellom Tyskland og Brasil fekk meg til å bli sitjande. Eg er ingen sportsjournalist, og skal spara dei som er oppriktig fotballinteresserte frå mine høgst amatørmessige betraktningar. Av og til forstår eg i korte glimt korfor folk kan bli heilt hekta på fotball. Under heile andre omgangen ordna og lynte det relativt heftig, men det kom aldri så nære at eg måtte fremma det heilt sikkert svært upopulære forslaget om å dra ut TV- kontakten.
Nå er timen min. Av ein eller annan merkeleg grunn har eg havna i ein familie med A- menneske… Far ville nok sitte oppe med meg om han kunne, men mor og han er for lengst reist tilbake til hotellet. Dei andre søv i kvar sine senger og Oscar snorkar høgt i buret sitt etter ei intens gebursdagsfeiring. Sjølv er eg veldig glad i å sitja oppe aleine etter at resten av verda har kome seg i seng… I morgon melder dei forresten strålande fint vêr igjen…
Heidi
Så heldige me er. Det varsla veromslaget slo ikkje til, og me har hatt ein til av desse sommardagane me drøymer om heile året. Gutane ville bruka dagen til ein lang runde til ein golfbane i nærleiken. Eg og jentene fann ut at me ville starta dagen med ein tur til eit butikkområde like ved stranda me var på i går.
Der fann eg meg jammen ein knallgul sydvest. Eg har drøymt om å skaffa meg sydvest dei siste tre åra på utallige turar med mange små barn i høljeregn. Dei som har måtte snu mykje på hovudet for å passa på unger på lange rekkjer i regn, veit at ei regnjakkehette bokstaveleg talt har sine begrensninger. » Den var vel fin?», seier eg til dei vaksne barna mine. » Ja, viss du synest det er ok å bli sett på som ein original, mor…» Ok, det får eg vel heller leva med. Nå er sydvesten min!
Eg hadde i grunnen ingen planar om å handla, men dei har jammen mykje fint i Danmark, så eg ende opp med både skjørt, kjole og joggesko i tillegg til sydvesten. Då eg såg denne utstillingsdokka stussa eg, men eg forstod først ikkje korfor…
Så gjekk det opp for meg at eg sannsynlegvis aldri har sett ei utstillingsdokka i størrelse 48 før, det er då noko ærleg med det… I Danmark ser eg at mange klær går høgt opp i størrelsane. Det er nokre av oss takknemlege for.
Etter dovne timar på ein liggestol i sola, og med god rødfarge på delar av kroppen, fann me ut at me ville gå ein tur i nabolaget. Det er fint her.
Og jammen vart det ikkje middag ute i dag og.
Nå ventar me på at mor og far skal koma om veldig kort tid. Dei har meld at dei er ankomme Rømø.
Heidi
Eg må skunda meg å posta biletet av ein lukkeleg strandmops, for i dag har vêret vore over all forventning. Me har hatt sol over tjue grader heile dagen, men i dag har dei meld verskifte med regn og torever. Akkurat då eg skreiv dette begynte Tora å rulla, regnet vart skrudd på og dei to første lyna har blinke. Eg må viss plukka med meg sandalar og handkle og koma meg inn… Akkurat nå kjennest regnet ganske deilig og svalt.
Og så brakar det skikkeleg laus med fleire lyn på same tida. Eg prøvde å fotografera, men fekk det ikkje til.
Men så mørkt vart det på få minutt då uveret plutseleg kom. Eigentleg er det litt koseleg med torever så lenge ein er trygt inne i huset og kan kikka ut…
Heldigvis så rakk me å fullføra grillinga før verda vart mørk og våt. Huset me leier har ein stor flott uteplass med to grillar, tre bord, fleire solsenger, dissestativ og sandkasse. Landskapet her er spesielt. Me er i ein stor skog der det ligg mange sommarhus, samtidig er me i eit slags strandlanskap med marehalm og sandkuler, med nyperosekratt, krekling og mikkelsbær. Eg og Leif tok med oss Oscar og gjekk ein tur i føremiddag. Etter å ha gått i ca eit kvarter kom me ned til havet der me kunne gå eit stykke på ei smal sandstripe. Han hadde med seg kamera, og eg trur han tok nokre fine bilete, men dei er ikkje gjort klare til mitt bruk endå. Det er veldig vakkert her.
På butikken i dag fann eg nokre små kartongar med påskrifta » Lag din egen soft -ice.» Det fekk eg lyst til å prøva på. Innhaldet var litt vaniljesausaktig, og skulle piskast til krem. Det tok litt tid sidan eg ikkje fann miksar, og måtte piskast for hand.
Så skulle det frysast i tre og ein halv time, tinast i tre minutt og piskast opp igjen. Resultatet blei ganske godt. Eg har ikkje sett slike kartongar i Norge, og det er kanskje like godt, for freistinga kunne lett blitt stor.
Ingrid ville kjøpa seg garn på superbrugsen for å strikken seg opp litt før karrieren som lærar i kunst og handverk. Ei dansk dame kom bort til henne og sa noko på tysk. Ingrid smilte og svarte at ho snakka norsk. » Norsk?» spurde dama. » Eh do you speak English?» Då Ingrid bekrefta det, forklarde ho på litt stotrande engelsk at det var ein fin strikkebutikk litt lenger nede i gata. «Eh, where in Norway do you come from?» Då me for lettvintheits skuld svara » Not far from Stavanger,» fortalde ho oss begeistra at der hadde ho vore innom med båt på veg til Bergen. Ho leita veldig etter dei engelske orda, og då ho oversette samtalen til dottera hadde me ingen som helst problem med å forstå alt ho sa. Kva er denne merkelege greia med at danskar stadig vekk insistere på å kommunisera på engelsk? Det må vera fordi dei ikkje forstår norsk, og det er litt merkeleg sidan me forstår dansk nesten heil utan problem.
I ettermiddag var me på stranda og bada. Det var ei veldig brei strand der folk kjørte bilane sine på sjølve sandstranda nesten heilt ned til havkanten. Me kunne ikkje teknikken, og vart sitjande fast med bilen i våt laussand. Odd Christian og eg som var passasjerar, fekk hjelp til dyttinga av ein hjelpsom danske, og så ordna det seg. Sjøen hadde god temperatur, sikkert atten grader. Eg hugsa plutseleg kor kjekt det er å bada, og hadde nesten ikkje lyst til å gå på land att. Det ser veldig fint ut å sykla her på Rømø. Kanskje me leiger syklar. Avstandene er litt for lange når ein går til fots, men med sykkel ville ein nådd ganske langt.
Naturen her er kjempefin. I går kveld kjørte eg og jentene ein tur på øya for å leita etter ein open butikk. Plutseleg sprang det ein rev over veien. Han vart ståande på eit jorde og kikka på oss. Eg prøvde å finna fram mobilen i full fart for å fotografera, men før eg kom så langt tok han beina fatt og forsvann like brått som han kom. Eg blir kjempefascinert kvar gong eg møter ville dyr heilt plutseleg ute i naturen.
Heidi
Eg koser meg i den danske sommarsola med å skriva endå ei sommarvise. Av ein eller annan grunn kan eg høyra Lars Lillo Stenberg syngja ho for meg, men den varianten forblir vel i fantasien min, er eg redd…
1.
Me tenkte ganske lenge på den sommaren som kom
og opna oss for alt me ikkje veit,
som lærde oss om slikt me enno ikkje heilt forstår,
før jord og hav og himmel blir til eitt.
2.
Ja, på den tida fantest bare sommarvind og sol,
og grashopper som spelte som besatt
om sommar, heilt til sola sokk i havet og forsvann,
og livet vart til fjørlett sommarnatta.
3.
For pakka inn i fuglesong og nyperoseslør,
og blåklokker og kløvereng og sand,
så kjende me at sommar var den bølgja som me trong,
som løfta oss og bar oss trygt mot land.
4. Vers med alternativ melodi/ refreng
For barføtte med håret fullt av salt og sand,
så såg me livet fødast heilt på ny.
Slik levde me på jordbær og på sommarregn,
og ei og anna makrellsky.
Heidi
Eg kan ikkje dy meg for å koma med ei bokanbefaling og før eg gir meg i kveld. Boka over blir kategorisert som ungdomsbok, men eg meiner det er ei bok folk i alle aldrar kan lesa med stort utbytte. August er fødd med eit svært sjeldant syndrom som gjer at han er fødd med eit svært deformert ansikt, som best kan samanliknast med eit ansikt som er veldig øydelagdmav brannskader. Han opplever at andre barn kan reagera med redsel og avsky når dei ser han.
Fram til nå har August fått heimeundervisning, både for å beskytte han og fordi han har gjennomgått ei lang rekkje store og kompliserte plastiske operasjonar. Nå er tida komen for å begynna på skulen. I tillegg til alt det andre som er vanskeleg, opplever August at det finnest vaksne som ikkje ynskjer at han skal vera der. Mellom anna er det ei mor som redigerer han ut av klassebiletet fordi ho opplever at han øydelegg estetikken… Eg skal ikkje røpa meir enn at det er ei bok til å bli klokare av.
Heidi
I løpet løpet av dagen har me forflytta oss til Rømø, heilt sør på Jylland. Me oppdaga staden i haustferien, og syntest det var så utruleg fint her. Nå har me leigd eit stort sommarhus her, og det er nesten som i songen om tyttebærturen til Jørpeland: «Pitter si mor og tanten dis, med ungar og farar og hund og gris». Alle skal med, nå er me her med alle vaksne barn, svigerson og vaksne barn sin hund, og på måndag kjem mor og far. Eg kryssar fingrane for at alle skal ha det bra. Mazdaen vår er ikkje heilt konstruert for å frakta fem vaksne over lange strekningar, men me har solidarisk bytta på kven som får framsete, hjørneplass bak og den midterste plassen i baksetet som er heilt utan beinplass. Alt i alt så gjekk turen kjempefint, og overfarten vart ein rein fryd samanlikna med då me reiste same strekningen i fjor og halvparten av passasjerane, inkludert oss kasta opp i eitt sett. I dag var det heilt uproblematisk. Biletet over er frå heimlege traktar. Det var så mykje fine vannliljer i Melsvatnet i går.
Familien er glade i feiringar når me først set i gang, og i går kveld feira me desse to fine jentene på dagen mellom gebursdagane deira.
I går tenkte eg på at nå reiser me frå midtsommarlyset heime. Dei lysaste nettene er heilt magiske. Det er merkbart mørkare her om kveldane, og nå gleder eg meg veldig til å sjå nærare på naturen her i morgon. Eg trur det er fine badestrender her. Dei melder litt av kvart når det gjeld vêret, men me har både symjebasseng, boblebad og badstu her, så badetøyet har me allereie fått brukt.
Me hadde ikkje fått handla inn kaffi og vatn her før alle butikkane på øya plutseleg var stengde. Heldigvis fann me ein restaurant der dei var så greie å la oss kjøpa med oss ei termokanne med kaffi, mot eit depositum på femti kroner på kanna, som me leverer tilbake i morgon.
Heidi
Tredje juli for tjuefem år sidan fekk eg ei dotter. Ute var det heitebølge. Ingrid var fire og eit halvt kilo og rosenfarga då ho kom til verda med eit skrik. Sidan ho var så stor, og sidan det var så varmt, fekk ho sukkervatn på flaske for at dei skulle vera sikre på at ho fekk i seg nok væske.
Me feira henne på jentevis med lunsj på kafé.
Sunniva reiste heim for å baka sjokoladekjeks til Ingrid sin venninnefest. Og så fletta me blomekrans som ho kunne pynta seg med til festen.
Om han vinna før gjestene kom, veit eg ikkje, men han var då fin så lenge det varte…
Og sjølv har eg vore barnevakt for Oscar i kveld. Me har vore på tur rundt Tjødnå med Astrid, og er i grunnen godt fornøgde med det.
Heidi
Det et er andre dagen i juli, og livet kjennest som sommarferie. Plutseleg kjennest det bortimot grytidleg å skulle vera ein plass, i mitt tilfelle hos frisøren, klokka ti om morgonen… Men når ein først er der, er det ganske behageleg å bli plassert i ein massasjestol, få servert ein kopp kaffi, og opplysa dei det måtte angå at eg har god tid og ikkje skal rekka noko som helst…
På lørdag kjendest det herleg paradoksalt å drassa ei bok om rydding heim til eit hus med meir enn overfylte bokhyller frå før av… Eg trong noko å setja kaffien på ved benken på verandaen, men då ein kunstig tillata shabbychic krakk kosta tre hundre kroner, kunne eg like godt kjøpa ein heilt ekte nedslitt sak frå den same bruktbutikken som eg kjøpte boka i…
Og faktisk fann eg gode råd der, som å bestemma seg for å begynne å sortera ein stad det trengst, setja alarmklokka på ein time og så bruka den tida på rydding akkurat der til klokka ringer. Så kan ein gjera noko meir lystbetont, og gå laus på ei ny økt når ein er klar. Sidan boka er amerikansk, og ting som kjent ofte er store der, då hadde eg den lukkelege opplevinga av bare å vera ein moderat rotekopp sånn i internasjonal samanhang, slikt liker ein jo å høyra. Eg kunne med rak rygg konstatera at eg ikkje hadde ti tusen kulepenner stabla langs veggen i tome skoøskjer, eller førti kassar med julepynt på badet. Slike bøker får ein av og til til å konkludera med at ein er bortimot normal, og av ein eller annan grunn er det viss det me helst vil vera dei fleste av oss…
Eg har av og til mora meg over at dei fleste av oss går rundt og trur at det er me sjølv som er akkurat passe. Dei fleste andre er for gjerrige, for sløsaktige, for treningsfokuserte, for slakke og så vidare. Dei fleste av oss er i eigne auge relativt velbalanserte, og godt er det.
Etter frisørtimen kjøpte eg med masse jordbær med meg heim, for i juli lever ein lenge på luft og jordbær… I alle fall tek det seg ut å skriva slikt på nettet… Nå har eg kost meg, sagt heilt utan ironi, med å bruka eit par timar på å styrka gamle damaskdukar etter svigermor, slike med sirlig brodert monogram i det eine hjørnet. Ingrid hadde lyst til å låna kvite dukar til ho skal feira 25- årsdagen sin med venninner i morgon. Eg innrømmer at damaskfaktoren på spisebordet vårt er heller låg, så det er kjekt å få brukt dei gamle tinga av og til. Nå hadde eg tenkt å bruka delar av midnattstimen til å vatna blomsterkrukkene på terrassen, men Halvard kan melda at det regnar ute, så då slepp eg det…
I strukturerte periodar av livet mitt, les eg tre kapittel i bibelen kvar dag. Det er interessant å gå på oppdagingsferd i skrifter og forteljingar, eg let meg overraska, sjokkera, sjarmera og oppbygga. Josvas bok er lite oppbyggjeleg, men noko ein bør kjenna til faktisk finst der. Forkynnaren er sjarmerande melankolsk og breva i nytestamentet utfordrande på mange plan. Det står noko om at ein skal kasta brødet sitt på vatnet, og så når tida er morgen skal ein finna det att. Slik er det mellom anna med å skriva tekstar. I går fekk eg i mailboksen ei melding frå ein som hadde funne ein tekst som eg sikkert laga for femten år sidan, og heilt hadde gløymt. Han hadde funne teksten og arrangert han, og ville gjerne registrert han og bruka han. Så kjekt. Så fekk eg ei melding frå Danmark om at nokon hadde omsett ein tekst til dansk og lurte på om dei fekk lov til å bruka han. Det var og ei spennande helsing å få.
Den som er kreativ er alltid på jobb var det ein eller annan som uttalte, det fine med det, meinte vedkomande, var at ein slapp å kjeda seg og slapp å pensjonere seg. Det er då ein oppmuntrande tanke?
sporisand 
