Gårsdagen vart svært rik på hendingar. For min del kjendest det som om det var den aller første sommerdager. Varmen låg som eit teppe over oss og nesten heilt plutseleg står det meste i bløming.
Ut på ettermiddagen tok me trikken ned til byen. Det begynte å regna noko heftig. Eg hadde stappa ei lett regnkåpe ned i nettet og Eva Mari måtte kjøpa seg ein paraply med stjerner på. Gatene dampa i varmen. Då det letta litt var me på blomstertorget. Der møtte me eit spansk par som gjerne ville fotograferast, og me gjennomførde noko som kunne minna om ein samtale på svært stotrande spansk frå vår side. Eg måtte fotografera Eva Mari og dei andre fine blomane.
Me hadde bestilt bord på den indiske restauranten Jaipur, der me visste at dei hadde kjempegod mat, men først var eg innom og kjøpte litt sommarklede sidan eg ikkje hadde forstått at det var det eg kom til å trengs denne helga. Her er me på Jaipur.
Sidan an det ikkje er kvar dag me feirer ein gebursdag, bestemte me oss for å prøva ein trerettars meny, bestilla kvar vår variant, og dela rettane. Her er forretten med scampi og løkbollar, som smakte heilt nydeleg. Etter å ha avrunda måltidet med kaffi og indisk iskrem, var me stappmette, så trerettars indisk treng nok ikkje å bli ein alt for fast vane, men godt var det.
Så gjekk vegen vår til » Det norske teateret», der me hadde billettar på «Spelemann på taket», eit stykke eg har vore betatt av heilt sidan eg såg Lasse Kolstad som Tevje i fjernsynet ein gong på syttitallet.
Det var så vakkert. Eg tørka litt tårer då Hazel og Motel stod under Baldakinen og vart via mot alle odds, og ein overlukkeleg Motel knuste glaset på foten etter at den gamle rabbinaren med stor møte hadde klart å leggja det på bakken og alle stod rundt med tende faklar og song Mazel tow, og den songen som eg hugsar best teksten på på engelsk:
Is this the little girl I carried, is this the little boy at play? I don’t remember getting older, day by day. When did she grow to be a beauty, when did he grow to be that tall? Wasn’t it yesterday that they were born?
Sunrise, sunset, sunrise, sunset, swiftly flyes the years, each seson following the other, laden with happyness and tears.
Eg såg Tevje og Golde stå saman og synga til dottera som stod der og var brur, og forstod med alle kjensler kva det handla om. At foreldra skal stå med tende faklar og synga duett for Ingrid og Oddvar om eit års tid, er vel kanskje ikkje truleg, men feira skal me, og det slo meg kor viktige rituale er i eit menneskeliv, og at me nok alle har denne spelemannen på taket som delvis går framfor oss og delvis bak oss langs vegen.
På slutten av andre akt, stussa eg litt på at dei verkeleg fekk lov til heilt fysisk å setja fyr på husa på scenen. Eg tenkte på brannfaren og på me som skulle evakuerast frå tredje etasje. Midt i andre økt, då russerne kom for å fortelja jødane at dei måtte flytta frå landsbyen, gjekk det plutseleg ein alarm. Eg trudde først det var ein lydeffekt, men så sa plutseleg skodespelaren på scenen midt i ein replikk: Nå går brannalarmen! Det vart opplyst over høgtalar at brannalarmen var utløyst og at folk måtte forlata salen, og at folk måtte gå roleg og ikkje få panikk. Eg sat nærast døra, og var raskt på beina, eg fekk opna døra ut til gangen, som var stengd, og kjende kanskje eit ørlite tilløp til panikk, då eg først ikkje fann ut korleis ho skulle opnast, men så kom alle seg fint og pynteleg ut på gata, sjølv om det tok tid å tømme den store bygningen. Heilt proft, og heilt sikkert etter innøvde rutiner, så stod det ansatte der i gule vestar og viste kor me skulle gå.
Me vart ståande saman med skodespelarane. Dei var veldig hyggelege og veldig fint teatersminka.
Så kom det to brannbilar, og brannmenn i fullt utstyr gjekk inn, og kunne heldigvis konstatera at det var røykeffektane frå scenen som hadde utløyst alarmen. Alle gjekk inn att, skodespelarane fortsette der dei slapp , og avslutta stykket til velfortent ståande applaus. Akkurat som mannen frå Bjerkreim som fekk ja på spørsmålet » Æ der nåden i frå Bjerkrei her?» og begeistra kunne hoia til dei: «He me det ikkje gildt?», så kunne eg heldigvis dela denne opplevinga med Reidun og Ola frå Bryne…
Det regna og var mørkt då me reiste heim saman med ein fullstappa trikk med Bærumsfolk som hadde vore ute på livet. Då me gjekk heim lukta det intenst av blomar slik det gjer ein mørk sommarkveld etter at det har regna. Det lukta syriner og lukta av dei aller første sjasminane. Henrik hadde vore på tur og plukka liljekonvall.
Heidi
Slik er det å fylla år i Bærum 😉 . Nydeleg sommarvarme og blømande syriner. Flaggnedsettelse på verandaen, jordbærkake og jordbærjus til morgon kaffien, raud langstilka rose på bordet, og ein hund i fanget. Setterhundvalpen Lara er langbeint som ein folunge og går både Oscar og Cleopatra ein høg gang når det gjeld kampen om å bli sett. Eg hadde nesten gløymt korleis det er med ein valp i huset, og lurer på om han veit kor den eine sokken min er…
Heidi
I frisk sønnavind, nesten blå himmel og deilig sommarvarme, så har eg fått med meg meg sjølv og bagasjen min inn på Oslotoget. Akkurat nå ventar me på eit møtande tog sør for Vigrestad ein plass. Eg har verkeleg gleda meg til ein avslappende togtur med bøker og andre kjekke ting, nå ventar eg på at konduktøren skal gje meg billetten min, så vil eg prøva å finna eil ledig plass i restaurantvogna. Eg har fått eit slikt sete som står mot kjøreretningen og ikkje kan snuast, så eg vil gjerne sitja rett veg ei stund. I Kristiansand ordnar det seg jo av seg sjølv… 
Så her sit eg nå med litt forblåst hår og utflytende mascara, så vidt eg kan sjå, like under nødbremsen og har det triveleg. Me kjører forbi dei runde knausane på Ogna og sola blenker så fint i vannflata. Og der forsvann Internett, men det er midlertidig tilbake att. Me er på Moi stasjon. Her veks det syriner. Eg hadde sett feil på billetten og har nå fått eit sete rett vei. Eg har ete spinatpai og eit grønt eple. Dei søte damene i restaurantvogna var fortvila fordi kortterminalen ikkje virka. Heldigvis kom eg på at det låg ein femhundrelapp i lommeboka. Litt fortvila for svoltne medpassasjerer utan kontanter… Sira neste stopp. Eg får prøva å lagra før nettet forsvinn att, men nå kjører me inn i ein tunnel, så kanskje det er for seint allereie…
Vennesla nå. Eg har lese ein antologi frå forfattarlinja på Danvik folkehøgskole, der Silje har gått i år. Veldig fint. Så har eg viss småduppa litt innimellom og. Medan dei snudde stearinlys Kristiansand, så fekk eg ein telefon frå Alf Kjetil Walgermo i Vårt Land om å vera med på ein diktantologi med utgangspunkt i den nye bibelomsetjinga. Min tildelte del av prosjektet var nokre vers frå femte Mosebok som innleiar med den gamle jødiske trusvedkjenninga:» Høyr Israel Herren er ein… Og sluttar med at ein skal binda desse orda rundt handledda og skriva dei på dørstolpane. Det er faktisk ein tekst eg la merke til då eg las han for ikkje så lenge sidan.
Telefonsamtalen vart innleia med spørsmålet om han hadde kome fram til forfattaren Heidi Strand Harboe. Eg er ikkje meir bevandra med den slags titlar enn at eg nesten blir litt satt ut og nesten litt fnisete. Det var nå eit spennande spørsmål å få i alle fall. Eg fekk ikkje veldig lang tid på meg, men eit eller anna skal eg vel få til. Dekninga på toget er veldig av og på, det blir å skriva litt, mista litt, få lagra det viktigste og la det stå til… Må leggja dette ut før eg mistar det igjen.
Heidi
I mål med boka til Skapande skriving. Ho er bestilt og eg er glad. Nå har eg skrive ut billetten til togturen i morgon, og må pakka det eg treng i full fart. Eg skulle gjerne ha lege eit par timar tidlegare an i løypa, men du all verda kva det let seg gjera å få gjort i løpet av eit døgn når det knip. Nå skal eg ta livet med ro… Eg skal bare…
Eg har mykje eg kunne ha skrive, men det får venta litt…
Heidi
Sidan det er alt for seint allereie, og eg jobbar hardt for å koma i mål med boka for skapande skriving, så får det bli ein anonym elevtekst i dag og:
Ein bitteliten verden.
Først skaper eg
ein bitteliten verden.
Så skaper eg ei sild,
så skaper eg ei glaskrukke.
Til slutt skaper eg
tomat og løk,
og legg det oppi glaskrukka.
Så leg eg silda oppi.
Silda skal bli eten
når eg skaper menneska
fire hundre år seinare.
***
Elevtekstar er flotte greier, og nå er eg trøytt…
Heidi
I går, eller kanskje det var dagen før, stod eg på kjøkkenet og jobba med mitt. Radioen stod på, sannsynlegvis på P2, som han som regel brukar å gjera. Då høyrde eg ein song, eg aldri kan hugsa å ha høyrd før. Både tekst og melodi traff meg midt i hjartet, og eg måtte skunda meg å skriva ned litt av teksten, slik at eg kunne finna han att på nettet. Eg kan ikkje hugsa å ha høyrd om Barbro Hörberg før. Det eg høyrde minde om Monica Zetterlund, som eg oppdaga på radioen for mange år sidan. Slik er teksten på songen eg høyrde. Eg kjenner at eg må inn og høyra på meir av det ho har laga.
Och tänk på parken
på våren
Med ögon känsliga för grönt
Och kastanjeblad som paraplyer
Och våra händer känsliga för allt som är skönt.
Vi vek en duva av papper
I vinden seglade den långt
Och den landade på en staty som
Fick ändra alla orden i sin sång.
Det regnade men bilderna blev bra
Det var ett egendomligt ljus den dan
Vi fyllde våra ögon
Med ljuset och tankarna på allt det nya
Och tänk på parken
på våren
Med ögon känsliga för grönt
Och kastanjeblad som paraplyer
Jag älskade dej då, det gör jag nu
Babro Hörberg
Togtekst
Det er stille på toget.
Heilt bom stille.
Då plutseleg opnar dørene seg,
og Michael Jacksom kjem inn.
Han dansar disco.
Han syng songane sine.
Alle reiser seg opp
og begynner å dansa.
Når toget stoppar
på Hellvik stasjon,
dansar Michael Jackson
ut av toget.
Det blir bom stille igjen.
Nå håpar eg at skrivaren min er meg vennleg, for nå vil eg mest av alt skriva ut dei hundre sidene utan tekniske problem, slik at eg kan ta kvelden inn for landing…
Heidi
I dag las eg på nettet om ulike uttrykk ungar har brukt for å signalisera at dei går ut av leiken litt. Dersom ein var indianar og nesten vart fanga av ein cowboy, og bare måtte knyta skosnora si for ikkje å snubla… Kva kunne ein seia då? Eg hugsar at me sa «Fritt for lov!», men det viste seg å vera eit veldig lokalt uttrykk. Eg veit ikkje om ungar seier det lenger, sjølv om eg dagleg omgåst ungar i leik, så er det lenge sidan eg har høyrt det.
Det slo meg at det er eit vidunderleg uttrykk. Tenk om me kunne seia «Fritt for lov,» i det vanlege livet og? Stoppa opp, ta eit steg til sides og ta seg god tid til å knytta skosnora før ein hoppa tilbake att i det me måtte vera midt oppe i…
Kanskje me kan det i større grad enn me trur? Kanskje me gjer det heile tida? I alle fall eg? Hoppar ut av det ein treng ein pause frå og gjer noko heilt anna og kanskje meir unyttig? Kanskje å skriva litt på «Spor i sand», sjølv om ein eigentleg heller burde…
Eg sit her og jobbar med boka til Skapande skriving. Klokka går fortare enn eg vil at ho skal gjera. Ho har den merkelege vanen å gjera akkurat det.
I dag har me hatt huset fullt med slike menneske me liker å vera i lag med. Me har ete og snakka og feira at Sunniva fyller år i morgon. Og snart er det ny veke.
Fritt for lov 😉
Heidi
I dag rakk me å få oss skikkeleg frokost innimellom stryking, leiting etter balkongflagg, syttande mai-sløyfer og finsko, det er ikkje kvart år det skjer. Sola skein til og med.
Eg og Leif og Sunniva gjekk ned for å sjå på toget. Det var mange kjende og god temperatur. Dessverre bomma me litt på plasseringa. Dei har lagt om på den tradisjonelle togruta, og plutseleg kom 17.mai-toget på den andre sida av vegen i forhold til der me trudde, og me måtte ut på ein midtrabatt, der me plutseleg ikkje hadde så god utsikt lenger. Så veit me det til neste år…
Me hadde fått streng beskjed av Ingrid om ikkje å ta med Oscar til sentrum i dag på grunn av alle menneska og alle lydane, men me observerte at han hadde artsfrender som klarte seg godt…
Nede på torget møtte me endå fleire kjende, mellom anna Thea. Sjølv om eg ikkje har hatt barn sjølv i toget på nokre år, så har eg jo ein del elevar der. Eg blir merkeleg sentimental av blandinga festpynta ungar, korpsmusikk, vaiande norske flagg, lysegrøne bjørker og nyutsprungne syrinar. Eg har ein teori om at 17.mai for nordmenn er minst like mykje ein rituell vårfest som reell feiring av grunnlov og demokrati. Det som gjer at 17.mai står så grunnleggjande fast i den norske folkesjela er nok ikkje minst den årstida det er knytta opp til. Det er overveldande kvart år at det verkeleg blir grønt og lyst og varmt igjen.
Ein song fekk eg ikkje sunge i dag, men eg høyrde nå i det minste deler av han på radio og fjernsyn. Dette er for meg den nasjonalsongen som rører meg mest:
Gud signe vårt dyre fedreland
Tekst: Elias Blix (1836-1902)
Melodi: Christoph Ernst Friedrich Weyse (1774-1842)
|
For meg er tonen i denne fedrelandssalmen meir roleg, lågmælt, fredsæl og sympatisk enn den sterke patosen i «Ja, vi elsker…» Eg kjenner att ei nøysom livshaldning og eit folk med ei fortrøystningsfull Gudstru som er meir opptekne av å så kornet sitt og leva fredeleg saman enn å kriga for sin rett og synga om sin storheit. Når det er sagt så er det ikkje noko problem å bli tårøygd under «Ja vi elsker» heller, spesielt ikkje dersom han blir framførd av mannskor med kvite songarhuver eller av skulekorps med trommehvirvlar og trompetar. Kanskje er ein av problema med nasjonalsongen at eg aldri når opp til dei rette tonane når me kjem til «og den saganatt som senker» siste gongen…
Etter å ha ete saman med Odd Christian tok eg og Leif ein køyretur for å få litt føling med 17.-mai litt utanfor Bryne- byen og. Det var mykje fint å sjå, 0g flagga vaia over alt.
Så måtte me få med oss folketoget og med korps og ordførar og alt kva det måtte vera av organisasjonar og lag. Det er i grunnen ein merkeleg skikk det heile, men det høyrer med. Og så er noko av det koselegaste av alt å småprata med alle dei kjekke folka som er ute i det offentlege 17.mai- romet nede i sentrum. Talen droppa me i år, for føtene mine hadde fått nok av vonde sko. Så då me reiste heim for å gå ein tur med Oscar var det på med noko meir bekvemt. Eg kan ikkje fatta og begripa at nokon kan traska rundt ein heil dag på elegante sko, gjerne sånne spisse elegante med høge hælar…
Reint skomessig klarer eg bare å vera bortimot elegant i uhyre begrensa periodar. Eg fekk kanskje alt for lite trening i høghælte sko i ungdomen? Då var det forformsko, tresko og ecco- sandalar som gjaldt…
Me gjekk opp på Eivindsholen for å få litt utsikt over det nasjonale landskapet. Og visst var det fint. Vel heime fekk eg med meg festforestillinga frå Eidsvoll. Eg lot meg imponera over programmet dei hadde sett saman. Og så likte eg det Ole Paus var modig nok til å setja ord på når han fekk sjanse til å seia nokre setningar…
Odd Christian kom heimom att etter at han hadde brukt ettermiddagen saman med venner. Me bestemte oss for å kombinera ein kveldstur og litt øvekjøring. Eg har viss nemnd det før, men landskapet vårt er så heilt usannsynleg vakkert på denne tida av året. Spesielt ute ved havet. Kveldslyset var så fint, så eg prøvde å fotografera litt, men på fotografia vart det mørkare, den fine lette skumringa let seg ikkje heilt fanga.
Eg tenkte i grunnen på førehand at denne gongen så fekk 17. mai passera sånn litt parentesmessig. Me hadde få planar, og mykje anna som me fordel kunne gjerast. Slik vart det ikkje. Dagen har vore full av å rett og slett feira 17.mai med hundar og vaksne barn, og det kjennest fint. Nå har eg vore og plukka rabarbra som skal brukast til å feria Sunniva litt på førehand i morgon ved kaffitider. Me håpar gjestene våre er svoltne for kjøleskapet er fullt av mat me i grunnen aldri kom til i løpet av dagen.
Heidi
Skrivedag 16.mai er ikkje bare-bare. Eg var dregen mellom alt ein helst burde og skulle. Skal ein skriva fritt og kreativt, som vel er det dagen er via til i hovudet mitt, skriva individuelle opplæringsplanar, ferdigstilla boka til skrivekurs elevane, rydda, vaska og støvsuga til 17.mai, handla inn 17.mai mat og til Sunniva sitt gebursdagsselskap på sundag, gjera eit forsøk på å få lukt bedet framfor huset eller planta sommarblomar i nokre av pottene på verandaen og leita etter Sunniva sitt bunadsølv? Tidsoptimist som eg er tenkte eg å rekka alt, men det vart ein lettversjon med litt av kvart, og plutseleg var klokka meir enn eg hadde tenkt og eg hadde fortsatt ikkje handla. Etter innfallsmetoden heiv eg alt ein kanskje kan trenga på 27.mai og dei påfylgjande dagane opp i tralla. Rømmegraut frå Fjordland, røykelaks, spekeskinke, ost jordbær, halvsteikte rundstykke, mørk sjokolade, brus med og utan sukker, raud saft, fløyte, rømme, tomatar, agurk, wienerpølser, leverpostei….
Eg er i grunnen ikkje i tvil om at me skal halda liv i dei som måtte stikka innom i heimen. Det vart stor haug på handlevogna, og til slutt kosta det meg den nette sum av 1800 kroner. I tillegg til alt anna er eg ein elenddig innkjøpsplanleggjar… Med hjelp frå Sunniva med lemping og heimkjøring av varer, rakk eg til og med ein snartur til Sandnes, før eg tilbrakte kvelden med litteraturgruppevenninnene mine og åt deilige reker hos Anne Mette. Nå gjeld det å finna senga slik at eg rekk å stryka bunadskjorte før barnetoget i morgon. Det er litt vemodig å ikkje ha «barn», ja små barn altså, på 17.mai, men i ei dokkeseng i stova ligg det ein liten firbeint gjest og søv på eit saueskinn. Han skal vera på ferie hos oss i ei veke.
Hugsa eg å fortelja at nå står alperosene på sitt aller finaste?
Ha ein fin 17.mai, alle saman.
Heidi
Vårsull
Vinden kjem med bod om vår,
bårer slår mot strender.
Månen kikkar fram og ser
mine opne hender.
Snart blir lyset sommarkvitt,
snart skal barneføter
dansa lett i nyslått gras
over mold og røter.
Bjørka står med grøne blad,
tung av krydderange.
Natta kjem med tunge steg,
tankane blir mange.
Epletreet blømer kvitt,
voggar lått og tåre.
Tonar syng i dur og moll
om alt som har vore.
Takk for alt som var og er,
takk for draum og sansar,
Takk for år som kom og gjekk,
takk for vind som dansar.
Takk for dei som ein gong var,
dei som nå skal kvila.
Takk for dei som eingong ser
nye vårar smila.
Heidi
Syrinane blømer. Dei luktar sterkt og parfymert slik syriner skal. Eg måtte heilt bort for å lukta. Om kvelden når den lette kveldsdisen kjem er lufta full av alt som luktar av vår og nesten sommar, bjørk, gras, jord og syrinar. Hettemåker flyg skrikande opp i store flokkar når me nærmar oss hekkeplassen, og måkeskrika blandar seg med lyden av sauebjøllar og av lam som ropar på mor si. Eit kvarters spasertur frå der me bur kan me vera både midt i byen og langt ute på landet alt etter kva lei ein styrer føtene mot. Plutseleg nå i kveld var det store svermar av mygg, eller kanskje det var knott nede ved tjødna. Det er vel og eit slags teikn på sommar. Kirsebærtreet er så godt som avblomstra og om eit par vekers tid har ein vår gått over i forsommaren. Og så gjeld det å finna fram sommarsjela si utan å grubla for mykje på kor våren vart av. Det er flyktig dette livet.
I går sat me seks damer her i stova og prøvde å skriva livet ned. I alle fall deler av det. Etterpå drakk me varm te og åt rabarbrapai og knekkebrød med ost. Det var fint.
Heidi
sporisand 