Gå til innhald
juli 10, 2011

Sykla til Skagen

Faktisk har eg sykla til Skagen ein gong før, saman med ein artig gjeng frå jobben. Det må ha vore for ca 12 år sidan? Då leigde me nokre skranglekassar av nokre syklar i Hirtshals, og tråkka oss iherdig nordover medan kjettingane hoppa av med jamne mellomron, syklane punkterte rundt annankvar sving og den nye overtrekksbuksa mi vart omskapt til bare filler bak på det eine beinet fordi ein eller annan skarp pigg på ramma skar opp buksa kvar gong eg tråkka ned den eine pedalen. Men turen står for meg som eit fantastisk minne med ein del surrealistiske episodar eg aldri kjem til å gløyma. Den gongen tok me forresten lokaltog den siste biten opp til Skagen, fordi me overnatta eit stykke unna på ein stad som eg ikkje lenger hugsar kva heiter.

Aller første gongen me sykla til Skagen var sommaren 1994 saman med Heidi og Per Inge og ungane deira. Den gongen måtte planane leggast litt om frå dei opprinnelege planane, for i dei opprinnelege planane visste me ikkje at eg kom til å vera gravid isjuande månaden når datoen for turen endeleg kom. Derfor måtte me operera med ein følgebil, men eg sykla nå deler av turen likevel, og visst er det vel litt sprekt å vera på sykkelferie med stor mammamage og sykkeltralle med ein femåring og ein eittåring i. Odd Christian var sju og eit halvt år og sykla sjølv saman med Sindre som var litt eldre. Hanne og Åse Marie som var fire og fem og eit halvt år sat i den andre sykkeltralla. Det var ein fantastisk ferie det og.

Denne gongen vart det lettvarianten av å sykla til Skagen, sidan me var i Ålbæk som bare ligg drøye to mil der i frå. Me hadde bestillt syklar dagen før, og vermeldingane var gode, så det var litt nedtur å vakna til lydane av regn som plaska mot asfalten i gata utanfor. Heldigvis så letta veret etterkvart, og då me la i veg klokka eitt hadde det slutta å regna. I staden fekk me med oss den reine gode lufta og dei gode sommarluktene som oppstår når det har regna midt på sommaren. Sykkelstiane i Nord-Jylland er heilt fantastiske. Kaskje dei er det i resten av Danmark og, det har eg aldri prøvd ut. Stien gjekk skiftesvis langs sanddyner og klitter, gjennom små skogholt og gjennom eit flat landskap dekka av lyng og markblomar. Det er så godt som heilt flatt, så ein slepp både slitsomme motbakkar og skumle utforkjøringar. Det lukta godt av honning frå ville blomar, av jord og lyng og hav. Då me kom fram var eg rett og slett overraska over kor fort det gjekk å sykla to mil når forhola ligg maksimalt til rettes for det.

Vel framme på Skagen syntest me me fortente ein betre lunsj, og Sunniva hadde gode erfaringar med Jensens Bøfhus frå ein tur til København i fjor, så der sette me oss. Dei andre åt ulike variantar av biff og pommes frites, medan eg bestilde noko så trendy som fitnes-kylling, som viste seg å vera grilla kyllingfiletar med så mykje salat ein ville frå ein særdeles velfyld salatbar. Porsjonane var slik at me vart stappmette alle saman, og til ungdomane si milde fortviling så orka ingen den desserten dei hadde tenkt å bestilla: Så meget softice du kan spise med frit valg av tilbehør. Tilbehøret var alle former for strø non-stop, m, jordbærsaus, sjokoladesaus, krem, guf, sjokoladesaus og så vidare. I staden vart det kaffi i pappkrus kjøpt på gata ein time seinare.

Heimturen bestemte me oss for å ta i eige tempo. Halvard gav seg litt før oss andre og sykla heim før me var heilt ferdige med byen. Sunniva og Odd Christian sykla og heim kvar for seg, medan eg og kjærasten min la inn ein liten avstikkar frå sykkelstien opp til «Den tilsandede kirke», som ein gong i historien var blitt delvis begravd under ein periode med stor sandflukt. Eg må innrømma at ho i grunnen ikkje var så tilsanda som eg hadde sett for meg i fantasien, men det  var nå kjekt å få sett ho. Me la og inn ein liten ekstra pause med eit glas kald drikke på ein restaurant fordi det etterkvart gjorde litt vondt å sitja på sykkelsetet. Dagen etter då eg skulle levera tilbake sykkelen var eg etter møtet med det nevnte sykkelsetet særdeles glad for at eg skulle sykla 800 meter og ikkje åtte mil… Då måtte eg nok ha kjøpt meg eit sånn fint silikontrekk til setet som eg hadde med meg sist eg sykla i Danmark.

Men turen gav absolutt meirsmak. Det å sykla i Danmark er rett og slett fantastisk.  Og eg er i grunnen fornøgd med å oppdaga at drygt fire mil på sykkel ikkje er noko som helst problem bortsett frå i partiet der kroppen møter sykkelen… Danmark er eit land eg føler meg veldig heime i. Det er noko med det blide, runde, avslappa og tilbakelente som eg kjenner meg veldig heime i. Det var nesten litt trist å reisa der i frå.

Og nå er me heime på mellomlanding før me dreg til Austlandet på onsdag. Her er det sanneleg litt av kvart å henga fingrane i i tillegg til alle kleda som skal vaskast. Me er jo midt oppe i ein prosess med maling av stova, og Odd Christian sitt flyttelass, som er henta i Bergen dekker deler av golvet i gangen nede. I dag hadde eg i grunnen tenkt meg til gudsteneste i kyrkja her heime, men rakk det ikkje på grunn av romtekniske ting som at badet ikkje var ledig slik at eg fekk tørka det lange håret mitt etter at det var vaska. I staden vart det ein hurtigvariant på radioen akkompagnert av Oscar som sprang rundt beina mine, ein katt som prøvde å smiska seg til middagen sin alt for tidleg og Oddvar som spelte gitar i stova. Dette er eit hus for dei levande når alle bebuarane er til stades, og det er fint.

Heidi

2 kommentarar
juli 6, 2011

Dette blir nok i full fart

for der me bur har me ikkje internett. Men nokre ord her vil eg gjerne få på plass likevel. Akkurat nå sit eg og kjærasten min på «Kongens bar» i Ålbæk, for her er det nett. Veret har vore over all forventning, me har faktisk hatt sol og varme. Stranda er fantastisk vakker. Vatnet er ikkje like reint som heime, og framleis litt kaldt, men det er perfekt til å ta lange vasseturar i vannkanten. Lyset er fantastisk og kveldane nydelege. I morgon har me tenkt å leia oss syklar og sykla dei to mila til Skagen, i går var me Frederikshavn.

Eg tenkte på førehand at det å dra på familieferie med fire vaksne barn hadde eit element av risikosport i seg, men til nå har det gått veldig bra. Odd Christian har bemerka at det ser ut til å vera svært få personar mellom 20 og 30 år som ferierer i Ålbæk. Dei fleste er pensjonistar eller småbarnsfamiliar, men stort sett er alle glade og fornøgde, og dette er kanskje noko me gjer ein gong i livet. Spesielt er det i alle fall at seks så travle personar, som delvis har budd på kvar vår plass plutseleg er henviste til å vera saman i ei heil veke. I dag har me to ekstra vaksne vore på ein guida fottur i den vesle byen. Det viste seg å vera bare oss to som kom, og guiden hadde sin aller første omvisningstur. Det var interessant og ekslusivt å bli guida rundt og få ein del av dei forteljingane som høyrer byen til. Ein slik jobb kunne eg tenkt meg sjølv.

Og her er god tid til å lesa. På bokutsalet eg fortalde om, fekk eg kjøpt ein Benny Andersen-biografi som eg har lese med stor interesse. Han er eit av mine fremste førebilete når det gjeld lyrikk. I går var eg på jakt etter boka med alle hans samla dikt, men dei var utselde i Frederikshavn. Eg håpar å finna ho i ein bokhandel på Skagen. I går var eg på bokutsalet og plukka med meg bøker av ein annan stor favoritt: Dea Trier Mørch. Eg vil gjerne ha bøkene hennar på dansk. Heldigvis er alle barna våre glade i å lesa og, så viss me blir trøytte av einannan er det bare å stikka nasen i ei bok. Sunniva, som er den travlaste av oss alle, seier at ho verkeleg nyt å ha tid til å lesa bøker.

Nå begynner mannen i mitt liv å bli gankse utålmodig, så eg får slutta her. Planen vidare i dag er å besøkja eit ørnereservat. Nå skal me kjøpa med oss mat heim til lunsj.

Ha ein fin sommardag, alle saman.

 

Heidi

3 kommentarar
juli 4, 2011

3.juli 2011

Her kjem første stemningsrapporten frå Ålbæk i Danmark, staden som ligg midt mellom Skagen og Frederikshavn. Det er ca to mil til begge destinasjonane i kvar si lei. Me har leigd eit sommarhus like ved stranda, og her er det umåteleg idyllisk. Det er ein spesiell situasjon å vera på sommarferie med alle dei meir eller midre vaksne ungane våre, og til nå har det vore ei udelt positiv oppleving.

I går kom me fram utpå kvelden og etter å ha hamstra mat på den lokale sparbutikken laga me oss deilig middag med tjukke danske biffar kjøpte med ei lang baconstrimle rundt kvar. Saman med nylaga salat, sjampinjong, raud løk og grøn peparsaus, og potetmos for dei av oss som ikkje lever på lågkarbo, så smakte det utruleg godt. Danske jordbær med fløyte til dessert var heller ikkje dumt.

I dag er det ingen vanleg dag, for det er Ingrid sin fødselsdag, hurra, hurra, hurra, som dei syng i Lotta filmen. Og om nokon som ikkje kjenner oss lurer på korleis Ingrid såg ut i 5-6 årsalderen, så kan dei setja på akkurat den filmen, for den vesle jenta vår både såg ut som Lotta frå Bråkmakergata og oppførde seg akkurat som ho.

Og sjølv om me er på tur er det klart at ho må feirast, så i dag morges vanka det både medbrakte presangar, kort frå farmor, sjokolade, nøter og eit dansk interiørmagasin. Til frokost var det egg og bacon og ei dansk jordbærkake kjøpt inn i går. Det viste seg at dansk jordbærkake med topping av jordbær i gele og grøn marsipan viste seg å vera litt i søtaste og mektigste laget for norske ganer, men reint dekormessig så var det ei flott kake.

Og vår vesle Lotta er ikkje liten lenger. Ho fyller 22 år i dag og har mann og hund og har nettopp kjøpt seg eigen leiligheit. Så heldige me som framleis får feira henne.

Etter den solide frokosten tok eg kjærasten min med på oppdagarferd, når eg er ute og reiser er eg ein skikkeleg Askeladd, eg liker å driva omkring, lytta til kva folk snakkar om og kikka på korleis dei ser ut. I det me gjekk ut av døra begynte det å regna. Heldigvis hadde me med oss store grøne paraplyar i bilen, ein bil som for øvrig var så fullstappa då me reiste i går at skiboksen måtte lukkast med tape og tau, og eg sat i bilsetet med nett og vesker både på golvet framfor meg og på fanget. Det kan ikkje bli snakk om at nokon gjer dei store innkjøpa medan me er her.

Men paraplyar hadde me med oss, og det regna vennleg over nyperoser og sjasmin, strandnellikar og marehalm. Stranda likna til forveksling på den me har heime, bare at der er me ikkje i gåavstand til herlegdomen. Den einaste forskjellen er at her var det fleire rekkjer med sandkuler før me kom ned til havet enn det me har heime. Og så viste det seg at dei har ei hamn her. Ei kjempekoseleg hamn med fiskebåtar, sjøbuer, måkar og menneske. Eg har lånt eit ganske brukbart kamera av kjærasten min, og kosar meg med å fotografera.

Ei fantastisk greie viste seg å vera at ei av sjøbuene i Ålbæk var via sal av gamle bøker. Der var dei sorterte i kassar etter språk og tema og kosta ned i 10 kroner stykket. Eg hadde ikkje med danske pengar, men loppa kjærasten min for det han hadde og gjekk nøgd der i frå med ein brukt plastpose med ein Benny Andersen biografi, ei bok med ”De beste danske dikte gennem tidene” og ei bok med ”Nattpoesi” udgivet av ”Dansklærerforbundet”. Eg må utan tvil dit igjen med meir pengar i lommeboka, problemet blir bare kor bøkene skal oppbevarast når me kjører heim. Kanskje det er nokre kubikkcentimeter å gå på under seta? Det aller mest fantastiske var at ein bare la pengane for bøkene i ei korg før ein gjekk der i frå. Leve trua på menneska… Men kanskje dei fleste gangstarar ikkje er spesielt opptekne av gamle danske lyrikksamlingar?

Då me kom heim slakka ungdommen i den lett overgrodde hagen utanfor huset. Me laga lunsj beståande av scampi steikt med chili og kvitlauk, salat med fetaost, danske rundstykker, ost, leverpostei og salami. Til kaffen etterpå var det ingen som hadde spesielt lyst på dansk jordbærkake, så den står framleis i kjøleskapet.

Så kom det ein seanse som eg ville ha vore villig til å vedda ein tusenlapp på at me aldri skulle oppleva: Halvard klarte å få med resten av familien på ein idrettskonkurranse der det vart konkurrert i lengde med tilløp, stille lengde og 100 m sprint. I den siste kontkurransen var det bare Halvard og Odd Christian som deltok. Halvard la inn alle ekstrareserver då storebroren leda inn mot mål, og klarte å springa ned stakittgjerdet mot gata. Heldigvis viste det seg å vera lett å få på plass att, og så avslutta me meisterskapet med yogaøvingar leia av Sunniva. Dette høyrest ut som ein reportasje frå Kennedyfamilien sitt liv på sommastaden, og er så utypisk oss at ein kunne lura på om me hadde fått kollektivt solstikk…

For visst kom sola etterkvart og det vart deilig behageleg sommartemperatur på rundt 24 grader. Akkurat nå dryp det litt igjen. Jentene har gått for å staila seg litt før me skal til Skagen og eta gebursdagsmiddag.

Fred og kjærleik frå Danmark.

Heidi

2 kommentarar
juli 2, 2011

Dukar, dugnad og diktsamling

I dag har eg send diktsamlinga mi inn til det forlaget der eg aller helst vil få gitt ho ut. Det er godt å ha gjort det. Eg sat langt utover kvelden i går og forfatta følgebrevet. I natt låg eg og tenkte på ting eg kunne ha formulert annleis og dikt som kanskje burde ha bytta plass, så i dag tidleg måtte eg inn og forandra litt. Den siste finpussinga er ein ganske fin fase, samtidig som det er litt vanskeleg å vita når ein er ferdig. Det er litt som å høvla på ei fjøl på sløyden eller å mala på ein akvarell, plutseleg burde ein ha stansa litt før… Men det fine med dikt er jo at ein kan reversera alle prosessar. Det er bare det at på ei gitt punkt blir eg veldig usikker: Var det betre før, eller er det betre nå? Det er som å skriva på ei oppgåve ein skal ha karakter på. Og eg veit at det kanskje er eit urealistisk nålauge eg prøver å koma gjennom. Eg prøver meg på det eg oppfattar som eit ganske prestisjefylt forlag. Men det er lov å prøva og få avslag. Det er betre enn å ikkje våga prøva… I alle fall er det slik eg trur det er. Men både plan B og plan C er klar. Eg veit bare ikkje heilt om plan B kjem først… Eg vil jo aller helst koma ut på eit forlag, men fleire og fleire vel å trykka opp og gi ut ting sjølv utan å bruka forlag. Eg kjenner meg derfor sikker på at eit års arbeid kjem til å gi resultat. Økonomien i det er meir usikker. Nesten ingen tener pengar på å skriva lyrikk, men det bør vel kanskje helst ikkje bli ein rein utgiftspost heller. Kjærasten min tek veldig fine bilete, så om eg skal gi ut sjølv kunne eg godt tenkja meg å bruka hans fotografi i lag med mine dikt, men det kan vel fort koma til å kosta litt. Om dikta mine kjem ut på forlag så er nok ikkje fotografi til å tenkja på.

Dugnaden med å få det fint i stova går sin gang. Alt står i midten av romet dekka med plast medan vegger og vinduskarmar og peis blir malte. I dag stod nesten heile familien med kvar sin kost eller malerulle. Ingrid meinte at me kunne glidd rett inn i ein amerikansk film om ei eller annan amishliknande sekt der alle jobbar saman medan dei syng og ler. Store delar av stova framstår nå i sin nye farge. Tealeaves, eller noko slikt heiter han på fargekartet. Det er ein brunbeige farge som går litt mot grønt. Eller ein slags beigefarge med litt militærgrønt i om det hjelper på det visuelle. Eg hadde eigentleg sett for meg ein lys kremgul farge, men eg fekk fleirtalet i familien mot meg. I går stod eg og snufsa over gamle minne som dukka opp i skuffer og skap eg måtte tømma; alle korpsmedaljane til Odd Christian, ei brikke frå det første billedlottoet me kjøpte då han var liten, eit gammalt fotografi… Til og med ein gammal tutt fann me klemt inn bak bokhylla, han må ha lege der i minst 15 år. Eg kjenner ei slags sorg over å rydda i gamle ting. Eg blir på ein måte minna om ei tid som aldri kjem tilbake. Inne i skjenken som me ikkje skal ha lenger, var det ein mengde dukar, brikker og løparar. Eg har vore glad i dukar og det å dekka fine bord. Kanskje spesielt fordi me i lange periodar har hatt gamle bord som er finast med duk på. Dei siste fem åra har eg nesten ikkje brukt dukar i det heile tatt, for det nye ikeaspisebordet vårt er fint utan og. Eg innser at ein del av dukane og brikkene bør gå til fretex, men eg slit med å velja ut. Eg kan jo ikkje senda den blårutete kjøkkenduken til bestemor i frå meg sjølv om han er tynnsliten og ikkje fin lenger. Og duken som farmor har brodert, og damaskdukane eg har arva etter svigermor, nei dei  kan ikkje rørast. Nei, kanskje eg klarer å disiplinera meg til å gi bort halvparten? Då kan eg framleis ha ny duk på bordet kvar dag i fleire veker. For ikkje å snakka om alt eg kan variera løparar og brikker.

Og bøkene. Eg ante ikkje at me hadde så mange fine kunstbøker som eg sjeldan ser i. Dei må eg bruka meir tid på frå nå. På det nye kjøkkenet har me ei stor skuffe full av kokebøker. Eg elskar kokebøker sjølv om eg må innrømma at dei fleste sjeldan blir brukt.  Då me gifta oss for 26 år sidan ønska kjærasten min seg ei stor fransk kokebok som kom ut då. Han er glad i å laga mat, i alle fall sånn innimellom. Då han den gongen oppdaga alle dei ekstrordinære ingrediensane i boka som «ein nyslakta fasan» eller «ei årsgammal gås», så la han boka bort. Sidan har ho blitt liggande. I dag vart ho plukka ut til å gist til fretex, men då me las helsinga frå meg om at eg gleda meg til dei spennande middagane, var det hans tur til å bli såpass sentimental at boka havna i skuffa att.  Eg meiner å hugsa at ho kosta meg over 300 kr, ein heil formue på den tida. Så nå får me sjå om det blir mykje fransk mat framover. Norske butikkhyller har jo blitt mykje meir internasjonale i løpet av det kvarte århundret som har gått, så kanskje det er lettare nå å fylgja oppskriftene? Eg har til og med observert strutse- og kengurukjøt i ein lokal matvarebutikk, men denslags er det kanskje ikkje så mykje av i den franske kokeboka.

Nei generalopprydning er ei påkjenning for sentimentalistar som meg. Men samtidig er det interessant å sjå kva som dukkar opp, og for å seia det slik så kunne det nok ha forsvunne ein del dukar, sølvtøy, vaser, bøker og skåler frå meg utan at eg hadde oppdaga det… Dette er ikkje ein invitasjon til innbrotstjuvar, snarare ei konstatering av at eg ikkje er frykteleg oppteken av jordisk gods, eller kanskje er det akkurat det eg er når eg står der og snufser over 60 år gamle dukar som eg kanskje aldri kjem til å bruka, men som det gjer vondt å eventuelt bare tenkja tanken på p skulla kvitta seg med. I eit av desse ryddeprogramma vart det sagt at slike kaosmenneske som bur i hus der ein nesten ikkje kan koma inn døra for bare kulepennsamlingar og gamle krus i kassar over heile golvet, har ein slags angst for å gi slipp på fortida. Det er altså nesten ein slags psykisk diagnose, og eg ser ikkje vekk frå at eg har eit snev av lidelsen…

Det er heller ikkje ein invitasjon til innbrotstjuvar å fortelja at i morgon dreg me på Danmarksferie, for huset kjem til å vera strengt vakta av Oddvar, Oscar og Cleopatra. Me har leigd eit sommarhus i Ålbæk, ikkje langt frå Skagen, og barn og «svigerbarn» er inviterte til å bli med. Oddvar må jobba, og Håvard blir heller ikkje med, men alle våre ungdommar har faktisk takka ja til gratisferie i Danmark. Det skal bli kjekt. Det er mange år sidan Ingrid og Odd Christian eigentleg slutta å dra på ferie med oss, så det er kjempekoseleg at dei «vaksne barna våre» faktisk blir med. Langtidsvermeldinga gjekk tidlegare i veka ut på at det skulle regna mykje, men nå ser det rett og slett ut til at me får mykje sol. Temperaturen skal imidlertid halda seg under 20 grader, men stornøgde er me ikkje etter ein kald forsommar med mykje vind og regn. Litt av problemet er vel at når me så ofte har hatt somrane våre lenger sør i verda så gløymer me at ein gjennomsnittlig skandinavisk sommar faktisk er ganske mykje kaldare enn for eksempel ein spansk ein. Til gjengjeld så er sommaren her lys og sval.

Alle har fått beskjed om å pakka med seg minimalt med bagasje. Det skal i grunnen bli deilig å leggja igjen mesteparten av tinga her heime og klara seg med ganske lite. Eg satsar på at eg får plass til strikketøyet, fotopapparatet og nokre bøker. Då skulle eg vera godt berga.

Heidi

2 kommentarar
juni 29, 2011

I dag passar det med denne songen

som eg skreiv for veldig lenge sidan til eit jentekor. Sigvald Tveit laga melodien, og Eir Inderhaug song han på konserten. Denne songen er eg veldig glad i sjølv. Eg skulle gjerne høyra han framført ein gong til. Sommarregn kan vera betre enn sitt rykte.

Å bare stå i sommarregn

Å bare stå i sommarregn, med håret tungt og vått,

å bare stå og vera til, og kjenna det er godt.

Når dagen angar bjørk og pors og rosmarin og jord.

og alt du veit er sommaren med song i sine spor.

*

Å bare vera sterk og fri, og levande og glad.

Å sjå at vinden leiker blidt med grøne bjørkeblad.

Å stå og frysa lite grann, men stå slik likevel.

Å vera song og liv og lengt når det er seint på kveld.

*

Å stå og kjenna dette att, du kjenner i frå før

ein annan sommar, annan song, ei anna open dør.

Ein bris, ein song, eit bølgeskvulp og varme enkle ord.

Eit anna barn som var deg sjølv, ei tåre og ei mor.

*

Å bare stå i sommarregn, med tankar og med tid,

ein seljefløytetone, og ein mygg på handa di,

ein måne bak ei sommarsky, eit skip langt ut frå land

eit gammalt eventyr du kan, ein melodi du fann.

*

Du kjenner at Gud skapte deg av mold og lengt og song,

at sommarregn og lukt av gras var noko som du trong.

Med bare bein på heilag grunn, ein sommar går forbi,

ein fløytetone stemd i moll mot sommarsjela di.

Heidi

2 kommentarar
juni 28, 2011

Diktsamlinga er klar til å sendast

Nå skal eg bare printa ho ut og lesa ein siste korrektur før eg skriv brev til forlaget. Eg veit at det er langt vanskeleg å få gitt ut dikt nå enn då eg sist gjorde det for meir enn tjue år sidan, men skam få den som gir seg. Her skal det i alle fall gjerast eit ærleg forsøk. Nå er eg kome til det stadiet ein kvar ærleg oppgåveskrivar truleg vil kjenna att, det stadiet der du ikkje veit om produktet ditt er riktig bra eller verkeleg dårleg… Det er i alle fall fint å vera så langt. Tittelen på boka har blitt «Det er bare livet ditt», men eg har og vore inne på tanken å kalla ho «Fortel meg at det er her eg høyrer heime.» Eg tek gjerne i mot synspunkt.

Det blir lite tid til å kvila på laurbær, for nå skal me mala stova. Eg som ikkje blunkar når det gjeld å setja i gang ein del uhorveleg store prosjekt, er ei skikkeleg pyse når det gjeld husopppussing. Men det er vel bare å gå i gang, så kjem me i beste fall i mål etterkvart. Familien er i ferd med å rotta seg litt saman mot meg. Eg likar at ein del ting er ca som dei alltid har vore, så slepp ein å bruka meir energi på dei. I stova er det ein peis med mur av raude murstein. Dei er ekte 70-tals byggeskikk, men familien står nå samla om at muren skal malast kvit… Raude murstein er då vakkert? Og maling av mustein tek sikkert lang tid…

Og femtitalsskjenken etter bestemor…Med lys i og mønstra glasruter på. Resten av familien vil ha han ut av huset. Eg ser at han har fått eit visst preg av livets gang etter å ha budd i stova vår i femten år etter å ha budd hos bestemor i sikkert femti, men det er jo ein del av barndomen min… Og gamle møbler har då litt sjel…

Her vil nok skarpe lesarar ha slått fast at eg er ein håplaus bakstrever når det gjeld oppussing… Eg vil gjerne ha det gjort, men kvir meg frykteleg for å gå i gang, og eg er forferdeleg dårleg til å kasta ting. Nå er nådetida ved macen snart forbi, Leif og Halvard kjem heim med maling, og så er det bare å gå i gang. Eg skal stå for veggvasken med varmt salmiakvatn… Dei har allereie begynt å ta bilete ned frå veggene… Og eg som hadde så fine blomar på bordet…

I går vaska eg mest mogleg klede fordi det var så god klestørk med vind og sol, og veldig mykje hang framleis på snorene ute då eg la meg i går. I dag har regnet hølja ned akkompagnert av toredrønn. Men dei melder opphald att på torsdag, så eg håpar dei blir tørre då.
På laurdag pakkar me med oss heile gjengen minus Oscar som ikkje vart rabiesvaksinert i tide, og dreg til Danmark, der me har leigd eit sommarhus ikkje langt frå Skagen. Dessverre er ikkje langtidsvermeldinga på yr særleg oppløftande. Det ser ut til å bli ein del regn og ikkje temperaturar over femten grader… Men Danmark er dejlig uansett. Me får nok bare finna oss i at sommar  Skandinavia er noko anna enn sommar i Spania.

Til pumpene, rattet og salmiakkflaska…

Heidi

 

4 kommentarar
juni 27, 2011

Hvad du ikke est kanst du blive…

Eg meiner bestemt at replikken over er frå ei av skodespela til Holberg, eg trur det er frå Eramus Montanus, men er ikkje hundre prosent sikker på at det ikkje er frå Jeppe på Bjerget. Hur som haver, som ein seier i Sverige, så kan jo den påstanden vera til oppmuntring for nokon og ein kvar, sjølv om det står for meg at det ikkje er slik han fungerer i stykket. Dei som kjenner oss, ja kanskje til og med dei som les bloggen har fått med seg så pass at dei veit at store hagemenneske og gartnarar, nei det er me ikkje. Dette faktum har stått fast til nå sjølv om eg i heile mitt liv har vore veldig glad i blomar, grøne fingrar har eg til nå ikkje hatt, og tid og pengar til å utvikla ein prakthage har eg aldri prioritert. Bedet framfor huset har sett ut som ei lita katastrofe til nå i år. I helga fekk eg det for meg at det bedet skal eg få fint, ja eg rett og slett begynte å gleda meg til å få setja i gang, og eg visste at så snart måndagen kom så skulle eg i veg til eit hagesenter.

Som sagt så gjort, og denne gongen var det stauder eg ville kjøpa, for det ville jo vore fint at noko kom opp att til neste år. Først fann eg to liljekonvallplanter, eg har lenge hatt veldig lyst på liljekonvallar, så dei håpar eg blømer neste år. Eg hadde sett for meg store kraftige stauder av typen blå og gule iris, lupinar, revebjøller og keisarkroner. Dessverre var ikkje utvale så stort som eg håpa, men eg fekk nå kjøpt anemoner, nokrre strandnellikliknande blomar, raude og blå lupiner, noko blåveisblått og prestekarage liknande og noko som likna på store tusenfryd, den eine i blålilla og den andre i raudlilla. I bedet stod det frå før av halvvvisne begoniaer, og sånne gule og oransje tagetes. Det stod og nokre avblomstra løkplanter som kvite stringlar og i tillegg var det masse ugras.

Eg var til og med innom biblioteket og kikka i hagebøker. I ei av dei stod det at uteromet burde gjenspegla resten av huset og dei som budde der. Akkurat det trur eg eg oppnådde, for det beste eg kan seia om det er at det vart fargerikt og kaotisk… Medan eg stod der og flytta rundt på det som fantest frå før kom ein nabo forbi og spurte om det var sommarblomar på gang, kor på eg sa at eg ville prøva meg på stauder i staden for sommarblomar i år. Han sa at han ikkje visste så mykje om blomar og eg repliserte med at hagestell ikkje akkurat var det me var aller flinkast til her i verda. «Nei, eg har merka det!» sa han. Då måtte eg liksom forsvara meg litt midt i min eigen dom og seia muntert at me kunne jo koma til å bli det frå nå av. «Ja, kven veit!» sa han, men heilt overbevist høyrdest han ikkje ut til å vera…

Då tenkte eg på dette at me har så lett for å setja oss sjølve i bås.: «Treningsstudio er ikkje noko for meg, eg er ikkje flink med hagearbeid, eg er redd for å kjøra bil og er ein dårleg sjåfør.»Alt dette kunne eg kor tid som helst ha sagt om meg sjølv med ei rund lita hand på hjartet og dermed sementert nokre av sanningane om meg sjølv. Samstundes veit eg heldigvis at det faktisk er ein del ting eg er ganske flink til og. Ikkje det at ein ikkje skal læra seg sjølv å kjenna, men det er då opning for endringar i dei vande atferdsmønstera. I alle fall likar eg på gode dagar å tru at det er håp for det meste om ein stiller med tankane opne og fordomsfrie. Ein heilt annan ting er når eg skal få tid til å lesa, skriva, strikka og gå på besøk nå når eg skal bli superflink husmor og habil gartnar i tillegg til mine daglege lange turar på sykkel og joggesko. Nei det får tida visa. Som ein alkymist på leit etter formelen for gull har eg i store deler av mitt liv leita etter løyndomen som fører til at ein kan skjera kraftig ned på nattesvevnen. Løysinga bør helst ikkje heita amfetamin eller noko i den leia…

Me har kjøpt inn salmiakk, plast. maletape, malerullar og kostar, for nå skal me mala stova. Eg er dessverre ikkje av dei som gler meg til oppussing i heimen og nikosar meg medan det står på, men det må til, for veggene er flekkete og malingsslitne. Eg trøyster meg med at eg har søner som har lova å hjelpa til, men gruer litt for å dekka til alt med plast, vaska ned vegger og tak og ta ned alle bileta frå veggene. Men det blir vel bra, får me tru. Me har bestemt oss for ein eller annan ariant av kremgul farge på malinga. I dag då me tok heim fargekartet såg eg plutseleg at det ville ha vore ganske sprekt med ein bleik rosafage til den spesielle raudoransje fargen på dei nye sofatrekka, men det får eg ikkje familien med på…

Men det blir vel fint til slutt, får me tru…

Heidi

Kommenter innlegget
juni 26, 2011

Å kjøra gjennom sommarnatta

har nesten blitt den nye hobbyen vår. På sankthansaften kjørde eg og kjærasten min tur langs strendene med Oddvar og Ingrid og såg på båla, på strendene og på den lyse natthimmelen. Det var nydeleg. I går hadde me ein minst like fin tur i den lyse natta. Denne gongen kjørde me i lag med mor og far, så heldigvis vekslar me framleis på å vera dei unge og dei gamle når me er ute i bil. Denne gongen hadde me vore på slektstreff i Vats og litt før midnatt snudde me bilen heimover. Me kjørde over øyer og holmar og fekk oss ein fergetur midt på natta. Himmelen var høg og klar og ikkje før hadde det siste kveldslyset forsvunne i vest, så såg me den første morgonroden i aust. Alle lukter blir meir distinkte når det er natt, lukta av sjø og tang, av gras og asfalt. Klokka halv tre om natta svinga me inn i gata vår. Det er vel omtrent på den tida fuglane begynner å synga. Og ikkje har ein lyst til å legga seg i slikt lys og med slike lukter og lyder. Eg siterer frå eit dikt eg likar: «Då Gud framleis trudde på menneska skapte han juninettene.»

Og elles? Jo, feriekjensla sig meir og meir inn og det kjennest godt. Eg har brukt ein del tid på rydding, husvask og klesvask, men med kjekke ting innimellom: Eit overraskande føremiddagsbesøk av Torhild der eg sykla ut og kjøpte inn til deilig lunsj, reker, scampi, salat, egg, avocado og aioli med jordbær og fløyte til dessert. Det var nydeleg å ha god tid i lag med henne, og kunna snakka om ting som det kjendest viktig å snakka om. I går var det slektstreff med tid til å snakka med fettarar og kusiner som eg har mange barndomsminner i lag med, men har delt lite tid med i vaksen alder. Det var veldig triveleg. I dag pakka eg med meg Sunniva, Halvard, Håvard og Vilde i bilen og kjørte opp til Syster der me grilla ute i sola saman med resten av familien min. Godt selskap ei tend grill og eit triveleg strikketøy er ikkje den verste måten å bruka tid på. I kveld har eg sykla ein tur i regnet på den nye sykkelen min, for sommarveret var nok ikkje kome for å bli i denne omgangen.

I morgon har eg plana om å planta fine blomar i bedet framfor huset og om å bruka litt tid på skriving. Det blir bra slik, trur eg. Kvardagane i den store familien min er fulle av små smilehol; Oscar som hoppar og sprett av glede, Halvard og Sunniva i improvisert dans til funky musikk, radiogudsteneste om humor med Arthur Arntsen og Rolf Wesenlund og Halvard som spelar piano med stor innleving for første gong på lenge og naboen som plutseleg står på døra med ein nydeleg bukett roser og anemoner som han vil gje til meg fordi han skal på ferie og ikkje kan passa på blomane sjølv.

Heidi

Kommenter innlegget
juni 24, 2011

Jonsok

Det var det me kalla det då eg var lita. Nå seier eg kanskje mest St.Hans. Begge namna går tilbake til døyparen Johannes. Jonsvaka var til minne om fødselen hans, men samtidig er det ei eldgammal feiring av sommarsolverv, at sola snur og dagane langsomt skal bli kortare att.  Og visst har me feira litt, sjølv om veret har vore kaldt og ganske grått. Først grilla me på terrassen, og nådde akkurat å tygga ferdig før det begynte å regna. Så tok me ein kjøretur ned til strendene, eg, kjærasten min, Oddvar og Ingrid. Me fekk både sjå sola henga høg og raud over havet ein stad mellom skyene, sett fleire bål og fotografert på stranda. Desse lyse nettene er nesten magiske, lyset er så mjukt og fint, og eg elskar at det mest ikkje er mørkt i det heile tatt. Det blir liksom heilt feil å bruka nettene til å sova når det er så fint ute. Eg har skrive eit jonsokdikt i ettermiddag. Det er ikkje særleg bearbeida, men eg tek det med som ein kuriositet og ein bit ferskvare medan natta framleis er her.

Jonsok

Den lysaste natta i året
skal eg vaka
for alle gode tings skuld,
for kattepotar og timian
for marehalm og anger
for fuglevenger
mot lys natthimmel
for tårer,
for bølgeskum
og barnehender

skal eg venta
frå sola
sig stor og raud i havet
til ho står opp att
for alle håp,

skal eg plukka sju slag blomar
og gje dei i vatn
skal eg be til Gud
og til alle englane
for all god vilje
og for mor vår, jorda.

 
*
Elles så er det alltid litt travelt å koma heim att etter ein tur med ryggsekken full av skitne klær og huset fullt av ferdiglagde gjerningar… Eg har pakka vekk vinterkleda og sett sommarkleda mine på vask. Eg vil prøva å ta meg tid til å skriva litt om dagane mine i Oslo / Bærum tidlegare i veka, for dei fortener å bli tatt vare på. «Wenn Jemand eine Reise tut, dann kann er was erzählen.»
 
Heidi
Kommenter innlegget
juni 20, 2011

Fire sommardikt

Eg har vore på ein herleg venninnetur på ei hytte ytterst i havgapet der svaberga er rosa. Eg let dikta eg skreiv fortelja om turen:

***

Kjærlighet
fra Gud
springer like ut
frå kulpane
og einerkratta
frå kulpane og
jettgrytene
frå skuringsstripene
frå tiriltungene
som en kilde klar og ren.
Han går i eitt med svaberga
og er i måkane
som ligg lågt over havet
der livet pulserer taktfast,
i dens stille bunn,
i dens dype grunn.
Strandnellikane vippar med hovuda
og klarer seg med lite
bare tærne er festa
i bergsprekkene.
Der smørblomane lyser som soler
mot sommaren
finnes livets edelsten.

***

Kveldsregnet kjem
kjærleg på tå
før du har
fått tid å tenka tanken
kjem det
mjukt under regnbogeparaplyen,
under
den vennlege kveldssola.
Kjem og vil lukka døra
bak dagen,
vil opna opp
for natta,
natta med det milde lyset
og dei ettertenksome
skuggane
over dei kvite nyperosene.
Kveldsregnet kjem forsiktig
for å
gjera det det må.
Kanskje det hugsar
å slippa ut katten.
***
Duken på bordet,
markblomar i glaset,
fuglevikke, storknebb,
lysande gule tilriltunger,
og raudare kløver enn nokon gong.
Dei første myggande
under ei symjande makrellsky
på veg over himmelen,
medan glupske måkar
lengter etter
å få velta vinglasa
og stikka lange grådige nebb
i fløytemugga,
før dei truleg gjerne kvitterer
med måkeskit på det
grå ullteppet.
***

Kvinnene blir eitt med svaberga
fyllar alle holroma i fjellet
med mjuke runde
kurver
blir rosa og grå
som fjellet
med ryggen mot varm stein,
medan
lyset kjærteiknar
lukka auge og runde bryst,
medan sola gir varme
til
gamle draumar
og nye håp
mellom tiriltunge
og strandnellikar
der
pulsen til havet
er dei enaste merkbare hjarteslaga.

Heidi

 

2 kommentarar
« Eldre innlegg
Nyare innlegg »