Gå til innhald
juni 15, 2011

Dansar katten på bordet…

Verdens mest tåpelege problemstilling: Cleopatra ligg på kontorstolen min og bare ventar på at eg skal koma. Når eg kjem mel ho så høgt som ein liten motor, og hoppar opp på skrivebordet der ho spaserer rundt omkring, dyttar ein kjøleg snute i halsgropa mi og bare nyyyyt å bli klappa. Etterpå legg ho seg på det allereie litt overfylde skrivebordet , så nær tastaturet som det går an å koma. Der ligg ho og mel like høgt og lukkeleg, og innimellom dyttar ho borti ein eller annan tastaturknapp slik at datamaskinen for eksempel tek til å spela «Du grønne glitrende tre god dag» på full guffe. Sidan eg ikkje finn ut korleis ho klarte akkurat det, skundar eg meg å skru av lyden. Så hender det ho spaserer ein tur og lagar nye og kreative ord medan ho mel litt ertande til meg. Det hender eg mistar tolmodet og kastar henne ned, då tek det fem sekund før ho er på plass att. Visst kunne det fungera å lukka døra inn til kontoret, men kven har hjarte til å høyra den såre mjauinga frå gangen eller frå hagen om eg kastar ho heilt ut dit? Det var dette med å setja grenser då, men det skal innrømmast at ein malande pusekatt ikkje er å forakta, og når katten er ute dansar fingrane på tastaturet… Ho er jo framleis ein katt som likar å jaga utandørs, men det å ta streifturar i krattet eller balansera på naboen sitt takmøne, kan ho like godt gjera nattestid, då skjer det nemleg ikkje så mykje ved datamaskinen.

Elles så har eg i dag det eg betraktar som den første feriedagen, sjølv om eg har ambisjonar om å skriva mest mogleg i ferievekene. Eg har brukt halve dagen til å ta ein overmåte stor oppvask som stod der på benken. Me er mange i huset, og har takka vera oppvaskmaskinen slutta heilt å ta oppvaskøkonomiske hensyn. Den kunsten må me ksankje læra oss igjen, men eg har eit lite håp om at ein ny oppvaskmaskin skal vera på plass innan dagen er omme. Elles er det litt av kvart å henga fingrar og tær i her i heimen, men eg har lova meg sjølv å halda heilag nokre skrivetimar kvar dag, tida på Andedrakt får lov å inngå i den kvoten. I tillegg har eg lova meg sjølv minst ein time kvar dag på tur på sykkel eller til fots. Det er travelt å leggja planar… Og eg har ein stor stabel bøker eg lengtar etter å få lese og eit veldig koseleg strikketøy.

Og apropos vaffelhistoria frå i går, men hadde ikkje mjølk, men eg fekk prøvd ut to variantar av nødløysingar, den eine var å erstatta mjølka med rømme blanda med vatn. Den andre var å erstatta mjølka med vaniljesaus blanda med vatn. Begge deler fungerte. Ein gong løyste eg det same provlemet med å tina ein rest vaniljeis frå frysaren. Betre trådlaus enn rådlaus, som det heiter i eit gammalt norsk ordtak…

Nå kom kjærasten min inn til meg og katten for å fortelja at han hadde ein ny oppvaskmaskin i bilen. Takk til alle gode makter, han inkludert. Eg er ikkje heilt som andre husmødrer, det er meg revnande likegyldig kva merke han er av eller kva han har kosta oss bare han kjem på plass…

Heidi

3 kommentarar
juni 14, 2011

Det finaste folk har

Slik tenkjer eg ofte når eg står der med ungar rundt meg. Tillitsfulle, mjuke, sårbare og glade ungar. Tenk at nokon har betrudd oss ansvaret for det finaste dei har. Då får eg lyst til å ta av meg lua, bøya hovudet og seia som Kolbein Falkeid: «Å såmenn, vær rene på hendene.» For meg er det eit utruleg privilegium å få omgje meg med ungar, og heldigvis treff eg dei på jobb nå når mine eigne snart ikkje er ungar lenger, eller kanskje endå ærlegare sagt; definitivt ikkje er ungar lenger.

I dag var eg på barnehagebesøk for å møta, og for å observera korleis dei har det der, dei barna som snart skal vera i førsteklasse hos oss. Som ofte når eg er inne i barnehagar fekk eg denne kjensla av å vera i ein ukjend og lukka verden. «Barn er et folk och dom bor i en främmande värld…» som det står i songen om «Det gåtfulla folket». Eg trur eg ville ha likt å jobba i barnehage. Det eg såg i dag var så mjukt og ekte og blidt at det varma meg langt inn i magen. Tenk at ein så viktig jobb som det å vera i barndomen til nokon for å tilrettelegga for alt som seinare skal skje dei. Det er eigentleg ikkje til å forstå at det å vera ansvarleg for ungar framleis blir betrakta som eit slags lågstatusyrke, i det minste kunne lønnssllippane tyda på det. Eg er overbevist om at eg ville ha likt å jobba i barnehage, sjølv om timeslange økter i sandkasse i regnet midt på vinteren kanskje ikje er den mest tiltalande delen av det heile. Sjølv om eg svært gjerne skulle hatt lenger skrivepermisjon, så kjennest det godt å oppdaga at eg faktisk oppriktig gledar meg til å jobba i første klasse frå august av og oppdaga livet saman med desse fantastiske små menneska.

Etter barnehagebesøket hadde eg nokre timar med noko eg ikkje er flink til i det heile tatt, nemleg sommarrydding av arbeidsplass. Aldr får eg vel så mange kreative innfall og tankar som når det skal ryddast nokon plass… Og nå heime, og første langøkta på lenge ved tastaturet. Halvard puggar matte til eksamen i morgon, oppvaskmaskinen har takka for seg med ein liten lekkasje og kjærasten min leitar etter høyreapparatet sitt. Katten malar og stryk seg inntil meg så halve vinterpelsen blir liggande att på den svarte kjolen min med kvite prikkar. Sunniva har vore på audition til ein spelefilm med ein tittel eg aldri kjem til å få munnen  min til å uttala, og syntest det hadde vore spennande. Ho var akkurat innom for å øyra om eg kunne laga vafler til jentene på loftet. Og det kan eg dersom me har mjølk i huset. Eg skal gå og sjekka det akkurat nå. 🙂
Heidi

2 kommentarar
juni 13, 2011

Eg klarte det i år og…

Sjølv om eg faktisk er i permisjon frå 75% av stillinga mi, så har eg klart det årlege stuntet å bli skikkelig trøytt når det nærmar seg sommarferie. Det har gått i eitt med selskap for meg og Sunniva, ulike forestillingar og oppstart med nye førsteklassingar som eg skal i gang med for fullt til hausten. På under ei veke hadde me sju store forestillingar av to ulike barneteaterstykke, og elevane på skrivekurset har laga fin bok i lag med dei på kunstfag.  I tillegg så har alle barn og «svigerbarn» hatt ganske store eksamenar, og eg har vore ein del involvert i tre av dei som støtte og samtalepartnar under eksamenslesing, så nå er eg oppdatert på norsk grammatikk, norsk barnelitteratur, argumentasjonsteknikk, teaterhistorie, og nå i pinsehelga matematikk for vidaregåande skule. Halvard må seiast å vera eit skippertaksmenneske, og nå les han matematikk for harde livet. Eg har heldigvis fått brakt på det reine at eg hugsar korleis ein løyser likningar, i alle fall førstegradslikningar. Elles så er Halvard priviligert i og med at både Oddvar og Odd Christian er heime, og begge har hatt mykje meir matematikk enn meg.

På lørdag hadde Sunniva invitert 24 venninner på 18-årsdagsfeiring. Eg kokte tre store gryter indisk kyllingsuppe, og ei gryte blomkålsuppe med brokkoli, det siste til dei som var vegetarianarar eller ikkje likte indisk mat, og innimellom fekk eg bakt eit par kaker. Sjølv spelte ho teater, denne helga var det Askepott, men kom heim med to venninner tidsnok til at dei fekk skore opp to store skåler med fruktsalat med fersk ananas og mango. Eg og kjærasten min var utkommanderte til å styra unna heimen under selskapet. Me hadde tenkt oss på kino for å sjå den siste Lars von Trier- filmen, men svippa innom Anne Mette og Jan Atle på vegen og vart frista med deilig biffmiddag, så me kom aldri lenger enn til å ha ein hyggeleg kveld i lag med dei. Det var lenge sidan sist me hadde ein lørdagskveld saman, og det var kjempetriveleg å sitja saman med dei og kikka ut på robotplenklipparen Bob som haldt hagen fin. På heimvegen reiste me ned til havet for å sjå på junihavet ved midnatt. Det var fint, mensamtidig med oss kom det ei heftig regnbyge, så me kom oss aldri ut av bilen.

Heime var dei siste gjestene i ferd med å gå då me kom heim, bortsett frå dei som skulle overnatta, huset stod like støtt som då me reiste, og jubilanten var strålande fornøgd. Halvard og Odd Christian kom akkurat heim, og me vart sitjande ganske lenge og prata og eta supperestar. Så var det opp relativt tidleg sundag morgon fordi eg skulle ha sundagsskule med noko så pass eksotisk som ei flannellografframstilling av historia om Filip og den etiopiske hoffmannen.  Etterpå reiste me i veg for å få sett Askepottforestillinga til Sunniva.

Etterpå var eg bare veldig trøytt, og innvilga meg ein ettermiddag/ kveld med TV, aviser og bøker. Det gjorde godt. Eg låg på sofaen med boka mi medan eg coacha Halvard med matten, ungdomane spelte kort og drakk kaffi og mopsen sprang fram og tilbake oppå meg og prøvde å slikka meg i ansiktet og Cleopatra mjaua sårt etter middagen sin. Når me er fulltallige bur me sju meir eller mindre unge og meir eller mindre vaksne i huset i tillegg til hund, katt, undulat og gullfiskar. Men eit par av dei har bare vore her i feriane, og nå er dei så smått på flyttefot, så snart er det bare Halvard og Sunniva som deler hus med foreldra sine. Om eit par år er dei kanskje utflytta dei og, så det gjeld å nyta at enn så lenge så er me ein stor og fargerik familie og i tillegg kjem «Spretts slekt og venner» som det og kan bli ein del av til saman…

I dag var det deilig å koma seg ut i skogen ein tur, først saman med Ingrid, Halvard og Oscar, men den siste timen gjekk eg heilt aleine, og det kjendest heilt nydeleg å få tenkja litt i fred under ein stor svart paraply medan sommarregnet silte over meg. Nå blømer det aller meste av markblomar; blåklokker, kløver, tiriltunger, knappurt, gauksyre, smørblomar,  bittekonvall og kjempekonvall. Det luktar gras og jord, lamma er blitt store og lubne, og vipene flyg lågt over markene for å verna reira sine. Eg såg linerler og svaler mellom kråker, skjærer og trostar. Det er fint å vera ute i sommarregn.

Og nå må eg få rydda og ordna litt og prøva å koma i mål med diktsamlinga mi, som eg eigentleg hadde tenkt å vera ferdig med til påske. Det har blitt lite systematisk skriving etter påsle, må eg innrømma. Det har vore så mykje anna å bruka krefter på. Men nå håpar eg å få nokre gode skriveveker i sommar. Sånn innimellom alt…

Heidi

Kommenter innlegget
juni 5, 2011

Og når netter er ljose som dagar…

For plutseleg er det nesten det dei er, – utan at eg har lsgt skikkeleg merke til at me nærmar oss jonsok fordi det har vore så kaldt og grått den siste månaden. Men nå er sommaren her. Me har hatt tre dagar med sol og varme, og kvart einaste år kjennest det heilt berusande når det skjer.

På fredag skulle me grilla, kjærasten min eg og Ingrid. Det første me oppdaga var at me var mest tome for grillkol. Den kreative dotter mi fann ein lett forkola vedkubbe i peisen som me klarte å få fyr på. Men dessverre vart grillen adri skikkeleg varm, så det enda med at pølsene og grillspyda med kalkun måtte i steikepanna inne på kjøkkenet. Men me åt dei ute, og grillen lukta herleg bål, så alt i alt vart det eit skikkeleg sommarmåltid. Etterpå reiste eg til Ålgård for å ha ein jentekveld med barneskulevenninnene mine, eller med tre av dei i alle fall. Me hadde ein heilt nydeleg kveld i lag, og då eg kjørde heim ein time etter midnatt var det framleis ikkje heilt mørkt. Det var sånn trolsk sommarnattstemning der eg kjørde ut og inn av tåkeflak som sveiv lokalt over myrer og tjern. På radioen spelte dei musikk a Beethoven og Hayden, og det kjendest heilt magisk.

I går fekk me vera med å feira Helga sin 50-års dag i eit hus ved eit stort vatn, der me kunne sjå sommarnatta siga over oss i langsomt tempo. Me song og dansa og åt thailandsk mat. Det var ein verkeleg fin kveld det og. Etter to seine kveldar har det vore ein relativt roleg dag i dag. Eg har lese to av Ingrid sine litterære pensumbøker: «Løvetannsang» og «Pittbullterje går amok», liggande på magen på eit rosa teppe ute i sola. Det er to flottte undgomsbøker. Eg har lese dei fordi det er fint for Ingrid å kunna diskutera dei med nokon, og når det gjeld å lesa bøker er eg ikkje vanskeleg å be. Så har eg gått tur med Oskar rundt tjernet like her borte, eg gjekk med sommarkjole og bare bein i sandalane og såg på svanene som hekkar nå, på den nye vegen dei byggjer og på enger fulle av avblomstra løvetann som står der med kvite fallskjermar og byr seg fram for vinden.

Nå har eg ein from tanke om å få støvsugt litt i huset medan det endå er litt igjen av dagen.

Heidi

Kommenter innlegget
mai 31, 2011

Snart skal mai bli til juni

og månaden har teke meg med i eit forrykande tempoløp. Eg har fått skrive lite, i staden har eg vore festarrangør og sørga for eit par uforgløymelege feiringar av femtiårsdagen min. Så har det vore innspurt i kulturskulen sånn minst til den store gullmedaljen. I dag vart teknikken baksida på medaljen. På grunn av mange mikrofonskift fekk me alt for dårleg tid på generalprøven, og det vart ein del i bestefall sjarmerande småglippar på premieren. I morgon har me tid til å øva og drilla mikrofonskifter før skuleforestillingane, så eg håpar me får ting heilt på plass då. Ungane er flinke og har jobba hardt og det er jo det viktigste. Foreldra er og eit velvillig publikum.

Etterpå skein plutseleg sola etter regnver i fleire dagar. Det kjendest bra. Me har henta heim sommarblomar og plukka fine peonar i hagen til onkel. Det er framleis fullt av fine blomar i stova. I morgon er det juni og då er det vel pr definisjon sommar. Sommaren her kjem me.
Heidi

 

4 kommentarar
mai 30, 2011

Tekniske småproblem

Av ein eller annan grunn var klokka mi feil. Då eg kom inn i lokalet hadde alle vore der i ein halvtime alt. I det dei såg meg stemde dei i med «Hurra for deg som fyller ditt år.» Dei reiste seg og dansa med hopp og sprett og spring. Eg fekk ei flott bok om brødbakst og ein kjempefin oransje blomsterbukett. Nå har eg blitt feira i ti dagar til endes, eg trur aldri eg har blitt så feira før, stova bugnar framleis av dei flottaste blomar, og på sjenken ligg det ein stor stabel med presangar. Lunsjen i dag var ein gåve frå sjefen for oppvekstseksjonen til oss kulturskulelærarar fordi han var så imponert over jobben me gjorde. Slikt blir ein glad av, me hadde eit nydeleg måltid på thairestaurant.

Teknikken svikta oss då me hadde relaseparty for boka til kunstfag og skapande skriving i vesleaulaen. Powerpointbileta ville rett og slett ikkje opp på veggen same kva me gjorde. I staden måtte me improvisera og finna andre løysingar. Først fem minutt etter at seansen var over, fekk me det til å virka.

Og me har hatt fint besøk og ein fin samtale i kveld. I morgon er det ny urpremiere på oss. It´s a hardknocked life…
Heidi

Kommenter innlegget
mai 29, 2011

Som såpebobler i vinden

I føremiddag var eg på økumenisk gudstensete på torget. Det er festival- og marknadsdagar i den vesle byen vår og denne typen gudsteneste var ny av året. Den siste helga i mai vart i si tid vald til festivalhelg fordi det var den helga i året med statistisk sett finast ver. Det har ikkje slått heilt til i år. I dag var det 10 grader ute og regnbyger. Ti grader er ein sånn typisk temperatur her på våre kantar av verda. Me kan risikera å ha ti grader både på julaftan, nyttårsaftan, 17.mai og St. Hans. I tillegg kan det vera ganske frisk vind til alle årstider.

Det var rørande å stå der på torget som var fullt av folk og synga saman med forsongarane på scenen: «O store Gud, når jeg i undring aner, hva du har skapt i verden ved ditt ord, ser universet med de mange baner…»  Regnet haldt seg borte under gudstenesta, solakikka til og med fram med jamne mellomrom. Vinden kom frå fleire kantar, slik at såpeboblene frå eit barn i nærleiken vart pusta fram og tilbake i lufta medan dei glitra og blenkte i ulike fargar. Innimellom kjende eg lukta av ein veldig god parfyme som ein eller annan i nærleiken må ha hatt på seg, og som med små mellomrom vart pusta forsiktig mot ansiktet mitt. Eit gospelkor frå den store byen fekk det verkeleg til å svinga, og etter gudstenesta vart torget inntatt av ei ekta middelalderaktig gjøglartrupp som gjestar byen vår i anledning festivalen. Etterpå måtte eg streifa litt rundt i gatene med opne butikker og mange salgsboder. I gata lukta det av grilla pølser, nysteikte crepes og diverse andre salsvarer. Eg kjøpte med meg ein røykt ost frå nederland og ein liten boks grøn pesto.
Vel heime kjende eg kor trøytt eg var, og kor velsigna godt det var å setja seg med ein varm kopp kaffi og sjå på film saman med Ingrid og Halvard. Me såg «Kongens tale», og alle saman likte filmen veldig godt. Rett nok måtte ungane vekkja meg med jamne mellomrom fordi dei tok meg i å somna framfor fjernsynet, men med litt oppvekkingshjelp klarte eg å få med meg det aller meste.

Eg har vore responsgruppe og kollokviegruppe for Ingrid som snart skal ha norskeksamen. I går og i dag har me lese ei dansk bok om argumentasjonsanalyse. Det er veldig interessant. Eg lærer rett og slett mykje av å involvera meg i eksamenslesinga til mine heimebuande barn. Det er nyttig å bli litt fagleg oppdatert.

Heidi

Kommenter innlegget
mai 29, 2011

Dei store festreisene

Den siste veka har vore supertravel. Eg har arrangert to store festar, hatt familieselskap for Sunniva, hatt to planleggingskveldar på jobben og hatt to dagar med forestillingar. I går fyllde eg huset med flotte damer som eg har stor sans for. Eg dekka tre bord i stova og serverte rømmegraut, spekemat, røykelaks, eggerøre, pastasalat, heimebakte rundstykke og tre heimelaga kaker. Det vart veldig vellukka. I alle fall frå min synsvinkel. I dag vakna eg veldig glad og veldig trøytt. Eg og Ingrid har vore ein tur på jærdagen, og gått tur i regn. I kveld vart me spontant inviterte til Arne og Hilde saman med Ståle. Det vart ein veldig fin kveld. Eg trudde at eg skulle gå heim etter nokre timar for å sova meg inn. Eg burde kjenna meg sjølv betre enn som så… Men nå ventar senga snart. Eg har fleire forestillingar i veka som kjem og, så det ville vera ein idé å prøva å henta seg inn litt med soving.

I gårkveld song me mellom anna en gamle gode songen «Du skal ikkje sova burt sumarnatta, ho er for ljos til det. Då skal vi vandra i saman ute under dei lauvtunge tre.» Og slik er det med den saken.
Heidi

Kommenter innlegget
mai 26, 2011

Så trøytt

men er oppriktig og inderleg glad for at forestillingane i dag med «Den store fargeslukaren» gjekk så godt som dei gjorde. Det høyrst kanskje ut som kokettering at eg veldig ofte er nervøs for korleis det skal gå rett før ei forestilling. Det har jo til nå gått godt kvar einaste gong.- Relativt godt i alle fall, men sanninga er at det ofte følest veldig kaotisk like før. Alt ser ut til å likegodt kunna gå skikkeleg gale som skikkeleg bra, og så går det bra likevel. Skal sova nå. Morgondagen blir lang og  hektisk. Eg skal bare berga ein marengs med ritzkjeks og valnøter før det brenn seg i omnen.

Og eg har fått sykkel. Fin lilla sykkel med blomar på ramma og korg på styret.

God natt!
Heidi

Éin kommentar
mai 25, 2011

Trendy?

Eigentleg er eg glad for at eg me handa på hjartet kan seia at det er eg ikkje spesielt oppteken av å vera. Me har vore og høyrt på eit foredrag av ein som er trendforskar. Interessant, ja visst. Han var veldig flink til å snakka og hadde ein humoristisk og underhaldande tone. Han forskar på trendar for å kunna førespegla folk kva som kjem til å vera trendane om eit år eller to. Eg har ein mistanke om at det stort sett blir brukt for å finna ut kva ein kan tena pengar på neste år, men det er vel kanskje ei ærleg sak det. Og ein av dei tydelege trendane er vilje til miljøvern, så kanskje det kan brukast til å finna ut korleis ein kan motivera folk til å ta eit tak for noko positivt? Korleis ein skal få det til å bli ein trend at folk tenkjer nestekjærleik framfor egoisme, fellesskap framfor eigne albogar og dei svakaste framfor dei sterkaste?

Kvelden bruker eg til å baka to kaker til dameselskapet på fredag. Eg har oppdaga at tida fram til fredag ettermiddag stort sett kjem til å gå med til forestillingar, så det var på tide å setja inn eit ekstra gir. I kveld er viss baksten meir tradisjonell enn trendy, eit sukkerbrød som skal bli til bløtkake og ei sjokoladekake. Eigentleg likar eg å vera litt eksperimentell på kjøkkenet men i dag tilsa tidsfaktoren plankekjøring. I morgon kjem mesteparten av dagen til å gå med på å førebu og gjennomføra forestillinga «Den store fargeslukaren». Det er som vanleg litt meir spennande enn det som godt er.
Heidi

Kommenter innlegget
« Eldre innlegg
Nyare innlegg »