Nokre dagar er ekstra fullmøblerte. Dette er ein av dei. Etter undervisninga gjekk me rett i gang med planleggjing av neste skuleår. Det kjennest nesten surrealistisk å vera der. Nokre menneske er alltid i forkant. Eg er ikkje eit av dei. I beste fall held eg perfekt fylgje med meg sjølv, i verste fall diltar eg fem steg bak. Men nå er planleggjinga godt i gang. Me skal nok finna ut av det denne gongen og, og det skal nok bli bra.
Nå har eg brukt kvelden til å redigera inn tekstar i boka frå skapande skriving. Ho skulle helst ha vore send inn før helga, men eg rekk det nok. Eg har akkurat innsett at eg ikkje kjem til å rekkja å gjera det ferdig i kveld heller, men i morgon, i morgon… Det viktigaste er at eg er godt fornøgd og synest at ho blir fin.
Nå skal eg bare… Vaska håret, henga opp klede, førebu ein time om då Siddharta Gautama vart ein Buddha, og pakka ut kofferten. Nei, forresten, det siste kan eg godt gjera i morgon…
Og så kan eg jo stansa med dette. Det kan eg jo faktisk. Eg tek med nokre overdrivingar, forfatta av skriveelevane mine. Så blir det litt lyrisk innhald i dette innlegget og…
*
Han var så solbrend at han kunne ha steikt egg på kroppen sin.
*
Ho var så låg at øyrene laga striper i sanden når ho gjekk tur på stranda.
*
Han var så rik at det bare var plass til pengane hans i huset.
*
Han hadde så stor nase at familien pleidde å sitja på nasen hans når dei tok familiebilete.
*
Ho var så tynn at ho var usynleg når ho stod sidelengs.
Og så tek eg med eit av dei fine 17.maibileta til fotografen min sånn heilt til slutt. Det blir eit heilt år til neste gong det passar å visa det fram.
Heidi
God 17.mai alle saman. På hotellet feira dei dagen med marsipankake og sjampanje til frokost. Me har vore nede og vinka til Fabian Stang, Garden, dei kongelege og barna i barnetoget. Tåpelig nok blir eg rørt til tårer kvar gong eg ser barn i korps. 
Eg går ut i frå at det er Sonja som har kvit hatt og lyseblå kjole.
Seinare oppdatering:
Etter at eg og Leif hadde hatt ein tur for å kikka på toget aleine, gjekk me opp til dei andre, som hadde teke det litt meir med ro om morgonen. Så bar det ned til Karl Johan att. Då høyrde me ein som sa » God dag, lensmann!» Og der var far gjenkjend, og me måtte stansa og venta mens han snakka med ein heimefrå. Slikt skjer alltid heime, me er vaksne opp med å venta på far som snakkar med nokon, men i dag hadde me vel kanskje ikkje venta det, eg og Leif ende forresten og opp med å treffa kjende, så verda er ikkje så stor.
i dag hadde dei som reiste med tog litt betre tid enn dei som reiste med fly. Eg vinka dei andre av garde, så fekk eg med meg fin song frå studentersangforeningen på universitetstrappa.
Så sulla eg litt rundt og såg på folk. Det var ein utmerka dag for slike aktivitetar. Eg og Halvard hadde ein middagsdate, det viste seg å vera veldig fullt overalt, så me ende opp på Peppes der me fekk oss halvannan time i lag før eg gjekk på toget. Han er alltid ein spennande person å snakka med.
Eg har i grunnen gleda meg litt til å kjøra tog på 17.mai. Det er ei ny oppleving. Det er veldig avslappande her i dag med få passasjerar. Nokre av dei er i bunad, og nokre har skifta over til noko meir bekvemt. Mange har nok trava rundt i byen, for dei sparkar av seg vonde finsko, og lener seg tilbake i stolen. Fleire har sovna. Eg har kjøpt meg kaffi, fariseerne, gresk yoghurt og ei avis. Nå skal eg kikka ut av vindauget, lesa og kosa meg. Og mens eg hugsar det: vêret har vore heilt ok heile dagen.
Heidi
Heidi
Etter hotellfrokost på Thon Munch gjekk eg og Leif opp til Sunniva på Bislett. Der fekk me avlevert bunaden og Haugtussa av Arne Garborg, så tok me jenta vår med oss. Først besøkte me Halvard sitt kollektiv i toppetasjen på ein gammal bygard på Valkyrien plass. Så tok me banen til Jar for å eta lunsj med familien i Bærum.
Der vart me serverte hummar og heimelaga sjampinjongpai i vinterhagen til Joffe. Ute regna det, men me sat i glashus og såg på kor fint det blømde ute i hagen.
Kvelden vart tilbrakt på Wallmans nede ved Akerselva. Det vart hovudfeiringa av mor og far sine 75- årsdagar. Denne Osloturen er presangen frå barn og svigerbarn til dei begge. Akkurat som i København i februar, så var det flott show og god firerettarsmiddag. Opplegget varte i nesten fem timar.
Nå gjenstår det 17.maifeiring på Karl Johan i morgon føremiddag. Vervarslet har vakla fram og tilbake, men akkurat nå ser det ganske bra ut.
Heidi
Det er ikkje mange ting som er så vakkert som det norske sommarkveldslyset. At me verkeleg har klart oss utan det heile vinteren… Etter ein koseleg pizzamiddag for tolv på Olivia, gjekk me tur, først på Aker brygge og så i byen.
Dei japanske kirsebærtrea er eit syn.
Og slik såg trea ut opplyst av gatelys mot nattehimmelen. Dagens replikk: Me er heilt nøydde til å leva eitt år til, for dette må me ha med oss neste år og…
Heidi
Dette må vera den heilt optimale dagen for ein togtur mellom Bryne og Oslo. Plutseleg hugsa eg korfor mai alltid har vore ein av favorittmånadane mine. Himmelen var intenst blå og naturen intenst grøn. Nå, før me venner oss til synet, så er det heilt overveldande kor vakker den norske naturen er. Eg blir nesten overvelda av eit slags mjukt og varmt vemod. Eg brukte rett og slett litt av tida til å fotografera ut av togvindauget, sjølvsagt er det håplaust reint fototeknisk, men bare for å gje eit inntrykk av naturen med eit bjørkegrønt slør frå trea ved vindauget, så tek eg med eit par av dei.
I tillegg så hadde eg verdens beste reisefylgje i Borghild, så turen gjekk veldig fort.
Med eit felles gen for hypokonderi, så opplevde me det veldig trygt å finna oss ein plass rett under hjartestartaren.
Vel framme i Oslo vart eg galant teken i mot av Leif som til og med tok kofferten og det store biletet eg hadde med til Oslo. Han og resten av familien min i form av mor, far, syster, bror, svoger og svigerinne ankom hovudstaden med fly tidlegare i dag. Som svoren NSB- entusiast, og av det eg kan velgja å kalla miljøvernhensyn, sette eg meg heller på toget.
I Oslo var det nesten full sommar. Det var knallblå himmel og ein varme me ikkje har kjend til nå i vår der vest. Det er nesten ufatteleg at det i fylgje meteorologene skal slå om til skikkeleg regnver i morgon. Med eit innlagd stopp på ein fortausrestaurant, ankom me hotellet. Om fem minutt skal me ut og eta middag. Me blir tolv til bords inkludert Borghild, Sunniva, Vilde og Halvard. Det blir kjekt å sjå att ungane.
Heidi
Dette har vore ein nydeleg dag med mykje sol. Eg feirer dagen med desse himmelblå blomane som minner meg veldig om bestemor. Ho elska akkurat den blåfargen, og forglemmegei var den absolutte favorittblomen hennar. Dette er ein hageblom, men fargen og storleiken minner om forglemmegei.
Dagen var via til å koma i havn med boka frå skapande skriving. Målet er ikkje nådd, som det heiter på IOP-språket. Eg har halde på med det mesteparten av dagen, men på grunn av problem med å få til å bruka programmet eg skulle laga boka med, så gjekk det grueleg seint i starten. Det er nå godt begynt i alle fall, eg får prøva å gjera meg ferdig i løpet av dei første dagane i veka som kjem. Dei er langdagar, men det blir vel litt tid om kveldane. Det viktigste er at eg får det til nå, og at boka blir fin. Eg gleder meg og over at arbeidet er utruleg kjekt når eg har kome så langt som nå. Eg gløymer frå år til år kor utruleg mykje arbeid det er med å få prosjektet vel i havn, det må jo bety at eg synest det er bryet verd. Det er veldig spennande å jobba med tekstar skrivne av barn og ungdomar.
Ein liten tur ut på sykkelen vart det. Eg fekk endeleg gratulert Tonje skikkeleg med forlengst overstått 18-årsdag, og det var koseleg at presangen fall i smak. Kaffi og sjokolademuffins med Tonje, Borghild og Gerd, vart det og. Nå må eg takka for meg her inne for i kveld, for i morgontidleg hoppar eg på toget til Oslo, og eg har ikkje begymt å pakka. Pakking inneber i dette tilfellet ein del stryking, så det er bare å koma i gang…
Lenge såg det ut som om me skulle sleppa unna 17.-mairegnet dei lovar her på Jæren, men siste oppdatering lovar regn i Oslo og. Det ser ut som om nissen fylgjer med på lasset.
Til rors Columbus…
Heidi
Høgdepunktet i dag var ein fantastisk konsert med det kenyanske frelsesarmekoret «Quarry Road Songsters». Det var musikk det verkeleg svingte av. Dei hadde ulike avdelingar, den første i frelsesarmeuniformar og den siste litt meir afrikansk i stilen. Det var afrikanske rytmar både i songen og i kroppane, og eg fekk flashback til den sommaren eg var i Morogoro i Tanzania og var i kyrkja i diverse anledningar.
Noko av det som gjorde størst inntrykk frå gudstenestelivet i Tanzania var mannen i dress som sprang opp og ned i midgangen og bles på eit gymfløyteliknande instrument. Det såg ut til å vera hans teneste i den kyrkja og eg mora meg med å tenkja ut kven i Bryne- kyrkja som ville vera kandidat til entusiastisk gymfløyteblåsing under gudstenestene. Dei hadde med ei slik fløyte i dag og, i tillegg til nokre andre instrument, men mykje av songen var a capella der stemmane la seg oppå kvarandre med ulike rytmar og harmoniar. Nå avslører eg kanskje at eg er veldig amatør når det gjeld musikkteori, men det får heller vera.
Dei hadde ein song om Kristi liding, krossfesting og oppstode der alle hadde kvar sin store kvite trekross som rekvisitt, og songen gjekk gjennom liding til jubel. På ein av songane vart overskrifta omsett til engelsk: «Run away from the devil», og dansen illustrerte at dei sprang vekk frå freistingar og vondskap med jubel, gymfløytetonar og eit afrikansk rytmeinstrument. Koret er inviterte gjester hos frelsesarmekorpset i Stavanger som feirer 125 års- jubileum. Fleire av dei hadde aldri reist med fly før. Det er fascinerande og fint å sjå at dette og er frelsesarmeen, det er spennande med internasjonalt mangfald. Dei song for det meste på swahili. Eg oppdaga at eg kunne skilna nokre ord frå den gongen i Tanzania då eg prøvde å få litt tak på språket. Eg hugsa at rafiki betyr venn og at Mungo betyr Gud. Jesus, halleluja og amen, er jo rimeleg internasjonalt. Sjølv om me nok stort sett ikkje forstod språket, me som var i kyrkja, så kunne eg sjå at songen og formidlinga gjorde noko med oss som sat i salen. Eg kjende meg rett og slett omslutta av Guds omsorg og kjærleik og av glede. Betre er eg viss ikkje i stand til å forklara det.
Endeleg blømer kirsebærtreet skikkeleg. Dette året har det vore ein lang prosess før det kom så langt. I dag såg eg masse bier i treet. Etter alt snakket om at antallet bier og humler har sunke dramatisk, så ser eg på begge deler med nye og meir kjærlege auge… I dag gjekk me i «prøve 17.-mai-tog» på skulen med regndresser og luer. Utover dagen klarna det meir opp. Dessverre melder dei masse regn på 17.mai, men litt betre ver for oss som skal feira i Oslo. Det kan jo henda det blir betre enn dei melder… Men først skal me viss få eit par dagar med mykje sol, så det kan me sjå fram til. Det gleder meg alltid stort å vita at eg ikkje treng å vakna ti på halv sju av vekkjerklokka, slik er det i morgon.
Heidi
Eg har ein kollega som gler seg til sommaren. Til nå så har sommarvarmen uteblitt, så me får bare innretta oss etter verforholda. Men me ryddar vinteren vekk som det står i Idas sommervise: «Du ska inte tro det blir sommar, i fall inte nå`n setter fart, på som`ren och gör lite somrigt, för då kommer sommaren snart…» I dag har andreklassingane vore ute og rydda skulegarden og plukka søppel og gjort klar til syttande mai. I morgon skal me farga flagg og laga papirblomar til å ha i skulevindauga slik at det blømer fint der til 17. mai. I skulegarden er bjørka bjørkegrøn, og det har begynt å koma rosa blomar på trea ved fotballbanen.
Nå går eg inn for landing etter ein fullmøblert dag. Etter undervisninga øvde eg og Kirsten og Siri på song- og-ræpp- nummeret som me skal ha på personalrevyen. Klarer eg å læra utanåt 24 verselinjer som skal ræppast raskt og rytminsk til pianomusikk, me får sjå… Kirsten syng i alle fall alldeles nydeleg, så den delen av nummeret er i boks.
Eg fekk og prøvd meg som fotograf i dag, så kreativiteten kjenner ingen grenser. Me brukte halvparten av tida med skrivegruppa til å fotografera fordi me treng eit omslags- og baksidebilete til boka vår. Sist veke hadde eg bomma på iso- innstillinga, så dei bilet vert uskarpe. Eg håpar det går betre i dag. Dei har klatra i tre, hengt i klatrestativ, balansert på vipper og pressa seg saman på ufo-dissa, så me får håpa innsatsen fører noko godt med seg. Ein liten overraskelse i dagen var at min tidlegare skrive-elev, Silje, som har gått på skrivekunstakademiet i Bø kom for å foræra meg ei dedikert utgåve av antologien deira. Eg gler meg til å lesa, og sjølvsagt gleder det meg stort at ho har vald å gå vidare med skrivinga.
Så bar det rett til Kvinneforum i kyrkja. Eg var litt spent på om eg framleis hadde hovudet klart nok til å fortelja, snakka om livet og lesa dikt. Det gjekk bra. Det var fint å vera der. Nå skal eg ta dagen ned for landing. Ein kosesjuk katt legg seg på tastaturet og spaserer fram og tilbake over tastane. Det blir nesten umogleg å skriva. Mala gjer han og. Eg får finna senga. Det er jobb i morgontidleg og. Men eg oppdagar meir og meir at eg verkeleg vil skriva. Eg vil skriva songar, salmar, dikt og biletbøker. Alt eg vil skriva ligg i store bunker i fantasien min. Kjem tid kjem råd.
Dette står det å lesa på Brynekyrkja si facebookside:
Kvinneforum i Brynekyrkja tirsdag 12.mai kl 19.30
Heidi Harboe skal bruke tekstene sine over temaet «Det handler om å leve». Elles blir det samtaler, sang, bønn og litt å bite i.
Håper du har lyst å koma og ta med ei veninne. Du er hjertelig velkommen.
***
Eg har ikkje heilt klart for meg kva eg skal seia, så det får eg bruka kvelden på å finna ut. Kvinneforumprosjektet er ein spennande tanke. I staden for å laga ei «forening» som møtest i heimane der ein er innanfor eller ikkje med, så er tanken at ein kan møtast i kyrkja til eit kvinnefellesskap der det alltid er plass til fleire. Eg liker tanken. Dei har hatt to møte, men det har ikkje passa for meg å vera med dei andre gongene. Sidan eg er bedd om å vera den som skal formidla noko, blir eg litt sjenert med tanken på å ringa folk eg kjenner og be dei bli med. Det einaste kravet for å koma er at du må ha «rett kjønn». Elles er alle velkomne. Eg kan jo by på eit av dei dikta eg har lyst til å lesa.
Nå har me venta så lenge på våren at det kanskje snart er sommarregn det som dagleg dusjar oss der ute. Sommarregn høyrest jo rett og slett litt koseleg ut. Jo, eg trur eg vil lesa om sommarregnet…
Sommarregnet
For alt det skjulte
ein aldri snakka høgt om.
For alle sår,
for nålestikk djupt under huda.
For alle tårer me skulle ha grått,
og alle nederlaga
som sette fortvila striper
med hard blyant
i ansikta våre.
For alt dette,
Skal sommarregnet falla.
Mildt og mjukt,
vått og rennande,
kaldt og reinskande
over kinn og hals,
over hjarte og rygg.
Ha tol, kviskrar regnet.
Ha tol
du oppreiste menneske under himmelen.
Og me kostar på oss litt meir sommar:
Me dekker bord midt i alle luktene,
oppvarma grillkol og sjasmin,
villroser og nyslått høy.
Dekkjer bord med fenikkel,
med sukkererterbelgar,
fulle av fullkomne, grasgrøne perler.
Dekkjer bord
med raude laukringar,
med olivenfarga auberginer
som sprengjer mot
det mørke skalet sitt.
Midt i det heile
legg me valnøttkjerner
og heller over salt og olje.
Me tenner mygglys
og takkar for natta,
for at ho ikkje har tenkt
å leggja seg på lenge.
Så fint at du kom,
seier du
eg svarer med å smila
eit sommardikt
eller noko liknande.
Ein hund spring gjennom graset
og lograr mot det heilage.
Eg kjenner at eg verkeleg lengtar til sommaren.
Heidi
Sundagsturar er ikkje det dummaste. Oscar liker seg der det skjer. I dag var han med meg og Ingrid til Vig der me var på eit koseleg ettermiddagsbesøk hos Elfrid og Kjell og la litt planar for eit relativt nært foreståande bryllaup. Dei bur så fint i eit stort gammalt hus med nydeleg hage rundt og med utsikt til havet.
Resten av dagen har eg stort sett kost meg på arbeidsromet og redigert elevtekstar til boka me skal laga med skrive-elevane mine. Nå har eg kome ganske langt, så i løpet av ei vekes tid burde boka vera klar til bestilling. Eg tar sjansen på å dela eit par små elevtekstar som eg deler anonymt sidan eg ikkje har fått spurt dei om lov…
***
Glede
Skulen seier at glede er eit ord,
Vaksne seier at glede er motsatt av trist,
Andre seier gleda har ei vid grense.
Eg seier det er ein følelse.
Det kan ikkje samanliknast.
Det er eit grenselaust smil.
***
Helt stille
Hun satt der. Han satt der. De satt ovenfor hverandre. Det var helt stille. Hadde hun noe å si? Hadde han? Var dette en slutt? En begynnelse?
Vinden ulte ikke. Regnet trommet ikke på taket. Fuglene kvitret ikke. Var det trist? Var det lykkelig? Var det behagelig? De visste ikke.
Ingen av den hadde opplevd en slik stillhet. Til og med tankene var stille. De fløt ikke rundt i rommet. De skrek ikke ut noe.
Ingen pusting, ingen hjerte
Helt stille
Kanskje eg deler fleire tekstar seinare når eg har innhenta lov. Eg sit og høyrer på radio medan eg jobbar. Det er så mange fine program på NRK P2. Der er det masse å læra. Eg har alltid likt radio veldig godt.
Frank Robert lurde på om eg hadde nokre songtekstar som ingen hadde sett melodi til. Det viste det seg at eg faktisk hadde. Eg hadde nesten gløymt dei av, men dei låg her på bloggen. Kreativt samarbeid er veldig spennande. Ein veit aldri heilt kva som skjer. Eg hadde ein lang telefonsamtale med Sunniva. Nå er DUS- eventyret med eit teaterstykke som vart sett opp over heile landet. Det blir spennande å sjå korleis det blir med skrivinga hennar framover. Eg og Ingrid diskuterer og med jamne mellomrom idear me har til biletbøker. Kanskje eg får tid til å plukka ned nokon av ideane i sommar.
Nå har eg skrive i nesten heile dag, så nå vil eg ta dagen ned for landing. Dette er forresten litt av den gode middagen me hadde i dag. Ingrid visste om ein plass på Klepp der dei hadde nydeleg Thailandsk Take-home-meny. Det kan anbefalast.
I morgon er det ny arbeidsveke, ei av desse korte og intense vekene i mai med innlagd helgedag.
Heidi
sporisand 