Seint i går kveld las eg ut mi første e-bok: «Disse øyeblikk» av Herbjørg Wassmo. Boka er ein sjølvbiografisk roman, der me kjem tett inn på livet hennar; Eit vanskeleg forhold til faren etter overgrep i barndomen, eit vanskeleg ekteskap, uønska og vanskelege graviditetar, ein spontanabort, og dei vanskelege sidene ved å plutseleg vera ein suksessrik forfattar og eit menneske med til tider litt for tynn hud. Dette var ei bok som kraup rett under huda på meg. Eg klarte ikkje la vera å lesa vidare, og vart liggjande og lesa alt for lenge om kveldane. Det var sterkt, intenst og til tider svært ubehageleg å bli trekt inn i hennar univers. Boka er skriven med ein vilje til å vera ærleg, som det står stor respekt av. Eg anbefalar andre å lesa boka, men ver førebudd på at det kan koma til å gjera vondt.
I dag hadde eg ein time om jødedomen for første klasse der eg viste ein powerpointpresentasjon der eg prøvde visa korleis det var å vera barn i ein jødisk familien. Me la vekt på sabbatsfeiring, livet i synagogen og på Hannukahfesten og påskeferinga med sedermåltid. Som eit element i dette påskemåltidet dypper dei bitre urter, for eksempel persille i saltvatn for å kjenna smaken av alle tårene folket har gråte. Dei elevane som ville fekk smaka ein liten persillekvast dyppa i saltvatn, og dei fekk lov til å uttala seg om dei syntest det smakte som tårer.
Eg tenkjer at jødane kanskje i sitt religiøse liv har teke smertene i livet med på ein annan måte enn det som ofte blir praktisert i kristendommen. I både salmer, klagesonger, ordspråka og forkynnaren er det nokså tydeleg tale om kor vanskeleg det er å vera menneske. Kanskje me skal våga å snakka høgt om at livet og har eit nattauge, og at menneske i ulik grad kan slite med å bera dei tunge sidene i sitt eige liv? Og om at me er «skapte for å letta børene for kvarandre.» som Halldis Moren Vesaas seier i «Tung tids tale.»
Hender finn hender
herd stør herd,
og barm bankar varmt i mot barm.
Det hjelper då litt,
nokre få forfrosne,
at du er varm.
Halldis Moren Vesaas
Heidi
Etter etterspørsel, så legg eg ut teksten til konfirmantsalmen min her. Eg skreiv han til Ingrid sin konfirmasjon for ti år sidan, og etter det har han blitt brukt på konfirmasjonsgudstenester både her hos oss og i fleire andre kyrkjer. Eg blir glad når andre har lyst til å bruka orda mine. Johanne Ur Sæbø har laga ein fin melodi til teksten.
Konfirmantsalme:
Glade samlast me i kyrkja
for å vera i din nærleik
Her er våre konfirmantar,
Herre signa dei med kjærleik
For dei unge vil me be,
signa dei med mot og fred
Herre gje dei kraft og tru,
signa dei du.
Stolte bar me dei til dåpen,
og nå samlast me i glede.
Nå er dåpsbarna blitt store,
dei står her i kvite klede
Sjå til alle som er her,
signa oss og ver oss nær
Ver hos oss i tvil og tru,
signa oss du.
Gje dei unge mot og vilje,
vakne sinn og sterke røter,
så dei vågar sjå og høyra,
vera midt i alt dei møter.
Kunna tola slit og strid,
halda fast og vera fri,
signa dei med mot og tru,
signa dei du.
Signa alle deira dagar,
dei som gret og dei som smiler.
Ver du nær dei alle timar,
når dei trur og når dei tviler.
Herre signa deira liv,
gjev dei håp og perspektiv,
signa dei med song og tru
signa dei du.
Heidi
I dag har eg forresten vore så heldig å få koma i etterselskap til flotte Lise, som vart konfirmert i går.
Heidi
Noko av det første eg gjorde i dag, var å høyra på eit livssynsprogram på radioen medan eg laga eplepai. Det var menneske med litt ulike tankar om Gud, som prøvde å setja ord på kva dei trudde på. Minst to av dei definerte seg som agnostikarar, og ein av dei definerte seg som uortodoks kristen. Det var to slags Gudsforståingar den eine vart veldig provosert av. Det eine var som venta den gruppa som trur dei veit alt om Gud og som signaliserer til andre at dei må forandra seg for å vera bra nok. Ikkje overraskande så viste dei til denne gjengen av fordømmande truande som alltid ville dømma andre. EIn av dei meinte at kristentur kunne gjera noko positivt med eit mennske, gjera det meir kjærleg, støttande og lyttande, eller gjera noko negativt med eit menneske, gjera det sjølvgodt og dømmande. Eg må for eiga rekning leggja til at eg som trur eg er i relativt indre kretsar av relativt ortodokst truande, slett ikkje kjenner att denne gruppa med dømmesjuke menneske som det så ofte blir referert til. Men eg prøver å forhanda meg positivt til påstandane, å vera lyttande.
Den andre gruppa som provoserte han var dei «Teddybjørn-Gud- truande», som tilpassa Gud og gjorde han til ein vennleg og rund teddybjørn dei kunne beklaga seg til og søkja trøyst hos. Han meinte at det var å minimalisera ein eventuell allmektig skapargud til noko mykje mindre enn han er. Det synest eg er ei innvending verd å tenkja gjennom. Han meinte at den store guddomen han ante i naturen ikkje kunne fungera som teddybjørn. Intervjueren stilde det interessante spørsmålet til denne mannen om han nå ikkje gjorde det han sjølv anklaga andre for å gjera; nemleg å fortelja korleis Gud er og korleis andre skal tru. Det siste ville han ikkje gå med på. Det er alltid lettare å kritisera andre når ein ikkje inkluderer seg sjølv i gruppa. Det veit eg jo forsåvidt godt frå eigne erfaringar. Det er lettare å meina noko om kva «folk» gjer når ein ikkje reknar seg sjølv med i gruppa «folk».
Og lett å vera menneske har det vel i grunnen aldri vore. Eg kjem med desse tankane fordi eg set pris på slike radioprogram. Eg har alltid likt betre å snakka om dei store spørsmåla i livet enn å diskutera ulike typar golvbelegg, men etterkvart har eg faktisk blitt flinkare til det siste og.
Enklare enn å diskutera Gudstru kan det faktisk vera å praktisera Gudstru. Frå galleriet med den fantastiske utsikta til glasmaleriet i koret i kyrkja vår, fekk eg med meg ein kjempefin konfirmasjonsgudsteneste. Konfirmantar er ungdomar i ein fantastisk fin, sårbar, usikker og skråsikker fase av livet. I konfirmasjonstida er det snakk om å ta fram dei store spørsmåla og presentera dei for dei store mysteria i kyrkja. Eg sit ofte med litt ekstra varme og våte auge i konfirmasjonar. Ingfrid Time Nærland hadde ei fantastisk fin preik og det var rørande å høyra Iren Førland syngja den konfirmantsalmen eg opprinneleg skreiv til Ingrid sin konfirmasjon for ti år sidan.
Me hadde høyrd rykte om eit mopsetreff på Hellestøstranda, og reiste dit i håp om at dei ikkje hadde pakka med seg leikekjøttbein og godbitar og gått heim att… Tanken på eit dusin leikande mopsar i strandkanten, gjorde at me måtte gjera eit forsøk på å finna fram. Me nådde akkurat å møta dei siste fem mopsane. Tre av dei var klare til å gå då me kom, men Oscar og kompisen Max vart verande ein ekstra halvtime, kanskje til ære for oss…
Så var det heim til grilling, og grillkol som først ikkje ville ta fyr. Rabarbrapaien vart dessverre langt i frå så god som Hilde sin, så eg må nok få oppskrift, men som det heiter på godt jærsk. «An va godt edane». Sidan jærbuar er kjende for å vera smålåtne, kan det siste uttrykket og bety at maten er heilt fantastisk. Me klarte i alle fall å samla alle ungar, svigerbarn og hundar, bortsett frå Sunniva som har vore på jobb. Nå høyrer eg henne på kjøkkenet. Eg har forresten lånt mi første e-bok på Stavanger bibliotek, ei sjølvbiografisk bok av Herbjørg Wassmo. Ho var mest ikkje til å leggja i frå seg. I tillegg har eg jobba med å laga undervisningsopplegg om jødedomen tilpassa første klasse, så det har blitt litt skjerm i dag og. Augo mine er litt allergiske og trøytte i dag, så eg har måtta ty til sesongens første allergitablett. Slikt blir ein litt søvnig av, sjølv om det ikkje kan samanliknast med gode gamle polaramin, som vart brukt på sytti- og åtti-talet. Eg hugsar at dei gjorde det å vakna om morgonen til ein rein viljekamp. Heldigvis har eg nesten slutta å vera allergisk. Dei som verkeleg slit med det, får med dette min djupaste sympati.
Heidi
Den etterpåkloke vermeldinga for den tredje mai, må vera varm sol, kald vind og eit par små kjenningar av vårregn tidleg på kvelden. Som biletet fortel, så har me vore på tur i Stavanger i dag og. Eg har oppdaga at det er veldig kjekt å gå tur i bygater, og min fotograferande sambuar har oppdaga at det er veldig kjekt å fotografera i bygater. Slik er det å ha vaksne barn og få forpliktingar, det er bare å hiva seg i bilen og dra ut på tur når det måtte passa oss. Ein koseleg lunsj på ostehuset fekk me og lagt inn. Ungane ringde frå heimen og spurde om dei fekk lov til å starta på grillmaten i kjøleskapet, som var kjøpt inn til i morgon, og me svarte at det kunne dei bare gjera, me kunne handla inn meir. Eg anar ikkje kven det blir som skal grilla her i morgon, men det vil visa seg. Byen var prega av både russetreff og konfirmasjonar, både bunad og russedress var hyppig brukte kostyme i gatene. Det aller beste er at byen er blitt heilt grøn sidan sist. Me var innom biblioteket, der eg fekk aktivert det nye nasjonale lånekortet mitt, slik at eg kan begynna å låna e-bøker. Eg må jo tilstå at bakstreversk som eg sikkert er, så er eg glad i å ha ei heilt ekte bok med ark og sider mellom hendene, men eg tenkte eg kunne gke det ein sjanse.
Det beste med dagen er kanskje at eg er ferdig med elevtekstane som skal inn i boka frå Skapande skriving. Det kjennest veldig bra. Det gjenstår framleis litt korrekturlesing og meir teknisk arbeid, men innhaldet er så godt som klart. Me må og finna tittel på boka. Eg har henta ei liste moglege tekstar frå elevane sine tekstar. Det er befriande å sjå kor uortodokst ungar og ungdomar kan uttrykkja seg når dei skriv. Eg har funne formuleringar som desse:
Våren er ein edderkopp
Våren er ein hane
Med barbeinte bein i graset
Rett rundt hjørnet ligg solstrålene
Så sint at eg begynte å danse
Inne er det ei trapp som går oppover
Svakare enn kokt spaghetti
På veg heim frå byen, var me innom Ingrid og plugga rabarbra. Huset etter onkelen min har ein stor hage med mellom anna masse rabarbra. I morgon skal eg prøva å laga rabarbrapai. Det er kjekt å bruka sjølvplukka ingrediensar.
I hagen er det og gamle store plommetre. Det blir spennande å sjå om det blir god avling i år. Ingrid serverte oss kaffi og heimebakte oreo-cupcakes, og så fekk me sjå på alle dei nye teikningane til biletboka hennar.
Av og til er det fantastisk avslappande å bare parkera framfor fjernsynet ein lørdagskveld. Akkurat det gjorde me nå i kveld, så me har vore både på DDE- konsert og hos Lindmo der me mellom anna møtte ein orkideinteressert Morten Harket
og ei veldig søt norsk jente som budde i ei hole like ved den vidaregåande skulen ho gjekk på og åt mat ho fann i containarar. Det var mellom anna ein protest på forbrukarsamfunnet at ho ville visa at det gjekk an å leva så å seia utan å eiga eller kjøpa noko som helst. Toralv Maurstad var der og. Det er vemodig å sjå koss dei som alltid har vore der blir gamle menn og damer etterkvart, men det er jo ei trøyst at mannen er mange og åtti og framleis står på scenen både her og der. Kvelden vart avrunda med ein britisk dokumentar om sigøynarbryllaup. Sigøynerkulturen fascinerer meg. Dei familiane det handla om var så lyse i hud og hår at det kunne sjå ut som om dei tilhøyrde andre reisande grupper enn romfolket. I dokumentaren vart det fortald at det er svært vanleg at jentene droppar ut av skulen når dei er elleve for å hjelpa til med husarbeid og yngre søsken. Det er vanleg at døtrene giftar seg når deg er 15-16-17 år gamle, og då ser dei for seg at dei frå nå av skal stella husvogna, laga mat, føda barn og oppdra dei. Det er forventa at mannen skal vera den som forsørgar familien.
Og slikt kan ein jo sperra auga opp over…
Apropos å hausta inn frå naturen. Odd Christian og eg kjøpte oss vekstkassar for urter for ei veke sidan, og nå kan me verkeleg eta karse på alle typar mat i veka som kjem.
Sidan det vart svært lite tid til husarbeid i dag, så blir det vel kanskje ein sjanse i morgon… Sjølv om eg altså reint prinsipielt prøver å unngå sundagsarbeid fordi eg trur det er sunt å ha ein kviledag innimellom. Det kan alltid diskuterast kva som er arbeid og ikkje. Eg må nok innrømma at for meg er husvask rett og slett arbeid, sjølv om mykje anna er reine leiken…
Heidi
Noko av det første augo mine fall på i dag, var eit dikt av Gunnar Roaldkvam som Kathy Ann hadde lagt ut på facebook. Eg såg med det same at det fekk bli dagens tekst på maibloggen min.
GLEDE ER Å DELE
( av Gunnar Roaldkvam )
Målet vårt er å finne
ut hvordan vi kan skape
uten å vinne
over andre
for meningen med det hele
er å dele og skinne
og lyse opp
for hverandre.
Det er ingen vits å bli først
og komme fram alene.
Det blir ikke kjekt før
vi andre kommer likevel.
Den beste vennen min
løper ikke for å vinne,
nei den beste vennen min
venter på meg
slik at jeg ikke blir
sistemann, alene.
***
Eg les og det eine fine diktet etter det andre på profilen til Helge Torvund, og tenkjer at nå må ikkje diktbøkene mine få lov til å stå der og støva ned i hyllene. Eg må få fart på «Dagens lyrikar- spalta mi.» Det må då heilt sikkert vera fleire enn meg som blir berika av å lesa dikt.
Sjølv sit eg her nesten nedgravd i elevtekstar. Eg plukkar ut ein god del av dei for å bruka dei i årets bok frå Skapande skriving i kulturskulen. Det er eit kjekt, men utruleg tidkrevjande arbeid. Utanfor glaset mitt strålar maisola, og eg trøystar meg med at det sikkert er iskaldt ute, så ut treng eg ikkje tenkja på å lengta. Men etterkvart skal eg nok opna døra og undersøkja det nærare.
På torsdag fekk eg ein sms frå ei som lurte på om eg haldt skrivekurs for vaksne, for då ville ho melda seg på. Eg svarte som sant var at eg bare hadde skrivekurs for barn i regi av kulturskulen. Ho utfordra meg til å vurdera å starta slike kurs. Eg kjende at eg eigentleg kunne hatt lyst, men har eg kapasitet? Nei, strengt tatt har eg vel ikkje det i det heile tatt… Det andre som skremmer meg frå tanken på slikt er alt «kontorarbeidet» som følger med; reigistrering, økonomi osv. Eg har alltid mykje meir lyst til å vera kreativ enn til å fylla ut skjema…
Ingrid er i veg for å kjøpa tjukkare teikneark til dei femti teikningane ho skal teikna til boka si om firfisla Sverre.
Eg vurderer litt om eg skal prøva å illustrera mi eiga biletbok sjølv, men landar vel på at eg ikkje er flink nok til å teikna, dessverre…
Sunniva har og eit kjempespennande prosjekt på gang. Ho har gått vidare i ein stor manuskonkurranse, der ungdomar opp til 21 år konkurrerer om å laga det beste teatermanuset til ei teaterforestilling for og med ungdomar. Sist helg var ho invitert til Oslo saman med dei ti andre som har gått vidare. Dei overnatta på hotell, var på teater saman, skreiv og prata og fekk individuelle samtalar med regissørar og vaksne manusforfattarar. Nå har dei frist på seg til første juni med å flikka vidare på stykket sitt, og så blir det vald ut tre vinnarar. Eg må innrømma at eg synest dette er kjempespennande, og det får stå som eit slags malapropos til Roaldkvam sitt dikt…
Nei nå trur eg eg får strekkja meg litt og utført litt forefallande arbeid før eg må tilbake til PC-en. Kanksje eg kjem så lang som til å få plukka inn kleda som har hengt på tørkestativet ute i sånn omtrent tre dagar nå…
Ha ein fin dag i sola!
Heidi
Då eg var lita, visste eg tidleg at i mai var det to heilt spesielle høgtidsdagar, første mai og syttande mai. Det var først mange år seinare eg oppdaga at for veldig mange andre menneske var første mai ein dag for hagearbeid og ikkje så mykje meir. Dei siste åra har det blitt lite med politiske markeringar. Solidaritet er likevel eit av dei flottaste orda eg veit, og viss første mai i endå større grad hadde vore ein dag der ein markerte solidaritet med dei aller svakaste både her i landet og i verdssamfunnet, så hadde eg kanskje følt meg inspirert og forplikta til å gjera meir ut av dagen. Då dei to heimebuande barna meinte at me i det minste måtte markera dagen med å setja ut verandaflagget, så hadde eg ingen innvendingar. Eg var vel heller litt stolt av at dei hadde lyst til det.
Sidan mai er den månaden eg i mange år verkeleg har gått inn for å blogga dagleg, så måtte eg lesa meg bakover i arkivet mitt. Årstider og månadar er som opne rom me går inn i når dørene opnar seg. Nå er me inne i det romet som heiter mai, og som er eit rom eg er oppriktig glad i. Av arkivet ser eg at det kanskje er det året våren er tidlegast i løpet av dei ti åra eg har skrive blogg. Det er ikkje ofte kirsebærtreet blømer på denne måten alt i mai.
Og dagen er av det solfylte slaget som gjer seg godt på bilete, men ute er det kald nordavind. Eg tok med meg Odd Christian ut for å øvekjøra langs havet. Me var ute i mest to timar. Eg sa til han at eg mest ikkje kunne tenkja meg nokon plass i verda der det er så vakkert som akkurat her. Han påsto at han kunne tenkja seg ganske mange… Kanskje eg er i ferd til å utvikla meg til lokal nasjonalfanatikar. Det høyrest bortimot litt skummelt ut…
Om kvelden vart me budne bort til Arne og Hilde til årets første grillkveld. Med ullgenserar under jakkane og varme teppe rundt oss, gjekk det godt å sitja ute i opptil fleire timar. Me varma oss på grillen og etterkvart på varm kaffi og nydeleg varm rabarbrapai med is. Etterpå gjekk me ein kveldstur for å få varmen i oss att.
Nå har me hatt litt filmkveld i heimen og Sunniva har ommøblert på romet sitt. Ho avslutta med å finna eit par solbriller ho har leitt etter lenge. Eg nyt å ha henne og Halvard heime denne våren. Snart ventar nye kapittel i liva deira. Og først av alt ventar heile mai, juni, juli, august og september på oss, med andre ord favorittårstidene mine. Det kjennest litt på same måten som når ein går litt sliten heim frå jobb med den gode kjensla at nå har ein ei ubrukt langhelg i vente. Ha ein god maimånad, alle saman.
Heilt til slutt måtte eg bare dela dette fine biletet av Sunniva som er staila, frisert og fotografert av Aleksandra og Victoria Bergort. Dei trong modellar for å visa fram frisyre og make-up.
Heidi
Eg har vore hos Ingrid som allereie har kome godt i gang med biletboka si om firfisla Sverre som jobbar som pengeteljar i ein bank. I banken er det stort sett to kategoriar med tilsette, pengeteljarane, som sit på kvart sitt kontor og helst vil vera i fred, men som gjerne jobbar overtid, og kaklehønene som kaklar ustanseleg og som driv kundebehandling når dei har tid sånn innimellom. Den gamle mora til Sverre har eit hvelv med pengar som ho har grafsa til seg i ulike arveoppgjer. Den største skrekken hennar er at Sverre skal døy utan etterkomarar, slik at arven etter henne går til veldedige formål. Ho har sett seg i hovudet å finna ei dame til Sverre, noko han ikkje har nokon som helst interesse av…
Biletet øverst er ein datateikning, men bileta i biletbok skal truleg handteiknast og malast med akvarellteikningar.
Det blir spennande å fylgja med på utviklinga. Nå skal ho laga ca 35 teikningr til teksten ho har laga, og i tilleg skal ho skriva ei stor oppgåve rundt boka. Ho vil mellom anna prøva å finna ut om det er rom for biletbøker på mellomtrinnet? Har me lærarar og andre vaksne ei oppfatning av at biletbøker bare passar for små barn? Det er i så fall litt paradoksalt så lenge det vert laga teikneserier der tenåringar og vaksne er målgruppa.
Elles har me vore på tur med første klasse i dag. Me var heime hos ein kollega av meg. Ungane har fått halda kyllingar og kaninar, dei har klappa lam og kjørd med hest og kjerre. I tillegg har dei fått lov å prøvesitja førarsetet i ein traktor og fått leika hest framfor kjerra. Dei har klatra og sprunge leika og ledd. Me torde ikkje anna enn å ta totalforbodet mot open eld på alvor, så me torde ikkje tenna opp verken bålpanne eller grill. I staden vart pølsene kokte i ei stor gryte og så vart det steikt lappar utandørs på ei stor takke.
Kanskje ikkje rart at nokon sovna på bussen heim att, og så fint for oss at restane av aprilsommaren framleis hang i.
Heidi
I går måtte eg nesten skriva ein song om det å ha sommar i april. Teksten er send til ein ny samarbeidspartnar. Eg er spend på om ho klarer å plukka opp ein melodi.
Sommar i april
Plommetre med kvite blomar,
bjørkesprett og sønnavind.
Sommaren er tidleg ute,
møter vinter som forsvinn.
tunge tankar skal få liggja,
stua vekk er sut og tvil.
Kom nå, me skal ut og leva,
det vart sommar i april.
Surrande, den første humla,
lerka tirlar yr og glad,
lukt av gras og krydderange
i frå nye bjørkeblad.
Livet syng, og dagen dansar,
vinden rører blikk og smil,
alt blir lett og vemodsvakkert,
me har sommar i april.
Koma alt som snart skal koma,
skodde, regn og nordavind.
Skål for slikt som ikkje varer,
for i dag er dagen din.
Kom nå ut, la humla susa,
og fornuften ta ein kvil.
Stem din lengt til fest for livet,
og for sommar i april.
Heidi Strand Harboe
Heidi
Av og til når eg les ting, så tenkjer eg at dette må eg dela, andre kan ha like stor nytte av å lesa det som meg. Sånn var det i går kveld, og då lova eg meg sjølv at dette var tankar eg måtte dela. Derfor kjem det eit ganske langt sitat frå Charles Ringma si bok «Den indre rytmen». Dette er med andre ord ikkje min tekst, bare ein tekst eg meiner er verd å lesa og ta opp til nærare ettertanke.
…
«Et av problemene med visse fundamentalister, – uansett åndelig overbevisning, er at de gjør det så enkelt for seg selv, og sitter med fiks ferdige svar for alle andre.
Ikke det at man ikke bør søke full visshet i sin tro, men problemet er at vi også må innrømme at vi møter vanskelige spørsmål og nye motsetninger på vår vei. Gjør vi ikke det, signaliserer vi en tro som er rigid, trang og urealistisk.
Problemet er at mange ledere er redde for å være åpne og sårbare. De tror at folk blir tiltalt av styrke, sikkerhet og klare svar.
Som regel tar de feil. De som søker åndelige svar er vanligvis folk som står ved viktige veiskiller i livet. De ønsker ikke ferdigsnekrede løsninger. De ønsker forståelse, vennskap og varhet. De vil gjerne ha del i en tro som handler om kam såvel som om håp, stiller spørsmål like gjerne som den gir svar, taler om svakhet så vel som om helhet og kraft.»
(Charles Ringma: Den indre rytmen.)
Ein av tinga livet har lært meg er at det å ha fis ferdige svar for andre mennesker ikkje er ei god løysing i det heile tatt. Eg har ofte lurt på forfor nokre menneske er så skråsikre på alt mogleg. Men me er truleg skrudd ulikt i saman. Det er kasnkje det som gjer at eg aldri har meld meg inn i nokre politisk parti, og truleg ville vore ubrukeleg i fagforeiningsarbeid. Eg hr heller aldri heilt forstått korfor nokre menneske blir så frykteleg sinte på dei som har andre synspunkt enn dei sjølv. Kanskje det kunne gjort seg med litt høgare temperatur i diskusjonar om ting eg synest er viktige, men aggresjon er nok ikkje min styrke. Eg trur nemleg at av og til, men ikkje så veldig ofte, så kan aggresjonen vera på sin plass… Men eg trur og at toleranse og evne til å lytta nesten alltid er meir fruktbart.
Heidi
Veret i dag har vore sånn omtrent full sommar. Det er fantastisk fint, og kirsebærtreet vårt er like fantatisk fint som det er kvart år, sånn omtrent ei veke i året…, og den veka gjer at det får lov til å bli ståande, for eigentleg er det blitt alt for stort til den vesle hageflekken der det står, og bæra er skikkeleg sure…
Til og med eg forstod at det var på tide å rydda vekk påskepynten.
Mest kvart einaste år, så får eg plutseleg så lyst til å få det fint i hagen, og så bestemmer eg meg for at dette er året då me skal få det fint og triveleg og estetisk akkurat som alle naboane våre… Optimistiske drog me avstad til eit hagesenter i nærleiken og fylde opp ei trille med fine ting…
Odd Christian hadde litt av dei same tankane, så han reiste i lag med oss…
På veg heim stansa me heilt spontant på den georgiske restauranten og åt god pai med ost og spinat.
Så bar det heim for å leika gartnar. Eg opppdaga at alle plantene eg hadde kjøpt i grunnen var nesten som ein drope i havet, så eg må ut til gartneriet igjen ein av dagane. Ingen som ser hagen vår skulle tru at me faktisk begge to er vaksne opp med veldig fine hagar. Me har ikkje klart å prioritera det høgt nok med tid og pengar, kanskje, eller kanskje me bare er nokså talentlause. Hagen vår er det minste ein kan drista seg til å kalla for ein hage, så det burde ikkje stå på arealet. I bedet framfor huset rådar det glade blomsterkaos. Me gjer litt kvar,, og gløymer å informera kvarandre. Eg sette ut ganske mange stauder i fjor, medan den andre gartnaren kjøpte med seg masse blomsterløkar frå Amsterdam, som er gravne ned litt etter innfallsmetoden. Tulipanar, krokus og gladiolusar veks i hytt og ver, og kjem foreksempel opp midt i staudetuer. I tillegg har eg litt tilfeldig i dag sett ned ei tue med rosa strandnellikkar og tre stemorsblomstplantar i ulike blånyansar. Det nyttar ikkje å prøva å laga eit system ut frå det som er der frå før, så systemet blir å blanda tenkjeleg og utenkjeleg og satsa på at det blir fint på ein litt sær måte… For det meste i naturen kler jo einannan, og det er mange blomster i Vår Herres hage og…
I kveld har me sett ein dokumentar om ei stor gruppe vaksne menneske, dei fleste av dei menn, som er heilt hekta på teiknefilmane om «My little pony.» Verda er ein merkeleg plass… Katten saknar Sunniva, som er bortreist i helga, og er ekstremt masete. Nå har ho sovna mellom skjermen og tastaturet. I morgon kveld er eg med og riggar kveldsgudsteneste i Bryne kyrkje. Velkomen dit 🙂
Heidi
sporisand 