I dag var det dagen for tur til farmor. Meg og far i framsetet og Borghild og Ingrid i baksetet. Sola skein og bjørkene stod grøne. Det var duka for ein skikkeleg generasjonsdag.
Og sjøen var sommarleg spegelblank. Far spanderte kaffi og lappar på alle saman på overfarten.
Og farmor var så fin i lyseblått. Ho vil absolutt dekka bord og stella i stand mat, sjølv om me seier me vil gjera det for henne. Ho seier at det er rart å vera nesten hundre år. Eg spør om ho tenkjer mykje på det. Ho seier at det er nå så det. Eg seier at ho gløymer det vel av av og til. Då ler ho og seier at ho kan nå ikkje tenkja på slikt heile dagen. Og dagane går fort, sjølv når ho er aleine, og så er det så kjekt å få besøk. Eg seier at viss ho blir hundre år, og det kan jo tenkjast, for det er jo snart bare to og eit havt år igjen, så får ho telegram frå kongen har eg høyrt. Ho ler og seier at det kan ho klara seg utan.
Og når eg er saman med far og med farmor, så kjenner eg meg sånn omtrent bare så vidt vaksen, og den kjensla er i grunnen heilt ok sånn av og til. Men så har ein jo med seg ei vaksen dotter og, som minnar ein litt på realitetane i livet.
Farmor har så fine pottelantar. Dei har ho alltid fått så godt til. Ho seier at nå er det bare potteplantene som treng henne, og at det er godt å ha nokon å stella for.
Men dagen går fort, og Borghild skal nå flyet til Oslo som går klokka halv åtte, og når ho kjem til Oslo skal ho rett på nattevakt, så me må ikkje vasa oss vekk på vegen. Heldigvis rekk me det med veldig god margin.
Og heime blømer kirsebærtreet som verkeleg har slått ut i full blomst.
Kvelden er alt for lys til å setja seg til inne, så eg og Ingrid tek med oss Oscar og kjører ned til stranda for å gå ein kveldstur.
Kveldane er så lyse som skulle det vore sommar alt, og dei gjer at ein i grunnen aldri får lyst til å gå og leggja seg…
Heidi
Eg lar meg framleis fascinera og utfordra av tankane i Charles Ringma si bok «Den indre rytmen». Eg har lyst til å sitera litt der i frå i dag. Kom gjerne med tankar. Eg gjer meg ganske mange tankar når eg les dette, men ikkje alle er like velformulerte endå.
***
Om å være åpen for nye muligheter:
For noen ser det dessverre ikke ut til at åndelig modenhet har noe som helst med åpenhet og fleksibilitet å gjøre. Snarere tvert i mot. Mønstrene for hva de tror og gjør, har gravd dype spor, som når man kjører den samme ruten hver dag. Dermed er åndelig modenhet blitt synonymt med rutine, forutsigbarhet og trygghet, noe som ofte fører til stolthet og harde hjerter.
Henry Nouven skriver:
«Det som er avgjørende for en moden tro, er at vi hele tiden er villige til å skifte gir, integrere ny innsikt og revurdere våre standpunkt.»
Og videre Charles Ringma:
Åndelig modehet er en heller skjør tilstand. Det er å være villig til å søke videre og til å revurdere det vi tviholder på, samme hva vi før har lært.
***
For eigen del kan eg jo leggja til at det er to lærde og djupt reflekterte menn som har uttalt desse tinga. Det handlar ikkje om opportunisme og politisk og korrekte standpunkt. For dei handlar det om bibelstudier, bøn, ettertanke og nestekjærleik, og det å vera villig til å oppdaga ting som ein sjølv kan bli overraska over. Eg synest tankane er spennande. Det handlar litt om motet til som Trond Viggo seier det «å tenke sjæl», og samtidig til å verkeleg kjenna etter kva som opplevest rett for ein sjølv etter å ha vore i desse prosessane. Av og til kjenner eg at eg er ueinig med «folk flest», og av og til kjenner eg at eg kan vera ueinig med det som i tabloid presse blir kalla «Kristenfolket». Det kan vera vanskeleg å oppdaga at her må eg rett og slett vera ærleg nok til å stå for det eg opplever er rett, men samtidig vera open for å justera kursen om det opplevest som det rette å gjera det.
I tillegg til det eg allereie har skrive, så er eg nokså sikker på at både Ringma og Nouven trur på det som i «kristenspråket» blir kalla «ledelse». Dette at ein kan få ei sterk fornemming av at ein skal gjera det eine eller andre fordi ein blir overbevist om at det er rett. Då er me inne på den delen av verdensbiletet som me vil tenkja veldig ulikt om etter kva me trur på, sjølv om eg trur at truande tvilarar og tvilande truande av og til står kvarandre nærmare enn me liker å gå rundt og tru…
Dette vart kanskje litt halvkveda viser, men det var vel omtrent dit eg ville i dag. Nå har eg skrive i mange timar på tekstane til kulturskuleboka. I morgon reiser eg på besøk til farmor. Ei koseleg hending i dag var at eg fekk plata til Randi Elgelsvold «Fager draum» i posten. Ho syng veldig fint. Me har snakka om å samarbeida. Eg har lyst til å prøva meg på nokre litt viseprega tekstar som ikkje er salmar. Så gjeld det bare å få tida til å gå i hop, men det er rart kva ein får tid til når ein bare vil det sterkt nok…
Heidi
I går reiste me opp til vindmølleparken på Undheim for å fotografera. Då eg gjekk ut av bilen vart det rett og slett ubehageleg. Det bles så pass friskt og dei gigantiske rotorblada gjekk kvinande rundt i veldig fart. Eg tenkte at eg ikkje hadde hatt mykje eg skulle ha sagt dersom det løsna eit par vitale skruer. Då eg las på eit skilt at ein opphaldt seg der på eige ansvar, feiga eg ut. I god litterær tradisjon så var eg redd for at vindmøllene skulle angrip meg…
Fotografen eg reiste saman med var langt modigare og meinte at det var bare viss det var fare for istappar at det var farleg, og det hadde han sikkert rett i, men eg lytta til magestemmen og sa at eg heller gjekk ned att til vegen medan han fotograferte. Det var fine motiv å sjå der og, ein skal faktisk ikkje veldig langt inn på Jæren før fjell-landskapa opnar seg. Det ser ein godt både frå fly og langs kysten i båt.
Og lammma langs vegen er i grunnen minst like fine som vindmøllene.
Og ein treng ikkje gå veldig langt før det er fine motiv. I hagen til Ingrid blømer plommetrea.
Ingrid har starta på den valfrie store oppgåva si i «Kunst og handverk». Det er ei valfri oppgåve med ganske stort omfang. Ho har tenkt å skriva om bruken av biletbøker på mellomtrinnet, og sjølv laga ei biletbok om firfisla Sverre som jobbar i bank, og som til den gamle mora si store fortviling bare er oppteken av å telja pengar. Ho har begynt å laga skisser til bileta, og dei var ganske fornøyelege. Kanskje eg får lov til å trykka eit av dei her etterkvart.
Heidi
I dag vakna eg til den uendelege luksusen av å ha ein ekstra bonusfridag. Me avspaserer planleggingsdagen for å planlegga neste skuleår over to ettermiddagar og kveldar, og dei er det best å ha litt seinare på året når litt meir av neste skuleår er ferdiglagd. Dagen har vore til god nytte. Eg har rukke å lesa ei bok, delvis ute på verandaen, og jobba med tekstane frå Skapande skriving i kulturskule,n som skal bli ei bok i løpet av mai.
Eg har til og med fått tid til å kosa meg med å laga teksten til det eeg håpar skal bli ei biletbok. Dessverre er eg ikkje flink nok til å teikna og mala, slik at eg kan gjera den delen sjølv. Ingrid kan kanskje samarbeida med meg, for ho er mykje flinkare, men akkurat nå er ho travel med å laga si eiga individuelle særoppgave i kunst og handverk inne på unisversitetet. Det er bare det ho manglar på å bli ferdigutdanna. Heia Ingrid. Eg misunner henne litt å kunna bruka heile dagane og heile vekene til eit stort kreativt prosjekt, men eg veit jo at det ikkje alltid er slik det kjennest når ein står midt oppe i det. Då eg i si tid sjølv tok eit heilt år med det som då heitte forming, så oppdaga eg at handarbeid, som til då bare hadde vore kosearbeid, og kunne kjennast som knallhard jobbing, spesielt når det nærma seg framlegging av arbeid.
Eg tenkte at eg kunne by på starten av biletboka mi. Eg tek gjerne i mot gode råd.
Bilete 1
På ein benk på torget sit det tre menn. Dankert og Dunkert og Florian Blom.
Bilete 2.
Dei tre har sitte der alltid. I alle fall så lenge Mina kan hugsa.
Bilete 3
Dei sat der kvar dag når mamma eller pappa henta henne i barnehagen.
Bilete 4.
Dei sat der om sommaren
Bilete 5
Om hausten
Bilete 6
Om vinteren
Bilete 7
Og om våren
Bilete 8
Dei sat der framleis då Mina begynte på skulen, både Dankert og Dunkert og Florian Blom.
Bilete 9
Dankert er han med tversoversløyfe. Dunkert har ein blom i knappholet på jakken,
Og Florian Blom har alltid på seg skyggelue.
Bilete 10.
Kvar einaste dag går Mina bort til dei for å seia hei til dei alle tre.
Bilete 11.
Det hender at Dankert spanderer ein halspastill på henne.
Bilete 12.
Det hender at Dunkert dreg henne forsiktig i den eine musehalen.
Bilete 13.
Og det hender at Florian Blom løftar henne opp på faget sitt og kitlar henne litt. Det hender til og med at han seier at Mina er den vesle prinsessa hans.
…
Boka handlar om korleis det går til når Mina insisterer på å invitera Dankert og Dunkert og Florian Blom til gebursdagsselskapet sitt…
Eg går ofte og tenkjer ut biletbøker i hovudet mitt, men dessverre er det sjeldan at eg kjem så langt at eg får skrive dei ned… Eg må innrømma at eg alltid har hatt ein draum om å skriva barnebøker, kanskje det kjem ei tid for det og…
I dag hadde eg lyst til å ta med nokre kloke ord om kjærleik henta frå boka «Den indre rytmen», av Charles Ringma. Dei er nesten sjølvsagde, men av og til gløymer me at det er slik det er. Eg fell for freistinga å omsetja teksten til nynorsk, sjølv om ein sikkert ikkje bør gjera slikt…
Kjærleiken vil alltid vera skjør. Han kan ikkje regulerast, og kan ikkje haldast oppe verken av strukturar, reglar eller løfte. Han kan bare haldast oppe av gjentekne kjærlege handlingar, prega av kjærlege handlingar, vennskap, omsorg, openheit og tillit.
Charles Ringma
Eg legg til for eiga rekning at dette vel må vera ein regel for alle relasjonar der nokon er glad i nokon. Dette må vera eit skikkeleg kvardagsråd, som det er godt å ta til seg.
Heidi
Først hadde me dei flotte dagane i København og så desse heilt utruleg fine vårdagane med temperaturar som nesten nærmar seg sommar. I dag har eg vore på fin tur langs stranda med Anne Mette og Gry.
Eg hadde kledd meg fornuftig med tynn ulljakke under ytterjakken, for eg rekna med at det var skarp luft der. Til mi overrasking møtte eg mange med shorts og T-skjorte.
På bortveien gjekk me i sanddynelandskapet, der var det ekstra godt og lunt. Me la oss flate i marehalmen mellom lune sanddyner og fekk sol i ansiktet. Det var rett og slett balsam for sjel og kropp. Tilbake tok me vegen langs sjøen, og avrunda med ein pause utanfor heimehuset på Hå gamle prestegård.
Vel heime var det å setja i gang i full fart å førebu middagen, for me hadde invitert masse gjester. Me vart ni til bords i dag og, og denne gongen var det ei god blanding av familie og venner. Me laga litt av kvart, men salaten vart det mest fargerike.
Så sat me lenge rundt spisebordet. Me kom oss vel i grunnen aldri der i frå, og det var så lyst og varmt. Døra til verandaen stod open medan det langsomt skumra utanfor. Det er fint å tenkja på at nå har me heile mai-månad, og heile sommaren og hausten i vente. Det blir nesten litt sånn helgefølelse som ein har når ein går frå jobb og kjenner at nå har eg heile helga framfor meg. Men påsken er altså over for denne gongen, så i kveld kunne påskelysa brenna ned…
Og til slutt dagens kloke ord frå Henry Nouven:
Den som trur at han er heilt framme, har gått seg vill…
Den songen må eg få vera med og synga før det blir skikkeleg påske. Sjølv om det vart grueleg seint for både den eine og den andre i går kveld, så kom me oss på påskedagsgudsteneste, eg og Leif og Sunniva. Glasmaleriet var nydeleg i føremiddagssola, kyrkja var fint pynta til påske, og Åse Hetland sitt trompetspel løfta oss nesten til himmelen. Medan me song: «Nei, det trengs ingen blomster til graven,» delte barn og ungdomar ut påseliljer til alle som var i kyrkja. Gudstenesta i dag var av det slaget som fyller ein med glede. Det er ikkje heilt alltid ein får sånne sterke gudstenesteopplevingar, men det hender.
Me hadde invitert barn og foreldre til påskemiddag, og i det fantastiske veret var det eit ganske ambisiøst prosjekt eg hadde tenkt å gjennomføra: Tre typar greske kjøttbollar med ovnssteikte poteter, rotmos og salat. Kjøttbolleoppskriftene var henta ned frå nettet: Ein type med tørka brød, mykje løk og spisskummen, ein type med kvitløk, løk, oregano og friske urter, og ein type med chili, kvitløk, løk, pepar, oregano og kanel… Det meste vart ete opp, men eg er ikkje heilt sikker på om smaksopplevinga stod i forhold til innsatsen…
Etter at gjestene hadde gått hadde me to i vertskapet ein fin kveldstur medan sola seig mot horisonten. Du all verda kor godt det gjer med fint ver…
Til og med kirsebærtreet vårt står med bristeferdige blomsterknoppar. Eg kan mest ikkje hugsa at våren har kome så tidleg før. For ein gongs skuld så blømer påskeliljene på sitt finaste nå medan det er påske. For at akkurat det skal klaffa må påsken vera av det seine slaget og våren av det tidlege, akkurat som nå i år. I fjor trur eg at bløminga generelt var ein månad seinare enn i år, men då hadde me den lengste perioden med barfrost og tele i manns minne. Nå kan me vel rett og slett konkludera med at vinteren er over, og at han var av det snøfrie, frostfattige og svært blåsande slaget.
Heidi
Påskeaften kom med like fantastisk fint vårver som langfredag. Me bestemte oss for å ta ein kosetur til Stavanger. Der var våren komen endå lenger enn her heime, kanskje fordi det er lunare der?
I Breiavatnet var det stor aktivitet med mange våryre fuglar. Ein av dei hadde slått seg til på flosshatten til Aleksander borte på torget. Det er sikkert fin utsikt der oppe i frå.
Og på dei raraste stadane kan ein bli minna om viktige bodskap både i påsketida og elles. Er det nokon som veit korleis det kan ha seg med denne plaketten?
Og nå vil dei observante leggja merke til at billedkvaliteten går ned, for her kjem det nokre bilete knipsa med min i-phone… Dei øverste er tekne med fotografen min sitt superutstyr…
Men eg hadde lyst til å visa kor grønt det faktisk har blitt, og kor fargerik og fin by me har…
Til ein skikkeleg kosetur høyrer eit kafebesøk… For mitt vedkomande innebar det deilig ostetallerken og varm te på ostehuset.
Og sidan mine vaksne ungar påstår at dei ikkje er blitt for gamle til påskeegg, så måtte eg kjøpa litt påskeeggfyll. Denne gongen har eg heva standarden frå billigvarianten på eurospar til å fylla litt opp frå den eksklusive godteributikken «Dropsen». Eg trur faktisk aldri eg har kjøpt noko der før, men det var ikkje noko å seia på utvalet…
Og heime venta det og ein fyr med sjokoladesmil… Det er godt at ein påskeferie bare varer ei begrensa tid…
Så bar det heim til litt baking i full fart før me åt nydeleg påskelam hos Astrid og Jon saman med ein gjeng veldig hyggelege menneske. For ein fin påskeaften.
Heidi
Det viste seg at eg hadde limt inn feil tekst då eg kom med den endelege varianten av Salme frå Jæren. Det eg limte inn var den første versjonen. Så til de som nettopp har lese, ver gilde og les denne og…
Salme frå Jæren
Havet dansar, stormen rasar,
bølgjeslag er puls og takt.
Trea bøyer seg og teier,
trassar storm og overmakt.
Vind frå vest og vind frå nord,
ropar om at Gud er stor,
alle ville krefter syng nå
om hans skaparkraft på jord.
Regnet piskar, dryp og sildrar,
alt blir døypt og nytt og vått,
vatnet samlar seg i mørket,
ligg og voggar tungt og rått.
Himmel tøyer seg mot hav,
alt det gode Herren gav,
blir som nytt når veret vaskar
angst og støv og hovmod av.
Måkar skrik mot lange strender,
viper kjem med lengt om vår,
havet slår mot sand og steinar
bankar ømt mot draum og sår:
Nye tider skal me få,
me skal elska, leva, sjå
vera trygge midt i vinden,
han som spelar for oss nå.
Sommarvindar stryk om jorda,
kjælar blidt med gras og strå,
trea raslar lette rytmar,
grønt i sommarspelet nå.
Vind frå aust og vind frå sør
dansar mjukt som aldri før
kviskrar lågt i moll for jorda,
der kor bare føter trør.
Når ein dag med gule åkrar
mogne raunbær, haust og lyng,
me skal møta siste kvelden
medan nordavinden syng,
skal me takka før me går
deg som gav oss dag og år,
takka deg som signar livet,
skapar oss til haust og vår.
Heidi
Memento mori, -hugs du skal døy.Langfredag er den dagen ein godt kan tillata seg å kjenna på dei tunge og mørke kreftene i livet. I alle fall dersom ein skal fylgja dramaturgien i kyrkjeåret. Det var den dagen ekstra rettruande bønder i si tid la småstein i fjosskoa, tok på seg ubekveme klede og gjekk ut for å vaska ned fjoset, utan å ta til seg mat før det var blitt langt på dag. Då eg var lita var det framleis slik at på NRK, den einaste radiokanalen me hadde, spelte dei sørgemusikk, tunge klassiske musikstykke, på store deler av langfredag. Eller er det meg som hugsar feil?
På vegen heim frå fin langfredagsfrokost på hytta til Torhild og Per Magne, hadde me på bilradioen.
På P2 har dei eit program nå i påsken som heiter «P2s påskeevangelium». I dag var programmet naturleg nok via tankar omkring Jesu død, og omkring døden generelt. Me fekk høyra om to norske damer som fleire gonger hadde arrangert «Dødskafé» i Oslo. Nå hadde P2 send ein reportar dit for å laga ein reportasje som kunne visa lyttarane kva ein dødskafé var for noko… Dei to var begge opptekne av dette med døden, og syntest at det var eit interessant samtaleemne som folk snakka alt for lite om. Interesserte kunne koma til dødskaféen, litt makabert namn spør du meg, for å snakka med andre menneske om kva dei tenkte om døden.
Konseptet var slik at dei selde mat, for ein treng den omsorgen som ligg i mat for å våga å snakka ope om noko så vanskeleg som døden. Gjestene på kafeen kunne forsyna seg med varm suppe og rundstykke, og med kaffi og kaker. Så var det samtalar rundt borda om sprøsmål av typen «Er du redd for å døy? Kva vil du skal skje med den døde kroppen din? Korleis ville du lika at gravferda di vart? Kva trur du skjer etter døden? Har du skaffa deg eit organdonsajonskort? Korfor valde du å koma hit?» Ein skulle helst setja seg saman med ukjende, ein skulle bare seia kva ein heitte til førenamn, og ikkje fortelja kva ein jobba med. Alle måtte vera opne og lyttande for dei andre sine tankar omkring dette, og det var ikkje lov å opptre belærande eller misjonerande. Dei andre på gruppa hadde teieplikt for kva som vart sagt. Damene som arrangerte dette var inspirerte av liknande arrangement i utlandet. Dei var veldig spende første gongen og lurde på om dette var noko som ville tiltrekkja seg psykisk ustabile personar. Dei hadde fått to psykiatarar til å vera telefonvakt heime hos seg sjølve i tilfelle dei fekk bruk for dei. Det hadde dei ikkje fått.
Etterpå snakka dei med kunstnaren Morten Viskum, som lenge har vore eit slags mysterium for meg. Mannen har laga kunstverk der han krossfestar døde rotter, plasserer olivenglas med døde rottefoster blant andre olivenglas i butikkhyllene, og han malar bilete med avskorne hender frå døde menneske, som ingen heilt veit korleis han har fått tak i. Under intervjuet fortalde han om eit av sine nåverande kunstprosjekt der han hadde malt fargar på eit norsk flagg med handa frå eit lik og oppå flagget hadde han lagt beinrestar frå ei avdød meksikansk kvinne. Han kunne fortelja at alle hendene han hadde brukt til å mala med hadde han fått etter personar som hadde ønska før dei døde å donera handa si til kunsten hans. Alt dette er rimeleg makabert, og ein må vel ha eit veldig ope sinn for å forstå seg på det. Intervjuaren spurde han korfor han gjorde desse tinga, og han sa at han som barn og ungdom hadde hatt ekstra stor dødsangst, og at han gjennom arbeidet sitt med døde kroppar hadde kome heilt over dødsangsten.
Og korfor i all verda fortel eg dette? Eg må vel innrømma at eg og alltid har vore nyssgjerrig på døden. Nyssgjerrig og redd på same tida. Som liten elska eg å gå på kyrkjegardar, helst veldig gamle og med skrekkblanda fryd lesa på gravene, eg las dødsannonsar og kjende frydefulle iliingar då eg las dei fine orda som stod der. Eg teikna kyrkjegardar overstrødde med kors, sjølv om mor forferda sa at slikt måtte eg ikkje teikna, og eg elska å få bestemor til å synga «I en sal på hospitalet der de hvite senger står, lå en liten brystsvak pike, tynn og blek med gyllent hår». Den songen ville forresten bestemor at eg skulle synga for henne då ho var nitti år og skulle døy, og det var ikkje fordi eg syng fint. Ho ville og høyra «Aftensolen smiler» og «Kjærlighet fra Gud springer like ut som en kilde klar og ren».
Då eg skreiv særemne på gymnaset skreiv eg om «Døden som litterært tema». Om eg kunne tenkt meg å gå på dødskafé? Ja, det trur eg faktisk at eg kunne… Sit eg ikkje her og skriv om det? Om eg er redd for å døy? Ja, visst er eg det. Av og til er eg livredd for å døy, både fordi det er ukjend og fordi eg liker så veldig godt å leva. Eg kjenner til og med eit drag av uhygge bare ved å skriva dette… Som om det var direkte farleg å beskjeftiga seg med dødstankar. Bank i bordet, ta i tre og så vidare…
I løpet av livet har eg fulgt fleire personar heilt til den siste porten. Nokre av dei har vore redde. Alle har vore undrande, og sjølv dei som ikkje har vore spesielt opptekne av dei evige spørsmåla har nærma seg dei på slutten. Det siste bestemor sa før ho døydde var «Mor!» Korfor sa ho det? Ho mista mor si i tuberkulose då ho var to år, og sa at ho ikkje hadde nokre minne om henne i det heile tatt. Dukka desse minna opp då ho nærma seg terskelen? Reagerte ho som eit lite barn og ropte på mor då ho vart redd? Såg ho mor si? Var det eit syn eller var det «verkeleg»? Eller kanskje ho prøvde å seia noko heilt anna som me som sat rundt senga misforstod? Det får me vel aldri vita. Ikkje på denne sida i alle fall.
Eg har eit håp om at det som ventar meg på andre sida av porten er godleik, glede og omsorg. Eg vil helst venta lengst mogleg med å finna det ut…
I påsken er det stor dramaturgi både i påskeforteljingane og i naturen. Tydelegare enn dødskreftene er livskreftene i naturen som oppstår til nytt liv. Som det så fint står skrive: «… og atter som eit under nytt liv av daude gror.» I dag har me sett og fotografert bjørk som spring ut, fjorgammalt gras der det nye og grøne spirer fram, boblande bekkjer fulle av smeltevatn og nyfødde lam. Det er begrensa kor mykje me veit om døden, men livet lever ekstra sterkt akkurat nå.
Heidi
I dag har det skjedd noko spennande. Eg har fått ein melodi til salmen min, laga av Vidar Kenneth Johansen. Eg trur det blir veldig fint. Etter tips eg har fått, så har eg gått ein ny runde med teksten. Eg er framleis ikkje hundre prosent sikker på om dette er den endelege versjonen, og tek gjerne i mot kommentarar og synspunkt. Me har og diskutert litt om salmen er i lengste laget og om eg burde teke vekk eit av versa, eventuelt laga to av dei om til eit vers. Dersom noko skulle strykast, så trur eg det måtte bli andre eller tredje vers, men eigentleg synest eg at dei alle høyrer saman. Eg tek gjerne i mot tankar om det og. Slik ser salmen ut akkurat nå:
Havet dansar, stormen rasar,
bølgjeslag er puls og takt,
trea bøyer seg og teier,
trassar storm og overmakt.
Vind frå vest og vind frå nord,
ropar om at Gud er stor,
alle ville krefter vitnar
om hans herlegdom på jord.
Regnet piskar, regnet sildrar,
alt blir døypt og nytt og vått,
vatnet samlar seg i mørket,
ligg og voggar tungt og rått.
Himmel tøyer seg mot hav,
alt det gode Herren gav,
blir som nytt når regnet vaskar
angst og støv og hovmod av.
Måkar skrik mot lange strender,
viper kjem med lengt om vår,
havet slår mot sand og landskap
dunkar ømt mot draum og sår:
Nye tider skal me få,
me skal elska, leva, sjå
vera trygge midt i vinden
livet spelar for oss nå.
Sommarvindar stryk om jorda,
kjælar blidt med gras og strå,
trea raslar lette rytmar,
grønt i sommarspelet nå.
Vind frå aust og vind frå sør
dansar mjukt som aldri før
kviskrar lågt i moll for jorda
der kor bare føter trør.
Når ein dag med gule åkrar
mogne raunbær, haust og lyng
me skal møta siste kvelden
medan nordavinden syng,
skal me takka før me går
deg som gav oss dag og år,
takka deg som skapte livet
skapte oss til haust og vår.
Heidi
sporisand 