I dag sette eg meg ned med ei avis eg ikkje fekk lese i helga, og då eg såg dette biletet, breidde det seg ei bølgje av nostalgi, glede og vemod i kroppen min. Denne plakaten hang på rommet mitt på slutten av 70- talet, og var viktig for meg og alt eg trudde på. Akkurat dette Jesus-ansiktet hadde folk på skuleranslane sine, på jakkemerke og teikna med svart tusj på fillete dongerijakkar over vovne busserullar og bestefarsskjorter frå Fretex. Plakaten kjem frå Guds fred, ein bevegelse som var viktigfor mange på denne tida. Biletet i avisa fann eg i ein fin artikkel om Jesus-bevegelsen. Det var eit privilegium å vera ungdom i kjølvatnet av Jesus-bevegelsen. Det var noko ungt, friskt, radikalt og hippie-aktig ved det som var ein fin kontrast og eit meiningsfullt tilskot til den kristne ungdomskulturen som fantest frå før i baptistkyrkja på Ålgård, på bedehuset og i kyrkja der eg song i ungdomskor. Sjølv har eg alltid følt meg litt som hippie, noko som har eit lite element av protest i seg, og som sikkert er veldig sunt for «snille flinke piker». Eg gjekk i lilla aplikerte lange skjørt og store sjal og hadde langt flagrande hår. I kristenrusskoret song me: «Vi er søsken og sammen skal vi slåss, vi vil kjempe mot hat og løgn og lunkenhet som hersker mellom oss…» Eg fekk til og med oppleva å vera på besøk på «Fredens bolig», Guds fred sitt kollektiv i Krokskogen, den Henriette, syster til Anne Mette budde ein periode. Me vart tekne inn i arbeid og trusliv, og eg vart sett til å reinska kokte, heimeavla kaniner til kaninfrikaséen dei skulle ha til middag. Eg hadde ei viss dragning mot det litt ekstreme, samtidig som eg alltid har vore litt pysete av meg. I jakten på nådegavar bad eg til Gud om å få kjærleikens nådegave fordi denne høyrdest langt mindre skummel ut enn tungetale og åndeutdriving. Dessutan tenkte eg vel at kjærleikens nådegave måtte vera noko verda verkeleg trong. Framleis appellerer det litt hippieaktige sterkt til meg. Det slår meg at denne rørsla hadde mykje til felles med det Halvdan Sivertsen syng om i ein av sine tekstar.
Alle har sitt eget 69
Der vi står mens tia går forbi
Og æ syn’s det e litt trist
Når du si takk førr sist
Det går greit, det går bra
Men ingenting e som da
Da vi sang om kjærlighet og fred
Om ei felles jord, der vi sku rive muran ned.
Halvdan Sivertsen.
Heldigvis har eg korsveirørsla og korsveifestivalane som eg kan lena idealismen min og trua mi i mot. Eg kjenner nemleg på mykje av det same framleis. Eg vil gjerne vera med på å forandra verda. Det svart/kvite har fått fleire nyansar, men framleis synest eg at verda er ein plass som treng kjærleik og fred og riving av murar. Eg kjenner meg priviligert som fekk vera ungdom på akkurat den tida då eg vaks opp. Det var ei tid, i alle fall for mitt vedkomande, då mitt eige bilete i spegelen var heilt underordna det å forandra verda. Framleis dusja me saman etter gymtimane utan å tenkja over at kroppane våre ikkje tolde å visast fram, nå er dette så vidt eg forstår ein stor barriere for unge jenter fordi me meir enn nokon gong blir fortalde at me ikkje er gode nok slik me er skapte. Me gjekk med jakkemerka side om side på loppemarknadskåpene: «Kvinnenes fellesaksjon mot pornografi», «Jesus lever», «Atomkraft, nei takk», og «Viss kvinnene fikk styre jorden». Og me trudde på det alt saman…
Nå kan det tenkjast at eg idylliserer litt. Det har me vel ein tendens til å gjera me som har fylt femti. Eg synest desse tankane er viktige å tenkja likevel… Takk til Vårt Land som henta plakaten min fram frå det nesten gløymde. I dag går eg rundt og nynnar på: «Vi er søsken, og sammen skal vi slåss». Eg ville i grunnen ha unna barna mine å ha opplevd det same som meg. Samtidig veit eg at dei har andre opplevingar som er viktige for dei og som formar dei som menneske. Det eg vil fram til er vel kanskje at eg sjølv fekk med meg mykje som eg er takknemleg for å ha fått oppleva.
Heidi
Me lar orda vera ord,
Det finst då andre språk i verda.
Språk som folk kan ha meir bruk for.
Heidi
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Biletet over har eg lånt av Sissel Ruud. Då eg besøkte henne for å snakka om utstillinga ho skal ha på Fotland mølle frå komande sundag av, fortalde ho at ho ville la bileta snakka eit anna språk enn ord-språket.
Dette er noko eg har tenkt ganske mykje på sjølv og gjennom åra. Kanskje dette er litt ironisk sidan orda absolutt er eit av mine hjartespråk, og truleg og ein av mine styrker.
Likevel er eg alltid på jakt etter å tolka andre former for språk. Det kan vera biletspråk, tonespråk, kroppsspråk eller stemningsspråk. Ikkje minst kan det vera trua sitt språk, det religiøse språket som ofte grip fast tak i meg heilt utan ord. For meg har det vore ei spennande utfordring for meg å prøva å fanga orda som kan tolka dei andre språka om til tala eller skrive språk.
Det blir ofte tala om å setja ord på ting, få ting fram i lyset, seia det som det er.
Då spør eg meg, er det mogleg å seia ting som dei er, sjølvsagt er det ikkje det. For det aller meste saknar me presise og treffande ord. Alle veit at svaret «Takk bare bra,» på spørsmålet «Korleis har du det?», kan vera heilt sant og veldig usant på same tida.
Ofte tenkjer eg at det å vera «dønn ærleg», kan det vera noko veldig ubarmhjertig ved. Eg er fascinert over Carl Ove Knausgård sitt prosjekt i «Min kamp». Han prøver verkeleg å vera ærleg, og det gjer at verda sett gjennom desse bøkene kanskje blir noko av det næraste me kjem å betrakta livet usensurert gjennom andre sitt blikk. Dette er eit prosjekt med høg pris, og samtidig ein kabal som aldri vil gå heilt opp fordi i den augneblinken me tenkjer ein tanke og tek i mot ei kjensle kan kjenska eller tanken vri seg litt og i neste sekund vera annleis. Det er ei fare i å vera ærleg som eg synest er godt formulert i ein songtekst: «… but there´s no tenderness beneath your honesty.» Den ømheita eller varheita som me kan omsetja ordet «tenderness» med, treng me alle saman.»
Måndag er skrivedagen min, og i føremiddag har eg prøvd å laga dikt av nokre tankar eg skribla ned sist veke i Spania. Eg er framleis veldig i tvil om kor vidt det å leggja ut halvferdige dikt her er lurt eller ikkje… Det kjennest i alle fall på eit eller anna vis ærleg, og så liker eg at dette kan vera ein kanal for førstereaksjonar og gode råd…
Du og eg går barbeinte
gjennom sommaren
ved hanegal.
Forsiktig trør me på doggdropane
i det kjølege graset
før me set oss
tause
og fulle av ordlaust språk
på nattkalde murar av stein.
Du veit at eg har funne blikket ditt,
eg gjorde det den gongen
for meir enn lenge sidan,
då det framleis
spegla det hemmelege i sjela di.
Me vet at me har fått nåde
til å ikkje bruka ord
på alt me veit
til ikkje å vera ukjærleg vitande
Ømt vitande
pakkar eg dette ordlause
rundt deg som varme mjuke teppe,
så kyssar eg deg lett på panna
for å forsegla
alt som aldri skal få ord.
Heidi
For ei fin helg eg har hatt. På fredag gjekk turen rett frå jobb til biblioteket for å øva på Babarforestillinga i lokalet der me skulle vera. Det kjendest bra å få tre gjennomkjøringar med rekvisittar, mygg og musikk på rett plass. Etterpå hadde eg veldig koseleg besøk av Jane, Rita og Karin. Det er så fint at me som begynte i same klassen på Ålgård skule i August 1968 framleis treffest med jamne mellomrom og har det kjekt i lag. Neste morgon var det på tide å gjera seg heilt klar for forestillinga som var ein del av ei stor gebursdagsfeiring for biblioteket som har femårsjubileum. Me var litt engstelege for at det ikkje skulle koma publikum. Det hadde me ikkje trengt å vera. Det var stappfullt i storsalen på biblioteket og folk stod utanfor på gangen og fekk ikkje plass. Det var veldig kjekt å opptre i lag med desse flinke musikarane. Ambisjonsnivået var så høgt at eg hadde eit streif av prestasjonsangst i utgangspunktet, men eg trur det gjekk bra.
Jan Inge Sørbø var på biblioteket denne laurdagen for å halda foredrag om den nye biografien han har skrive om Arne Garborg: «Frå bleike myr til Alveland». Eg har vore i lag med han eit par gonger før i ulike samanhangar, og i går hadde me ein veldig interessant samtale ved eit kafebord i biblioteket i lag med bibliotekssjef Aud og etterkvart Leif og om mannen Arne Garborg og forfattarskapen hans. Etterpå var me på foredraget som var veldig interessant. Eg kjøpte med meg ei bok og har lese bort i mot ein fjerdedel, kanskje. Eg anbefalar boka, og kjenner at eg rett og slett har fått lyst til å lesa alt av Arne Garborg om igjen. Han er ein av dei mest spennande forfattarane eg veit om, og det er spennande å sjå korleis ein fokuserer på ulike vinklar i bøker etter kva livsfase ein er i.
Sjølv har eg gledd meg over at folk har vist interesse for å kjøpa boka eg og Leif har laga, forøvrig veldig utan samanlikning med forfattarane eg har nemnd i avsnittet over… Etter å ha vakla ut av tannlegestolen på torsdag og betalt for lang og god behandling denne hausten, kom jammen tannlegen min og lurte på om han kunne få kjøpa to bøker sidan han først hadde meg der… Ikkje verst. Så flink selgjar er eg ikkje at eg «tilfeldigvis» har ei bok og to i handveska når eg går til tannlegen, men kanskje det er slike strategiar eg burde læra meg. Eg kjenner eg har lyst til å skriva mykje meir, og har mange idear. Eg må kanskje få ferdig ideboka i skapande skriving etterkvart, men i grunnen har eg mykje meir lyst til å skriva dikt, songar, salmar og barnebøker. Det er kjekkare å driva med fri fantasi enn å skriva fagtekstar… Dessverre, kanskje…
I går kveld var me så heldige å få svoger Henrik på besøk frå Bærum i lag med den irske settaren Lara. I dag har me vore på tur i det mest fantastiske oktoberveret som tenkjast kan. Eg måtte fotografera litt med mobilen, og kjende meg som ein skikkeleg amatør i fylgje med fotografbrørne Harboe & Harboe. Eg kunne i den minste brukast til hundehaldar når dei trong begge hendene på linsene sine.
Og alle som ikkje bur her må jo bare få lyst til å koma hit ein tur for å ta haustbilete av landskapet, havet og fuglane. Kanskje eg får låna nokre av Leif sine bilete til bruk her etterkvart, i dag blir det mine mobilbilete…
Og tenk at naturen framleis blømer. Dei siste haustane har eg lete meg overraska over kor lenge seinsommaren varer.
På Håtangen står det framleis skilt om ferdsel på eige ansvar på grunn av ein beitande okse, men me har heldigvis ikkje møtt noko skumlare der enn ein flokk kviger.
Me har kokt årest første fårikålmiddag og hatt besøk av dei ungane som er innan rekkjevidde og nevø Oscar. Nysteikte lappar vart det visst og. Nå er eg klar for Downton Abbey og kanskje eit par kapittel Garborg etterpå…
Heidi
Så er me heime att, til nydeleg norsk haustver. Iskalde sykkelturar til jobb med latviske strikkevottar på hendene og morgonrim i graset. I går var eg i gravferda til ein onkel som bare fekk oppleva å bli syttisju år, det kjennest ikkje som ein høg alder lenger. Dei siste åra av livet har han vore hardt plaga med dårleg helse. Han fekk ei fin graverd med det vakraste oktoberveret som tenkjast kan på desse kantane av landet. Då me tok ferga heim var lyse glasklart og hav og himmel var pastellfarga som på ein junidag-
Sjølv om me saknar sommaren, dei fine dagane på Joffe sin finca og dei små søte hundane som sprang rundt i hagen, så var det spennande å koma heim og oppdaga at boka vår var komen frå trykkeriet.
Det komiske er at sjølv etter alt arbeidet med boka, så er det framand og rart å halda ho i handa. Var det slik ho vart? Dei andre bøkene mine kjenner eg ut og inn etter å ha lese høgt frå dei i mange samanhangar. Denne må eg bli kjend med nå.
Sidan ikkje alle som les her les facebook, så må eg nevna her og at boka kostar 250 kroner. Prisen kjennest litt høg, men det at ho er full av fargebilete gjer trykkinga ganske mykje dyrare. Eg veit ikkje om me kjem til å selgja ho via bokhandel på Bryne slik me har gjort med dei to forige. Så langt har me ikkje fått tenkt endå. Me har trykt opp to hundre og i løpet av to dagar har me seld over tjue bøker alt. Det siste eg har lyst til å vera er ein påtrengjande selgjar, så eg kjem ikkje til å masa om boksal her i tide og utide- Hermed er produktet presentert…
Elles så begynner eg å bli klar til lørdagens forteljaroppdrag. Babar den vesle elefanten som eg skal forelja om saman med veldig dyktige musikarar, ein heil blåsekvintett, faktisk. Det er første gongen eg får opptre med musikarar på denne måten. Dei har øvd inn konserten om Babar og på neste siste oppløpsside er eg hyra inn som forteljar. Det er litt skummelt. Eg har ikkje sett mykje reklamering for arrangementet, så eg er veldig spent på kor mange som kjem. Nå er det på tide å takka for dagen. I morgon står både tannlege og kveldsundervisning på programmet etter vanleg skuledag, så det gjeld å prøva å bli litt utkvilt til då…
Heidi
I dag vakna eg grytidleg til lyden av dei første hanegala og lyden av regn. Etterkvart somna eg att, og då me stod opp var regnet i ferd med å gje seg. Det vart nokre timar med skriving ute i hagen. Planen i dag var å etterkvart dra opp til Tolox, ein liten kvit fjell- landsby ved foten av Sierra Nieve, -snøfjellet. Dette fjellet er ca to tusen meter høgt, og har fått namnet sitt fordi det ofte blir kvitt om vinteren. Ofte er det bare kvitt om morgonane, så smeltar snøen utover dagen, men han kan og bli liggjande i kortare periodar.
Då me kom opp til Tolox, regna det att. Me skulle eta lunsj på ein liten restaurant. Halvparten av restauranten var utandørs, og inne var det fullt. Me tømte vatn av eit av borda, sette det under ein parasoll, og klemde oss saman der i ly for regnet. Etterkvart kom ein kelnar og vinka oss inn. Det var blitt eit ledig bord.
Der var ein slik kafé der storfamiliane var samla for å eta lunsj. Fleire familier hadde sett borda saman til langbord og rundt bordet sat foreldre, besteforeldre, onklar, tanter og mange barn i alle aldrar. Under borda låg det hundar av ulik storleik som av og til bjeffa om kapp, ungane fekk etterkvart springa rundt, dei vaksne snakka høgt, lo, røykte sigarettar og skåle høglydt med kvarandre. Det var ikkje ørens lyd, og nesten ikkje råd til å snakka, men det var fantastisk flott å vera der. Mange av ungane var i småskulealder, og eg tok meg i å lengta etter elevane mine. Me bestilte same mat til alle, ganske kraftige greier, store kjøtbiter i ein brun raudvinssaus og store bitar av ein mellomting mellom steikte poteter og pommes frites. Til maten vart det servert korger med kvitt brød og skåler med potetgull. Me avslutta måltidet med ein kopp krutsterk cafe solo, som er det same som espresso.
Etterkvart letta regnet, og me gjekk tur i byen. Det var veldig fint der. Nokre stadar var det så bratt at gatene var erstatta med trapper. Reisekameraten min kjøpte seg stråhatt på eit lite bymuseum. Det er eit ope spørsmål om hatten gjorde han endå meir turistaktig enn han var i utgangspunktet…
Etterpå fortsette me kjøreturen oppover i fjellet, det var vegane bratte, smale og svingete slik som dei me kjørde på i går. Dessverre var det såpass grått og skoddefullt at me ikkje hadde særleg til utsikt, så det var fint me fekk med oss den i går. På ca åttehundre meters høgde stoppa vegen og så var det ulike løyper for fjellvandrarar. Der oppe låg det eit hotell med spa-avdeling, Michelinstjerner, utesvømmebasseng, park og solterrassar med fantastisk utsikt. Det siste måtte me bare tru på, for utsikten var borte vekk. Men fint var det der.
I morgon reiser me heim. Det som kjendest som ein ganske lang tur har gått veldig fort. Dette blir nok å ta farvel med sommaren for i år og når me kjem heim er det på tide å pakka vekk sommarkleda. Noko av det som har vore aller finast er faktisk det å sitja ute i hagen her og lesa og skriva. Det har vore fint å leika spansk lyrikar eller noko slikt. Det har ov vore utruleg fint å ha litt god tid saman med familie som me ikkje møter så ofte som me gjerne ville.
Heidi
,
Det må vera noko spesielt med meg og hausten og visetekstar. I ettermiddag har eg site i den gode varme spanske oktobervarmen og skrive ei norsk haustvise. Eg byr på teksten sjølv om det godt kan tenkjast at eg får lyst til å forandra på noko:
Der ute flokkast fuglane,
dei skriv med heilag penn
på himmelen sitt noteark
ein song om haust igjen.
Kom hit til meg og møt meg,
eg er ikkje redd for haust,
for me veit alt om stormar,
og låtten vår sit laust
*
I hagen takkar sommaren
og opnar opp ei dør,
me høyrer hausten sin musikk,
ein song me kan frå før.
Eg kjem på bare føter,
kan du høyra det er meg?
Ja, høyrer du på stega
det er eg som kjem til deg?
*
Nå spelar livet tonane
i sitt mysterium,
og tida reknar timar
mot ein ukjend endesum,
men blomar blømer modig,
for endå finst her tid,
me er her begge framleis,
hald godt fast i handa mi.
Heidi
I dag tok svoger Joffe oss med på ein kjempefin tur opp i fjella. Først køyrde me forbi runde åsryggar med mange kvite vindmøller på. Me passerte og eit stort turkisfarga vatn der folk bada og fiska.
Den turkisblå fargen var så fin mot det gyllenbrune, golde landskapet. Dersom du ser godt etter på biletet, så går det an å skimta vindmølleparken mot horisonten.
Etter å ha teke av frå hovudvegen køyrde me oppover og oppover på smale, bratte og svingete grusvegar gjennom skogar med store furutre av eit slag med mange tusen store konglar på. Til slutt gjekk det rett opp, og det var så smalt at bilar knapt kunne passera einannan. Eit lite stykke køyrde me over ein smal egg der det var stupbratt ned på begge sider. Eg fekk assosiasjonar til Besseggen, sjølv om det er ein plass eg aldri har vore og nok aldri kjem til å koma… Heldigvis var vegen relativt brei akkurat der, og det var solide autovern på begge sider. Det var bare å sjå rett fram og vera glad for at ein ikkje sat bak rattet. Oppe på toppen var utsikten omtrent som på det øverste biletet.
Der oppe var det ein fin utsiktsplass, og av alle ting så haldt det til ein stor flokk gribbar der som segla forbi oss fleire gonger. Eg prøvde å telja dei, og det må ha vore minst femti fuglar i flokken. Visstnok legg dei ut åtseldyr i området for å halda på gribbane. Eg har alltid tenkt at gribbar er relativt fråstøytande skapningar, men der dei låg og segla under himmelen med store vengespenn, så virka dei flotte og nesten majestetiske.
Oppe på toppen var det og ein liten restaurant der me sette oss med kvar vår kopp te eller kaffi. Utanfor var det stolar og kafebord under ein druedekt pergola. Eg la merke til at det og var fuglar i små bur der ute. I dag morges hadde Elisabeth fortald meg om ein merkeleg spansk skikk. Dei fangar fuglar om sommaren og har dei i små bur heile vintaren for å få høyra fuglesong. Til våren blir dei slepte ut fordi ein fanga sangfugl sluttar å synga etter ein vinter i bur. Om det var denne skikken eg såg praktisert her, veit eg ikkje.
Det såg trongt og ubekvemt ut i alle fall.
I eit av bura sat det ei due. Det kom flygande ei fri due som sette seg utanfor sprinkeldøra. Slik sat dei og kurra til kvarandre. Kanskje det med duene var eit ledd i dueavl? Uansett så var det eit ganske rørande syn…
Etter å ha kjørt litt nedover att, kom me til ein turveg der folk gjekk på trapper og stillas som hang utanpå den glatte fjellsida. Det var definitivt ikkje noko eg fekk lyst til å prøva meg på, men det er viss ein veldig populær tur.
Den horisontale stripa på fjellet her er vegen, og dei bittesmå figurane er folk som går. Dette var og eit område for fjellklatring. Me åt kjempegod lunsj på ein koseleg restaurant like ved. Det er veldig lurt å reisa med kjentfolk som både er gode guidar og veit kor det er lurt å stoppa.
Omtrent akkurat der hadde eg brukt opp batteriet på mobilen, så eg fekk ikkje fotografert i dei små landsbyanefulle av kvite hus som klamra seg til fjellsidene.
Tidleg på kvelden gjekk eg og Leif ein tur i nærområdet. Det er fint her og. Det er store kontrastar her mellom frodige frukt- og blomsterhagar der det blir vatna og dei golde og tørre områda som ikkje blir vatna. Der veks det nesten ingenting, men nokre stadar er det høge tistlar.
Me gjekk nesten opp til byen, og fann oss ein benk i ein park.
Der i frå me sat hadde me utsikt ned mot området der fincaen ligg. Det såg slik ut.
Som ein kan sjå av bileta, så er det veldig tørt her. Regnet pleier å koma i oktober, så nå går folk her og verkeleg lengtar etter regn. Det er faktisk meld på vermeldinga at det første regnet skal koma i morgon. Kanskje den siste feriedagen vår vil visa seg å vera ein regnversdag. Det får me i så fall tola, og prøva å gle oss med bøndene i området…
Heidi
Dette er litt av dammen i hagen. Det er ikkje rart eg føler at eg er i Edens hage eller noko liknande.
Det er ei ny oppleving å kunna eta fiken rett frå trea. Ferske fiken smakar kjempegodt.
Det same gjer sharonfrukt. Dei smakar heilt fantastisk. Faren er å for- eta seg noko grundig…
I dag har me kjørt over fjellet til Mijas for å sjekka at huset til den andre svogeren og svigerinna mi hadde det bra. Det såg godt ut. Ingen innbruddsforsøk og ingenting som var øydelagd av ver eller vind.
Etter ein fin tur tilbake med innlagde avstikkarar på ekstremt smale, bratte og svingete vegar, hoppa me av bilen for å sjå nærare på Alhaurin el Grande. Slik ser byen ut på avstand.
Og slik ser det ut i dei smale gatene i byen.
Eg må innrømma at dette biletet lyg litt, for det er ingen menneske, mopedar, hundar eller bilar på det. Det er lov å kjøra bil i mest alle gatene i byen, for det meste begge vegar. Det gjer at det er ganske trongt og ganske bråkete å bevega seg der. Men folk er veldig blide og hyggelege. Dei fleste smiler og nikkar, sjølv til oss turistar, og nokre helsar høgt «tardes!» – God ettermiddag.
Me sette oss på ein liten kafé på torget for å eta litt. I dag gjorde me det relativt enkelt. Rista brød med Filadelhiafiaost og røykelaks til reisekameraten, og rista brød med kvit geitost og tranebærsyltetøy til meg. På den lokale mercadonaen var me imponerte over utvalget. Dette er ulike typar blekksprut som ein kan kjøpa med seg og tilbereda heime…
Tilbake på fincaen vart det meir hageliv og ein times spasertur langs vegen. Eg må leggja ut litt fleire bilete frå det bare fordi at det er så fint her. Eg sat ei stund i hagen og skreiv i den gode varme sola. Det var så fint.
Granateple er ei takknemleg frukt å fotografera.
Denne blå klatreplanten er visstnok eit skikkeleg ugras som det er utruleg vanskeleg å bli kvitt. Dei er så fine i fargen og veldig dekorative enten det er ugras eller ikkje.
Ettermiddagslyset var så fint.
Eg blir alltid så imponert over blomar som veks seg gjennom asfalt og hardtrampa grus. Denne gjekk me forbi på gata.
Heidi
Her i dette huset i Alhaurin el Grande bur me. Ute er det mørkt, men hundane i nabolaget held framleis på med konserten sin som startar i skumringa. Det er akkurat som i «Hundre og en dalmatinere», ein hund begynner å bjeffa, ein etter ein heng seg på, og til slutt er dei eit skikkeleg bjeffekor. Sirissane og grashoppene kjem til etterkvart, så her er det mykje lyd. I går då eg sat i hagen og las ei bok, var det plutseleg nokon som slikka meg på tærne. Naboen sine to små hundar kom og ville ha leik og kos. Dei er visstnok av ein rase som tradisjonelt sett har blitt brukte til å fanga mus og rotter i bodegaer. Søte er dei i alle fall.
Me har blitt advarte om at ikkje alle hundar er like harmlause. Her er det ein del ville streifhundar, og ein del av dei kan vera utsvolta og aggressive. Det er visstnok lurt å ha med seg ein såkalla hundekjepp for å jaga vekk sinte villhundar med når ein ferdest til fots langs småvegane her.
Dei siste dagane har me sett mykje forskjellig. I går tok Elisabeth meg med inn for å visa meg kyrkja her i Alhaurin el Grande. Som i dei fleste katolske kyrkjer var det mange småaltar og mange Kristus-, Maria- og helgenfigurar laga av tre eller gips, nokre av dei med skikkelege klær av fine tøyer, dei ser ut som om dei nesten kunne løftast ut av nisjene sine og bli tekne med på ein prosesjonstur i byen.
Katolske kyrkjer har gjerne både Maria- og Kristusfigurar for og i ulike situasjonar som ein kan tenna lys ved. Dette er «Maria de los dolores», – Maria av smertene, eller av lidelsen. Det fekk meg til å tenkja på diktet til Jens Bjørneboe som begynner slik: » Maria alle smerters moder, be for oss i denne stund…»
Etter ein kopp kaffi ute på torget utanfor kyrkja, som de ser på dette biletet, tok Elisabeth og Joffe oss med og åt lunsj på ein koseleg restaurant på stranda i La Cala.
Me dyppa tærne i sjøen og konstaterte at det var ein grunn til at nesten ingen av dei som låg og solte seg på stranda bada. Vatnet var ganske kjøleg, eg trur ikkje det kunne vera meir enn femten- seksten grader. Eg trur kanskje det skuldast at det er kjøleg om nettene, for dagane er varme og gode. Det blir lyst i åttetida om morgonen, og då er det eit ganske skarpt og kjøleg drag i lufta som forsvinn etter ein times tid.
I dag har me kjørt eit par timar over landbruksområde med åsar kledde med oliventre i lange rekkjer med traktorvegar mellom slik at åsane ser ut som om dei er stripete. Me har og sett høgder mrd vindmøller på, akkurat som heime. Målet var byen Cordoba, som har ein fantastisk fin gamleby. Biletet over er det i frå.
Det mest spesielle i Cordoba er ein stor katedral som samtidig er moské. Det begynte som ei lita kryptkyrkje bare nokre hundreår etter Kristus, denne vart overteken av maurerane som bygde ein gigantisk moské over kyrkja på tolvhundretalet. Etter maurartida vart det ein kristen katedral, men dei arabiske bygningane vart ståande. Det er nå daglege messer i eit kapell inne i katedralen, resten av bygningen får på ein måte lov til å vera både moské og katedral på same tida. Det er beholdt parti med arabiske ornament og vindu, men det er kristne sidealter langs heile katedralen. Eit av dei er for dei heilage tre kongene.
Buegangane gjorde romet heilt spesielt.
I Cordoba var det ei fin gangbru over ei stor elv der folk spaserte og stoppa for å sjå på utsikten. Statuemannen som haldt til der hadde hoppa ned frå sokkelen for å ta seg ein røykepause første gong me passere, men då me gjekk tilbake etter å ha drukke kaffi og ete is, hadde han klatra opp og stod i frys att. Denne blide mannen stod der og spelte tangoar på trekkspelet sitt. Han var veldig flink.
Utsikten frå brua var fin.
Og like ved elvebredden gjekk det ein stor saueflokk og beita.
Det kjennest veldig fint å forlenga sommaren på denne måten. I morgon blir det meir sommar, meir kjøring og meir byliv i tillegg til det rolege livet her på fincaen. Sharonfrukt og fiken rett frå treet smakar utruleg godt. Synd det er så upraktisk å frakta med seg frukt heim. Det hadde vore spennande å koka fikenmarmelade og sharonsyltetøy. Her er frukt i bøtter og spann….
Heidi
For ein del år sidan kjøpte min svoger og svigerinne ein finca, liten fruktgard i Alhaurin el Grande, ikkje langt frå Malaga. Dette er arbeidsvarianten for nordmenn som vil ha hus i Spania. Garden var i drift fram til dei kjøpte ham, men eigaren var gammal og ufør, så det var nokså forfalle og overgrodd. Med innleigd hjelp frå naboar og masse eigeninnsats, har dei renovert huset og opparbeida frukthagen på ny. Nå er dei begge blitt pensjonistar, og kan vera her og vera fruktbønder større deler av året. Dei har stor interesse av dette gartnsrarbeidet, og hagen er veldig imponerande.
Her er det unorske frukter og grønnsaker som granateple, sharonfrukt, fiken, oliven, valnøtter, asparges, sitron, mandariner og appelsiner i tillegg til at eg trur dei har eple og plommer. Det er og krydderurter her som rosmarin i store buskar og ved ei lita elv er det viltveksande Siv som blir tre meter høgt og som tiltrekk seg ulike typar fuglar som hekker der. Her er det masse lydar av hundar, froskar, grashopper og sirissar og naboen sine høner. Fruktgarden ligg om lag fem kilometer frå byen, og om ei stund skal me ned dit og kikka.
Ha ein fin dag heime, alle saman.
Heidi
sporisand 
