Det er sol på verandaen min i dag. Kirsebærtreet står med knoppar. 
For første gongen i år ropar den gamle benken under kjøkenvindauget at eg må koma og setja meg litt. Og ja, verandadøra vår kan godt trenga å bli ny.
I dag vakna eg med Paul Mc Cartney sin song «Blackbird», surrande tankane. Spesielt linja «Take these broken wings and learn to fly…» svirra om og om igjen der inne. Eg fekk det for meg at det er det me gjer heile tida. Det er det mykje av jobben min i skulen handlar om og det er mykje av det som kjem til syne i ei levande kyrkje. Me har skrammer og sår me skal leva vidare med. Me er ikkje fødde inn i eller fødde til å hanskast med det perfekte. For nokre veker sidan var me nede på stranda og plutseleg såg eg ein måke som bevega seg på ein merkeleg måte. Eg oppdaga fort at den eine vengen var skadd, og at den fuglen nok aldri kom til å fly meir. Eg vart rørt av at han såg så tapper ut. Han hoppa og sprang bortover sandstranda og leita etter mat. Eg vart så trist at eg ikkje orka vera der lenger. Utsiktene hans var nok ikkje gode, men livskrafta var framleis til stades. Kanskje det var denne fuglen som fekk Paul Mc Cartney til å synga så tydeleg i tankane mine i dag, eller kanskje det var svarttrasten eg såg i går og tenkte at det verkeleg var ein nydeleg fugl.
Er me lurte til å tru at alt skal vera perfekt før livet blir bra nok? Bruker me alt for mykje krefter på å prøva å prestera glatte og perfekte liv? Gløymer me nesten å leva? I dag er dagen komen for å snakka i kyrkja om korvidt ho er truverdig eller ikkje. Det er vel kyrkja sin situasjon og på ein måte: «Take these broken wings and learn to fly.» Og i kyrkja trur me jo på under, små og store under. Det må me kunna gjera i det heilt allminnelege kvardagslivet vårt og. I alle fall må me alltid vera opne for dei små undera som held oss oppe og plutseleg løftar det allminnelege opp til noko større. Ein av dei fantastiske tinga med kyrkja er at det største bur i det minste. Det er ein herleg motkulturell tanke.
Då eg fylde femti for nokre år sidan, song Sunniva «Blackbird» for meg, og Håvard, som ho var kjærast med den gongen spelte gitar til. Kanskje det var då eg fekk auga skikkeleg opp for denne fantastiske teksten.
Blackbird fly!
I dag har eg sykla ein tur. Det var skikkeleg jærsk vår ute. Sol og kald sterk vind frå nordvest. Det lukta såpass sterkt av hevd nedover at eg i skrivande stund kjenner lukta både av håret, skjerfet og strikkejakken eg har på meg. Eg kan vel forstå at ikkje alle tilreisande er like begeistra for vårlukta på Jæren. Eg sette meg på kne i ein grøftekant og fotograferte desse gule solene. I mitt hovud heiter dei «hestablomma» eller «sauablomma» alt etter kor i barndomen eg legg tankane. Eg snakka om løvetann med dei tospråklege elevane mine, og det gjekk opp for meg kor utruleg mykje kjekk leik me hadde med desse blomane. Knoppane kunne me knipsa på kvarandre. Blomane la me i vatn til pynt. Når dei vart brungule leikte me at dei var tobakk, for på den tida var røyking ein vanleg og akseptert vaksenaktivitet. Av stilkane laga me uendeleg lange lenkjer, eller me spretta dei opp og laga «krøller» i baljar med vatn. Det gjekk og an å laga fløyter av stilkene, og fløytetonen vart forskjellig etter kor lang og tjukk stilken var. Det aller kjekkaste var nesten å blåsa på alle dei kvite små fallskjermfrøa når blomen var blitt kvit. Kven klarte å blåsa av alle med eit pust? Kven har ikkje lært seg blomsterkransflettekunsten med ein stor bunt hestablommar i fanget, og kven har ikkje sett dei perfekte små svarte ringane løvetannsafta lagar på klede. Verken desse små ringane eller store mengder løvetannfrø var populære blant dei vaksne… Blada derimot… Kven har ikkje plukka store mengder «kaninblokker» til svoltne kaniner. Det mest eksotiske minnet om kaninblokker er at både naboen fru Rød og mor til Sissel plukka dei minste blada for å laga salat av dei. Ingen av dei var frå Ålgård for på Ålgård hadde nok ikkje løvetannsalat heilt slått til endå blant lokalbefolkninga.
I tillegg til vinden og «hevdaloktå», så er dette og vår på Jæren, fjorgammalt gult gras mot mose og lavkledde steingardar. Og så er det mange fuglar her, mest måkar for å vera ærleg, men ei og anna vipe og svarttrost ser eg og. Og så har eg heilt sidan før påske høyrt lerkesong. Eg kjenner og att denne årlege kjensla av uro, ein slags udefinerbar lengt etter noko me ikkje heilt veit kva er. Ei kjensle av at om ein sit for stille akkurat nå så kan livet koma til å springa i frå ein. Og er det noko me ikkje vil ha noko av, så er det at livet spring i frå oss… For min del kan uroa akkurat i dag ha litt med det å gjera at i morgon er dagen eg har førebudd meg til mentalt i vekevis, kveldsgudstenesta der eg skal halda styr på alle trådar og ballar i håp om å formidla noko om kyrkja og kyrkja sin truverdigheit. Det er forresten noke eige med å bu i ein veldig liten by. Etter sykkelturen var eg innom kjøpesenteret for å kjøpa fleire telysestakar å ha med i kyrkja. I rulletrappa var det ei som ropte på meg. «Når var den gudstenesta, var det sju i morgon kveld?» Ei dame kom ut av ein butikk og gav meg ein spontan klem. «Du er helten min,» sa ho. Ein kan bli målbunden av mindre. Målbunden, overraska og glad. Litt spontane er me då tydelegvis sjølv om me har rykte på oss for anna.
I går var Torhild her for å øva til i morgon, og i morgon blir det meir øving. Så lenge det er menneskelege faktorar og ikkje minst elektroniske element i eit program, så er det alltig opning for at mykje kan gå gale. Det kjennest nesten som eit lite under når det ikkje gjer det. I dag og i går har printeren i heimen skapt seg, og eg skrur av og på både maskin og printar for å få trykt ut det eg vil. Av og til virkar han, og eg klarer ikkje å finna ut kva som er suksessfaktoren.
Det var kjekt å vera med på lyrikk-kveld i smia til Eli på Undheim. Det dukka til og med opp ein god del folk. Det har blitt så fint der. Det blir heilt feil å gjesteopptre på «Onnai» utan å ta med seg Hanne Lise, så her er ho på plass. Ho har fått sånn fin bil som gjer at me kan sjå månen og stjernene gjennom biltaket når me køyrer i mørket.
Og Tove hadde med seg froske-egg for ei veke sidan. Nå studerer med og ungane rumpetrollutviklinga. Det er spennande for ungane å driva med slikt, men jammen er det litt spennande for dei vaksne og. Halvard var veldig glad i dyr i ein periode i oppveksten og då dreiv han fram froskar på romet sitt. Mora var nesten like ivrig som han. Litt verre var det då han hadde ei flaggermus med spjæra veng som hang etter beina i ein blyant i ei skoøskje i klesskapet hans. Ho vart mata med meitemark og insekt, men døydde dessverre medan ho var pasient i likskap med den skada skjorungen me hadde her ein annan gong.
I ein litt stille heim etter at ungdomane har reist, så er eg glad for å ha to flinke sekretærar når noko skal skrivast, anten det er med blyant eller på tastatur…
Og nå må eg ta ein siste runde på manuset til i morgon.
Heidi 🙂
Me er på veg
mot alt me ikkje kjenner,
ridande på store hestar
eller på gamle syklar,
engesteleg smilande,
men klare for det meste,
for snart er det tida,
tida for kirsebærtreet til å bløma,
tida for å dryssa
små kvite kronblad mot graset
som snart skal bli grønt.
Det er desse dagane
som kjem og går forbi
så fort dei har ein sjanse,
eg vil gjerne vera
den som får teke skikkeleg farvel,
til slutt får eg kanskje
ikkje gjort anna
enn å ta farvel med dagane
der dei går vidare.
Alt har ein avskjed i seg,
alt har ein lengt i seg
alt ber noko med seg
i opne eller lukka hender.
Så står me der ved portane,
opnar dei og lukkar dei
alltid med forventing
alltid med eit mildt og vennleg vemod
mot alt som er og blir.
Heidi
Påskeferien har fått tid til å gå forbi og til å bli til kvardagar. På torsdag reiste Halvard og i går reiste Sunniva. Ho er akkurat nå i Mo i Rana for å sjå fire versjonar av teaterstykket sitt. Det høyrest spennande ut. Eg skulle gjerne ha blitt med bortsett frå at det er ein lang veg og flytur dit, delvis med eit ganske lite fly. Sunniva kunne melda at det hadde vore forferdeleg turbulens, så eg har det nok best der eg er. Ho hadde forresten klart å gløyma bagasjen sin på flyplassen, men den snille bussjåføren ho var blitt kjend med på vegen der i frå henta sekken på neste tur og leverte han på hotellet. Eg er ikkje den rette til å spørja nokon korleis i all verda det går an å gløyma gabasjen sin på ein flyplass, for det har eg gjort sjølv…
Det legg seg alltid eit mildt vemod i huset når ungdomane har reist att, det er så fint å ha dei her. Samtidig opnar tida seg slik at eg og sekretæren min kan få jobba med viktige saker utan å bli forstyrra og utan å bli frista til å avbryta arbeidet til fordel for eit slag Bezzerwizzer…
Eg sluttar aldri å forundra meg over vår venn tida som bare går forbi. Diktet øverst er ikkje ferdig, men sidan eg var i delehumør akkurat nå, så får det stå som det er. Det er fint å vera kreativitetsarbeidar, sjølv om få ting får tida til å springa så fort forbi. Eg er fullt klar over at tida kjem heile tida og at det er tida eg til ei kvar tid bur i. Likevel tillet eg meg å undra meg over kor fort det heile går, og til og med til å skriva om det…
Eg er ferdig med manuset til kveldsgudstenesta i Brynekyrkja neste sundag der temaet er «Ei truverdig kyrkje?» Eg oppdagar at temaet er så stort at eg mest ikkje veit korleis eg skal fanga det i løpet av ein times tid, men nå har eg teke nokre val. Eg er klar, Torhild er klar og Randi Engelsvold med band er klar. Leif skal bidra med bilete og han er ikkje klar, men han jobbar minst like godt som meg under press, så han kjem til å bli det. Det kriblar i magen når eg tenkjer på arrangementet som er i grenseland av komfortsona mi, men sidan eg ikkje driv med fallskjermhopping eller tindebestigning så må eg driva med min eigen variant av ekstremsport.
På onsdag skal eg opptre på smiekveld på Undheim, men der er har eg bare eit av innslaga i eit større program, så det gruer eg meg ikkje til. Eg skal lesa dikt og fortelja. Elles så sit eg her og jobbar med ei stor mengde dikt som kanskje blir ferdige sånn etterkvart og med boka som elevane på skapande skriving i kulturskulen skal gi ut nå i vår. Det siste er veldig kjekt arbeid, men samtidig veldig arbeidskrevjande. Det er spennande å vera «kreativitetsarbeider». I løpet av eit år kan eg skriva mange tekstar og gjera mange rare ting som eg kastar til andre som tek hys. Så er det opp til dei å laga musikk til, framføra, arrangera, dramatisera eller noko liknande. Så plutseleg så kan alt vera ferdig samtidig og det drysser inn songar og andre ting som eg nesten heilt hadde gløymt. Nokre gonger skjer det veldig mykje samtidig, og plutseleg kjem det mange forespørslar samtidig om å laga tekstar, lesa dikt eller fortelja. Eg liker å seia ja til ting, men det hender at eg må begrensa eller ikkje har tid.
Den siste veka har eg fått med meg mykje kreativt arbeid som ikkje kjem frå meg sjølv. Andre påskedag var eg og jentene på kino i Stavanger og såg filmen «Den tilfeldige rockestjernen», ein dokumentar om Kaisers Orchestra med spesielt fokus på Helge Risa, mannen med gassmaska. Det var ein varm og fin film som eg anbefalar andre å få sett.
Eg har laga små dokketeater med dei tospråklege elevane mine med temaet eventyr. Dokketeater er noko eg blir meir og meir glad i å driva med og som eg gjerne skulle læra meir om.
Eg fekk og med meg «Eit møte med kunstnaren Sissel Ruud» i Tjensvoll kirke. Eg kjenner Sissel frå før, og hadde ein kjempekoseleg kveld på Tjensvoll saman med Inger. Eg har fått lov til å fotografera, men bileta er sjølvsagt veldig mykje finare når ein ser dei som dei er og ikkje går omvegen via mobilen og bloggen min. Eg torer ikkje garantera at fargane er rette, men dette skulle i alle fall gje eit inntrykk. Dette er collager, som mellom anna er bygd opp av gamle serviettar. Eg fekk veldig lyst til å prøva på dette sjølv.
Og nå når det nettopp har vore påske, tek eg med meg eit bilete av altartavla i kyrkja og.
Sissel viste fram ein koffert med ting ho samla for å laga collagar og collagrafiar. Det er godt at det finst fleire samlarar enn meg der ute. Sjølv har eg problem med å kasta noko som helst fordi eg ofte har tusen idear om kva det skulle brukast til. Eg har ofte ønskt meg ein verkstad med masse hyller og skuffer til rare ting ein kan laga collagar av, eit bord til å arbeida på, ein symaskin og ein biletvev. Dersom dette var noko eg verkeleg, verkeleg ville, så hadde eg vel fått det til… Det er fint å ha draumar… I kofferten under ser du forresten nokre av trykkplatene til Sissel og.
Elles takkar eg Gud for alle bilete og tekstar som kan ryddast inn i verda via datamaskinen min… Tenk så mykje eg ville hatt flytande rundt meg av papir og tekstar om eg ikkje kunne putta det inn her.
Nå får eg jobba vidare. Eg håpar eg får meg ein tur ut i våren og før det blir kveld.
Heidi
For ein fin påske me har hatt kva veret angår og. Det har vore så fint å vera ute på tur og sjå at naturen smått om senn faktisk vaknar til liv i år og. Då eg var lita lærte mor meg at denne vesle sola av ein blom heiter leirfivel. Nå seier vel dei fleste hestehov. Løvetann har eg og sett, eller hestablom som det heitte på førstespråket mitt, og så heitte det merkeleg nok sauablom då eg familien min flytta halvanna mil frå Bryne til Ålgård. Kanskje det var meir sauer enn hestar på Ålgård?
På langfredag har me ein mangeårig tradisjon med Torhild og Per Magne om å eta frokost i lag på langfredag. Nokre gonger bad me med oss fleire familiar og, og hadde ein heil flokk med små og litt større barn rundt bordet som me åt i lag med, utførde små formingsoppgåver saman med og song påskesongar saman med. I år var det det første året absolutt ingen av barna våre hadde tid eller lyst til å vera med. Me vandrar inn i nye landskap når det gjeld livsfasar. I år var påskefrukosten på hytta på Tjørn, så me la ut relativt tidleg frå heimen med nysteikte rundstykke, appelsinjus og litt pålegg i bagasjen. Oppe på hytta venta det oss knallgule egg og ovnsvarmt nybakt brød.
På vegen heim tok me ein avstikkar ut til kysten for å få oss ein liten spasertur i det fine veret.
Slik ser kystlandskapet ut oppe frå Høgjæren. Som ikkje heilt subjektiv innbyggjar, så vil eg påstå at landskapet her er utruleg vakkert.
Me kjørde ut til Brusand og gjekk inn ein grusveg like ved «Hitlertennene», desse store steinane og støttene som vart sette opp av tyskarane under krigen for å hindra at dei allierte skulle gå inn med tanks.
Nede ved sjøen var landskapet veldig vakkert med både sandstrender og rullesteinsstrender. Me oppdaga at der har me av ein eller annan grunn ikkje vore før, og at dit må me utan tvil dra ned att ein dag me har tid til litt lengre turar.
På sundag var det eg og Anne Mette som la i veg ut på tur. Me gjekk over den vesle hengebrua ved Hå gamle prestegård.
Så gjekk me grusvegen ned til havet, og ein tur langs stranda til Nærland.
Me hadde heldigvis tid til å sjå på kunsten etterpå, og til og med til litt te, kaffi og kaffimat i kafeteriaen etterpå. Hå gamle prestegård er ein av yndlingsplassane mine her i denne verda. Eg burde sjølvsagt ha namnet på kunstnarane når eg nå snikviser litt av kunsten, men håpar verknaden av bileta er at mange får lyst til å reisa ned sjølv for å oppleva det same.
Mummimamma beundrar mummipappa? Eg har forresten alltid hatt sansen for den dama med syltetøy i handveska i tilfelle nokon skulle trenga akkurat syltetøy den dagen, og nok hjartevarme til at usynlege barn langsomt og gradvis blir synlege att…
Og inne i kafeteriaen var det fint pynta til påske.
Sjølv måtte eg etterkvart skunda meg for å dekkja bord heime og for å gjera klar for familiemiddag for hund og tre generasjonar menneske.
Og forøvrig med servering av påskeegg til firbeinte barn og påskeegg til tobeinte barn mellom tjue og tjueåtte år…
Det er viktig å halda fast på tradisjonar, sjølv om det var eit lite brot på akkurat dei at påskeegga kunne finnast allereie på påskeafta. I alle år har eg gøymt dei bak gardin og sofaputer natt til første påskedag.
Og så får folk tyggja sjokolade og marsipan til det nesten tyt ut øyrene dei dagane det er att av påsken, så ventar det vel eit sunnare liv rundt neste sving…
Heidi
Påskemorgen slukker sorgen, slukker sorgen til evig tid, den har oss givet, lyset og livet, lyset og livet i dagning blid… For meg er dette påskesongen over alle påskesongar, ein song eg bare må høyra og synjga første påskedag på same måten som eg må ha «Deilig er jorden» på julafta og «Gud signe vårt dyre fedreland» på 17.mai. I dag føremiddag var det godt å koma til kyrkja. Eg var tidleg ute fordi eg skulle vera med på sundagsskulen, og inne var det nydeleg pynta. Den flinke klokkaren vår, Leif Andenes var i ferd med å leggja siste hand på verket med blomane, gule påskeliljer, gnistrande gul forsythia og gåsungar både i krukker på golvet og på altaret og oppe på altartavla? Kunne det vera finare? Frå orgelgalleriet tona «Påskemorgen slukker sorgen» med Birgitte Berg Njå på trompet og Per Olav Egeland på orgel, dei hadde nok siste gjennomgang på samspelet. Det var til å bli glad av, og eg tenkte at ei slik kyrkje er eg takknemleg for å høyra til i.
Så sette eg meg ned i benken med teaterdokka Theodora på fanget. Eg kom litt på låtten av å tenkja på kor sært det eigentleg er å sitja i kyrkja med ei «levande handdokke» på fanget som ser seg rundt, vinkar til barn ho ser og syng med på songane så godt ho kan. I Brynekyrkja kan eg gjera slikt utan å tenkja over kva mon nokon måtte meina. Theodora er alltid med på sundagsskulen, og av og til må ho få vera med oppe i kyrkja og slik at ho kan snakka om det ho har opplevd med ungane etterpå.
Etter sundagsskule og nattverd, vart barna som var i kyrkja gitt i oppdrag å dela ut påskeliljer til alle som var der. Fleire år har eg vore med på å gjera dette i lag med barna, og det lyset dei aller fleste vaksne får i augene når ein fire eller femåring med eit stort sjenert smil rekkjer dei ein blom, er det rett og slett sjelevarmande å observera frå sidelinja.
Då eg sykla heim att, hadde eg ingen ledige hender eller ledig korgplass til mi påskelilje, så den vart festa på utsida av sykkelkorga der den store knallraude bagen med Theodora og sundagsskulerekvisittar tok heile plassen på innsida.
Det er ikkje ofte eg får med meg to høgmesser i løpet av eit halvt døgn. Det skjer vel stort sett bare i påsken. Eg og Sunniva og Leif har som påsketradisjon å vera med på midnattsmessa i Timekyrkja. Dette er eit arrangement som først og fremst samlar mykje ungdom, så i natt var nok til og med Sunniva med på å dra opp aldersgjennomsnittet. Når gudstenesta begynner er kyrkja mørklagd så kjem presten inn med eit stort lys og seier mot alle himmelretningane: Kristus er oppstanden. Så får alle tend kvart sitt lys i benkjerekkjene som blir sløkt eit stykke ute i liturgien. Ved midnatt går ungdomar langs benkjerekkjene og tenner lys med eld frå Kristuslyset. Folk i benkjene får eld av kvarandre heilt til alle lysa er tende att med tilsagnet: «Kristus lyset for verda». Så går me ut på kyrkjegarden og står i ein stor sirkel mellom gravene og syng «Deg være ære, Herre over dødens makt». I går var det ekstra stemningsfullt fordi det var så vindstille at alle stearinlysa fekk forbli tende under songen. Det er nok første gongen eg har opplevd at det ikkje kjem kalde vindpust og sløkkjer lysa eitt for eitt. I går måtte me rett og slett blåsa dei ut sjølv etter at seremonien var slutt. Over oss lyste fullmånen stor og kvit.
Det er fint å feira påske i kyrkja. Som eg har sagt så er mykje av påskehistoria eit mysterium for meg. Men det å feira Kristi oppstode, livet sin siger over døden og kjærleiken sin siger over det vonde, er noko av det finaste eg veit.
Heidi
Framleis er det kaldt. Det var faktisk kvitt ute i dag tidleg, og sanden på stranda var til dels lett snøblanda. Det som ikkje går fram av biletet over er at balansekunstnaren står ganske høgt og i ganske sterk vind. Det som går fram av biletet er kor utruleg fint det er ute på strendene nå. I dag valde me Borestranda. Vinden har herja hardt der og i vinter, og landskapet framstod som ei merkeleg blanding av hardpakka sand, små og store steinar og tekniske installasjonar av rusta jern og sprukken sement. Kanskje er det bare meg som synest at denne kombinasjonen av uberørt natur og «skrap» faktisk er ganske spennande?
Eg og Leif og begge jentene fekk oss ein nydeleg tur langs stranda i føremiddag. Leif måtte ut på moloen for å fotografera. Me andre våga oss ikkje utpå, for bølgjene braut ganske heftig, og iskald sjøsprut over heile seg høyrdest ikkje spesielt forlokkande ut.
Eg lurer på om dette er eit gammalt kloakkrøyr som har pleigd å liggja under sanden. Høgda på kumloket Sunniva står på kan og tyda på at erosjonen har vore stor, og at det er ekstremt lite sand akkurat nå. Landskapet langs strendene er jo konstant skiftande og såra i naturen her nede brukar å ha ein eigen evne til å reparera seg sjølv. Akkurat nå står det klitter med marehalm mest som langs vestkysten av Danmark.
Sanden er veldig hardpakka og det ligg uvanleg masse småsteinar i sanden. Det går ikkje heilt fram av biletet at dei lyste nesten som diamantar i aprisola langs blondemønsteret av bølgjeskum. Me gjekk til ei strand der rullesteinane låg tett i tett. Der høyrde me ein musikk eg aldri før har høyrt. I tillegg til vinden, havbruset og måkeskrika, så vart det ein tydeleg skvulpelyd kvar gong ei bølgje slo inn, og så vart det ein kraftig rytmisk dur av småstein som slo hardt mot einannan kvar gong bølgja gjekk ut att. Eg tenkte på at det måtte ha vore eit veldig fint rytmisk bakteppe for eit musikkstykke nokon kunne ha lagt på toppen. Kanskje det kunne ha gjort seg med ein cello eller ein klarinett, eit flygel nede i strandlinja hadde heller ikkje vore dumt. Dessverre hadde eg ikkje att batteri på mobilen slik at eg kan leggja ut film og lydopptak av fenomenet. Eg lærer aldri å økonomisera med batteriet, men knipsar villt i veg dei første femten minutta og så er det gjort. Eg skulle gjerne ha fotografert kor snøkvite måkane blir når ein ser dei frå bakken mot den intenst blå himmelen.
Nå er Sunniva på jobb, ho arbeider ganske mykje nå i ferien, og om ein halvtime kjem Halvard heim på påskeferie. Eg pleier ofte å få med meg kveldsgudstenesten på skjærtorsdag, men i dag blir eg vel kanskje mor i heimen. Eg har funne eit par skjærtordagsdikt eg gjerne vil markera dagen med. Det første har Arnfinn Haram skrive:
TOMT
Du gjekk
dei kan ta deg no
tabernaklet står ope
som døra til den øvre salen
ingen der lenger
der ligg steinen i hagen
ingen der heller
berre sveitten og blodropane
nakne er altara
ribba
berre eit rom att
av kyrkja di
som natta og byen utanfor
utan deg
tomt
Arnfinn Haram
Og så frå Andre Bjerke sitt dikt «Måltidet»
Og han bød oss å anamme påskelammet
Mens hans hender signet bordet, sa han Ordet
Men de signet mer enn venner, disse hender
Det var flere enn oss han gavnet, for han favnet
med den elskende geberden hele verden.
For vår glede som for pinen drakk han vinen.
Og for greker som for jøde brøt han brødet.
Andre Bjerke
Mykje av innhaldet i den kristne påskefeiringa er framleis eit mysterium for meg, eit mysterium som fascinerer meg djupt.
Heidi
Det er fint å ha nokon å leggja livspuslespel saman med. Det er fint å ha ei venninne ein har kjend sidan me var fem og seks. Me tek fram «minnebrikker» frå sekstitalet og syttitalet, og legg puslespel saman. Nokre av minna kjennest glasklare, andre er meir skoddelagde, alle er truleg litt prega av det å bli bearbeida gjennom år. Likevel ser me biletet veksa fram, eit av dei mange bileta i livspuslespelet og me fryder oss i varsemd og med rå sjølvironi over det me ser stiga fram på det balange arket mellom oss. I går avslutta eg og Torhild hytteturen med eit påskebesøk på ein kafé. Me likte at dei hadde ein rett som heitte «Softis drokna i expresso». Det er aldri for seint å oppdaga nye ting. Etter at eg hadde betalt og me var langt inni ein djup samtale kom den unge guten som stod bak disken og spurde om nokon av oss kjende til den himmelblå lommeboka han hadde i hendene. Ho var sjølvsagt mi. Eg sa at slikt pleidde å skje meg, men at eg møtte så mange greie finnarar på den måten. Ei søt dame på nabobordet sa at ho og eg hadde nok mykje til felles. Heldigvis har eg gløymt lommebøker i heile mitt liv, så eg treng ikkje bekymra meg over alzheimers på grunn akkurat dei hendingane.
Eg vart køyrd til toget i Egersund og det viste seg å gå eit minutt etter at billetten var kjøpt. Eg hadde ikkje teke bryet med å finna skikkeleg ut kor tid toget gjekk, for me gjekk inn i dagen med den filosofien at dagen vart som han vart. Av og til er hellet større enn forstanden.
På stasjonen heime vart eg henta av Sunniva som sjølv nettopp var blitt henta på flyplassen. Heime venta Leif med middagen. Ingrid kom innom og fekk smaka på den nysteikte sjokoladekaka og om kvelden kom Odd Christian for å spela Bezzerwizzer. Eg forstår ikkje korfor eg tapar heile tida og Odd Christian alltid vinn… Er det taktikken som må finpussast, mon tru? Nå manglar me bare Halvard. Eg har ei barnsleg glede ved å samla ungane mine rundt meg. Cleopatra, katten vår, er alltid overlukkeleg når Sunniva kjem heim, og vik nesten ikkje frå henne verken dag eller natt. Då Sunniva sovna på sofaen med eit teppe over seg, sov katten malande på magen hennar oppå teppet.
Eigentleg har ikkje hundar og kattar noko på borda mine å gjera, men dersom dei først er der kan dei jo brukast til påskepynt…
Dagane går så fort og eg må vera sånn omtrent det grådigste menneske i verda når det gjeld appetitt på tid… Eg som har tenkt å gjera så mykje i påsken… Eg har fått jobba litt med dikt i dag, men framleis står det så uendeleg mykje på den tenkte timeplanen. Eg er over femti år gammal, men har framleis ikkje heilt lært meg at Ting Tar Tid. Eg sa forresten ja til eit nytt oppdrag. Eg skal lesa dikt på Smiekveld på Undheim 15.april i lag med to andre som skriv lyrikk. Det blir sikkert spennande. Kvelden i kyrkja 19.april tek langsomt form i tankane mine. Eg er så glad for at eg skal ha med meg Torhild og Randi Engelsvold med band. Det tildelte temaet mitt denne kvelden er spørsmålet om korvidt kyrkja er truverdig. Om det er det mykje å seia, så eg håpar at eg får sagt litt.
Heidi
Plutseleg var det påskeferie, og plutseleg kjende eg at eg i grunnen var veldig trøytt. Først forstod eg ikkje heilt korfor. Kunne det vera eit snev av ei forbigående influensa eller annan styggeskap som var i ferd med å bita tak i meg. Då eg fekk tenkt meg om så innsåg eg at livet har vore rimeleg hektisk dei siste månadane. Eg har liksom klart å fylla tida mi heilt utan større luker i timeplanen. Då har ein litt å ta igjen når ein først har tid til å trekkja pusten. Rett før det ringde ut til påskeferie fekk eg telefon frå Torhild med spørsmål om eg hadde lyst til å vera med på hyttetur, eg sa at det høyrdest kjekt ut, og ho sa at eg måtte venta til sjela hadde fått tid til å finna att kroppen, så kunne eg senda henne ei tekstmelding, ho skulle vera der uansett.
Visst ville eg på tur, og eg fekk ordna meg sjåfør, pakka sekken og reiste til Tjørn. Opplegget her er å gjera bare det me har lyst til og bruka tid på å bare vera i lag og elles førebu den kvelden me skal ha i kyrkja i lag sundag 19. april. Du all verda for ein luksus. På biletet over er den forklekledde vertinna i ferd med å lesa katolske tidebøner høgt frå mobilen. Elles har me gjort det me er flinkast til når me er i lag, snakka, snakka, snakka, drikka kaffi og le til det gjer vondt i magen.
Sånn omtrent i sjutida tok me på oss badetøy og rigga oss til i jacuzzien med varmt badevatn med masse bobler i. Det fortsette me med den same aktiviteten, snakka, snakka, snakka, og le til me fekk vondt i magemusklane. Sola gjekk ned, månen stod opp og kvelden vart mørkare og mørkare. Me tende blått lys i botnen av bassenget, og ein fugl me ikkje klarte å identifisera kom og song for oss.
Då me kom oss opp av vatnet hadde fronten kome og, så det var eit tynt islag under føtene då me la loket på, og me måtte sinna oss forsiktig inn i hytta og vedomnvarmen. Me oppdaga til vår forskrekkelse at klokka var nesten ti og at det i grunnen var for seint for den planlagde reinsdyrsgryta som var planlagd til middag. I staden fann me fram restar av røykelaks og eggerøre frå lunsjen. Det smakte det og. Her er vertinna, denne gongen iført badekåpe forkle og lebestift, det er fornemt å vera på privat spa og retreat.
Me har det godt.
Heidi
… for den siste veka har eg vore for travel til å ta ho fram, men nå opnar tida seg. Eg fortalde litt om den fine helga i Oslo/ Bærum, og nå har eg lyst til å visa fram litt meir. Eva Mari har arva desse fine tekoppane etter vår felles svigermor, og på sundag fekk eg servert morgonte i dei og luksusknekkebrød frå ei matchande krukke. Med eggerøre og heimerøykt og heimefiska laks frå Sunnmøre, så vart det eit herremåltid for damer. Ikkje lenge etterpå kom Sunniva bort for å vera i lag med oss, og så vart det servert nysteikte vafler. Hunden Lara har verkeleg lagt sin elsk på både Sunniva og meg. Sunniva fekk ikkje fred eit sekund, men kven kan stå i mot ein valpeyr irsk setter?
Eva Mari hadde så fine liljer i stova. Seinare på dagen gjekk me på tur og fann blåveis, men då hadde eg lagt att mobilen i bilen deira, så eg fekk ikkje fotografert desse flotte blomane som er ei eksotisk openbaring for oss vestlendingar.
I dag har eg prøvd å pynta heimen litt til påske, når eg samanliknar med interiørbloggar så blir eg litt lattermild av meg sjølv. Eg har for eksempel aldri heilt fått taket på minimalismen.
Velkomen heim snart, Sunniva og Halvard. Her er det meste som det pleier. Og eg veit at det er dumt å skriva tre blogginnlegg på ein dag, for då orkar ikkje folk å lesa alle tre, men slik fekk det bli i dag… Nå lagar Leif mat til meg. Eg har det godt.
Heidi
…så resten av våren kjem vel etterkvart. Ryktet seier at det er i natt me skal stilla klokka fram mot sommaren, og nå er det påskeferie. Ute er det steinkaldt, for å seia det på godt jærsk. Me var ein tur på Sele for å gå tur og det som må ha vore snøblanda regn piska hardt mot ansiktet. Det var frålandsvind, så bøgjene spruta som høge fontener i det dei braut mot havbotnen. Eit iskaldt månelandskap er det me bur i, i alle fall er det slik det fortonar seg på dagar som i dag. Austlandske venninner har innrømma at det er svært vakkert her, men dei forstår ikkje heilt at me held ut alt vinden og alt regnet. Då må eg bare svara at eg liker meg her. Regnet har eg vakse opp med og blitt van med, og vinden liker eg i grunnen godt… I alle fall viss han gir oss ein pustepause av og til…
Våren på Jæren varer lenge. Det er noko av det finaste med han. Det er ein langdryg prosess med ørsmå forandringar frå veke til veke i motsetnad til austlandsvåren som drøyer i det lengste og plutseleg eksploderer sånn nesten over natta. Dei åra eg budde der kjende eg meg nesten litt snytt for det å leva lenge med ein vår som langsomt openbarer seg i løpet av ein tre-fire månadar. Og visst er det fint her? Me har vore nokre turer nede i havgapet for å pusta inn lyse kveldar og sjøluft.
Og visst er eg heldig som har ein fotograferande mann med langt betre kamera og linser enn det eg sjølv har på mobilen.
Slike bilete som dette seier vel ein heil del om korfor nokon kan finna på å busetja seg i dette forblåste hjørnet av verda…
I morgon er det palmesundag, og eg skal ha sundagsskule. Det blir sikkert fint. Eg har allereie gått gjennom dei bibelske påskeforteljingane i fleire etappar i andre klasse. Ein heil del av det har me spontandramatisert. Eg hadde tenkt at eg ikkje kunne la nokon spela Judas, og tenkte at den delen fekk eg fortelja. Plutseleg forstod eg at det var meg sjølv som måtte dyppa i fatet i lag med Jesus på skjærtorsdag og eg som skulle dramatisera Peter som sverga på at han aldri hadde kjend den mannen soldatane hadde teke til fange. Så fekk elevane lov til å gala. Og eg kjende kor menneskeleg det er alt saman, både å vera Judas og vera Peter.
Og i fall nokon skulle bli engstelege. Eg veit svært godt at det er forskjell på å undervisa i RLE og å ha sundagsskule. På skulen er eg veldig ryddig på at det er historier eg fortel, akkurat som eg fortel dei spennande historiane om Buddha og om Shiva og Ganesha. På sundagsskulen kan eg i tillegg formidla kva slike historier gjer med meg og livet mitt. Men fine historiar er det alt saman, og eg trur at det er viktig og fint for barna å høyra dei. Og at det berører meg som menneske å fortelja historiar, enten det er eventyr, bibelforteljingar eller forteljingar frå andre religionar, ja det må det vera lov å vera open om. I alle fall her på bloggen min.
Eg kjenner at eg er litt trøytt nå, og ser fram til å ha nokre rolege dagar med venner og familie. Når eg snur meg og ser tilbake så innser eg at livet faktisk har vore ganske intenst heilt sidan før vinterferien. God påskeferie til alle som er like heldige som meg og er der allereie, og til alle som framleis har nokre kvardagar att før dei er så langt.
Heidi
sporisand 