På ein eller annan måte trur eg me er laga slik at me disponerer kreftene slik at dei held inn til mål. Det har vore ein fin og travel dag, eg vakna med ein strekk i nakken og sår hals, så eg måtte sykla innom ein butikk i dag morges og kjøpa curamed råmelkstablettar. Eg har tru på dei, og synest eg så å seia alltid klarer å stoppa ein forkjølelse om eg bare kjem i gang tids nok med sjølmedisinering. Her bør eg sikkert nemna at eg ikkje er sponsa av curamed, og at Leif meiner å ha høyrt at det har ingen påvist effekt. Slikt vil eg i grunnen ikkje høyra, om det skulle visa seg å vera rein placeboeffekt som kurerer meg gong på gong, så takkar eg Gud for den…
Om biletet kan eg seia at eg har hatt eit spesielt forhold til flygande svaner heilt sidan eg som femåring vart nesten forheksa av eventyret om «De ville svaner.» Eg hugsar nøyaktig kor eg var då far las det for meg første gongen ho eg hugsar illustrasjonane som nesten magiske, og fantaserte mykje om korleis det ville kjennast å bli frakta over dei store hava i eit fletta nett under elleve svaner som ved solnedgang ville bli til menneske att. Eg skal ikkje dra det så langt som til å påstå at desse tankane har noko med den seinare flyskrekken min å gjera…
Etter sutringa om mine helseproblem, så kunne eg jo forklara illustrasjonsfotoet med at akkurat i dag er eg glad eg ikkje er ei svane, nakkestrekk og innsida av ein sår svanehals kunne ha blitt i heftigste laget…
Sunniva kom heim i dag, så har me to av barna «i hus». Det kjennest bra. Halvard lurer på om me ikkje skal ha juletre i år. Det er klart me skal ha juletre, men først skal me bare…
Heidi
I dag tidleg tok me i mot ungane etterkvart som dei kom og sa at dei ikkje måtte kle av seg yttertøyet. Tvert i mot måtte dei kle på seg dersom dei var tynnkledde, henga ranselen på knaggen og stilla opp ute. Kvart over åtte var det framleis mørkt slik biletet viser. Så stilde me dei opp og gjekk gjennom dei halvmørke gatene ned til torget.
Der nede stilde me oss i to ringar rundt juletreet og song dei gamle julesongane om å høyra heime i klappeland og trampeland, om å skylla sitt tøy tidleg ein tirsdags morgon, om rottene som skotter på den sinte julenissen og grøten hans og om å knytte kjærlighets hellige bånd og love og elske hverandre. Til slutt avrunda me med den meir moderne «En stjerne skinner i natt», og det heile kjendest nesten litt magisk. Det var fint å vera på torget med syngande barn medan dagen vakna på Bryne og morgontrøtte menneske gjekk over det elles folketome torget på veg til jobb.
Etterpå las me bok om Lucia og om Marias lille esel, og ungane forfatta eigne Luciabøker. I siste timen samla me oss i lilleaulaen i halvmørke med masse levande lys som lukta krydder og appelsin. Der høyrde me om sjongløren Giovanni som vart for gammal til å sjonglera og måtte pakka vekk sjongleringsutstyret og den kvite sminken sin i ein gammal koffert. Til sist forvilla han seg inn i eit kloster på julaften og halvt i forvirring såg han eit svært alvorleg Jesusbarn i fanget til mor si, og den gamle klovnen fann fram sjongleringsutstyret sitt for å prøva å muntra opp barnet på skulpturen. Han sjonglerte som då han var ung, og kroppen tolde ikkje anstrenginga og han datt død om på golvet med eit smil om munnen. Då munkane seinare kom inn i klosterkyrkja fann dei han, framleis smilande, medan Jesusbarnet på skulpturen sat med eit stort smil og ein gulfargen sjongleringsball i hendene. Det er ein uvanleg vakker historie, som handlar om det å gi glede til andre.
Eg liker klovnar,og historier om gjøglarar og hoffnarrar. Kanskje eg kjenner meg litt att i dei…
Etter skulen var det rett vidare til juleavslutning med elevane mine på skapande skriving. Det var fint det og. Nå kjenner eg at eg er veldig trøytt. Det er slik det kjennest kvart år på denne tida, det skal verkeleg bli fint med juleferie. Nå sovna eg viss litt over tastaturet. God natt! I morgon får me Sunniva og heim. Det blir fint.
Heidi
Tenk at det er roser i hagen framleis. I alle fall ei. Eg måtte fotografera ho medan ho framleis er her, for nå er det kaldt og surt rundt husa. Halvard kom heim i dag, så nå er juleferien nesten i gang. Sunniva har hatt den siste eksamenen i dag, og kjem snart heim ho og. Me har kost oss med god middag og latt adventlysa brenna lenge. Eg har skrive eit langt julebrev, kvart år tenkjer eg at eg skal skriva litt kortare, men så kjenner eg ikkje så godt til begrensninga sine edle kunstar. Nå vurderer eg om dette er kvelden til å laga krumkaker. Eg kan framleis rekkja det.
Men nå vil eg fortelja om det som gjorde meg så glad ein dag i sist veke. Sunniva sitt teaterstykke blir sett opp på ungdomsteateret ved Rogaland teater. Eg veit at dei er kjempedyktige og gler meg utruleg mykje til å sjå. I dag såg eg at det var lagt ut på teateret si heimeside, og Arne Nøst har laga fin illustrasjon.
http://www.rogaland-teater.no/program/forandring-fryder
Stykket blir og sett opp av mange andre teatergrupper rundt i landet. Eg håpar at eg får sett den i Stavanger og minst ei av dei andre. Heldige Sunniva som får oppleva dette.
Snart snur sola, og dagane er på sitt aller mørkaste eit par veker framover. Er eg litt rar som ynskjer at til og med mørketida skulle gå litt langsommare gjennom livskorridorane? Det er noko fascinerande og koseleg med desse korte dagane, dei seine soloppgangane og dei tidlege solnedgangane. Og så er nettene så lange, så då får eg nyta yndlingstida mi på døgnet, kveldane, i fullt monn.
Heidi
Tre lys er tend for gode ting,
for kjærleik, glede, fred,
mens verda dansar vilt i ring
og me må fylgja med,
for alt det gode som me fekk,
for alt det gode me skal få,
står lysa som ei bøn til Gud,
ei bøn for alt me håpar på.
Det hender ofte at eg ber folk eg har tiltro til om å lesa gjennom tekstane mine før eg publiserer dei. Då eg skreiv denne adventssalmen stod det opprinneleg: «…mens verda dansar stilt i ring…». Torhild repliserte kjapt: «Verda dansar ikkje stilt i ring, ho dansar vilt i ring…» Og det måtte eg seia meg veldig einig i, så eg endra linja med det same, og det er noko av det eg er fornøgd med med denne teksten.
For verda dansar verkeleg vilt i ring. Då eg var barn var det ein forestilling med Rolf Just Nielsen, trur eg, som heitte «Stopp verden, jeg vil av». Eg såg aldri denne forestillinga, men eg forstod godt den gongen og at nokon kan tenkja og seia den setningen. Det var nok fleire enn meg som hadde den kjensla ellevte september i 2001, då me vantru såg bileta frå New York. Mange tenkte sikkert omtrent det same 22.juli 2011, og fleire enn meg blir sikkert urolege og redde når det plutseleg er auka terrorberedskap ein vakker sommarmorgon i juli. Og fleire enn meg kjenner seg sikkert små og hjelpelause når me høyrer om svoltkatastrofer, ebola, blodige konfliktar som ikkje ser ut til å ha fredelege løysingar, klimasituasjonen i verda, fattigdomsproblematikken, dette at me ser ut til å vera skapte slik at me tenkjer så uendeleg mykje meir på oss sjølve enn me tenkjer på andre… Og me veit at me må klamra oss fast og halda motet oppe så godt me kan fordi me bare har denne eine jorda som me deler etter fattig evne. Eg trur at fleire enn meg og kjenner til det svimlande suget av å vera uendeleg liten når ein står der ein klar nattetime og beundrar stjernehimmelen. Eg hugsar og den sorgstemde uroa då nokon fortalde oss at før eller seinare, i vårt tilfelle veldig mykje seinare, ville jorda vår koma så nær sola at ho brenn opp. At dette ikkje skjer dei første millionane av år, hjelper ikkje heilt. Jorda vår, det einaste trygge me kan setja føtene på, er ikkje trygg likevel.
Men håpet finst. I dag var eg på ei fantastisk adventsmesse, «fest i Guds hus»,med barnekor og vaksenkor, solistar og dansarar og nokre utruleg flinke trompetistar oppe på galleriet. Det var så vakkert at tårene rann. Seinare var eg og ein tur innom sekkjelageret der folk nærmast stod i kø for å hjelpa Ida å hjelpa fattige og sjuke barn som treng operasjonar i Latin- Amerika, gjennom å støtta Idas hjelpefond. Visst finst håpet, og visst finst det gode.
For ikkje så lenge sidan las eg denne boka:
Det er ei fantastisk bok om ei veldig ressurssterk jente, som sikkert dei fleste veit var ein av to mottakarar av Nobels fredspris denne veka. Malala er ein av dei som er med og viser at det er håp for verda. Misforstå meg rett, men eg kjenner at eg faktisk er glad for at Malala er praktiserande muslim. Eg håpar det kan vera med og motarbeida muslimfrykten som me er nødt til å forhalda oss til. Det ser ut som om mange trur at IS er ein organisasjon som er støtta av fleirtalet av muslimar. Eg omgåst sjølv dagleg muslimar på skulen, dei fleste av dei er barn. Ein gong spurde ein liten gut meg: «Har du sett at dei har skrive «muslimar reis heim» i undergangen ved stadion?» Det måtte eg medgi at eg hadde sett, men eg håpar eg klarte å få han til å forstå at det ikkje var det folk på Bryne meinte. Det er ikkje alltid lett å vera barn. For ein del år tilbake opplevde nokre av elevane mine at ein vaksen mann kom bort til dei på gata og bad dei reisa tilbake dit dei kom i frå. Eg trur heldigvis at forståinga av mangfaldet er blitt større nå.
Etter å ha skrive litt om avmakt, må eg avslutta med at eg elskar slagordet til «Changemakers». «Det er klart jeg kan forandre verden!»
Guds fred i regnet og mørket.
Heidi
Her hadde me julebord i går kveld. Me var i eit selskapslokale i ei gammal løe og åt nydeleg julemat. Varmelampar rundt på golvet gjorde at me haldt varmen sjølv om det var kaldt og surt ute.
Me har hatt ein fin laurdag her heime. Eg hadde tenkt å baka lussekattar ned ekte safran sidan eg framleis har mykje att, men eg kom aldri så lagt. Luciadagen er litt spesiell for oss, det er nøyaktig to år sidan svigerfar døydde og 21 år sidan bestemor døydde. Me har mista endå fleire av dei som er borte nå rett før jul. Då svigerfar vart begravd sa Leif i talen sin at tittelen på ein kjend song hadde passa som overskrift over livet hans: » I did it my way.» Utgangen av livet hans fekk og spesielle rammer, det var den dagen me jærbuar haldt på å drukna i tidenes største snøfall. Gravferda hans fann stad i same timen som verda var spådd å gå under i 2012, det var ei fin gravferd ein dag med skikkeleg vinterver både her heime og i Bærum. Fred over minnet, han var eit veldig særprega menneske som eg er glad for å ha fått kjenna.
Det første som skjedde etter frokosten i dag var at eg pakka inn ei lita samling julegaver som skulle til Bærum, slik at nevø Oscar kunne ta dei med seg når han reiste i dag.
Så ville Leif gjerne ha meg med på ei kunstutstilling, og det høyrdest kjekt ut, så me pakka oss inn i bilen. Det var bare det at det viste seg at han hadde misforstått kor utstillinga var hen, så me fann ho aldri. I staden havna me på Lura turistheim, der Leif hadde høyrd dei skulle ha så god mat. Han kjøpte seg pinnekjøtmiddag, det hadde jo eg i går, så eg åt fisk. Etterpå driste me oss inn på Kvadrat, staden kjærasten min absolutt ikkje kan fordra å befinne seg. Men han fekk fotografert at det stod ein amerikansk Cola- julebil, opplyst av hundrevis av små lyspærer der folk kunne fotografera ungane sine. Smultringnissen selde smultringar frå smultringbilen sin og Colanissen delte ut colaboksar frå ein kjøledisk ved inngangen. Vår uvilje mot amerikansk Cola-jul viste seg å ikkje stikka djupare enn at me lot oss bestikka med kvar vår boks Cola-light… Så må eg rett og slett innrømma at eg liker å kikka litt i julepynta butikkar og ikkje minst på julehandlande menneske.
Sidan Oscar skulle frakta julegaver for oss, henta me han på hybelen ved Mosvatnet og kjørde han til flyplassen. Han studerer utøvande jazzmusikk i Stavanger i år som jazzbassist. Det er alltid hyggeleg å treffa han.
Kvelden har vore kjempekoseleg. Eg har høyrd på fin musikk og kjekke program på P2 og som eg gjer kvart år, kost meg med å laga heimelaga julegaver, både av det slaget som er etandes og det slaget som ikkje er det. Me fekk og tid til å eta ost og sjå ein episode av Marco Polo.
I tillegg til å koka meir chilimarmelade, har eg knaska av ei skål med wasabinøter. Livet levest med andre ord sterkt for tida…
Og eg les i boka "Bibeldikt", som eg blir bare meir og meir begeistra for. Det må vera den perfekte julegaven til alle dei som liker dikt.
Heidi
Slik såg det ut då Ingrid, eg og Oscar gjekk tur rundt tjødna i ettermiddag. Det var nydeleg gyllent lys, og så begynte det å hagla heftig.
Vatnet vart piska opp av haglet, det såg ganske stilig ut med ei vassflate full av tusenvis av små fonteneaktige haglekrater.
Sidan Oscar har litt utsette auge, pakka Ingrid han inn i sjalet sitt og bar han mens det stod på som verst, noko han ikkje såg ut til å ha noko i mot i det heile tatt. Plutseleg sa Ingrid: «Håret ditt står rett opp, mor.» Eg såg spørjande på henne og såg at akkurat det same hadde skjedd med henne. Deler av håret ser ut som det gjer når ein gnir det med ein oppblesen gallong og løftar ballongen over hovudet. Det var eit snodig fenomen. Me konkluderte med at det måtte skuldast elektriske ladningar i lufta, og at det kanskje kom torden snart. Det gjorde det ikkje, så vidt eg kunne registrera. Kanskje det kom av det kalde haglet mot hodebunnen, ikkje veit eg, eg kan ikkje hugsa å ha lagt merke til dette før. Dersom nokon har betre forklaringar, så tek eg i mot med takk. Kunne det kanskje skuldast at me hadde bore Oscar litt på skift og at hundepelsen gnissa mot eit ullsjal, ikkje veit eg.
Sjølv om eg ironiserte litt over dei som inviteret til «Christmas shopping» i går, så må eg innrømma at eg syntest det var litt morsomt då eg fekk sms frå Ingrid i går kveld med spørsmål om Oscar kunne gjera seg klar til «Doggy-day-care» i dag. Dei gongene eg er heime og skriv på fredagane har eg ofte ein liten firbeint gjest som held meg med selskap. På den måten slepp han å vera heime i tomt hus meir enn fire dagar i veka. Han er eit svært sosialt lite vesen, og liker å vera der det er folk og der ting skjer. Her blir han henta:
I går lova eg oppskrift på Safranskorper. Her kjem ho. Eg trur det er ein variant av biscotti tilsett safran. Det var vanskeleg å vega så små mengder safran, så eg trur eg ende opp med å ha i ein mindre mengde enn det som eigentleg var tenkt.
Safran-skorper
100g smør
1 gr safran
2 egg
1,5 dl sukker
5 dl mjøl
1,5 ts bakepulver
2 dl grovhakka mandlar
Smelt smøret saman med safranen, som er knust saman med litt sukker i ein morter.
Hell over i ein bakebolle og rør i egga. Bland dei tørre ingrediensane og bland saman med resten.
Form deigen til tre flate lengder på bakepapir oppå steikebrettet.
Steik i ca 25 minutt midt i omnen på 175 grader.
Ta brettet ut og senk temperaturen i steikeomnen til 125 grader.
Skjer dei halvsteikte lengdene opp i ca 1 cm tjukke skiver og ledd dei tilbake på steikjebrettet.
La dei tørke i omnen på 125 grader i ca ti minutt. Skru av steikeomnen, men la kakene bli ståande inni til omnen er kald.
Eg tredobla oppskrifta og steikte på to brett, men lengdene vart nok litt for kompakte og tjukke, eg måtte steikja dei lenger enn i oppskrifta.
I går lovte eg og å ta med diktet om å plukka smil på gata, så her kjem det og, eg ser at eg ikkje siterte meg skølv heilt rett i går, men det betyr ingenting…
Eg plukkar smil på gata
Eg plukkar smil på gata,
tek dei frå ansikt til folk,
gøymer dei i lommene.
Eg samlar varme blikk,
ikkje alle er til meg,
men det betyr lite.
På bussane
høyrer eg
lyden av det gode.
Eg ser ofte
vennlege fotspor
i varm sand.
Ein veit aldri sikkert
om folk har englevenger
under ytterjakkene sine.
Eg ryddar unna rotet
for å gje plass til alt saman
i ein haug midt på bordet.
Så kan eg seia:
Hei her er eg,
ein samlar av det gode.
(Frå Fotnoter i sanden.)
Nå skal eg gjera meg klar til julebord. Det finst forresten alltid ein joker ein plass i kortstokken. I dag var eg hos tannlegen, det er alltid spennande… Eg gjekk ut som den lukkelege vinnar av null-hull og med ein fin rosa tannbørste i veska, ein slik som flinke jenter får når dei har vore flinke og gapt høgt opp. Det er alltid ei eiga glede ved å koma seg ut på gata etter ein pustepause i tannlegestolen. Det er faktisk ein ganske behageleg stol, klarte eg nesten å overtala meg sjølv til å oppdaga, og i dag song Vamp for meg medan dei pussa og fjerna tannstein.
Heidi
I dag i eit av friminutta såg eg at eg hadde fått ei melding. Eg lurte på kven som sende meg melding midt på føremiddagen… Det viste seg å vera ein sms frå ein klesbutikk der dei inviterte til christmas shopping. For å bruka lokal dialekt som ein kontrast til meldinga så «kom eg på låtten». Er det det det heiter på Jæren nå? Ja, for me driv vel ikkje med noko så bakstreversk som julehandel. I vår ein gong fekk eg den gode ideen å ta med meg førsteklassingar, som nettopp hadde knekt lesekoden, ned på det lokale kjøpesenteret for å jakta på ord me kunne lesa. Det var då eg oppdaga at ein veldig stor del av plakatane var skrivne på engelsk. Det stod store plakatar med «sale» overalt. Det norske ordet for det same var ikkje å sjå. Akkurat nå synest eg det heile er litt komisk, men kanskje det bare er meg som ikkje heng med i språkutviklinga…
Det har vore ein intens dag med jobb, møter og jobb igjen om kvelden. I dag morges vakna eg klokka fire og var vaken til eg stod opp klokka seks, det skjer nesten aldri, så eg må passa på å fortelja det når eg får prøvd meg som morgonfugl. Det var nok litt i meste laget å planleggja til i dag. I morgon har eg bare ein time hos tannlegen og eit julebord om kvelden som eg er ansvarleg for å møta opp til. I min optimisme sette eg ein tredobbel deig med safranskorper før eg gjekk på jobb i kulturskulen. Eg har jo så mykje safran i skapet, og dei vart veldig gode. Eg hadde gløymt kor lang tid det tok å steikja dei, så nå angrar eg litt. Men godt luktar det i huset, og i morgon skal eg ikkje opp klokka seks…
På veg heim i kveld måtte eg innom ein butikk. Der møtte eg ein ukjend mann som kom ut døra med ein kokosbolle i handa. Det intense lyset av glede i ansiktet då han løfta bollen opp for setja tennene i sjokolade og kokos fekk meg i godt humør. Eg siterer mitt eige dikt… » Eg plukkar smil på gata, eg finn dei ansikta til folk og legg dei i lommene mine. Ikkje alle er til meg, men det gjer ingenting…»
Og elles har det skjedd ting i dag som verkeleg er til å smila av, men det kjem eg tilbake til…
Heidi
Eg har hatt ein kjempekoseleg kveld med Odd Christian, me tok oss ein øvekjøringstur og havna på Kvadrat. Me bestemte oss for å gå inn og handla nokre småting eg trong, og ta ein kopp kaffi. Eg blir glad av nokre timar i lag med den eldste sonen min. Han er positiv, blid og tålmodig. Me tok oss ein kaffipause og drakk capuccino medan me kikka på folk.
Av og til er eg lett å mora. Eg kom heilt i fjollehumør av å finna desse bordkorthaldarane i ein butikk. Ein halshogd brudgom eller konfirmant med spiral til å festa namnekortet i på toppen. Eg måtte kjøpa med meg ein, som eg tok bilete av og sende til Ingrid saman med ei melding om at dei var så billige at eg likegodt hadde kjøpt hundre til bryllaupet i juli. Dessverre klarte eg ikkje heilt å få dei til å tru på det. Her må eg leggja inn eit unnskyld til alle som eventuelt har pynta bordet med nettopp slike…
Denne fine teksten frå eit kort får bli dagens visdomsord:
Ute regnar det framleis heftig, og på vegen heim fekk me ei skikkeleg haglbyge med innlagd lyning. Heldige er me som har tak over hovuda.
Heidi
I dag morges var det såpeglatt ute. Ungane kom opprømte til skulen og fortalde at dei aldri før hadde hatt det så kjekt på skulevegen. Dei hadde sklidd masse og ramla fleire gonger. Det er nesten magisk å starta med å synga «tenn lys», opna adventkalenderkonvolutten, lesa frå «Marias lille esel». Etterpå går me over på den gode gamle «Musevisa» og i det songen stilner, høyrer me at dei syng i naboklasseromet på den andre sida av skyvedøra:» Ja, vi tenner våre lykter når det mørkner, og når alle dager pakkes inn i vatt…»
Og så, meir enn ein halvtime seinare står sola opp, først er himmelen blåsvart, turkis, ferskenfarga og oransje, og så ser me sjølve sola stiga opp som ei eldkule, og så har dagen begynt.
Det skal ikkje nektast for at dei er ekstra hektiske desse skuledagane i advent. På same stunda som me prøver å skru tempoet litt ned for å få ro over dagane, så skjer det mykje som er annleis enn det vanlege, og ungane blir litt ekstra energiske og oppgira. I siste timen laga me eit slags spontanteater over historia om «Dei heilage tre narrane», og dei små skodespelarane var kjempeflinke.
Etterpå var det rett på kulturskulen for å skriva juletekstar, og så direkte til kyrkja for å høyra på ein fantastisk konsert til inntekt for Idas hjelpefond. I mellomtida hadde det begynt å regna heftig og blåsa bortimot storm, så det vart eit vått prosjekt å forflytta seg dit. Konserten varte i to og ein halv time med innlagt kaffepause og kyrkja var heilt full. Det var mange flinke songarar og musikarar og spennvidden og mangfald og eit repetoar frå «Mitt hjerte alltid vanker» til klassisk song og «O helga natt», via sjølvskrivne tekstar, amerikanske jazza julesongar, brennevinsblues og nordnorske viser. Det var nokre fantastisk flotte timar, og eg var så heldig å få haik heim med snille Heidi, som bur i nabolaget, for tanken på å gå heim i storm og piskande horisontalt iskaldt regn var ikkje så fristande…
Nå samlar eg krefter til å koma meg ut på badet og pussa tenner… Dagen har vore særdeles intens og veldig fin.
Heidi
<//I dag har eg hatt god tid, det har eg ikkje kvar dag. Eg er grådig på tid. Eg vil halda ho fast med klør og tenner og tyna kvar einaste drope av liv ut av ho. Eg er livredd for at tida skal springa i frå meg, at tida skal forsvinna, at tida skal ta slutt. Det betyr at eg er glad i tida. Eg vil ha mest mogleg av ho. Spesielt om kveldane smakar ho så godt at eg ofte vegrar meg for å leggja meg. Då veit eg jo at eg skal skli inn i ein tilstand der formemmelsen av tid er borte, og at eg kjem til å vera der heilt til vekkjarklokka ubarmhjertig innhentar meg klokka ti på halv sju, og akkurat då kjennest det som om det er tida som styrer meg og ikkje omvendt… Min første vakne tanke kvar dag er "Kor mykje er klokka?", og min neste vakne tanke er " I kveld skal eg leggja meg veldig tidleg". Innerst inne veit eg nok at eg kjem til å ombestemma meg i god tid…
I dag vil eg derfor minna meg sjøv om noko lurt ei dame ved namn Eileen Caddy har sagt:
" Gi slipp på følelsen av å være fanget av tiden. Flyt med den, så vil du være på rett sted til rett tid, og du vil gjøre det rette.»
Dette kan fint kombinerast med ei ganske pietistisk, i ordets beste forstand, som av og til står for meg som ein enkel og grei livsfilosofi: "Dersom eg klarer å bu i minutta og timane mine med heile meg til ei kvar tid, så er eg på rett plass." Det er det same eg har skrive om i eit dikt: " Blås på meg, Heilage Ande, ver vinden som bles meg over gata…»
Biletet øverst er frå då me besøkte Oddvar og Ingrid i går kveld.
Eg er imponert over at Oddvar, som har rekna om måla frå huset til mindre målestokk og laga eit tilsvarande peparkakehus. For å vera brutalt ærleg, så har me i ei årrekkje prøvd å laga peparkakehus med ungane med sånn ferdig byggesett frå Rema. Eg trur ikkje det er eit einaste år ikkje ein eller fleire av delane har knekt under monteringa, og kvart einaste år har eg hatt brannblemmer på fingrar og hender etter uforsiktig omgang med smelta sukker… Til mitt forsvar så er fyren ingeniør, det er ikkje eg, og eg treng vel strengt tatt ikkje nemna akkurat her at eg er utdanna formingslærar…
Eg har forresten hatt to gilde kulturopplevingar dei siste dagane:
I går var eg på Torgsenteret og såg Jan Ivar og Frank Robert spela forestillinga » Okse og esel.» Det var ei kjempefin forestilling, som passar like godt til vaksne som til barn. Dei spelar neste helg og, så grip sjansen.
I dag var me i Storstova med andreklassingane våre og såg «Fantefylgje» spela «Jungelboka». Det var og ei imponerande forestilling som eg tek av meg hatten for. Det er så fint når ein kan laga skuleforestillingar, i tillegg til at skodespelarane får masse publikum, så får elevane ei kjekk teaterforestilling. Det klør litt i fingrane når eg ser andre setja opp barneteaterforestillingar, men det er ikkje meir synd på meg enn at eg er i full gang med ei stor forestilling for kulturskuleelevane i tiande klasse i lag med dei flinke kollegene mine der. Siste veka før påske er det vår tur til å erobra scenen i Storstova. Men før det har me framleis ein ganske stor jobb å gjera…
Heidi
sporisand 