Om fire timar sit eg på eit fly. Det er ikkje min favorittplass i livet å opphalda seg på. Det fine er at det er ein kort flytur. Eg og døtrene mine skal på jentetur til København, i morgon får me selskap av Eva Mari, og med oss på flyet har me Anne Mette, Kristina, Torje og Vetle som tilfeldigvis reiser saman med oss. Eg har tru på at det skal bli ein kjempefin tur sånn etterkvart. Nå trener eg meg på å vera flink og rasjonell og seia at dette kjem til å gå veldig fort og veldig bra…
Dei siste dagane har vore innhaldsrike. Eg har fått med meg to rundar med tiandeklasseforestillinga «IRL- Dæ ekta livet». Det er alltid utruleg spennande å sjå resultatet av noko ein har jobba med lenge, og eg trur det var ei god oppleving for dei som var med å vera med på noko så stort. Nokre av songnummera har eg fått heilt på hjernen, og eg tek dei med meg i ein indre revy av ting eg har sett på scenen som eg hentar fram av og til.
Det er kjekt å jobb med barne- og ungdomsteater. Eg har gjort det veldig mykje, og nå gjer eg det nesten ikkje lenger. Likevel kjenner eg at det var eir rett val, eg trong å omprioritera tida mi litt. Det er ganske avslappande å tenkja på at eg ikkje har ansvaret for ei einaste stor dramaforestilling til våren. Men eg skal skriva bok i lag med skrivekurselevane mine, og det krev si dame å få det prosjektet i havn og.
I går var eg forresten litt på scenen sjølv og som frøken Trunchbull frå Mathilda. Eit av trinna har Roald Dahl- prosjekt, og hadde invitert henne. Ho er ei dame eg hentar fram med nokså ujamne mellomrom. Ho er ein ytterst brysom person, så det er nok like godt at ho ikkje dukkar opp så veldig ofte.
I går hadde me eit velfortent førpåsketreff for kollegene på skulen på ein pizzarestaurant. Det er veldig triveleg at nokon tek ansvaret for den slags. Sjølv er eg ikkje så flink med ting som skal planleggjast, men kanskje me kunne få sparka i gang ein ny personalrevy. Me har spelt personalrevy to gonger, og det har vore veldig kjekt.
Eit besøk hos frisøren har eg og fått tid til. Eg har ikkje vore så kortklipt sidan før eg fekk Sunniva, men nå var tida komen for litt forandring. Nå er bagasjen pakka og eg prøver å få lagt inn litt svært velbehøveleg rydding diverse stader i heimen. Ein smule ukonstrert er eg nok, men alt monnar. Eg har med meg i-pad til Danmark, og håper at det kanskje kan bli eit reisebrev eller to…
Heidi
I samband med Prøysen-jubileet har me lese om Teskjekjerringa i første klasse. Det er lenge sidan eg hadde noko med henne å gjera. Ikkje misforstå meg, eg er langt over middels interessert i Alf Prøysen, og har lese det meste han har skrive i tillegg til mange biografiar om han. Eg kan veldig mange av songane hans utanåt, eg hugsar at eg hadde Teddybjørnens vise på plate og song med på alle versa lenge før eg begynte på skulen, eg har rista ivrig på sparebøssa til barnetimen for dei minste medan eg ivrig song: «Å du gode sparegrisen min, nå skal du få toøringen din…» og eg ser tydeleg for meg Kanutten og Romeo Clive på tokt i bakgardane i Oslo. Eg kan kosa meg med tankane på Snikkersve-kara frå «Trost i taklampa,» og nesten gråta ein skvett over dei mest vemodige songane hans. Då eg var gravid med eldstemann hadde eg den tåpelege hangupen at eg vart rørt til tårer kvar gong eg skulle synga eller høyra songen om Bolla Pinnsvin. Dette avsnittet er skrive bare for å gje eit bakteppe til det eg snart skal innrømma:
Eg har aldri heilt fått det til med teskjekjerringa. Eg trur eg opplevde henne som litt tåpeleg i motsetnad til Kanutten og figurar som » a gamle Marte, og `n Baldrian.» I barndomen ein gong kom det ein svensk filmversjon på barne-TV som eg heller aldri vart heilt fortruleg med. Eg ser for meg ei bittelita dame med stramt oppsett hår som stod nede på golvet og skreik «Gubbendarius». Kanskje eg var litt for gammmal til å vera i målgruppa. På grunn av dette har eg aldri vald ut teksjekjerringa når eg skal lesa Alf Prøysen for ungar. Det har vore så mykje eg har lese med mykje større lyst, og i dei mange hyllemetrane med billedbøker eg har lese om og om igjen for mine eigne fire barn, trur eg ikkje det var ein einaste cm via forteljingane om Teskjekjerringa.
Men nå i denne veka, medan eg sat og høyrde min flinke kollega lesa høgt, fekk eg eit sterkt møte med dama. Eg sat og tenkte at det er jo akkurat slik det er, av og til blir me alle like små som teskeier, og det kan i tillegg gå frykteleg fort. Teskeikjerringa vart det for eksempel då den storforlangande mannen hennar vart sur fordi han ikkje fekk heimelaga blåbærsyltetøy til dei nysteikte pannekakene. Kjerringa ville som kjerringer flest gjera alle til lags, og la til skogs med eit spann ho ville plukka blåbær i. Er det rart at ho vart så lita som ei teskei etter å ha blitt behandla slik. Det slo meg at Alf Prøysen sikkert mange gonger hadde opplevd det sjølv, det var ikkje bare bare å vera frå ein husmannsplass langt ute på bondelandet når ein havna i det fine litterære og kulturelle selskapet. Ikkje hadde han noko utdanning heller, bare ein bakgrunn som griskokk og sveiser. Han måtte tola å høyra mykje frå mange som hadde sterke meiningar.
Om eg blir så lita som ei teskei av og til? Ja, så klart eg gjer. Oftast skjer det når eg kjører bil. Når eg for eksempel ikkje torer kjøra inn i ei rundkjøring, endå eg sikkert er først, og dei bak meg tutar og stønnar med peikefingrane mot panna. Eller når eg ligg bak ein traktor med tilhengar som eg ikkje vågar å kjøra forbi. Då er teskeimetaforen eit veldig presist bilete på korleis eg kjenner meg. Eg kan og bli så lita som ei teskei når eg står i ein klesbutikk og eigentleg ikkje vil ha hjelp av vennlege ekspeditriser som lurer på om dei har noko som passar til meg.
Eg kan og bli så lita som ei teskei når eg går på dansekurs saman med min veldig danseglade mann og ikkje får det til i det heile tatt og danselæraren klappar høgt og ropar muntert: «Gutta boys, finn dokke nye damer!» Og eg veit at eg kanskje kan få ein dansepartnar som sukker og stønner og prøver å undervisa meg. Kanskje han i tillegg er klissvåt på ryggen av sveitte, og bestemt legg underarmen min tettast inntil der T-skjorta er aller våtast… Eg kan få veldig same kjensla når eg står i eit treningsstudio og ein bodyfitinstruktør nærmar seg. Eg føler ingen trong til å vera eit interessant tilfelle for ein PT. Det hender til og med at eg blir så lita som ei teskei når det kjem uventa besøk til mitt casa caotica, staden eg vil at alle skal vera velkomne til når som helst, men ikkje akkurat då fordi det er ei hinderløype av sko på ganggolvet og resten av huset ser ut som om det er møblert med hjulvisp fordi eg akkurat då bare skulle… før eg rydda, og så sat eg og skreiv eller endå verre, las ei bok akkurat då det ringde på. I det siste tilfellet blir eg forresten nokså fort stor att fordi det er ein situasjon eg er i stand til å ta hand om, og fordi eg har klokkertru på at folk ringer på døra fordi dei har lyst til å vera i saman med meg, og ikkje for å laga reprostasjar til Bonytt eller Vakre hjem. Eg veit kor eg har stearinlys og fyrstikker, og kaffitraktaren veit eg kor eg har… Korleis eg kjenner meg ombord på eit fly skal eg ikkje gå inn på ein gong.
Eg er nokså sikker på at mange av dei eg kjenner og blir bittesmå av og til. Det er vel på ein måte ganske menneskeleg. Det fantastiske med Teskjekjerringa er at ho aldri er så kreativ og klartenkt som når ho er bittelita. Då kan ho til og med snakka med dyra, ein kan vel seia at ho kjem i kontakt med sine indre instinkt og kanskje beint ut blir fyld med ein slags «mindfulness» når ho bare får summa seg. Ho blir alltid stor att og kjem styrka ut av situasjonen.
Og kor vil eg hen med dette? Kanskje bare oppfordra oss alle til å vera snille med kvarandre når ein av oss blir så lita som ei teskei. Det kan nok til og med skje utan at andre enn den som skiftar storleik merkar det. Og for oss som jobbar med ungar eller andre variantar av menneskeslekta. Måtte me hugsa at det ikkje er så lett å plutseleg bli så lita som ei teskei akkurat når det passar aller dårlegast… Og takk til deg, Alf Prøysen. Tenk at eg skulle bli over femti før eg oppdaga Teskjekjerringa. Andre har vore meir klarsynte enn meg, ute i verda finst ho under mange namn. Japanarane er spesielt glade i henne og har laga mange japanske animasjonsfilmar om den heilnorske dama. Dei kallar henne forresten for «Spoon Oba-san», dersom du skulle få lyst til å kikka etter henne på nettet.
Heidi
Dette er ein arbeidsprøve, og eg er langt frå ferdig, trur eg i alle fall… Sidan eg sat på Lysebu og høyrde om Petter Dass som så aktivt brukte sitt eige landskap i salmane sine, så har eg hatt lyst til å bruka mitt landskap til å skapa ein salme. Eg har leika meg litt nå i kveld, og reknar med at her er det både klisjear og litt uklare bilete å ta fatt i. Korfor i all verda eg publiserer noko som er halvferdig, eg veit i grunnen ikkje heilt sjølv. Kanskje lurer eg på om nokon har synspunkt på kva eg kan jobba vidare med, kva som må vekk, kva som skurrar og kva som er uklare bilete… Kanskje det er derfor 😉 Og kanskje skulle eg hatt med eit vintervers, sjølv om dei to første versa både er vinter og andre udefinerbare jærske årstider?
Havet dansar, stormen rasar,
bølgjeslag er puls og takt,
trea bøyer seg og teier,
trassar storm og overmakt.
Vind frå vest og vind frå nord,
ropar om at Gud er stor,
alle ville krefter vitnar
om hans herlegdom på jord.
Regnet piskar, regnet sildrar,
alt blir døypt og nytt og vått,
vatnet samlar seg i mørket,
ligg og voggar tungt og rått.
Himmel tøyer seg mot hav,
alt det gode Herren gav,
blir som nytt når regnet vaskar
angst og støv og hovmod av.
Måkar skrik mot lange strender,
viper kjem med lengt om vår,
havet slår mot sand og landskap
dunkar ømt mot draum og sår:
Nye tider skal me få,
me skal elska, leva, sjå
vera trygge midt i vinden
livet spelar for oss nå.
Sommarvindar stryk om jorda,
kjælar blidt med gras og strå,
trea raslar lette rytmar,
grønt i sommarspelet nå.
Vind frå aust og vind frå sør
dansar mjukt som aldri før
kviskrar lågt i moll for jorda
der kor bare føter trør.
Når ein dag med gule åkrar
mogne raunbær, haust og lyng
me skal møta siste kvelden
medan nordavinden syng,
skal me takka før me går
deg som gav oss dag og år,
takka deg som skapte livet,
skapte oss til haust og vår.
Heidi
Helga har faktisk rukke å både koma og gå før eg fekk festa ho med knappenåler eller glidelås til bloggen min. På laurdag hadde eg sein frukost med Sunniva. Så bestemde me oss heilt spontant for at sidan det regna, så kunne me ta oss ein tur inn til Stavanger. Eg hadde høyrd rykte om at det var opphøyrssal på Design Forum, og det er ein butikk der eg med jamne mellomrom har funne litt av kvart. Det er ein sann luksus for meg å ha ein villig sjåfør i heimen, så lenge eg sjølv lid av kjørevegring og derfor normalt ville ha vore avhengig av toget. Det gjer ikkje noko om det regnar litt så lenge det er vår i lufta.
Etter å ha vandra litt i gatene ende me opp i kø og fekk oss sko med åtti prosent avslag.
Etterpå passa det godt å ta ein pause på kafe og nyta utsikten til vårregnet. Eg må innrømma at byturen gjekk litt på bekostning av den planlagde helgevasken, men eg fekk då i full fart unna det aller verste før eg skulle ut att for å treffa venninner. På sundag vart det sundagsmiddagslaging til heile familien, og radiogudsteneste med ein forhenverande statsministar som inspirasjonskilde ved sida av. Kjøttkaker, kokte poteter og erterstuing er sundagsmiddag nummer ein frå barndomen, så det må eg slå til med av og til. Det var morfar som var kokk då eg var lita. Den vesle magre mannen med uføretrygd, sixpencelue og damesykkel med to sidetasker var fantastisk ved grytene. Han hadde visst nok lært å koka av ein kokk i militæret, eller på eksisen som han sa.
Eg har viss vore inne på det før, men min tidlegaste barndom var ikkje heilt A4, far tok utdanning i Oslo og eg og bror min vaks opp i hus med besteforeldre, mor, tre ugifte onklar og ei ugift grandtante som kom med bussen frå Figgen kvar sundag. Alle desse kokte morfar middag til, så det var ikkje rart at lørdag ettermiddag og kveld gjekk med til kjøttkakesteiking i stor stil slik at grytene stod klar sundag føremiddag saman med ei stor gryte utvatna erter. Eg var med han lenge før eg kunne gjera nytte for meg og vart belønna med smaksprøvar på små asjettar. Eg hadde til og med ei bittelita gryte eg kunne ha minikkjøøtkaker i. Og ganske snart var far utdanna politi og kom for å bu saman med alle oss andre før me etterkvart flytta inn i nabohuset, men nå er eg langt inni ei heilt anna historie enn den eg hadde tenkt å skriva.
Klokka tre var det opning av kulturskuleveka, og eg var stolt og rørt til tårer over desse flotte jentene som fekk kulturstipend. Dei var mine dramaelevar i tre år før Maren overtok dei i haust, og dei fortente verkeleg å få stipend begge to.
Sunniva oppdaga at det framleis var billettar att til Ane Brun konsert i Stavanger kulturhus i går kveld. Ho lurde på om eg hadde lyst til å vera med, og det hadde eg når eg kjende etter. Me plukka med oss Thea og mor hennar og av garde bar det. Det skjer alltid masse rundt Sunniva, så her er det bare å henga seg på og oppleva litt. Me fekk verkeleg mykje konsert for pengane. Ho hadde med seg eit svensk band som spelte ein avdeling aleine, og til saman var me på konsert i nesten tre timar. Då eg kom heim var det nesten blitt midnatt, så då måtte eg droppa den planlagde bloggskrivinga og gjera det som gjerast skulle. Eg har veldig lyst til å skriva og sjå om eg får litt sving på den salmen eg held på med, eller på den barneboka eg har lyst til å gå i gang med, men først får det bli ei ryddeøkt, og så får me sjå kva som er att av dagen. Som eg veldig ofte gjer så kom eg heim til god middag som Leif hadde laga, det var ein slags heimelaga lakseburgarar med salat av mango, tomat, løk og ruccola. Det smakte veldig godt.
Ei fin helg har gått over i æva, og nå er det siste veka før påske. Dagane har slik fart at eg nesten blir svimmel. Og våren er her på alle vis, sjølv om det ser ut som om me får ein våt utedag med elevane i morgon. Nå skal eg førebu meg på å fortelja dei om påskefeiring i gamle dagar.
Heidi
På salmeseminaret var det ei forestilling om Petter Dass. Der vart han sitert på fylgjande: «Eg vil ikkje skriva om ørken og sviande sol. Korfor søkjer me Herren i framande land når han i verden er den midterste mann. Alle landskap er like nær Gud. Ein treng ikkje reisa til Roma Athen eller til Jerusalem for å skriva om han. Nordland er godt nok.
Og visst var Nordland godt nok. Ingen annen salmeforfattar har kombinert teologi og fiskeri som han. Mange av oss har vel indre bilete av torsk og skrei og niser som lovar Gud. Me såg og korleis danske salmediktarar lar den blide danske sommarnaturen vera med og lova Gud, og hos Edvard Hoem kan me sjå den dramatiske vestlandsnaturen stiga fram. Eg sat der og tenkte at eg viss og har brukt den heimlege naturen i ein del av det eg har skrive, og det fekk eg lyst til å gjera i endå større grad. I dag tenkte eg at eg ville prøva litt og tenkte på vinden som det mest naturtypiske av alt her i havgapet i sørvest. Eg skreiv eit vers som vart slik:
Havet dansar, stormen rasar,
bølgjeslag er puls og takt,
trea bøyer seg og teier,
trassar storm og overmakt.
Vind frå vest og vind frå nord,
ropar om at Gud er stor,
alle ville krefter vitnar
om hans herlegdom på jord.
Så kom eg ikkje lenger, for eg fekk besøk, men eg tenkte at det kanskje etterkvart kunne få fylgje av andre vers og kanskje bli ein del av ein salme? Me får sjå…
Ettermiddagen og deler av kvelden har eg brukt på å øva med tiandeklassingar til den store forestillinga i Storstova i neste veke. Då skal dei få stå på scenen i tre dagar, først ein øvedag på onsdag, så skuleforestillingar torsdag og fredag og open kveldsforestilling klokka seks torsdag kveld. Velkomen til å sjå på. Eg har flinke kolleger, eg trur det blir bra. Det å jobba med tiandeklassingar i kulturskulen er alltid som ein draum. Dei er så flinke og motiverte. Eg har skrive manus i samarbeid med tre av dei, og vore med på øving og planlegging. Nå trekkjer eg meg tilbake til kulissane sidan flinke Maren er ny dramalærar og hovudansvarleg for dramaen i Storstova.
Her er to sider frå manus, som eg eigentleg har fotografert for å hjelpa ein elev som hadde gløymt sitt manus…
Akkurat desse to sidene er forresten blitt litt forandra undervegs… Den som dukker opp får sjå…
Heidi
Når det plutseleg er varmt, høg sol og vindstille, så trur me nesten ikkje det er sant. Men sant er det, sjølv om folk måtte skrapa rim av bilane sine i dagmorges etter ei frostnatt. Kveldane er plutseleg lyse, det er fantastisk, sjølv om det må innrømmast på det same utpustet at morgonane har vore frykteleg tidlege denne veka. Eg må og innrømma at denne veka kjendest det godt å vita at helga skulle tilbringast heime i mitt eige hus, spesielt var det godt å slippa å pakka kofferten seint onsdag kveld for å vera reiseklar klokka elleve neste dag etter å ha vore på jobb tre timar først. Det har vore ei veldig travel veke, eg har mest ikkje vore innom huset. Eg har rett og slett vore litt stressa fordi det skjedde så mykje samtidig, men nå slepper det taket, kjenner eg. I går hadde eg tid til å koma meg ut ein time mellom to arbeidsøkter, eg sat på benken på torget og åt ein improvisert middag beståande av brød og banan. Det var så fint i sentrum, og den vesle sundagsprinsessa til Fritz Røed strålte bronsebrun i parken, der det og var kome opp store mengdar påskeliljer. Det er ikkje kvart år påskeliljene rekk å stå i bløming før påske.
I ettermiddag reiste eg og Sunniva ned til sjøen for å få oss ein tur i den fine ettermiddagssola. Det var forbausande varmt og vindstille på stranda. På markene ved sanddynene flaug vipene lågt over markene med sine lange litt klagande vi-ip, og lerka song. I alle fall trur eg at det var lerka. Eg er ikkje flink nok på fuglelydar, men har lyst til å læra. Det er tydeleg at naturmaktene har jobba hardt i det siste, for landskapet på stranda var heilt forandra sidan sist eg var der. Sanden hadde flytta på seg, og sjølve strandlinja kan eg ikkje hugsa å ha sett så smal nokon gong. Det må ha vore skikkeleg høgvatn. Med ein lufttemperatur på ca 10 grader og med nattefrost dei siste nettene, går eg ut i frå at sjøen var iskald, men ein gjeng tenåringsjenter hadde likevel bestemt seg for at dette var dagen for årets første bad.
Sjølv hadde me det varmt og godt med vinterjakkar og skjerf, men på Orre møtte me ein varmblodig bonde som var ute og gjekk tur i T-skjorte og badeshorts. Ein smule kaldt såg det ut til å vera, men all respekt for alle som synest at vinteren har vore lang nok og viser det så tydeleg.
I kveld har eg vore saman med gode kolleger og ete ein utruleg god treretters middag med bruschetta, svinefilet og rotmos, og pannacotta med masse friske bær på toppen. Lufta hadde eit ganske skarpt drag då me gjekk heim ein halvtime før midnatt og nymånen hang som ein sigd over Rosseland skule. Nå er det skrivedag i morgon, og det er ikkje feil i det heile tatt, ettermiddagen skal brukast til øving før tiandeklasseforestillingane i neste veke. Stykket heiter «IRL, Det ekta livet», og er ein framtidsdystropi om eit samfunn der alt foregår digitalt og ingen er i stand til å dyrka mat, bygga hus eller hogga ved lenger. Straumen går og internett klappar saman. Ei gruppe tenåringar, som bare er vane med å omgåst med folk via internett må prøva å læra ein ny måte å leva på. Det er alltid spesielt å sjå ei teaterforestilling eg har vore med på å laga materialisera seg og ta form. Nå er det bare ei veke til premieren. Sidan eg har slutta som dramalærar er eg ikkje hovudansvarleg for teaterdelen lenger. Eg er bare med på øvingane nå i innspurten. Det kjennest heilt greitt, og eg gler meg til å sjå resultatet av all øvinga om ei veke.
Heidi
På sundagen fekk eg to spennande møte med to salmediktarar, Edvard Hoem, som eg både har høyrt før, og kjenner ganske godt til forfattarskapen til, og danske Hans Anker Jørgensen. Hans Anker Jørgensen er ein av dei mest kjende nåtidige danske salmediktarane, og tekstane hans er …
annleis… Han er prest i ei kyrkje i København der mange slit med livet, det er høg arbeidsledigheit og mange sosiale problem. Nokre av skulane i nærleiken hadde teke kontakt med kyrkja, fordi dei ønska å koma dit og visa barna kyrkja, og la dei få oppleva morgonsong der. Etterkvart hadde fleire av skulane og barnehagane faste dagar der dei kom for å starta dagen med song i kyrkja. Ikkje på langt nær alle barna høyrde til i den danske kyrkja. Hans Anker Jørgensen ville at ungane skulle få erfara salmesong gjennom ei salme dei kunne kjenna seg att i. Han har henta bileta frå byen dei kjenner. Han inrømma sjølv at slike salmar er «ferskvare», dei omhandlar noko som er akkurat nå, men som er i stadig endring. Eg synest salmen vart fin. Eg fekk lov av han til å skriva teksten her:
Først brunner busserne de først ture,
så bipper ti, så tusen vækkeure.
Der vaskes gulv i bank og skolestue,
Nu bliver brøet bagt,
nu hilser nattevagt
på morgenfrue.
Så står vi op og sætter kaffen over,
og rusker liv i dem, der stadig sover.
En vågner glad, en anden misfornøjet.
En hverdag er begyndt,og der blir skændt og skyndt;
Kom nu i tøjet.
Nu myldrer byen som en myretue.
Forældre kører børn til vuggestue.
trafiksignaler styrer morgenvrimlen.
Nu stiger støv og støj
musik og skorstensrøg
igen mod himlen.
Og der er gang i alle arbejdsplasser.
Der lyder sang fra små og store klasser,
Men se igen en stille ambulance
med en hvis sind slog klik, og som vis aldri fik
en ærlig chanse.
En dranker tar en dram og ånder lettet,
En langtidsledig søger job på nettet.
Nu føler mange sig som små fortabte
reservedele i
et stort maskineri,
som fanden skabte.
Men vi er ikke myrer og roboter
og ingen ødelæggers undersåtter.
vi skabtes til at ælske, le og græde
med frihed, energi
og skaberfantasi
til fælles glede.
Og du, min Gud, du vækker morgenrøde
og rusker liv i dem, der er som døde.
Mig har du rakt endnu en morgengave;
En dag så god som ny;
præcis i denne by.
Tak skal du have.
Hans Anker Jørgensen.
På toget heim gjorde eg eit forsøk på å skriva eit innlegg, men det vart for vanskeleg. Dekningen var frykteleg dårleg. Med denne kommoden ville eg visa kor fint det er på Lysebu. Huset var nesten som ein kongsgard frå eventyra. Eit stort tun, med stabbur og gamle bygningar bygde i gammal stil, inne var det veldig estetisk ordna til med masse friske blomar, levande lys, faklar og peisbål. Det var framleis masse snø der oppe, bare ca 40 minutt med banen frå varme, vårlege Oslo sentrum.
Etterkvart har eg blitt veldig redd for ikkje å nå tog, bussar og fly og sånn. Slik var det ikkje før, då gjekk det nesten sport i å ikkje vasa vekk tid på venting. Eg tenkte at sidan det i løpet av natta var blitt sommartid, så var det ikkje sikkert at trikkane var i rute, dessuten veit eg om meg sjølv at eg er i ferd med å gå meg vill nesten kor som helst. Eg bestemte meg derfor for å droppa det siste foredraget og avskjedslunsjen for å vera heilt sikker på å nå toget mitt.
Det gjekk som det suste nedover, og eg hadde veldig god tid. Eg hoppa av på Nasjonalteateret stasjon for å nyta sola på Karl Johan. Eg kjøpte meg eit = Oslo, og sette meg ned utanfor sentralbanestasjonen for å lesa i sola. Eg hadde faktisk ei kjensle av at eg kanskje kunne treffa nokon eg kjende.
Og plutseleg så stod Borghild der, eg såg ho ikkje før eg nesten fekk ein klem. Ho hadde god tid ho og, og me fekk oss ei roleg og avslappa stund i sola i lag.
Det var nesten som ein sommardag i Oslo sentrum. Byen vaknar til liv og folk kosar seg ute etter ein lang og mørk vinter.
Og med to fine bøker gjekk turen fort heimover. NSB har klart å halda ruta fire togturar på rad. Eg er imponert…
Heidi
R
Sola skin i dag og på Lysebu. Eg har ete frokost med hyggelege menneske. Nokre av dei har eg snakka med i telefonen i forbindelse med oversettelser av salmar, og det er kjekt at stemmer får eit ansikt, eit smil og eit blikk. Som eg skreiv i går så er det litt skummelt å skulle tilbringe ei helg på hotell bare med folk ein ikkje kjenner, men her er det så mange trivelege folk å bli kjend med, akkurat som eg i grunnen rekna med. Nå er det ny runde med spennande seminar, så eg får skriva vidare seinare. Ein filmsnutt frå dagen ville det vore gøy å underhaldande bror min med, om eg hadde det på film. Folk som står i frokostkø og nynner høgt på kvar sin salmemelodi. Herleg.
Maten er ein stornopplevelse. Alt er så godt, flotte råvarer, nybakt brød og alltid frisk frukt framme. middagen i går gjekk Hellstrøm ein høg gang, jordskokksuppe med rista kastanjer, reinsdyrfilet med diverse avansert tilbehøyr og til dessert sjokolademousse, yoghurt is og bjørnebærsorbet dandert som kuler på same storleik som store klinkekuler med bærsaus og mynteblad og eit lett melisdryss…
–
Dagen har gått sin gang, av alle ting har eg vore på ein workshop der ein skulle læra seg kveding, men eg rekna meg mest som observatør. Ein av dei aller finaste opplevingane her har vore å høyra Berit Opheim syngja gamle salmar på gamle norske folketonar med Sigbjørn Apeland på trøorgel. Ho har ein utruleg fin stemme og måten ho syng folketonar på går rett i magen eller hjartet eller kanskje begge deler. Fleire av sekvensane her har vore bygde opp rundt musikalske innslag, det er veldig bra at det ikkje blir bare ord. Nå er det middag om førti minutt, og etterpå skal me fraktast i buss til Uranienborg kirke for å høyra på ein konsert med mellom andre Berit Opheim.
I morgon er det nye spennande foredrag, eg kjem til å stikka av ei stund før det er slutt for å vera sikker på å nå toget mitt med god margin. Eg lurer forresten på om i-phonen min slår seg automatisk over på sommartid eller ikkje? Problemet er om eg kan stola på vekkerklokka, eg veit ikkje om eg orkar å venta til klokka to i natt for å finna det ut… Er det nokon som veit?
Dagens herlegAste kommentar kom frå ein av dei andre deltakarane her, som sjølvsagt er dansk. Eg kikka i ei avis, og me kom i samtale om Nato, Jens og verdenssituasjonen… Ho sa at problemet med Putin er at han er edru. ???? frå norske vestlandske meg? Høyrde eg rett? Svaret var at dei andre russiske leiarane drakk seg då fulle innimellom mens Putin ikkje visste kva vodka var og alltid var klar og kalkulert. Slik kan ein kanskje sjå det med skråblikk. Eg hadde veldig sansen for det Thorvald Stoltenberg svarte då han fekk spørsmål om korvidt Jens var tøff nok til å vera leiar av Nato. Han påpeiker at leiarar ikkje skal vera tøffe, dei skal vera kloke og dessutan ha humor og sjølvironi. Sidan eg sa heia Jens i går, så får eg seia heia Thorvald i dag.
Heidi
Det gjekk heilt greitt å finna fram. Eva Mari og valpen Lara slo følge til den første trikken, og på Frognerseterbanen møtte eg nokon som skulle til same plassen. Me er høgt oppe i Hilmenkollåsen, og her ligg det framleis mykje snø, som du ser på biletet. I tillegg er det deilig vårsol her, og det har vore godt og varmt i sola.
Me fekk servert nydeleg lunsj der eg snakka med to kjekke danske damer, og etterpå har eg vore på eit langt og interessant foredrag om dansk salmetradisjon med fokus på Kingo, Brorson og Grundtvig. Eg har spesielt lyst til å setja meg endå meir inn i Grundtvig sine tekstar. Etter ein pause med kaffi, frukt og makroner, var me på Petter Dass forestilling. Veldig fint det og. Petter Dass sa ein gong at på same måten som han foretrakk å servert norsk mat framfor mat på fransk eller anden udelandsk maner, så såg han ingen grunn til å lovsynge Gud via landskapet i Roma eller Jerusalem. Landskapet på Helgeland fekk duga. Sidan Gud er «midterste mann», altså alltid midt i blant oss, så er han i Helgelandsnaturen og. Av framand mat som er ukjend på Helgeland, så meiner eg han nemnde oliven. Eg trudde ikkje folk for så mange hundre år sidan hadde forestillingar om oliven i det heile tatt, men mannen var jo ein tur i Danmark, då.
Nå er eg ein tur på romet før middagen om ti minutt. Her er det ikkje fjernsyn, men på radioen har eg fått med meg at me har mista Jens Stoltenberg til Nato. Høyrde at nokon hadde skrive på Internett at dei opplevde han som for konfliktsky til ein slik jobb. Då vil eg gjerne seia for eiga rekning at om det er ein plass i dei store systema eg ynskjer meg ein konfliktsky person, så er det i toppsjiktet i Nato. Gratulerer, Jens. Eg har tru på deg!
Heidi
sporisand 