Sett at rettskrivinga vart frigitt ungdomelege forkortingar frå msn og sms… Kva ville det ha gjort med språket, mon tru? Er det der me kjem til å enda?
Eg må ha hjelp for å tolka ein del forkortingar, men mykje har eg lært. Sjølv skriv eg tekstmeldingane mine prektig og lærarflinkt med korrekt nynorsk staving, fulle setningar og komma på rett plass. Det er i allefall intensjonen min å gjera det… Ei venninne av meg sa at ho visste at viss ein sms kom over tre meldingar på grunn av plassen, så kom meldinga frå meg…
Elevane mine lurer allereie på korfor dei ikkje får lov til å skriva xtra L U og lol, når dei skriv tekstar, og på skrivekurset sist vart eg klar over kor mange engelske ord barn synest det er naturleg å blanda inn i norske tekstar. I reklamen får me vita at tunfisk biter, og at butikkane har lamme lår. Ungane går på sjino, og dei hentar seg eit par sjeks og litt kald drikke frå sjøleskapet. Det er blitt heilt umogleg å skjøna om ein ungdom meinar den 7. eller den 20.september.
Alt dette er sikkert naturleg språkutvikling, og eg liker ikkje å tenkja på meg sjølv som ein bakstreversk grinebitar av ein lærar med raudblyanten klar til angrep.
I morgon startar eg eit nytt skrivekurs for barn, og kjærasten min synest at det er veldig gammaldags, og nærast litt på grensa til det komiske, at me ikkje brukar dataromet på skulen. Eg forsvarer meg med at det er så mykje teknisk som kan gå gale i systemet at eg orkar ikkje tanken på alt tullet det kjem til å bli med datamaskinane samtidig som eg skal tenkja kreativt.
Så er det det at eg er svak for langborda på heimkunnskapsromet. Eg liker å sitja der med tende stearinlys, og kanskje litt dempa musikk, medan blyantane skrapar mot papiret. Eg synest ikkje det er ein dum idé med rykande varm kakao i store krus heller når det er kaldt og mørkt ute.
Av og til nyt eg å få lov til å vera skikkeleg gammaldags… Og så ender det nok med at eg kjem diltande etter sånn etterkvart… Akkurat slik eg pleier…
Heidi
Han står framme i kyrkja og ventar. I hendene har han ein mikrofon og eit munnspel. I ein instrumentkoffert ligg det fleire munnspel og ventar. Kyrkja blir fylt av lyd. Lyden av bølger ute frå Sele, lyden av ei heimelaga vindharpe, lyden av keramikk som blir hamra, eit keyboard. Han begynner å bevega seg. Han tek eit par steg og rører armane sine. Han set munnspelet mot leppene og rommet blir magisk.
I kyrkja er det glassvindauge bak altertavla. Eg ser at det regnar ute. Det yrar små dropar som ein kan sjå om ein konsentrerer seg om å sjå det. Seinare blir det meir musikk. Salmer og klassisk musikk. Solomunnspel og samspel med kyrkjeorgelet. Dei såre bluestonane set seg i brystregionen ein stad. Her er me. Det er me som er her. Me som skal vera kyrkja med den opne famnen. Slik det står i visjonane.
Stille går folket fram til alterringen. Me går saman og på same tida aleine. Me går fram og tek i mot vin og brød.
Etterpå varmar me oss på kaffien. Steinar seier det er for seint å drikka kaffi, og eg seier at han ikkje må vera så fornuftig.
Ute er det framleis yr. Lufta er full av bittesmå dropar. Dei er så små at eg ikkje blir våt av dei. Eg tek jakken av og går heim med bare armar medan augustmørket kjem sigande. Det er framleis sommar. Eg går aleine heim. Yr og ør av liv.
Heidi
Ikkje x-ar i tydinga tidlegare kjærast, men x-ar og y-ar som ukjende faktorar for ein dag og for eit liv. Dei er det mange av, uansett kva grad av vanemenneske ein måtte rekna seg å vera. Nokon synest det er tryggast med dagar som er timeplanlagde og rutinelagde frå ende til annan, andre vil helst vita minst mogleg på førhand om ein optimal dag.
Men uansett, det meste veit ein ikkje på førehand, og det er vel like godt… Plutseleg kan ein bli stansa heilt av faktorar ein ikkje ante skulle koma. Dei siste vekene har eg tilfeldigvis vore i kontakt med fire personar som eg kjenner, som alle plutseleg opplevde at livet deira vart snudd opp ned av alvorleg sjukdom. Fellesnevnaren etter desse fire samtalane er at dei fleste av oss har ei sterk livsvilje og ein djup kjærleik til livet når me kjem i ekstreme livssituasjonar. Det merkelege er at det kan vera så vanskeleg å hugsa dette på vanlege kvardagar.
Eg les akkurat ei bok av Jostein Gaarder, slottet i Pyreneene, der gjennomgangstemaet er ei slags drøfting om kor vidt verda er tilfeldig sett saman, om det går synlege skjebnetrådar gjennom eit menneskeliv, eller om høgare makter har ei meining med menneska sine liv. Nå hadde eg skrive masse, som bare forsvann på grunn av ustabilt internett. Kven veit, kanskje det ikkje var meininga at det skulle stå på trykk…
Så då får dette bli lause tankar. Eg skal til kveldsgudsteneste, og må gå nå om eg skal nå det. Kor vidt livet mitt er nøye regissert, eller det meste blir tilfeldig skapt frå minutt til minutt, om det tenkjer eg ulikt etter tid og dag og situasjon. Men for meg gjev det meining å synga: Jeg er i Herrens hender, med alt som med meg skjer…
Og nå må eg altså gå viss eg skal få tid å greia håret og klina på meg ein tanke leppestift.
Heidi
Og aldri var du vakrare. Av og til lurer eg på kor flinke me er til å sjå einannan. Me navigerer rundt mellom tusenvis av ansikt og kroppar, men har ofte ikkje tid til å stansa opp og sjå.
På fredagskvelden hadde me den årlege garasjefesten heime hos sjefen min. Ho og mannen innreiar garasjen med gardinlengder langs veggene, langbord og levande lys.
Denne gongen regna det. Det silregna store deler av kvelden, og når det var på tide å trekkja ut av garasjen sat me tett saman under eit stort markisetak. Der under var det varmelampar og utepeis. Store deler av kvelden sat eg på ei trapp, tett, tett saman med andre og med eit felles teppe rundt flest mogleg av oss. Det var fint. Orda la seg som ei sky rundt oss og låtten steig mot himmelen.
I morgon kjem elevane. Me er klare nå, trur eg.
Heidi
alt tilgav han meg en gang.
Om hans underfulle nåde, vil jeg synge glad min sang.
Eg har vore i gravferd i dag. Der var det glad song, og ikkje tradisjonell sørgemusikk. Avdøde var soldat i frelsesarmeen gjennom eit langt liv, og far til ein god venn av meg. Dei siste to åra, vart han dregen lenger og lenger inn i ein demenstilstand. Noko av det siste som sat fast, var songane han hadde sunge saman med dei andre soldatane på gata og på møte.
Songen over; “Han skal åpne perleporten så at jeg får komme inn,” kunne han synga, med alle versa omtrent ordrett, sjølv om han hadde gløymt det meste av slikt som andre ting folk normalt går rundt og hugsar. Songen runga til glade tonar i kyrkja, med både piano og kyrkjeorgel på refrenget:
Han har åpnet perleporten,
så at jeg får komme inn,
for med blodet har han frelst meg,
og bevaret meg som sin.
I minnetalane var han igjen den aktive frelsessoldaten som sette andre før seg sjølv, og som utrøtteleg, og med glede og engasjement, gjorde det han følte seg kalla til for å gjera verda litt betre for medmenneska sine.
Før første salma, kom æresvakter frå frelsesarmeen inn med frelsesarmeen si fane. Det var kvite band på fana for å markera at det var ei glede å vera “Forfremmet til herligheten”, som det heiter i armeen. Under heile sermonien stod dei oppstilte rundt kista, med ansikta mot døra, som var dei klare til å ta han med seg og marsjera like til perleporten. Eg vart djupt rørt over alvoret og engasjementet deira, og over måten nærveret deira prega heile atmosfæren.
På eit tidspunkt i sermonien, kom strengemusikken inn og
song om Jesus som stod i himmelporten for å seia “Velkommen, venn!” Eg opplevde det sterkt og rørande at songane hadde eit anstrok av glede og jubel, snarare enn av sorg.
Då dei bar kista ut, gjekk dei framfor med fana, og då kista hadde blitt senka, og barn og oldebarn hadde lagt på kvar si raude rose,- då presten hadde skuffa på tre skuffer jord, vart fana senka tre gonger over kista. Den eine gongen hadde det festa seg ei raud rose i frynsene.
Gravferder kan vera veldig ulike einannan.
Det må vera godt å bli sungen ut av frelsesarmeen.
Fred over minnet.
Heidi
sporisand 