Som små regjeringar og som mange administrerande direktørar for kvar våre filialar innan same store firmaet, sit me der i timevis og legg premissane for kvar vår vesle verden. Timeplanane var klare i mai. Nå skal dei fiksast på, flikkast på, byggjast ut og fyllast med innhald. Dei som ikkje har vore med på denne store kabalen, ville nok blitt overraska over kor mange faktorar som spelar inn. Kvar klasse er eit lite samfunn der vaksne går ut og inn. Nokre skal ha ekstra hjelp til lesing, nokre skal ha ekstra språkopplæring og morsmålsundervisning, nokre lærarar skal passa på å få alle ut av gymgarderoben før dei på eit gitt tidspunkt skal vera klare til matematikkundervisning i eit anna klasserom, og nokon må få tid til å svelgja ein kopp kaffi og gå på do før dei er klare for vakt i skulegarden, samtidig som sistemann av elevane har fått på dress og lue og funne gummistøvlane sine i skogarderoben. Alt skal tenkjast ut, og det skal leggjast opp til smidigare ordningar for det meste. Alle skal få det mest mogleg optimalt, og elevane skal få dagane sine så godt tilrettelagt som det kan la seg gjera. Me sjonglerer alle dei vaksne sine timeplanar, og alle elevane sine behov, men det går aldri heilt hundre prosent opp. I neste veke er det nesten sikkert at nokon med rette seier: Det gløymde me å tenkja på.
Det var enklare før, for hundre, eller rettare sagt tjueni år sidan, då eg begynte å jobba. Då var me kongar og dronningar i kvart vårt vesle land, og kunne leggja premissane sjølv sånn etterkvart. Me hadde ikkje spesielt tett samarbeid mellom parallelle klassar ein gong. Men alt var ikkje betre før, tvert om, mykje er mykje betre nå. Du all verda så gode me er i lag når me bare får systema opp og gå, og alle kan bidra med det me er flinkast til og verkeleg lena oss mot einannan når me treng å tenkja klokt i saman. Nå skal me bare tenkja strukturar i halvanna døgn til, så skal me gjera det som er det spennande og kjekke, me skal fylla systema våre med sprell levande ungar, og i beste fall nyta synet av alle dei strukturelle tannhjula som sviv som dei skal. Om dei ikkje gjer det, så skal me ha vit til å gjera det verkeleg viktige uansett, møta ungane med varme og respekt. Resten går seg til…
Eg må innrømma at etter mange rundar med timeplanar, og ein innleiande runde med førebuande personalrevy, så var eg klar for sofaen. Det var katten og. Ein kan velja å kalla katten vår for usedvanleg kjælen eller ubegripeleg fordringsfull. Det blir eit definisjonsspørsmål. Ho har i alle fall veldig mjuk pels og kan mala veldig høgt. Og ho let seg rett og slett ikkje avvisa…
Det har regna så heftig i ettermiddag at om ein ikkje visste at det skulle vera sommar lenge endå, kunne ein bli lurt til å tru at det var haust. I morgon blir det opphald att, seier dei.
Heidi
I dag var livet nesten på dei vande hektene att, og me gløymde nesten at me har hatt ferie fram til i dag. Det var koseleg å klemma kolleger, drikka velfortent kaffi etter å ha stått i kaffikø og småhumra av vitsane på damedoen.
Overraskinga i dag var at dagen starta med ein time med ein standupkomikar som snakka om stamming og humor. Han var verkeleg flink. Det er aldri feil å le- Eit av sitata hans skal vera frå Bill Cosby og er om eg hugsar rett omtrent slik:
Du klarer alt så lenge du kan le av det.
Og det trur eg han har rett i. Eit anna sanningsord som eg har høyrd ein annan plass er:
Den som har sjølvironi har alltid noko å le av.
Vår venn frå i dag morges meinte at kvinner har eit langt forsprang på menn når det gjeld å le av seg sjølv. Det ville jo vore fint for oss damer viss det faktisk er sant…
Sjølvironi er ikkje alltid bare lett. Det er ikkje alle sanningar om ein sjølv som er like behagelege. Ein nær venn av meg sa her ein dag: «Veit du at du tek ganske stor plass når du er ute og er sosial. Du snakkar på utpust og innpust og andre må kjempa for å koma til orde…» Eg vart taus og mystisk resten av dagen, men det spørs om det var av varig karakter. I dag høyrde eg Helge Torvund på Pod-cast som snakka om at den finaste presangen du kan gi nokon er å lytta til det dei seier… Eit forsøk med alvorleg sjuke viste at det som hjalp dei mest ikkje var å få mange gode råd, men at nokon verkeleg lytta til det dei hadde å fortelja. Eg trur på det og…
Til mitt forsvar vil eg seia at eg er ganske flink til å lytta og. Eg gjer det ofte og med stor interesse både når det som blir fortald er retta mot meg og når det ikkje er det… Eg må bare hugsa å halda munnen lukka av og til… Tannlegen min seier at eg er den einaste pasienten hans som snakkar like godt med sånn avstøypningsutstyr inne i munnen som eg gjer utan. Eg forstod det som om det var vanleg at folk tagde stille den stunda dei hadde munnen full av metallbøylar og silikon. Eg spurde om me kanskje kunne visa det fram på sirkus eller noko, men det fekk eg ingen svar på… Men eg trur på far min som påstod at frå eg lærde å snakka som eittåring, så tagde eg sjeldan stille eit minutt om gongen til trass for at dei optimistisk dytta inn ein tutt, det hjalp ikkje-
Så unnskuld til alle dei eg har snakka i senk. Det er ikkje med vond vilje. Nå er den harde kvardagen her med striskjorte og havrelefse, og sjølvdisiplinerande aktiviteter på alle baugar og felt. Den som skal oppdra seg sjølv har alltid noko å fokusera på.
Heidi
I dag sykla me til kyrkja for å vera med på gudsteneste. Eg kjende då eg sat der at dette ville eg prøva å skriva litt om i dag. Eg ville prøva å skriva litt om kva kyrkja er for meg. Då eg var innom ei av sidene til Kirkens bymisjon, såg eg ein definisjon eg likte: Kirken er et sted å være menneske.
Kyrkja er noko som engasjerer, irriterer, provoserer og berører. Kor mange gonger har eg ikkje følt at eg må svara og stå til rettes for alt nokon trur eller meiner at kyrkja står for? Det er ikkje alltid eg har gått laus på oppgåva med like stor lyst og glede. Men på ein måte har dei rett, eg er jo kyrkja, slik alle me som trur og tviler og bekjenner er kyrkja.
Sidan eg flytta til Bryne for nøyaktig 28 år sidan, har kyrkja på Bryne vore ein av heimane mine. Då eg var konfirmant, og sat med konfirmanboka » Mer enn du anar», og vart undervist av ganske mange ulike vikarprestar, måtte me med jamne mellomrom svara skriftleg på spørsmål. Eit av dei var å vurdera dette utsagnet: » Ein treng ikkje gå i kyrkja om sundagane, ein kan like godt finna Gud i naturen, lesa bibelen heime, eller høyra på radiogudsteneste.» Dette sa eg meg heilt einig i. Ein av prestane me hadde, eg hugsar ikkje kven, svarte: » Men då går du glipp av fellesskapet. Og dei andre går glipp av å vera der saman med deg». Det var nok ikkje den nøyaktige ordlyden, men det var det han sa. Og lite visste vel han at eg liksom aldri heilt kom til å gløyma dei orda.
Og ungane våre har me stort sett halt med oss frå dei var nyfødde, til dei tydeleg kunne setja ord på at dei ikkje hadde lyst til å bli med. Eg håpar ikkje at dei er vaksinerte mot sundagsgudstenester etter ein overdose i barndomen. Eg ville så gjerne ha dei der saman med meg, og eg ville så gjerne at dei skulle bli glade i kyrkja.
For meg har det vore eit slags amkerfeste i livet å høyra til i ein menighet. Det er sterkt å sjå dei same menneska fram til nattverd framleis. Dei er i heilt andre livsfasar enn då eg først møtte dei for 28 år sidan, og det er eg og. Nokre har forsvunne og andre har kome til. Me er svært feilbarlege og svært forskjellige. I denne kyrkja har eg sett opp teaterforestillingar med ungdomar, rigga til utallige bønevandringar og mukulamesser, hatt mange omgangar med sundagsskule, opna hemmelege skrin og beslekta handdokker. Men mest av alt har eg kome hit med tru mi, tvilen min og lengden min. Eg har kome med eit menneskeliv i hendene og fått hjelp til å leva det, og eg har hatt viktige samtalar der med andre menneske om det å leva.
Visst har det hend at eg har sett på klokka og tenkt på alt eg har å gjera. Eg har hysja på mine litt urolege barn og eg har teke meg i å mista konsentrasjonen og tenkja på andre ting. Eg har og tenkt at denne eine dagen i veka er det fint å ta det med ro heime, og visst har eg rett som det er falle for freistinga og vald radioversjonen i staden. Tåpeleg, men sant er det at eg ofte kjenner eit snev av dårleg samvit om eg ikkje kjem meg til kyrkja på sundagen. Det er heilt sikkert lite konstruktivt, men det finst dei som får dårleg samvit om dei ikkje joggar ein time til dagen og, så eg er i godt selskap.
Ofte er eg i kyrkja utan at dei heilt store opplevingane dukkar opp, andre gonger er det som om sløret inntil det heilage i glimt blir løfta vekk og eg får ei intens kjensle av å vera ein del av noko større, ein del av kjærleiken som er større enn døden. Andre gonger kjennest det som om eg heilt konkret får nytt mot til å kjempa for alt det gode eg trur på, nestekjærleik, rettferd, fred, menneskeverd.
Som sagt så er det ikkje alltid eg identifiserer meg med alt det ei gruppe av pressen kalla «kristenfolket» meiner og står for. I tillegg til den lokale kyrkja, så takkar eg Gud for Korsveibevegelsen. Dette er ei rørsle eg i sterk grad har identifisert meg med. Dei har våga å vera politiske, våga å snakka om miljøet og manglande rettferd, om å våga å leva enklare og meir alternativt og samstundes hatt ei djup andeleg forankring som eg har lært mykje av og henta mange impulsar frå.
Gjennom det fine glasmaleriet til Per Odd Aarrestad framme bak altaret, kan me skifta byen utanfor gjennom det farga lyset frå kyrkja. Det viktigste med å vera der inne, er å få kraft til å gå ut og leva, få styrke til å vera eit levande menneske i det store livet utanfor. – trur eg i alle fall. I dag vart me sende ut til Hans Olav Mørk si fine utsendingsbøn.
Gå!
Gå med uro!
Gå i hast!
Slutt aldri med å gå ut av kirkens rom,
Ut av freden og stillheten, ut i bråket og ubehaget,
Ut i latteren og gråten.
Bær med deg det levende brødet som du fikk her,
Som en skatt mellom dine hender og i ditt hjerte.
Del det ut igjen og igjen.
Alltid strekker det til, om du fortsetter å bryte det.
Kom!
Slutt aldri med å komme tilbake til dette stedet!
Kom aldri tomhendt.
Ta med deg ropet som presser bak leppene.
La det få lyde her.
Ta med deg sulten som aldri blir stillet,
Kampen som ennå ikke er vunnet.
Ta med deg en som har vært ditt medmenneske
uten at du visste det.
Her er møtestedet – i lyset fra Guds ansikt.
Hans Olav Mørk
Heidi
I ettermiddag ringte Hanne Lise og lurte på om eg ville bli med ned til stranda og gå tur og fotografera litt. Det var jo varsla storm… Sidan det ikkje bles så mykje endå, fann me ut at me ville venta litt og reisa nedover klokka seks.
Då me kom ned var det i grunnen mindre vind og mindre dramatiske bølgjer enn me hadde tenkt oss. Det var til og med folk der som bada. Då me gav oss til å gå langs stranda, kjende me fort at vinden tiltok ganske dramatisk, og framfor auga på oss begynte havet å koka.
Hanne Lise hadde med seg kvit duk i veska si. Kvit duk og blåbær og til og med ei lita flaske med vaniljesaus. Nå gjaldt det bare å finna ein eigna stad for picknik. Me fann oss ei hole ved enden av stranda der det var nokolunde live. Duken måtte me sitja på så han ikkje skulle fyka vekk…
Etter den vesle pausen var det verkeleg blitt fart på bølgjene, og havkanten hadde flytta seg opp til midt på stranda. Dessverre gjekk batteriet i mobilen slik at eg ikkje fekk fotografert på det heftigste.
Det begynte å regna kraftig, og snart var me søkkvåte. Me fann ut at me ville gå på stien oppe bak sanddynene i staden for nede på stranda. Me tulla litt med at me fekk finna ein stad og leggja oss flate om det skulle begynna å lyna rett over hovuda våre, nå var me jo øverst i det veldig flate landskapet. Heldigvis slapp me å prøva ut planen. Plutseleg høyrde me ein høg lyd me ikkje kunne identifisera. Var det ein stad i nærleiken dei spelte høg musikk. Me forstod etterkvart at lyden kom frå ein kjempeflokk med fuglar som hadde teke til vengene. Kanskje dei diskuterte uversruta dei og…
Trygt tilbake i bilen, klissblautw og fulle av sand var me einige om at nå hadde me kjend me var i live.
Etter ein varm dusj heime, fekk me telefon frå Odd Christian som var på musikkfestival på Borestranda. På grunn av ekstremveret dreiv politiet på og evakuerte festivalområdet, og han lurde på om me hadde lyst til å henta han. Den opprinnelege planen var at han og kompisene skulle bu i telt på stranda ei natt til, men nå var teltleiren i ferd med å blåsa av. Femtenhundre festivaldeltakarar måtte reisa heim, og dei vart henta på stranda med bussar. Mange hadde bestilt henting, så det var viss fullt kaos der nede. Leif fekk henta han og eit par andre festivaldeltakarar, men alt tok si tid, og viss eg forstod det rett, så må dei koma tilbake og henta telta.
Akkurat nå høyrest det ut som om vinden har løya, men i følge ryktene skal me viss få besøk av en ny storm. Nokre snakka til og med om restane av ein orkan, men dei eller eg kan ha misforstått. Me slepp å kjeda oss så lenge me har vêr å forhalda oss til…
Heidi
I dag har det teknisk sett vore siste dag i ferien, eller kanskje ikkje det ein gong, sidan eg har undervisningsfri på fredagar. Nå har eg akkurat sett ein vemodsvakker film :
«Renoir», om den aldrande malaren, Auguste Renoir, som med giktiske hender, sterkt sviktande syn, og ute av stand til å gå lenger, nekter å gje opp kunste. Han blir boren rundt på ein sto, for å få dei scenarioa han vil ha, og får hendene bandasjerte og kjølte ned med isbitar for at han skal orka å halda penselen. Filmen handlar like mykje om den unge vakre aktmodellen hans Renee, og om sønene hans, Jean og Coco. Leif havna etterkvart framfor golfen nede i stova, men eg har hatt selskap av ein malande katt, som kom hoppande inn takvindauget her oppe på loftet, etter å ha bed meg opna for henne ved å gå fram og tilbake over glasruta og mjaua. Då ho var vel inne la ho seg med hovudet på skuldera mi og mol inn i øyret mitt.
Heimen har og ein annan losjerande, som har vore her sidan i dag morges, og som har gått til ro for natta på eit lammeskinn i dokkesenga si nede i stova…
Eg held framleis på med å utforska den nye symaskinen min. Det er spennande at eg kan bruka han til skriving av tekstar. Det er vanskeleg å riva seg laus når eg først har sett meg ned for å sy.
Vêret i dag har vore varmt og nydeleg. Dei melder nytt kraftig torever, store nedbørsmengder og storm. Leif har teke vermeldingane svært seriøst og trekt teltduken av paviljongen på terrassen så han ikkje skal blåsa sund. Akkurat nå er det ein blikkstille og tropevarm, seinsommarkveld, så det er litt vanskeleg å tru storm og regn. Me får sjå korleis det går…
Heidi
I natt vakna eg av eit forferdeleg torever. Det lynte og brakte samtidig. Lyna var så sterke og så tette at dei lyste opp soveromet i fleire sekund om gongen. Alle himmelkranane vart opna, og det høyrdest ut som om nokon tømde vatn frå gigantiske bøtter over huset. Det spesielle var at det pågjekk i timesvis, eg kan mest ikkje hugsa å ha vore ute for slikt vêr.
Om morgonen fekk me høyra at det var storflaum lenger sør på Jæren.
Det regna ganske heftig her og.
Eg oppdaga at viss eg sette meg på benken heilt inntil huset, så kunne eg drikka morgonkaffi ute og sjå på regnet nesten utan å bli våt.
Det var rett og slett ein ganske fin start på dagen.
I dag var dagen komen for å innvia den nye symaskinen. Det var frykteleg lenge sidan sist eg sydde, for det har vore så mykje utriveleg tull med den andre. Eg hadde ikkje tenkt å bli sitjande og sy resten av dagen, men det var akkurat det som skjedde. Det var så kjekt at eg ikkje klarte å rydda det vekk.
Plutseleg oppdaga at eg var i ferd med å få dårleg tid, for dette var dagen for den lenge planlagde turen til «Flor og fjære» på Nordhidle saman med mor og far, bror, syster, svoger og svigerinne. Me hadde jo lurt på korleis vêret ville oppføra seg, det hadde me ikkje trengt å bekymra oss over. Det regna då me kom, men det gav seg etter ei stund. Fargane i dei fantastiske hagane kom verkeleg til sin rett i det våte kveldslyset. Det er så fint der ute at ein ikkje trur sine eige auge. Eg tek hatten av for dei som har fått til dette og held det i stand. Først fekk me omvisning, så var det tre rettare middag i restauranten med nydeleg fiskesuppe til forrett. Etterpå var det god tid til å vandra rundt på øya, oppleva den utruleg vakre naturen og kjenna dei gode luktene av blomar, sjø og jord som blir spesielt sterke etter at det har regna. Dette var ei veldig fin måte å vera saman med familien sin på, og far insisterte pågå dra bankkortet for oss alle.
Heidi
I dag hadde eg storfint besøk. Eg har samarbeida med Calle Fjogstad om ei sommarvise, og han hadde lova at når me var fornøgde med songen begge to, skulle han koma å syngja for meg. I dag var dagen koma. Han hadde med seg Georg Pollestad som spelte munnspel. Dei hadde gjort ein god jobb, songen var verkeleg fin. Det er ikkje kvar dag eg får privatkonsert i sofaen heime. Gode heimelaga muffins hadde dei med seg og, kaffien var mitt einaste ansvarsområde. Takk for veldig kjekt besøk til dei begge to.
Eg veit ikkje om livsledsagaren min er på jakt etter nye utfordringar nå når barna er ute. Dagens overrasking til meg var at han hadde lånt ein el- bil han ville ha meg med og prøvekjøra… Sidan Torhild fyller år i dag, kjøpte me med oss ein stor bukett solsikker, og la turen forbi døra hennar.
Solsikker er eit teikn på seinsommar akkurat som moreller er. Ho er den einaste i vennekretsen min som har eit stort kvitt flygel midt i stova. Det ville eg og hatt om eg kunne spela slik som ho kan. I og med at Halvard arva pianoet etter farfaren sin, så har me to piano i heimen, og det er vel ikkje verst det heller. Eg saknar allereie pianomusikken til Halvard. Kanskje eg må lokka Leif til å spela meir, for han kan han og. Dersom eg kunne ynskja meg ein ferdigheit eg ikkje har, så måtte det vera å kunna spela. Helst piano eller saksofon, eller kanskje tverrfløyte. Det å ha ein litt fin songstemme hadde heller ikkje vore feil… Men kvar av oss får vel leggja ned dei puslespelbrikkene me faktisk har fått utdelt, så kan det bli noko fint til slutt. Det er ganske fascinerande kor ulike styrker og svakheiter me menneske har. Det må rett og slett vera tanken at me skal slå oss saman…
Eg avsluttar med eit fint bilete av dagens jubilant. Nå syng dei Evert Taube på fjernsynet.
Rønnerdal er gammal, men han dansar endå…
… Hur han klarar skivan kan ingen forstå,
ingen utan ternan i viken, hon som døk,
och ekorren och finken, och engens førsta gøk,
och blommorna, de blommor som redan sprungit ut i engen,
mandelblom, gullviva, kattfot och blå viol.
Eller noko liknande… Eg finn dessverre ikkje dei særsvenske vokalane på i- paden min, så dei norske får duga.
Ja, dagens jubilant var det, ja… Det var kjempekoseleg å drikka kaffi med henne og Per Magne på terrassen deira. Det var så lenge sidan sist.
Ha ein fin augustkveld.
Heidi
Dette diktet høyrde eg sitert i radioen i går. Det er fint.
Minutter, kanskje timer
av din egen eksistens
som du har glemt,
men som jeg
husker. Du lever
et hemmelig liv
i en annens minne.
-Tor Ulven-
***
Eg har ofte tenkt på akkurat det… At eg hugsar mange ting om folk som dei ikkje hugsar sjølv. Det kan vera noko dei sa for veldig lenge sidan, lanskje bare eit uttrykk eg såg i ansiktet deira, som dei aldri ein gong rakk å vita om. Eg veit at eg har veldig godt minne på ein del ting. Av og til grip eg meg sjølv i å tenkja at eg håpar andre ikkje hugsar like godt. Det er mange ting eg har sagt og gjort som eg veldig gjerne skulle sett at alle andre har gløymt. Det som er endå skumlare å tenkja på er at eg må gå ut i frå at mange hugsar ting eg sjølv har gløymt og kanskje ikkje ein gong registrerte at det skjedde. Ei jente eg gjekk saman med på barneskulen sa tjue år seinare at ho hugsa at eg alltid var rufsete på håret og hadde det rotete på pulten. Eg tviler ikkje eit sekund på at det er sant, men sjølv visste eg ikkje om det.
Slik er det å vera menneske. Me ber kvarandre sine liv i hendene våre og lever vrange eller rette liv i andre sine tankar og minne. Av og til veit eg alt for godt at eg har snakka alt for mykje og teke for stor plass. Andre gonger er eg glad og lukkeleg og veit ikkje om det ein gong. Det er merkeleg å leva og å sameksistera med andre. I går las eg noko av Magnus Malm, som eg tenkte at eg ville vidareformidla.
«Nærvær er alt annet enn idyll. å være nær den andre er å slippe taket i egen sikkerhet og gjøre seg sårbar. Det er å kunne ta inn den andres perspektiv og kjenne på den andres smerte. Det er bare fra dette punktet en virkelig samtale kan vokse fram, vekke tillit og bygge broer i stedet for murer.»
Magnus Malm (Kjennetegn)
Eg trener meg på å bu utan barn. Det går ganske bra. Me gjer leiligheiten nede, som barna har brukt og som me ikkje har leigd ut på lenge, klar for ny bebuar. Det var meir nedslite enn eg trudde, og me innser at det må oppussing til. Me reiser inn til IKEA for tredje gongen på ei veke for å sjå på moglege løysingar. Me tek med oss Odd Christian. Han er meir praktisk enn foreldra sine. Etter tre ikeaturar sit eg att med to pakker teaterdokker til å tre på fingrane, eit syskrin med saks, diverse stoffbitar, ein aloe vera plante og ein annan potteplante. Eg har fått symaskinen i dag som eg bestilde på postordre i sist veke. Eg gler meg til å sy. Først må eg bare rydda ferdig og luka bedet framfor huset. Eg lurer på om det kjem til å bli mykje mindre rot nå når me bare er to vaksne som bur her. Det er lov å håpa.
Eg unde meg ein lesepause ute i sola og las «Regines bok», boka som er bygd på blogginnlegga til Regine Stokke som døydde av leukemi i 2008. Sunniva hadde lånt boka av mormor. Eg trudde eg hadde lese ho, men oppdaga at det hadde eg ikkje. Det var sterk lesnad. Bodskapen hennar er at me må vera glade for livet og ta godt vare på livet og kvarandre. Sjølv ville ho så gjerne leva, men sjølv med ekspertisen på si side, så nytta det ikkje å slåst mot den alvorlege kreftdiagnosen. Ein av tinga ho reflekterer over, er kor misfornøgd ho ofte var før ho vart sjuk. Ho brukte krefter på å venta på at ein dag ville nok alt bli betre. Etter at ho vart sjuk oppdaga ho kor verdifullt livet er. Ho vart bare 18 år. Eg tenkte sjølvsagt på foreldra hennar og og på kor hjarteskjerande meiningslaust det må vera å mista eit barn.
Eg vil slutta som eg begynte, med eit dikt. Finske Eeva Kilpi skriv og om å vera saman.
Bare si i fra om heg forstyrrer,
sa han da han kom inn,
så går jeg med det samme.
Du ikke bare forstyrrer,
svarte jeg,
du skaker hele min tilværelse.
Velkommen.
Eeva Kilpi
I dag har eg teke eit skritt mot den yrkesaktive kvardagen; Eg har sett ny innmat inn i lærarkalendaren, og lagt den gamle innmaten, fint samanbunden, ned i den skuffa eg brukar til slikt. Eg er tidleg ute i år…
Om sommaren er det herleg å mest ikkje ha avtalar, og lettfeldig skriva dei få ein har på papirlappar ein kanskje mistar, og kanskje hugsar på. Nå er alle lause avtalar på plass i den nye boka som ikkje lenger er så rein og blank som ho var i føremiddag. Denne veka skal eg nyta fridomen. All erfaring tilseier forresten at det er ganske kjekt å begynna på jobb att. Det er som å hoppa ned i litt kjøleg sjø frå ei brygge. Ein tek sats og hoppar,etterpå kjennest det litt sjokkarta det første minuttet, så hugsar du kor godt du eigentleg liker å symja i litt djupt og ganske salt vatn…
Heidi
Det gjorde meg godt å høyra august månad bli omtalt på denne måten. Det er lett å tenkja at august betyr at døra til sommaren skal lukkast, det er då ein mykje finare tanke at ein tredjedel står att. Ei av svigerinnene mine var inne på noko av det same då eg spurte korleis sommaren hadde vore. «Spør meg heller om korleis sommaren er», sa ho, og då gjorde eg sjølvsagt akkurat det.
For oss starta august på ein praktisk måte. Me møtte Halvard på Oslo S og tok ein ny runde på IKEA for å handla inn det han trong for å starta eit hybelbuarliv i Oslo. Etterpå var me hos Sunniva, der dei framleis var i ferd med å flytta inn. Eg sette meg på golvet litt og såg på dei. Eg sa at eg trong ti minutt på å gjera meg klar til å ta avskjed. Men så gjekk dei ti minutta og, og eg måtte innsjå at timen var komen.
Så drog me ut til Kirkeveien i Bærum, der me skulle lasta inn eit nytt flyttelass for nevø Oscar som skal til Stavanger for å utdanna seg til musikar. Det blir koseleg å ha han i nærleiken.
Og så måtte livet gå vidare, med ei heilt fysisk kjensle av sorg ein stad i hjarteregionen, kjørde me mot vakre Hvaler, for å besøkja gode venner, Astrid og Lars, saman med Anne Mette som var på besøk allereie. Det var fint å vera i lag med dei. Me hadde ein veldig fin kveld saman, og neste morgon gjekk me ned dei varme rosa svaberga for å ta eit morgonbad i havet før me hadde lang frokost ute på verandaen med nydeleg havsutsikt.
Litt utpå føremiddagen måtte me setja oss i bilen att. Me skulle på syskenbarntreff til Vikene, farmor og farfar til Leif sin feriestad utanfor Fredrikstad. Eg hadde ikkje vore der før, og Leif kunne bare fjernt hugsa at han hadde vore der tidleg i barndomen.
Her er huset dei bygde, ein gong på tjuetalet, for å feriera her med barn og tenestejenter.
Familien til Leif, det vil seia syskenbarna hans, disponerer nå tre hus på denne eigedomen, langt oppe i ein bakke med fin utsikt over havet og tettstaden Vikene. Me åt god mat, drakk kaffi og åt kaker og snakka om livet før og livet nå.
Etterpå drog me ned til familien sitt badehus med badebrygge, og fekk ein ny sjanse til å bada i nydeleg sommarvarmt sjøvatn. Det er lenge sidan eg har bada så mykje ein sommar, spesielt viss eg ikkje reknar med somrane i Spania. Etterpå vart me tekne med på båttur rundt Hankø. Det var varmt og vindstille.
Neste dag hadde me ein lang heimtur, og det absolutte høgdepunktet var å eta middag hos Jan og Hilde i Søgne. Det var og koseleg å møta Simen som snart skulle i veg for å starta på lærarutdanning han og. Det er fint å få fylgja dei me har sett veksa opp eit lite steg inn i vaksenlivet. Akkurat nå er mange av vennene våre i den same fasen som oss… Barna deira blir vaksne og flytter ut.
Vel heime venta det oss eit tomt hus og ein svolten katt, velsigna vere katten som framleis ventar. I dag er eg i ferd med å nyta den siste ferieveka mi. Eg ryddar, vaskar, skiftar ut blomane som hadde visna i vasane, og plukker unna ting som ungane lot liggja att då flytteplassen i bilen måtte prioriterast.
Ein ny livsfase er i gang, antar eg…
Heidi
I går fylde me bilen til ytterste trengsel og sette kursen mot Oslo. Sunniva og faren sat framme og byttest på å kjøra, medan eg sat omtrent innebygd i baksetet med bagasje på golvet og ein stor flatskjerm eg tvihaldt på første del av turen for at ingen skulle få han i hovudet når me bremsa og svingde. Då me stopte for å strekkja på beina i Valle, fann Sunniva på ein måte å omorganisere bagasjen slik at me fekk klemt flatskjermen inn mellom to koffertar beskytta av eit badehandkle. Me køyrde på smale, svingete vegar gjennom fin natur. Etter ned- og oppstigninga frå Dalen i Telemark, stoppa me og åt middag på ei veikro. GPS-en tok oss til Thereses gate der ho skal bu, og saman fekk me bore flyttelasset opp trappene til leiligheita i andre etasje der ho skal bu saman med tre barndomsvenninner.
I dag vakna me på Diakonissehuset, og åt frokost i den ærverdige gamle diakonissestova som fungerer som spisesal. Til frokosten høyrde me eit veldig hyggeleg tysk ektepar planleggje ein særdeles ambisiøs turistdag i Oslo, der Holmenkollen, domkirke, Gamle Aker Kirke og Nasjonalgalleriet bare var første delen av dagen. Eg var glad for at me kjende Oslo så godt frå før at me bare kunne la dagen skje oss i staden for å planleggja.
Visdomsordet over stod på døra til eit av dei fine kapella her i huset.
Sunniva ville bruka føremiddagen til å ordna seg litt i den nye heimen, og ta i mot Thea som skulle dukka opp, flyboren frå heime. Me spaserte ned til Grunerløkka, sommarveret var fint og folk var ute i byen og koste seg. Heldigvis var sentrum lite prega sv terrortrusselen. Me fekk kartlagt kor Halvard skal bu. Det er eit veldig stort studenthybelhus like ved Akerselva, veldig nær Grunerløkka. Eg trur han kan få det veldig bra der.
På Karl Johan var det sommarstemning. Eg snakka lenge med ei rom-kvinne på 22 år som fortalde at ho hadde tre barn. Eg handla litt på Gudrun Sjøden, og kjøpte «Folk er folk,» og «= Oslo». Gatemusikantar såg me mange av, eit jazzband laga triveleg stemning, eldslukarar, gullmenn, bronsemenn og diverse anna, stod tett i tett.
Eg lar denne ulven representera dei alle… Me sette oss på ein benk og observerte tilfeldigvis ein «gorilla» som stod på gata. Me la først merke til han fordi han stod utan gorillahovud, med resten av drakta på og kjølde seg litt ned, før han etter ei tid sette han hovudet seg att. Først var denne mannen i gorilladrakt utan hovud litt komisk, så gjekk det opp for meg st det han dreiv på med nok var anna enn lettbeint leik. Han stod eit lett skrantsnde gorilladrakt, der glidelåsen, som truleg ikkje fungerte, var open i ryggen. Fingrane på gorillahanskane var klipte av, og drakta hadde eit hol bak. Så stod han der og prøvde å fanga merksemda til dei som gjekk forbi, men mest ikkje eit einaste menneske, sjølv ikkje barna ofra han eit einaste blikk. Skåla til pengane stod like tom. Til slutt tok han sv seg drakta der han stod, keølla ho saman i ein bag og gjekk der i frå…
Me åt lunsj på ein liten fortausrestaurant det selgjarar, trekkspelarar og ein vervar frå Greenpeace var innom under måltidet.
Som de ser: no soup today…
Etterpå kjørde me Sunniva, Thea og Olav til IKEA, der det var veldig mange andre i dag. Dei handla senger, bord, stoler, dyner, sengklede og andre ting dei kan koma til å trenga. Varene blir brakte til huset i morgon, og då vil det visa seg om dei får plass til alt saman. Dei er godt i gang med redebygging, så det kjem nok til å bli veldig bra til slutt…
Utanfor huset har dei eit stort grønt tre, og ei godt brukt trikkelinje, så det tek kanskje litt tid å vennskap seg til lydane. Lydane av trikk og trafikk, altså, treet kjem nok ikkje til å laga bråk…
Me avslutta dagen med å eta pizza på ein koseleg uterestaurant. I morgon tidleg kjem Halvard, og skL begynna å ordna seg til i byen. Terrortrusselen skal vera avblåst, og det set eg pris på…
Heidi
sporisand 