Den siste veka har vore stappfull med gjeremål Av og til kjem alle kjekke ting samtidig. Eg har jobba masse med barnesongane som skulle leverast på måndag, og på sundag fekk eg veldig koseleg overnattingsbesøk av ei barndomsvenninne som bur ein annan plass i landet. Sissel fekk føla på kroppen at innflygning til Sør-Rogaland i storm kan vera alt anna enn behageleg, men ho kom seg trygt ned slik at me fekk henta henne på flyplassen.
Før det var eg og Sunniva på Stavanger kunstmuseum, ein veldig flott plass, forresten, og såg ei veldig spesiell utstilling. Ei fransk dame som er fotograf, forfattar og performancekunstnar opplevde at kjærasten slo opp via mail. Ho fekk eit uttall kvinner med forskjellig yrke og ståstad til å kommentera mailen han skreiv. Dei hadde brukt alle virkemiddel frå operasong, dans, dokketeater, film, skriftanalyse, tarrotkort, og eg veit ikkje kva for å uttrykkja sine tankar om mannen og mailen. Det var utan tvil eit originalt og spennande prosjekt, men eg klarte ikkje la vera å tenkja «stakkars mann», midt i det heile. Han vart analysert på alle måtar og frå alle synsvinklar, og vart sjølvsagt dømt nord og ned… Om ein av intensjonane var at svikaren skulle få passet sitt grundig påskrive, så trur eg ho lukkast. Få menn kan ha gått ut av eit forhold med eit fullare pass…
Kunstmuseet hadde ein koseleg kafé med glasstak mot Mosvannet, der ein for eksempel kunne få kjøpt seg varm te, knekkebrød og ost etter ein spasertur i storm langs vatnet.
Nå skal eg ikkje skriva meir, for nå må eg byta fornuft med skrivekløe. Eg forstår forresten Per Spelemann som byta bort kua og fekk fela igjen, men det er ein annan historie.
Og om nokon ser instagrambileta mine som ser ut omtrent som det overfor, og lurer på om eg har fritidsproblem, så forstår eg det og.
Heidi
Det skal bli ein tidleg kveld i ei forblåst gate i eit bokstaveleg talt stormfullt hjørne av verda. Me kom nettopp heim, og hadde me våga å lena oss langt nok framover, hadde me kanskje klart å fly. Min medvandrar hadde på seg kamuflasjefarga, slalombukse, ein undomeleg dynejakke nokon eingong må ha gløymt her og svart lue. Den yngste sonen kommenterte at han såg ut som om han var på veg til ein skulemassakre eller liknande. Eg var heilt einig, så han fekk ikkje lov å ta på seg finlandshetta si.
Det eg bare ville seia i kveld er at eg kjenner så fine folk. Vennene mine er dei beste i verda. Det vart alt for i dag. Nå må eg tenkja gjennom alt eg veit om Kvitebjørn kong Valemon, og så må eg prøva å få litt søvn;-)
Heidi
Rennedrev, det mest særeigent jærske av alle vertypar? Biletet er teke ved Bryne stasjon ca klokka halv sju i kveld. Som de kan sjå: «Dæ blæse å fyge.»
Det starta i dag morges, eller kanskje det var slik i natt og? Desse bileta er frå i føremiddag:
Eg og fotojournalisten min tenkte oss på reportasjetur til Stavanger, men me kom rett og slett ikkje lenger enn til Sandnes, vinden var så heftig i kasta, og vegen var så glatt at det rett og slett var ganskje heftig å halda bilen på plass på bilen. Det bles på Sandnes og i tilfelle nokon var i tvil…
Då me reiste heim att, auka det på med både vind og snø. Då det vart mørkt, var mørket rett og slett kvitt, eit ganske fascinerande syn.
Dramatisk som eg er, og ikkje minst jærbu som eg er, så må eg innrømma at eg liker slikt ver. I alle fall viss eg har ein plass å vera inne, og i alle fall viss eg slepp å kjøra bilen sjølv.
Heidi
Ingen dagar går så fort som fredagar. Den aller største nytinga ved ein fredag er kanksje å leggja seg torsdag kveld og vit at det ikkje er bruk for vekkarklokke neste morgon. I dag har eg jobba meir med barnesongar til «Ung kirkesang», og eg og Anne Kristine har samarbeida via mail, sms, telefonsamtalar og til slutt irl. Då ho ringte på døra mi hadde ho klar tre melodiar som eg likte veldig godt. Eg er imponert. Eg har klar fire tekstar til, men nå får me sjå kva me rekk med tidsfrist på måndag og mykje anna som og skal skje. Eg kan ikkje trykka tekstane her nå, sidan dei er til ein konkurranse, men kanskje eg legg dei ut seinare.
Eg pleier å seia at eg kan skriva kor tid som helst og ikkje er avhengig av såkalt inspirasjon, men eg må innrømma at det er ein fin følelse når tekstane bare kjem boblande opp frå ein eller annan plass eller hoppande inn i tankane frå tilsynelatande «Ingenstadifrå». Ein gong utpå dagen sende eg ut sms til ektemann, søner, døtrer, mor og far om at det ville blir servert kaffi med eit eller anna til klokka fem i stova vår. Alle saman kom, inkludert ein livsglad mops. Det er koseleg å samla folk litt spontant av og til. Det eg ikkje har rukke til nå, er å koma meg ut og gå, og med storm og stupande mørke utanfor døra, så trur eg det ender med at eg lovar meg sjølv ein skikkeleg tur i morgon i staden. Nå får me sjå kven som er dagens lyrikar, og kva vedkomande har å seia oss i dag…
Boka viser deg å vera skriva om Lars Roger Furnes og heiter «Hvit natthonning, -rød sang» Fin tittel! På omslaget er det ein narr som spelar tverrfløyte. Så langt alt bare vel, eg liker svært godt både narrar og tverrfløyter… Lars Roger Furnes veit eg ingenting om, men nå skal eg googla litt.
Det viser seg at han først og fremst er biletkunsntar. Han er fødd i 1948 i Ålesund og bur i Mandal. Omslagsbiletet er laga av han sjølv, og eg såg andre fine bilete han hadde laga på nettet. Nå har eg drive det me i skulen kallar «førlesing», og som visst nok er veldig viktig. Eg kjenner at eg er veldig klar for dikta hans, som eg har hatt i hylla i mange år utan å ha hatt tid til å lesa dei.
Og her kjem eit av dikta hans:
Den grå meksikanske
ullmåken sa hun
du kaller varmefuglen
forbi min mørke hage
og silkekuplenes hissighet
Sover mot kinnet
mitt i natt
der du står hos meg
bak døren i din verden
og fører dine
beskjeder over
i farger sa hun
I søvne noe sånt som
varmen fløy forbi
og hadde et lite nøste
i nebbet og smilte.
Lars Roger Furnes
Dikta hans har ganske sterke erotiske tonar og undertonar. Eg likte dei, og har lyst til å lesa meir. Nå er det «Nytt på nytt», og sushi som mannen i mitt liv har brakt til huset. Det spørs om det ikkje er litt om lærarane si arbeidstid i dag. Eg les i avisene at lærarane er rasande. Sjølv har eg vel forsåvidt adrenalinet under ganske god kontroll, men eg kan jo nevna at eg synest forslaget om ny arbeidstidsavtale for lærarar er ein heller dårleg idé. Men seine fredagskveldar skal vel lærarar sleppa å jobba, så nå er det som sagt strikketøy og fjernsyn på menyen.
Heidi
Fatet frå Ingrid kan publiserast med ulike typar dekor, det som er litt synd er at resten av husfolket ikkje ser på det som dekor, men forsyner seg med godbitane så snart dei er på plass 😉
Eg sit nå her og tøyer tålmodet mitt, og i følge Martin Lönnebo er det ein erverdig sport å driva med. Med litt god hjelp har eg endeleg klart å få bileta frå mobilen min inn på skulen si heimeside. Det skulle ha blitt ein reportasje om hundredagarsfesten, men av ein eller annan grunn legg alle bileta seg på høgkant på heimesida same koss eg vrir og vender dei på førehand… Kanskje det er ein bagatell at lesarane må leggja hovuda sine i nittigraders vinkel kvar gong dei skal nyta eit bilete av sine søte små, i den grad me kan tillata oss å visa dei på internett, men eg vil rett og slett ikkje vera bekjent av å ha det slik… Eg finn det vel ut til slutt…
For sikkert meir enn eit halvt år sidan, fekk eg eit brev frå «Kirkesangforbundet» med invitasjon til å laga tekstar til kristne småbarnssongar i samband med ein konkurranse. Eg har hatt det i tankane heilt sidan då, men tankane kom aldri lenger. Ikkje før Anne Kristine spurde om eg hadde nokre tekstar, for ho ville gjerne laga melodiar. Ho gjorde meg samstundes merksam på at det var ei veke til innleveringsfristen. Det er noko rart med meg og deadlinar. Plutseleg kjende eg at det eg hadde lyst til her i verda var å laga slike tekstar, og i løpet av fire dagar har eg laga seks-sju små tekstar. Eg skulle sjølvsagt gjort det for lenge sidan, for nå har eg ikkje tid til å kvalitetssikra med edrueleg ettertanke, men det er faktisk framleis fire dagar til tidsfristen, så me får sjå om me to kreative damer får til eit produkt me torer å kjennast ved.
Heilt impulsivt har eg forresten meld meg på eit salmeseminar på Lysebu i mars. Eg kjende bare at det hadde eg veldig lyst til. Eg kjenner ikkje så veldig mange som er oppriktig interesserte i dette «fagfeltet», og dei to gongene eg har vore på liknande ting, synest eg at eg har fått stort utbytte av det. Sidan eg allereie skal på eit anna seminar i Oslo i mars, så får eg rett og slett reisa to helger på rad. Men som kjend er eg og NSB perlevenner, så det går sikkert fint.
I går var eg og Sunniva på Unge Spor- forestilling. Sunniva var jo med der i mange år, og sjølv om ho hadde sett forestillinga allereie, så takka ho ja til å lufta mor si litt og. Det er ei sann glede å få ha henne heime eit bonushalvår, heilt uavhengig av at ho er dotter mi, så er ho eit menneske eg set stor pris på å bruka tid i lag med. For tida er både ho og Halvard vikarar på skulen min. Det er litt surrealistisk å møta dei ved kaffimaskinen, i gangane og på personalromet, men til nå har det vore heilt problemfritt, heldigvis.
Framleis er vinden av det heftige slaget. Eg er sikker på at barn frå Jæren er meir eksponert for sterk vind i løpet av eit halvår enn mange andre barn er gjennom heile oppveksten. Eit gammalt ordtak seier at den dagen det er vindstille på Jæren bles det ikkje meir enn ei høne på sjøen. Av og til må ein setja opp band i skulegarden for å visa kor dei ikkje skal gå i tilfelle det bles takpanner av taka, og nokre gonger må me tenkja oss om om det er område der dei kan koma til å få eit rotvelta tre over seg, men stort sett så går det bra. Då eg som nittenåring flytta heimefrå sakna eg vinden. Det var liksom kjedeleg vindstille, ein skikkeleg storm røsker opp i sjela…
I min første jobb ein stad i Groruddalen vart me ein vintermorgon innkalde til morgoninformasjon på personalromet. Nokon hadde funne ut at me ikkje kunne senda ungane ut i «dette forferdelege veret,» dei måtte få leika inne i friminutta. Det komiske var at eg ikkje ein gong hadde tenkt på at det bles ute… Eg vart reint lattermild over kor dei la lista for kva ungar kunne tola av vind. Eg hugsar då eg sjølv var lita at me opna glidelåsen i jakkane, stilde oss opp der vinden fekk best tak, og haldt jakken ut som vengene på ei flaggermus for å sjå om vinden var sterk nok til at me kunne fly… Den einaste gevinsten av fysikkforsøket var skrubbsår på begge knea.
Framleis liker eg meg i grunnen i vinden… I alle fall dersom ein kan koma seg inn i eit varmt hus sånn litt etterkvart. Eg såg ein gong eit innslag med Bård Tufte Johansen og Harald Eia der dei lot ein kraftig støvsugar på utoverpust gjera ansikta til gamle damer glatte for å sjå om dei var «pene» då dei var unge. Kanskje noko å tenkja på…
Eg avsluttar med eit dikt skrive på hallingmål Av Anna Barbara Gamborg som handlar om nettopp vind.
Gamle-eika
Nakjin står ho no-
vyrdlaust fór vinden.
ikkji stritta ho imot:
no kan ho møte
vetrestormen
fri
og sterk.
Han veit ikkji
hu berga livet lell.
Anna Barbara Gamborg
Måtte alle tome bekymringar og all grunnlaus otte fyka vekk med vinden.
Heidi
Etter ein lang fin dag som vart avslutta med fire venninner på fiskesuppe om kvelden, har eg nå rydda kjøkkenet, vaska håret og skal nå gå gjennom brødrene Grimm sin versjon av eventyret om Rødhette ein siste gong før eg legg meg. Dette er eit eventyr som går att i mange land, og eg har og lese Perrault sin franske versjon, som går for å kanskje vera meir opprinneleg. I denne varianten tek Rødhette av seg kleda og hoppar opp i senga til bestemor, som viser seg å vera ulven. I denne versjonen er det ikkje nok med at ho forundrar seg over bestemor sine store øyrer, store munn og store auge, ho blir og forskrekka over kor hårete legger bestemor har…
I den franske versjonen, som eg ikkje skal fortelja, blir Rødhette eten av ulven, og ingen jeger eller tømmerhoggar kjem forbi og bergar henne. Eventyret ender med ei moralpreike om at slik kan det gå med dumme jenter som ikkje høyrer på mor si, men som i staden let seg lokka på avvegar av ulvar og får si endelikt i forferding.
Hos brødrene Grimm går det heldigvis bra med Rødhette, og det er til og med ei lita forteljing på slutten der forteljaren fortel at ryktet seier at Rødhette ein gong seinar og møtte ein ulv, men ikkje let seg lura. I staden sette ho og bestemor fram ein stamp med vatn som bestemor hadde kokt pølser i, og ulven som stod på taket og prøvde å kome ned gjennom pipa, kjende pølselukt, strekte seg for langt ut frå kanten av taket, sklei ned og drukna i stampen.
Me har vel alle ei Rødhette i oss som ikkje alltid har nok respekt for ulvar? Eller er den tida forbi då små jenter bør advarast mot å spora av frå den beine vegen i dei store skogane? Eg elska eventyret om Rødhette då eg var lita, det høgt og utan atterhald. Det trur eg faktisk at seksåringane kjem til å gjera i morgon og.
Heidi
I går såg eg og Leif ein amerikansk dokumentar som heitte «Happy», som handla om kva som viste seg å gjera folk lukkelege. Etter å ha brukt masse ressurser på å forska på kva som utløyser depresjonar, var det nokon som hadde kome på at det ville vera interessant å forska på «happiness». Kva gjer folk glade og lukkelege. Fleire hadde hive seg på bølga, og nokre universitet gav til og med timar i «happiness». Heilt som ein litt fordomsfullt kunne forventa, så gjekk veldig mange amerikanar ut i frå at det å vera lukkeleg hadde med pengar og suksess å gjera…
Dei meiner faktisk at evna til å gleda seg til ei viss grad er genetisk betinga. Forskarane meinte at heile femti prosent av våre evner til å gle oss er genetisk betinga. Det som då må vera godt nytt er at dei andre femti prosenta er det mogleg å gjera noko med. Forskning viser at det som først og gjer menneske lukkelege er ikkje at dei er rike, friske, vakre og vellukka. Det som gjer folk lukkelege er at dei har nokon å vera i lag med, eit felleskap der dei kan gje og få, og at dei har kjensla av å bidra med noko som kan gjera livet til ein betre plass for andre menneske. Det ser altså ut som om gamle Arnulf Øverland var inne på noko, sjølv om han ikkje kjende til nyare amerikansk forskning.
I dag var eg i kyrkja. Det vart snakk om at det er blitt forska på kva som får eit menneske til å velgja seg ei kristen forsamling å høyra til. Unge menneske vart spurde: «Kva er det du kan få av denne forsamlinga som gjer at du fortset å koma hit. Ein ung mann svara utypisk nok: «Det er at dei har bruk for meg her. Eg treng ei forsamling å gje meg til, ikkje ei forsamling å få noko av.
I dag las eg i boka til Charles Ringma. Han stiller følgende diagnose på moderne menighetsarbeid:
«Vi har erstattet anger og bot med velsignelse.
Vi har erstattet disippelskap med glede.
Vi har erstattet tjenersjap med makt.
Vi har erstattet sårbarhet med forutsigbarhet.
Vi har erstattet det å være søkende med det å få suksess.»
I tida me lever i har me lett for å tru at me har rett til å stilla same spørsmålet som i songen: «What`s in it for me?» Ein alternativ måte å tenkja på er å tenkja: «Kor kan eg gå hen med alt eg har av kjærleik, varme og erfaring for å gjera ein forskjell?»
Dette var nå sundagstankar som eg hadde behov for å skriva ned. Om ikkje anna, så for å minna meg sjølv på det…
Og biletet over teksten? Det er ei sjølvlaga julegåve frå Ingrid. Eit Salvador Dali- fat, laga på på Kunst og handverksavdelinga på universitetet. Er det ikkje fint, vel?
Heidi
Me pakkar oss inn i fleire lag med ull og vindtette klede, og reiser ned til stranda i håp om å få nokre fine stormbilete. Stormen har løya, og det mest dramatiske er stranda mest ikkje er til å kjenna att. Alt av laus sand er blese vekk, og stranda er hardpakka, til dels frosen, våt sand med stubbar av siv og marehalm stikkande opp. Linja ved sanddynene er delvis som skoren med kniv, sjøen har tydelegvis gått heilt opp til sanddynene. Framleis går sjøen lengre opp enn vanleg, og stranda som vanlegvis er brei, mjuk og sandete er nå smal, hardpakka og heilt plan. Det kjennest nesten som å gå på havbotnen, og ein ventar nesten på at ei stor bølgje skal skylja inn over oss som er modige nok til å gå der. Det er frålandsvind slik at bølgjene som slår mot land møter vinden og nesten blir slått litt tilbake. Havet er stort, kaldt og flaskegrønt, og steinane i strandkanten er delvis frosne.
Eg blir heilt mållaus over kor fint det er her. For ein fantastisk natur me har på Jæren.
På Vig-stranda er nokon på tur med to travhestar. Kuskane er godt pakka inne, og hestemana flaksar med vinden.
Det skumrar og eit gullskjær på den djupblå himmelen speglar seg i vatnet frå bølgeskvulpa som har lagt seg på stranda, der ein måke finn det for godt å landa.
Det er mykje ver her, det skal ingen ta i frå oss, men visst har me det fint?
(Foto Leif Harboe)
Heidi
Bare fordi eg kan og har tid, må eg skriva litt til i dag. Odd Christian har vore heime og ete middag i lag med oss. Me har tend bål i peisen, og eg har oppdaga at det rådet nokon gav meg om å bruka ein stearinlysstump for å få fyr i peisen, var eit utmerka råd. Nå tek eg dagen ned for landing. Det eg ikkje har rukke får venta, i alle fall til i morgon. Pingvinen over laga Ingrid då ho var fem og eit halvt år. Ho fekk farga ark og sa: «Åh, eg må laga ein pingvin!» så laga ho denne heilt aleine utan å ha noko å sjå etter. Det kvite feltet på magen hjalp eg henne med på instruks, alt det andre gjorde ho heilt aleine, og fann uta at faemor skulle få han.
Bak på pingvinen står det skrive med mi handskrift etter diktat frå kunstnaren:
Kjære farmor.
Eg gler meg så veldig til eg skal koma.
Det er fem dagar til nå.
Du skal få denne pingvinen som eg har laga.
Helsing Ingrid
Sidan hang pingvinen på veggen heime hos farmora saman med andre gåver frå barnebarn. Då me rydda ut av huset tok eg han med, og har ikkje hatt hjarte til å kasta han. Kasting er ikkje mi sterke side, og det tek bustaden eit visst preg av. Kanskje eg skulle kjøpa ei enkel glasrame og henga han opp ein plass.
Eg måtte henta meg ein ny dagens lyrikar. Ho heiter Bente Gahnstrøm, og viser seg å vera frå Egersund. Med andre ord er me nesten naboar, og eg har ikkje kjend til henne før akkurat nå. Diktboka er ei av ganske mange som eg har kjøpt ein gong for å lesa seinare, og nå var tida komen. Dette diktet er eit av fleire som eg likte godt:
Boller med rosiner
Trett arbeidsdag
i voksenlandet.
tre mennesker sitter
på kanten av stupet,
sier at alt er bra
og blir stadig bedre.
Varme boller
med rosiner
på bordet.
Det har luktet nybakt
over hele huset
i dag.
Kaffen er god.
Barndomsvinter
og mormorkjøkken
lister seg inn,
setter seg
i et hjørne
og ser på oss.
Det var
der
vi skulle
vært
nå.
Bente Gahnstrøm
I går snakka eg på chatten med ei venninne om det å plutseleg bli overmanna av saknet etter nokon som ikkje er der lenger. Merkeleg nok kan eg framleis plutseleg kjenna at eg lengtar etter mi mormor som døydde for tjue år sidan. Tenkja på korleis det var å vera på kjøkkenet hennar. Kjenna smaken av varm sjokolade og av risgraut med sukker og raud saus og morfar sine nysteikte arme riddarar. Då kan eg hugsa luktene i huset og kor mjuke hender bestemor hadde. Eg og bror min var så heldige at me vaks opp saman med besteforeldrene våre. Me flytta litt før eg fylde seks år, men framleis budde dei så nære at eg såg dei minst ein gong i veka og ofte var hos dei i helger og feriar. Då eg sjølv fekk barn vart me nesten naboar att, og eg gjekk ofte til bestemor med barnevogn. Ho rakk å bli kjend med dei tre eldste før ho døydde, og Odd Christian var augnesteinen hennar frå den dagen han vart fødd.
Heldige meg som fekk veksa opp med besteforeldre eg såg henholdsvis heile tida og ganske ofte. Det gjorde at eg kjende meg heime i tre heilt ulike heimar då eg vaks opp. Eg håpar, viss eg sjølv skulle få barnebarn ein vakker dag, at eg får bli like godt kjend med dei som eg var med besteforeldra mine. Og faktisk, framleis er, sidan farmor er der den dag i dag.
Det er forresten veldig triveleg at Sunniva har teke med seg tekorga si og er på mellomlanding i heimen. Og januarstormar kan vera trivelege dei og når ein har på seg godt med klær, eller kikkar ut på dei frå innsida av eit hus.
Heidi
Eg prøver å slutta å operera som tidstjuv. Eg prøver å stå med opne armar og ta i mot tida som er mi utan å gjera forsøk på å tilrana meg det dobbelte. Dagen i dag- eg har så mykje eg ville ha brukt han til og visst er eg i gang. Tidsoptimist som eg heldigvis er, så har eg ein plan over ting eg har tenkt å rekka i dag, men så vidt eg kan sjå viser det seg allereie at tidsskjemaet alt har sprukke grundig. Eg har brukt ein time på å rydda og har rukke sånn ca ein femtedel av det eg hadde planlagt å rekka. Eg fortel meg sjølv at at det er veldig oppdragande og rett at ein ryddar og vaskar i sitt eige rot, og at sånne som oss må kunna klara å få det unna i eit hus utan småbarn. Og det klarer me vel-, på eit vis i alle fall… Problemet er bare at eg er ein tidsfråtsar som heller vil bruka timane til fri disposisjon til å lesa, skriva, mala, strikka, koka kaffi, gå turar, invitera folk, reka gatelangs og sitja på tog og bussar og kikka på folk og høyra kva dei snakkar om.
Eg må bare innsjå at eg ikkje hadde passa inn i Kardemommeby, der alle spiser middag klokka to. På Sandnes vidaregåande skule, hadde eg ein lærar, viss namn ikkje skal nemneast her, på grunn av at eg ikkje veit om eg sjølv ville lika å bli skriven om ved namns nemning på sosiale medier av tidlegare elevar. Men uansett, eg hadde sansen for mannen, veldig sansen til og med, og mykje av det han sa hugsar eg framleis. Men på eit punkt var me på kvar vår planet. Hans mantra i livet var: «Ordenssans, du kommer ingen steder i livet uten ordenssans». Eg trur han hadde som eit særprosjekt å prøva å læra meg akkurat det, men med fasit i hand må eg rett og slett seia «Sorry, lektor…, du klarte det ikkje… » Han gav meg forresten eit av mitt livs store kompliment før han gjekk over i å bli oppdragande. Ein gong sa han fylgjande «Du er ei flott jente frøken Strand…», ja han haldt på å kalla oss frøken og så etternamnet, noko som forsåvidt var eit sjokk for oss som kom frå Ålgård, og var vane med å kalla lærarane våre Ola, Torjus, Ole og Bjørn, men altså: «Du er ei flott jente frøken Strand, det er liksom noe hulderaktig over deg, flink er du også, du kunne bli hva som helst, frøken Strand, men ordenssans har du ikke, og det kan ødelegge mye for deg…» Eg trur setningen kom i ein kontekst der det midt i fagforelsninga hans datt eit pennal på golvet og tusen tusjar, fargeblyanantar og viskar datt ut over golvet, og eg, etter eit strengt blikk frå katetaret, låg i kneståande og plukka saman tusjar… Ved sida av pulten hadde eg sikkert den vesle korga med garnnøster i førti forskjellige fargar, som eg bar over armen medan eg gjekk omkring og strikka tynne ullgenserar i regnbogefargar. Ja, eg strikka i timane og, men i hans timar trur eg ikkje eg våga…
Den første timen me hadde han fortalde han korleis han strukturerte dagane sine. «Fra syv til ti på halv åtte spiser jeg frokost…, fra halv fem til kvart over seks snakker jeg med min kone…» Han meinte at ein gjennomstrukturert tidsplan var nøkkelen til å få brukt tida si optimalt. Den første leksa me fekk, og som eg trur han av prinsipp gav alle nye elevar, var å laga ein detaljert tidsplan over korleis me kunne disponera ei veke for å få gjort alt me ville. Eg hugsar framleis at Guro kveiskra til meg: «Kva gjer mannen dersom det ringer på døra?» Eg laga sikkert samvitsfullt ein tidsplan som eg aldri var i nærleiken av å fylgja…
Og ein skal ikkje le av dyktig tidsplanlegging. Slett ikkje. Det ligg liksom bare ikkje heilt for meg. Eg ser at ei av døtrene mine er veldig strukturert når det gjeld å leggja opp dagane sine, eg kjem truleg aldri til å bli det fordi eg akkurat som Albert Åberg «skal bare» heile tida. Og visst har eg tru på at når det ringer på døra, då opnar eg eit rom i dagen som eigentleg ikkje finst, så går eg inn i det, og tenkjer at vindauga kan ein då vaska ein annan gong, neste helg kanskje… Det er ein fin filosofi, reint bortsett frå at vindauga har ein tendens til liksom aldri å bli vaska…
Og til dei som lurer på om eg bare har sett meg til å skriva utan vidare medan eg skulle vaska huset, så kan eg fortelja til dykkar forundring, og sikkert min gamle lektors store glede, at eg har gitt meg sjølv ein halvtime på å skriva og at alarmen på mobiltelefonen går om akkurat femti sekund… Men først skal eg bare… Ta med dagens lyrikar, for det er vel på tida å fortsetja reisa gjennom bokhylla mi og presentera dagens lyrikar. Han heiter Harald Foynes og diktet hans handlar om tid.
Enkel mystikk: Å stå under trær.
se månen rulle over åskammen i vest.
Rund. Mørkerød.
Den fremmede tenkemåten
i gamle eventyr.
Fortellinger over hav og hundreår
som fikk oss til å vakle
mellom gåsehud og glede
helt til sansene lukket seg
rundt det trivielle.
Midt i en tanke begynner regnet.
Jeg fortsetter nedstigningen
til min egen tid:
Parkeringsplassen. Trafikkmaskinen,
Storbyen i det fjerne.
Halvard Foynes
***
Biletet øverst er forresten eit foto av eit kort me fekk frå Torun og Torbjørn til jul. Det er ein Kristusfigur av Birgitte Raen Foynes. Eg synest biletet på ein måte romar alle tider, fødsel og død på same tida.
Heidi
sporisand 