Om ein har ei forventning i hovudet om at den nordiske sommaren er sval, blond, lys og pastellfarga, kan ein kanskje få hjelp til å hugsa at Skandinavia er noko heilt anna enn «Syden». Lokalavisa her skriv om turistsvikt. Ein av dei antekne grunnane er veret. Folk vil ha sol på kroppen i sommarferien, og det er ein ikkje garantert å få på Nord-Jylland. Det siste kan me skriva under på etter snart ei veke med 13-17 grader om dagane. Ser ein vekk frå tankane om at ferie er å liggja flatt på stranda og gå omkring heile dagane i shorts singlet og solhatt, så er Nord-Jylland ein utruleg vakker plass å feriera. Eg har forelska meg heilt i landskapet her, og skulle gjerne ha vore her heile sommaren. I dag har me send «ungdomane» til Fårup Sommarland, og me «vaksne» er mopsepassarar og rår grunnen aleine. Ute skin sola frå lettskya himmel. Havet er flaskegrønt ved land og indigofarga lenger ute. Timotei, smørblomar og avblomstra løvetann bugar fram og tilbake i vinden, ute i bølgene duppar det ein stor kvit sjøfugl.
I går gjekk eg ein tur til Lønstrup aleine for å ta meg ein gallerirunde. Det var mykje fint å sjå. Eg skulle gjerne ha handla både kunsthandverk og bilete, men eg let det bli med ei bittelita brosje, ei lita rødspette i keramikk eg kan inspirera keramikkelevane mine med, og tre små presangar eg ikkje kan skriva meir om her. Eit av galleria vart drivne av kunstnarparet Jens og Karen. Det var så velkjend at eg måtte sjekka namna ein gong til. Då viste det seg rett nok at mannen heite Jørn og ikkje Jens, men alligavel..
Det er mange koselege kafear i Lønstrup, og det er aller kjekkast å ha nokon å dela eit kafebesøk med, så eg sende sms til Sunniva og spurde om nokon ville drikka kaffi med meg. Etter eit kvarter kom begge jentene saman med Oscar. Sidan me hadde med oss hund, sette me oss ved eit uteserveringsbord. Den søte serveringsdama kom ut med ei skål «Vand til hunden», og Oscar sat eksemplarisk under bordet heile tida med vatnet sitt. Han bjeffa bare litt i overmot når det gjekk hundar forbi, fordi han nok kjende seg trygg i bunkersen sin. Eg og Sunniva åt kvar vår pannekake og Ingrid åt banansplitt. Det var bare koseleg at det kom ei lita regnbyge medan me sat der under markisen. Oscar var til og med velkomen til å koma inn på eit kunstgalleri me gjekk innom. Dei er hundeliberale her i Danmark. Eg har til og med sett hundar inne på restaurantar. Er dei ikkje fine dei tre turistane eg gjekk i lag med?
Odd Christian og Sunniva laga eit stort opplag pizzahorn seint på ettermiddagen, som me åt rykande varme. Her nede har me minst to felles måltid kvar einaste dag. Det er veldig triveleg. Me er langt i frå så flinke med fellesmåltid heime. Spesielt frokostane er fantastiske. Då har ein eller annan vore ute og handla ferskt brød eller ferske rundstykke, og ein eller annan har dekka bordet og kokt egg og kaffi og kanskje til og med steikt bacon. Sjølv blir eg vekt når det meste er på plass. Eg er viss det einaste B-mennesket her. Alle går og legg seg medan eg framleis er lys vaken, og alle er oppe og kvitrar før eg har fått opp auga.
I kveldinga bestemte eg og kjærasten min oss for å ta ein kveldstur for å fotografera. Aller helst ville me til Skagen. Me ankom Skagen i det lyset var på det finaste, sånn i halv ti tida. Først drakk me ein kopp kaffi på ein liten bar/kafé med masse gamle gjenstandar hengjane på veggene og ein indianar i full storleik og full mundur oppe på hemsen. Han snakka med kjærasten sin i telefonen medan han laga kaffi til oss. Deretter fortalde han ein norsk kunde at han skulle fylla femti om tjue dagar, og eg heva mine invendige augebryn ved tanken på at mannen faktisk var to år yngre enn meg. Eg har ikkje eit ralistisk justert indre aldersur. Folk eg trur er fem år eldre enn meg, viser seg å vera fem år yngre. Det verste er at eg er realistisk til å innsjå at den andre parten sikkert tenkjer det same om meg. Den hyggelege femtiåringen gav oss kart og fortalde kva område i byen det var fint å kveldsfotografera, men sidan kjærasten min er av den opprørske typen som ikkje vil la seg styra, så fulgte me ikkje råda. I staden sette me kursen mot Grenen. Me såg at klokka gjekk så fort at me ikkje hadde tid å mista viss me ville ha med oss solnedgangen.
Etterpå reiste me til Gamle Skagen for å fotografera litt der og.
Ikkje rart at ein av fargane på fargekartet faktisk heiter Skagensgul.
På veg heim stod det plutseleg eit dådyr midt i vegen. Eg veit at rådyr er mykje vanlegare, men dette såg verkeleg ut som eit dådyr. Me var veldig nære før det hoppa vekk. To harar hoppa og over vegen like framfor bilen, så det var fint at kvelden var junilys. Kjærasten min meinte til og med at han såg ein rev langs vegen, men den kan ikkje eg stå inne for. Vakkert er det i alle fall som allereie sagt i dette hjørnet av verda. Nå blir det ei symjetur, ikkje i sjøen, men bassenget. Genialt å leia hytte med basseng. Nå får me bada i ferien og.
Heidi
såg omtrent slik ut den kvelden me var på fotosafari. I dag regnar det ikkje, det er framleis grått, men i horisonten er det ei tydeleg stripe med lys. Det blir ein bra dag dette og. Son min og far hans er på sykkeltur til Løkken. Sonen iført sykkelbukse, kompresjonstrøye, sykkeljakke, sykkelsko og hjelm med kamera. Far hans iført dongeribukse, sandalar, ruskinnsjakke og rutete caps. Dei kjem vel fram begge to, vil eg håpa og tru. I stova lever dei det late liv med bøker i sofaen medan mopsen Oscar øver seg på eit spel for hundar, som i følge reklamen skal utvida intelligensen deira. Mannen på dyrebutikken hadde ledd høgt og hjarteleg då han høyrde at spelet skulle vera til ein mops. Han gjekk vel så langt som til å reisa tvil om korvidt ein mops nokonsinne ville klara å løysa level to. Nå skal det motbevisast. Oscar trener relativt konsentrert med å flytta på små gule skåler som står opp ned, for å finna godbitar. Grunnen til dette innlegget var eigentleg at eg ville dela eit av dikta i den nye Benny Andersen- diktboka mi…
Sommerdag
Levende blomster
døde vårfluevinger
glider frem ad åen.
Solen er standset
foran en syngende lærke.
Hvidtjørnen dypper en gren i vandet
ridser en kølvandsstribe
ind i fremtiden.
Benny Andersen
Heidi
Nærare bestemt i eit hus rett fram, bakerst bak ungdomane våre, i huset som ligg aller nedst ved klittene. På biletet ser himmelen veldig dramatisk ut, men faktisk så var veret i går riktig bra. Litt verandaliv i sola vart det tid til, og ein felles kort vandretur til Lønstrup for å eta saman. Eg valde hummarsuppe og «innebagede rejer» i staden for pizza. Det smakte godt. Etterpå gjekk eg ein tur aleine. I dag hadde meterologane meld heilt forferdeleg ver frå morgonen av, men uveret kom ikkje før klokka var tre. Eg og «ungane» hadde ein herleg bydag i Ålborg. Me delte oss i jente- og gutelag og gjekk kvar for oss på byvandring med diverse kleskjøp og herleg lunsj for meg og jentene på ein koseleg restaurant der dei hadde kyllingsandwich og eg «fuldkornspannekage med oxekød, salsa og guachemole».
Dagens beste kjøp var at eg fann ei bok eg har leita etter i tre år. Benny Andersens «Samlede digte». Eg hadde nesten gitt opp å finna ho nokon gong. Eg kjøpte og ei engelsk bok om skrivande kvinner, og Shakespeares «Hamlet» i illustrert versjon, bare fordi dei var billige. Eg har og kjøpt to nye treningsbukser, så nå dett rammebetingelsane på plass. Nå nyt eg livet og utsikten i vinterhagen, der eg ser folk gå forbi meir eller mindre skodde og kledde for øsregn. Det er ganske idyllisk sett innenfrå. Dei to andre kveldane har me hatt gleda av heilt utrulege solnedgangar, i kveld blir det nok den grå varianten me får sjå. Her skulle eg gjerne budd meir enn ei veke, kjenner eg.
Motståtte fristelsar i dag; rosa Doctor Martens gummistøvlar. Dei vart marknadsførde som den perfekte festivalstøvelen. Det er mogleg dei ikkje såg for seg Korsveifestivalen i Seljord, men der kunne dei nok ha passa. Framleis er det liv i dei raude gummistøvlane som eg kjøpte til sist festival, og som sidan har vore hyppig brukte på skulen sine utedagar i regn. Men om eg treng det, får eg vel kjøpa meg eit par støvlar i ein litt venlegare prisklasse… Eg lot og vera å kjøpa knallilla vans fordi ei av døtrene mine meinte at eg ikkje heilt var målgruppa. Då kom eg på at eg jo faktisk har eit par lilla sko heime, som eg ikkje heilt har fått til å gå inn. Eg minner meg sjølv på barnediktet eg av og til brukar i skulen: «Det er en sykdom å kjøpe, kjøpe…» Det meste har eg faktisk nok av, men eg innrømmar at når det kjem til bøker, så hjelper det ikkje at det er doble lag i bokhyllene heime… Det er alltid plass til tjue cm Benny Andersen… Men ein jentetur med døtrene mine, det set eg veldig stor pris på. Det håpar eg dei aldri veks i frå.
H
Heidi
Omtrent slik såg månen ut i går, då han hang tung og rund over ein dansk rugåker, like før midnatt. Me pakka oss inn i bilen og kjørde sein kveldstur for å sjå og fotografera. Me kjørde mellom anna heilt ned til den vide breie stranda på Løkken der havet låg mjølkekvitt og sølvskimrande i timen etter solnedgang. Her nede får eg stadig minner frå den sommaren eg var i Danmark saman med familien min ein gong seint i barndomen. Det var første gongen me var i utlandet, og alt var nytt og spennande. Sjølvsagt reiste me med høg oppakning på biltaket. Teltet hadde fortelt med striper og frynser og luftmadrassane, to doble som alle fem låg på, lakk luft. Eg lurer på om me sov andføttes for å få utnytta plassen maksimalt. Eg hugsar at me lo av mor sitt vettskremde uttrykk då ho med begge hender på rekkverket gjekk ned ein stige frå toppen av klittene ned til stranda. Kanskje det var den stigen som er rett her borte? Eg ser ikkje vekk i frå at eg kjem til å sjå minst like redd ut, om eg kjem så langt at eg prøver meg på stigen. Det er og rart å tenkja på at mor på den tida var meir enn femten år yngre enn eg er nå. Det er jo ikkje lenge sidan i det heile tatt…
Ingenting er så vakkert som å vera ute på tur når juninettene senker sitt blide nærver over kystlandskapet. Til og med bestemor, som elles bare var i bil når ho absolutt måtte, det vil seia så å seia aldri, kunne ein sein sommarkveld få det for seg at ho ville ut til havet og sjå solnedgangen. Eg som ofte var hos henne nesten heile somrane, skulle sjølvsagt vera med. Onkel kjørde bilen heilt fram til trappa, så ho slapp å gå så langt. Så kjørde me ned til havet og parkerte ein plass der me såg solnedgangen godt, for ho ville ikkje gå ut av bilen. Det var ei særeigen form for høgtid rundt heile ritualet. Morfar, som sjølvsagt og var med i bilen, hadde på seg trøye og sikspencelue med trykknapp på skyggen. Han var kledd slik at han kunne gå ut ein tur, for det passa ikkje han å sitja stille lenge om gongen. Eg meiner å hugsa at me drakk varm kakao, eller sokkerlade, som bestemor kalte det, etter at me kom heim. Til kakaoen hatte me franskbrødskiver med margarin og bringebærsyltetøy. Etterpå gjekk me og la oss. Og dette er i grunnen heller ikkje lenge sidan.
Men nå er det føremiddag, og her og nå. Der er ein blid og blond dansk føremiddag med høg bleikblå himmel og surrande humler i graset utanfor glasveggen i vinterhagen. Eg skriv og drikk kaffi og ser ut på det heilt utrulege landskapet. Ingrid sit og teiknar teikningar som kunne passa i ei biletbok. Me snakkar om den gamle draumen om å laga ei biletbok saman. Oscar ligg og søv mopsesvevnen sin og dei andre har reist for å spela minigolf. Me tre som er igjen heime nyt roa og stilla så lenge det varer. Elles så er huset fullt av liv. Eg vaknar til lukt av bacon og høglytt song på kjøkkenet. Oddvar og Odd Christian syng seg gjennom eit langt repetoar av songar, og Oddvar dreg ein versjon av «We are the world, we are the children…» , der han med stort hell parodierer alle solistane. Så går dei over på «When I find myself in times of troubles,» Ingrid hiv seg med på «mother Mary comes to me, whisper words of wisdom…» eg hiv meg på med eit «let it be», dei andre ser lattermildt på kvarandre og utvekslar blikk… Ok då, eg tek eit lite hint… Er det nøye…
Og nå ville eg helst bare sitja her og skriva medan eg ser vinterbleike par i shorts med badetøyet i ryggsekkjer passera meg ytst på klippen. Dei er truleg på veg til trappa for å bada nede på stranda. Eg vassa så vidt i Nordsjøen seint i går kveld, og trur eg kanskje held meg til symjebassenget. Dette er i fylgje metereologane den soldagen me skal få, så me må nok ut i sola sånn etterkvart. Akkurat nå legg ho ei smal stripe med lys ytst på verandaen. Om ein times tid er det sikkert god plass til å sitja der ute og småhutra i 16 grader varm nordisk sommar. Livet er utruleg godt akkurat nå.
Heidi
Me sit ikkje på akkurat denne stranda saman med desse to livsnytarane på biletet.Faktisk så må eg innrømma at dette er eit arkivbilete frå sist me var i Danmark, sidan ingen i min store fotograferingsglade familie har tilbode meg ferske bilete til bloggen i dag. Danmark er eit dejlig land. Så mykje meir er det ikkje å seia om den saken. For å generalisera, så er eg veldig glad i den danske naturen, i dei danske koselege småbyane, eg elskar København, som dessverre er ganske langt unna oss her på nordvestkysten, og eg likar danskane og den avslappa danske mentaliteten. Dette må vera rett plass å finna feriefreden, eg har faktisk, glimtvis, funne han frå me kjørde bilen i land i Hirtshals.
I går tok eg og kjærasten min med oss Oscar og gjekk ein tur langs klittene til ei kyrkje rett borti her som hadde stått i fare for å rasa ut i havet som et seg lenger og lenger inn i landet. Nå har dei teke ned den øverste delen av kyrkja, og skal flytta resten og, men framleis skal kyrkjegarden liggja der, så nære klittekanten at havet i verste fall kan forsyna seg av han om det held fram å ta jafsar av dei bratte klittene med jamne mellomrom. Det var idyllisk der ute. Etter ei stund såg me på eit skilt at folk var oppfordra til å ikkje ta med hundane sine dit.Då bestemte me oss for å snu. Det hadde og begynt å skumra, så det var ganske seint på kvelden allereie. På veg heim plukka eg ein bukett med sju forskjellige markblomar i tilfelle nokon skulle ha lyst til å sova med han under hovudputa for å drøyma om sin tilkomande. Det måtte vel nesten ha vore eit tilbod til Sunniva, for me vil ikkje at Ingrid skal drøyma om andre enn Oddvar… Sidan ho hadde somna allereie, hamna blomane i ein liten vase på bordet, sikkert like bra… Det veks forresten både kornblomar, lupiner, nyperoser og valmuer villt her. Det er så fint.
I dag vart eg vekt av ein mops som i stor glede ville rundslikka håret og ansiktet mitt. Ein gledesfylt form for vekking, men litt i heftigaste laget for meg likevel. Gutane hadde vore ute og handla ferskt bakarbrød, og var i ferd med å rigga til frokost med kaffi, egg og bacon. Etterkvart reiste me alle saman til Hjørring, der eg fortapte meg i ein bruktbutikk. Bruktbutikkar har sjel. Eg klarte ikkje å stå i mot tre heimelaga handdokker til fem kroner stykket, sikkert sydde av ein entusiast ein gong på sytti- eller åttitalet. Dei bar preg av å ha levd ei stund, men vil nok likevel lika seg i første klasse neste år. Eg kjøpte og ei fantastisk fotobok frå 18.august 2005, der mange fotografar hadde gått saman om å dokumentera ulike ting som skjedde i Danmark akkurat denne dagen. Boka var fylt av kvardagsliv og høgtid. Det var bilete av alt frå damer i kø i butikken til graferder, overdosedødsfall, barn i lek, ei kvinne på operasjonsbordet på ein krirurgisk klinikk, bønder i arbeid og livet i eit prostitusjonsmiljø. Det vart ei sterk dokumentarbok. Eg sender ideen vidare til dei som har makt og mynde til å setja i gang eit liknande prosjekt.
Ungdomane har jogga på stranda, Odd Christian og Oddvar har til og med dyppa seg i sjøen og sprunge opp og ned klittene med sånn filmkamera ein kan festa til hovudet. Odd Christian har til og med laga små filmsnuttar frå under vatnet i bassenget her, så kreativiteten boblar. Strikketøyet mitt er henta fram, og me drikk kveldskaffien vår. Sola heng som ei stor oransje blodappelsin under skyene, og kjærasten min spør om eg vil vera med ut i bilen på kveldsfotosafari. Det har eg lyst til. Ikkje minst for å få nokre fine Danmarksbilete å pynta bloggen min med. Sunniva har spanskleksjonar med far sin for å læra seg litt spansk før Bolivia. Me har og vore på ein liten utflukt her i Lønstrup og Odd Christian spanderte softis på ein iskafé ytterst ved havet. Me lid inga naud, og framleis skal me vera her lenge. Dei melder til og med betre ver. Det kan me lika.
Heidi
Etter nokre intenst hektiske veker, der livet verkeleg har svinga med høgt turtal, har me nå stranda i Danmark, der me har leigd sommarhus i Lønstrup. Det er sant at stranda ligg ca hundre meter unna, bare det at tjue av dei metrane går rett ned. Me ligg ytterst mot kanten av eit klittelandskap, der det er ei smal stripe sandstrand ved botnen av klittene. Eit stykke her i frå er det ei bratt trapp, nesten ein stige, der ein kan klatra opp og ned til stranda. Landskapet er heilt nydeleg, kring huset veks det smørblomar, løvetann, timotei, mareholm og kjerringrokk. Det er stor terrasse utanfor huset, og inne er det vinterhage med store vindauge mot sjøen. Det er og eit rom med symjebasseng med vindauge både mot stova og mot havet. Langtidsvermeldingane for denne veka har ikkje vore spesielt gode, men nå kjem dei seg faktisk veldig. Akkurat nå skin sola og fuglane syng intenst, men svalene flyg lågt over marehalmen, og det tyder vel på meit regn. Ingrid, Oddvar og Odd Christian kosar seg høglydt i svømmebassenget. Eg, Leif og Sunniva sit i vinterhagen og kosar oss. Eg prøver å la kvilepulsen falla på plass, for det er det tida for nå. Eg veit ikkje om dei brenn St.Hansbål i Danmark, eg ser i alle fall ingen endå. Men det er i alle fall ein av dei lysaste nettene i året, og det skal me nyta har eg tenkt.
Eg har så mykje eg gjerne ville ha skrive om, for det har hendt så mykje i det siste som det kunne vore verd å skriva om. Noko har vore litt vemodig, men det meste har vore veldig fint. Det var litt trist å ta farvel med andreklassingane mine, fordi den store kabalen på skulen tilseier at eg skal i førsteklasse til hausten. Elevane hadde laga bok til meg med teikningar, dikt og fine ord. Dei har erobra skrivekunsten steg for steg, og oppdaga at av og til passar det å ty til dei store orda. Det å dempa dei store orda akkurat passe mykje har dei ikkje lært endå så i dikta står det mellom anna. «Heidi, du lyser like sterkt som sola, og du er snillare enn Gud og Jesus…» Den boka må eg rett og slett ta vare på…
I går var me i eit fantastisk bryllaup. Det gjekk faktisk fjorten timar frå me gjekk spente inn i kyrkja ein gong på føremiddagen, til arrangementet var over ein gong utpå natta. Eg kunne ha skrive om at eg oppdaga at dei svarte skoa eg trong til bryllaupskjolen rett og slett ikkje var å finna. Eg begynte å tenkja på at eg kanskje hadde gløymt dei på Røyse. Eg lurte veldig på korleis eg skulle få tak i nye sko, for eg hadde rett og slett ikkje tid til å gå på skokjøp, og eg har «vanskelege» føter det er vanskeleg å finna finsko til, og det tek ofte lang tid å gå dei inn. Problemet løyste seg på den minst tenkjelege måten. Eg skulle fullføra det uendelege prosjektet rydding av kostymelageret. Der var det rett og slett ei stor plastkorg med gamle sko, som me hadde bestemt oss for å kasta av plasshensyn. Nederst i den korga fann eg eit par fine vagabondsko med passe høg hæl som passa perfekt til antrekket mitt. Det endå merkelegare var at dei passa perfekt til føtene mine og. Nokre gonger er det bare litt for merkeleg korleis ting ordnar seg, og akkurat dei skorne kan eg ikkje hugsa å ha sett før i det heile tatt. Og eg rakk akkurat å pakka ferdig, kjøpa meg strømpebukse og andre småting eg trong, og å baka ei stor marsipankake med stort rosa hjarte, rosa roser og påskrifta; «Men størst av dei er kjærleiken» Eg hadde tenkt å dynka ho med ananasjus, men i eit hus med mange menneske er det ikkje alltid ein har det ein trur ein har. I stadet vart det ein blanding av tranebærjus og fløyte. Det funka som bare det…
Det vart ei veldig kort natt, for me hadde ikkje fått pakka skikkeleg til ferien, og klokka sju var det på tide å koma seg ut og i veg. Det kjendest utruleg tidleg for å seia det slik, og eg er framleis litt fortumla, men nå begynnar sommaren. Kanskje det er ein god idé å prøva symjebassenget? Eg har akkurat feira sommarferieinngangen med å skaffa meg ein twitterkonto. Det har eg tenkt på lenge, og nå har eg lyst til å prøva det ut.
God St-Hans til alle saman. Eg håpar dette mellom anna skal bli den store skrivesommaren.
Heidi
Astrid fyller år ,og Elise har invitert til selskap. Fem trøytte lattermilde lærardamer sit rundt bordet. Me et suppe med kylling og mango og koriander, kokt lenge og vel etter oppskrift frå Thailand. Nyplukka liljekonall blømer midt på bordet. Suppebollen er stor og vid med mønster langs kanten og innsvingning til suppeøsa. Me les dikt og lar orda bli lette og dansande, me drikk av høge stetteglas. Så drikk me svart kaffi frå små solgule koppar og eplekake frå namnesyster Heidi med nøter, mandlar og vaniljekrem. Så et me store raude mogne jordbær rett frå skåla. Det er snart jonsok, og jordbæra har begynt å smaka jordbær att. Me går heim i lag og snakkar om at syrin og rhododendron blømer seint i år, dei er på det finaste akkurat nå. Graset er blitt grønt og himmelen har ikkje tenkt å bli mørk. I diktet står det skrive: «Mens Gud ennå trodde på menneskene, skapte han juninettene.»Men framleis er det ikkje sommarferie. Framleis må me opp når vekkjarklokka bestemmer det. Enn så lenge får dei lysaste nettene klara seg utan mitt selskap. I alle fall delvis…
Heidi
Når du ikkje er her lenger,
skal fragment av det du tenkte,
framleis sveva
leikent under kuppel- lampane i gamlebygget.
Gjenlyden av orda du sa,
skal susa forsiktig i surringa
frå elektroniske tavler
og frå dei syngande høgtalarane.
Det du lo av,
skal framleis dirra litt sjenert
i solstrålane i vindaugskarmane,
når dagslyset er på sitt sterkaste.
Frustrasjonane dine
skal me stundom finna spor av
ved gjenstridige pc-ar og kopimaskinar.
Ekkoet av ros og gode ord,
skal me ana i trygge blikk på gata,
frå dei som ein gong var elevar her,
lenge etter at namna deira
stod i klasselistene opphengde på korktavler.
Ein sjeldan gong skal me ana eit streif
av parfymen din i kaffi-køen,
Eller tru det er
dine steg me høyrer lyden av i trappene,
heilt til me hugsar.
Ein stad inne i oss,
skal me bera små minne
om det som ein gong var
Heilt uforvarande
skal små episodar me opplevde saman,
plutseleg og uventa, få deg til å stoppa på fortauet,
få deg til å stå der og smila, eit sekund eller to,
før du tek vit til deg og går vidare.
I små hemmelege rom,
langt inne i oss,
finst dei alltid,
orda og glansbileta,
dei små stjernene,
som regna lukkeleg over oss,
ein og annan gongen då me ikkje venta det.
Med alle dei små,
nesten umerkelege spora
av levde liv
i ansikta og sjelene,
stansar me, ventar me, går me vidare.
Bort frå einannan og tilbake til einannan,
Med kjende eller ukjende
nøkkelknippe i bukselomma,
med eller utan kodekort om halsen.
Me hugsar kanskje å takka einannan,
for levd liv,
for gode sekund og minutt,
og for fylgjet så langt.
Heidi
«Du må skriva meir blogg», seier Jane til meg. «Eg liker så godt å lesa det før eg legg meg om kvelden. Det er akkurat som om eg ser for meg det du skriv om.» Då får eg lyst til å gjera akkurat det, skriva meir blogg. Det er fint å tenkja på at nokon liker å lesa det eg liker å skriva. Ofte blir det litt stille her frå meg i travlaste juni etter at eg har anstrengt meg for å skriva kvar dag i mai. Dei første vekene i juni er dei vekene der alt skal avsluttast, avrundast, ordnast og ryddast. Det er dei vekene ein kjenner kor trøytt ein er, og tenkjer at nå skal det bli godt med nokre rolegare veker.
I dag har eg hatt fri. Eg begynte dagen med å vakna halv elleve etter å ha sove i strekk i nesten tolv timar. Slikt skjer jo aldri, så det var nok velbehøveleg, som det heiter i eit gammalt fint ord. Eg hadde eigentleg tenkt å begynna dagen tidlegare, for husarbeid har vore eit mildast talt nedprioritert område dei siste vekene, og i kveld skulle eg ha barndomsvenninnene mine på besøk. Dagar som eg i tankane har møblert som effektive husmordagar frå morgonen av, blir som regel aldri slik. Eigentleg burde eg kjenna meg godt nok til å kunna vita på førehand at slik kom det til å bli. Eg var tidleg ute med å gjera i stand ein kyllingrett til kvelden, men så skjedde ting slik dei alltid skjer her i huset, det meste kan nemleg avleia meg frå ein god omgang husarbeid. Sunniva hadde friføremiddag og ville gjerne prata. Halvard kom opp i norsk muntleg og skulle mellom anna førebu seg på modernistisk lyrikk og ville gjerne ha ein samtalepartnar i temaet. Ingrid og Oscar kom på besøk, og ville gjerne prata og kosast med. Spesielt den firbeinte av dei vil svært gjerne gå gjennom repetoaret sitt av kunstar saman med meg, og står gjerne lenge på to bein for ein bit rå kylling. Oddvar kom innom etter jobb for å henta familien sin heim, og plutseleg hadde eg fått det kjempetravelt. Nå var det fram med støvsugar, grønnsåpe og mopp, strykejern og alle gode hjelpemiddel. For første gongen på veldig lenge fekk eg lyst til å dekka bordet mitt med grøn linduk. Det merktest på duken at han hadde ligge i mange år utan stryking, det var nesten umogleg å få han glatt.
Så bar det til onkel sin hage, som er det reine blomsterparadiset, sjølv om gras og ugras nå får lov til å gro til lengdar som var utenkjelege for han. Eg hadde med meg saks og hausta grådig med meg raude syriner, blå klokkeblomar, gule valmuer, rhododendron i rosa oransje og to ulike raudsjatteringar, og mørkeraude peonar. Blomane ville eg pynta junistova mi med som endeleg var blitt nokonlunde rein og støvfri. Så var det i full fart innom Kiwi for å handla, is, vaniljekesam, ruccolasalat og issalat, tomatar, ananas, honningmelon, fetaost, is vaniljekesam, eplemost, blåbær, bringebær, jordbær og appelsiner. Appelsinene vart for tunge for plastposen sin som revna medan eg stod i kassa og pakka ned varene. Det ende med at eg nærast måtte krypa rundt på butikkgolvet og samla inn store oransje appelsiner, men har ein levd med meg sjølv i femti år, så tek ein i grunnen slikt på nokså strak arm… Eg har gjort liknande ting ein del gonger før…
Faktisk så var maten ferdig, salaten blanda, desserten gjort klar, mandlene rista og bordet dekka då gjestene kom, og vasane var fulle av fine hageblomar. I tillegg så fekk eg fresia og kvite krysantemum av Rita og tofarga nydelege langstilka roser av Jane og Karin, så nå har eg det godt på blomsterfronten. Det er så koseleg at me barndomsvenninnene frå skulen har klart å halda kontakten. Dei siste åra har me prøvd å få til å møtast to gonger i året i alle fall for å vera saman og snakka om korleis livet er og kjennest. Eg tek det som eit sunnheitsteikn at me faktisk snakkar meir om livet me bur i her og nå enn om alt som ein gong var. Så viss dokke les dette, kjære venninner. Eg er veldig glad for å kjenna dokke og glad i dokke alle saman. Og Sissel, viss du les dette, det er synd du bur så langt borte, for eg ville gjerne hatt med deg og.
Eg fekk melding i dag om at nå var boka til skrivekursjentene mine undervegs. Eg kunne spora på internett. Eg gjekk inn og vart overraska over å lesa at boka mi var landa i Oslo klokka ti og var send vidare til Trondheim. Eg såg ikkje heilt logikken i det siste leddet, men eg trur det må ha vore feilinformasjon, for ca klokka tre ringde dei på døra for å levera ein liten kasse bøker. Bøkene ser fine ut, bortsett frå eit par sider der teksten har forskjøve seg litt, men eg håpar at folk vil sjå på akkurat det som ein bagatell.
Eg tenkte at eg nesten bokstaveleg talt ville by på ein smakebit frå boka. Dette diktet er skrive av ei jente i niande klasse.
Karamell, sjokolade og jordbær
Hjernen min er laga av karamell.
Alt som blir sagt
blir klistra fast for alltid.
Ingenting blir gløymt.
Ord som er vanskelege å tilgi,
og som aldri forsvinn.
*
Leppene dine er laga av sjokolade,
søte og fulle av sukker.
Farlege i for store mengder,
Ein smakebit av himmelen.
*
Hjarta ditt er laga av jordbær,
søtt, elskande og fullt av glede.
Kanskje du vil dela det meg meg.
Anne Thu
Og eg får visst ikkje lagt meg i kveld… Det er noko med dette lyset i juni.
Heidi
Av og til i livet mitt kjem det veker som er så stramt møblerte at det einaste alternativet er å gå i dei ferdiglagde gjerningane, som det heiter så fint i skrifta. Dersom dei ferdiglagde gjerningane er av det lystbetonte slaget, kan vegen gjennom dei vera reine festreisa i liv, sjølv om det er lange dagsetappar. Dei siste vekene har vore i denne kategorien, og eg har hatt ei fin reise.
Nå er dei siste teaterforestillingane viste og arkiverte. Eg har klart å få boka «Fly din eigen veg», som eg har laga saman med skriveelevane mine i kulturskulen, til trykkeriet. Ein kveld var me ved sjøen for å ta framside og baksidebilete til boka. Biletet over spelar på tittelen om å fly sin veg. Eg er fornøgd med at me fekk bilete som var gode nok til å brukast, sjølv om eg denne gongen måtte fotografera sjølv. Dessverre var det ei av jentene som ikkje kunne vera med, men dei andre gjorde ein fantastisk jobb som fotomodellar, og eg kjende at det å vera på fototur nede ved havet ein junikveld var akkurat det eg trong. Det fungerte faktisk som eit skikkeleg pustehol. Då eg kom heim var eg opplagd og motivert at det å få boka i havn gjennom redigering av ferdige tekstar var bare lystbetont. Eg var ganske fornøgd med meg sjølv då eg trykte på ferdigknappen klokka eitt om kvelden. Litt mindre fornøgd var eg då eg sekundet etterpå oppdaga at eg hadde gjord ein feil. Boka var redigert i feil format og ville bli ei praktbok som var fire gonger dyrare enn den enkle pocketvarianten eg hadde budjsettert med. Dessverre lot det seg ikkje gjera å omformatera, så då var det bare å begynna på ny med fire- femtimars redigeringsarbeid… Men «alt går om ein ikkje kjem i ulage sjølv», som Arne Garborg seier. Dette hadde eg faktisk klart heilt aleine utan hjelp, til og med fotograferinga, og då var det all grunn til å tru at eg ville klara det ein gong til i rett format. Nå er boka bestilt. Ho vart på ca 118 sider, og eg trur ho vert fin. Det kjennest godt å vera ferdig.
På onsdag var eg og Gunn på Tønes-konsert på friluftshuset i Brekko. Det hadde vore bestemt i mange månadar, og godt var det, for elles så hadde eg kanskje tenkt at eg ikkje hadde tid. Det vart ein veldig koseleg kveld. Etter konserten sat me godt påkledde utanfor lokalet og drakk varm kaffi frå termos medan junikvelden hald fram med å vera lys. Juninettene er noko av det vakraste eg veit. Det er bare synd at me må sova litt innimellom.
Torsdag var ein kveld me hadde gledd oss til lenge. Me hadde planlagd ein hemmeleg fest for rektor, Berit, som går av med pensjon nå til sommaren. Under dekke av å arrangera sommarfest for personalet hadde me snekra saman ein heil liten revy med mange ulike innslag; fleire nyskrivne songar framførde av flinke folk i personalet, hemmeleg heime-hos-reportasje, ulike talar og biletshow. Heldigvis vart kvelden akkurat så fin som me hadde tenkt oss. Pyntekomiteen hadde vore tidleg ute nede på mølla og dekka nydelege langbord med masse ville lupinar, og hovudpersonen vart akkurat så overraska og glad som me hadde håpa på. At toastmasteren ei halvtime før opninga fekk ein sjanpanjekork i auget og gjekk ned for telling, gjekk heldigvis bra. Kim er ikkje den som gir seg så lett, så oppdraget vart gjennomførd med stil.
I går var eg så trøytt då eg kom heim at eg sovna pladask i senga i eit par timar. Så kom Ingrid på besøk med forsinka gebursdagsgave, ei stor glaskrukke med heimelaga knekkebrød, kjempekoseleg. På sundag hadde eg jentekveld med døtrene mine, me var først på kafé, så gjekk me på kino og såg «Den store Gatsby.» Det å ha vaksne døtrer er veldig koseleg.
I går kveld hadde eg litteraturgruppe saman med gode venninner. Og nå er eg komen til den mest krevjande delen av ein overaktiv periode; Å vera lukkeleg på andre sida av ekstremt travle dagar. Då sit ein der veldig lukkeleg og veldig sliten, så er det å bita tennene saman og ta fatt på etterslepet i form av alt som gjerast skulle og som har hopa seg opp, samt det å stabla livet tilbake i gode, sunne og bra rutinar…
Og dei andre i huset har og hatt det travelt. Halvard har bestått førerprøven samtidig med at han fekk ein fin praktisk eksamen i film. Sunniva har jobba dobbelt som lærarvikar og ansatt på Kjøkkenet, og Ingrid har gjennomført to eksamenar og levert bacheloroppgåve. Jo då, visst blir det sommar. Nå skal eg gyva laus på husarbeid med stor energi, få planta litt sommarblomar og gått meg ein lang tur. Resten av helga blir roleg. Eg skal bare leggja siste hand på ein iop, og i morgon skal eg fortelja på toppen av høghuset. Det skal bli gode greier dette…
Heidi
sporisand 